ရှောင်ဟိန်းက သူတို့နောက်ကို လိုက်ပါလာပြီး ကားနားမှာ ရပ်ကာ ကျီယုံ ဆီထည့်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူ့အာရုံစိုက်မှုက မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ဝမ်ချင်းလင်နှင့် ယာယုံတို့အပေါ်တွင်သာ ရောက်နေသည်။ ယာယုံ ဘာပြောချင်နေသည်ကို ရှောင်ဟိန်း ခန့်မှန်းမိသော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်၏ သဘောထားကိုတော့ သူ ကြိုမသိနိုင်ပေ။
ယာယုံက "ရှင်တို့ အခု ဘယ်ဘေ့စ်မှာ ရှိနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "ယဉ်ကျေးမှု ဘေ့စ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ယာယုံက ခေါင်းညိတ်ကာ "အဲဒီဘေ့စ်အကြောင်း ကျွန်မ မကြားဖူးဘူး။ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က လင်မြို့ ဟု တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေလိုက်သည်။
ယာယုံ အံ့အားသင့်သွားပြီး "လင်မြို့ မှာ အဆင့်ရှစ် ပြောင်းလဲထားတဲ့ ဂျင်ရယ်လ် တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်၊ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ပြောကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ရှင်တို့ဘေ့စ်က လင်မြို့ မှာ ဆက်ရှိနေရတာလဲ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "အဲဒီ ဂျင်ရယ်လ်က ထွက်သွားပြီလေ။ လင်မြို့ က ကျွန်တော်တို့အတွက် လုံခြုံပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ယာယုံ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည် - "အရင်က ကျောင်းအတူတူနေခဲ့ဖူးကြတဲ့ အသိန်းအမှတ်နဲ့ ကျွန်မတို့ကို ရှင်တို့ဘေ့စ်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မတို့မှာ သွားစရာနေရာ မရှိတော့ဘူး။ တစ်နေရာရာမှာ အခြေချဖို့ မတွေ့နိုင်ရင် နောက်ဆုံး Z သတ္တဝါတွေရဲ့ အစားအစာ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်က "မရဘူး" ဟု ငြင်းလိုက်သည်။
ယာယုံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမက ဆက်လက် ကြိုးစားချင်သေးသဖြင့် "ကျွန်မတို့ထဲမှာ စွမ်းရည်ရှင်တွေလည်း ပါပါတယ်။ ရှင်တို့ကို ဘယ်လိုဒုက္ခမှ မပေးပါဘူး။ ကူညီပေးပါနော်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်လက် ငြင်းဆန်ကာ "ကျွန်တော့်ဘေ့စ်က ခင်ဗျားတို့နဲ့ မသင့်တော်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ယာယုံ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး "ယဉ်ကျေးမှု ဘေ့စ်ဆိုတာ ရှင် ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ထားတဲ့ ဘေ့စ်လား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "ဟုတ်တယ်" ဟု အတည်ပြုသည်။
ယာယုံမှာ ရှက်ရွံ့ကာ အားငယ်သွားပြီး "ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို လက်မခံနိုင်ရတာလဲ။ အရင်ကိစ္စအတွက် စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား။ အဲဒါ ကျွန်မတို့ အမှားပါ။ ဖုန်းယီနဲ့ ဖုန်းဟွေ ကို တောင်းပန်ခိုင်းမယ်လေ။ ရမလားဟင်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ "မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ယာယုံသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်ပြီး ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
ကျောင်းသားဘဝကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝမ်ချင်းလင်သည် ယခုအခါ ပို၍ အေးစက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသော ရေခဲတုံးကြီး တစ်တုံးနှင့် တူနေပြီး သူ၏ ပြောဆိုပုံ အသံနေအသံထားပင် မပြောင်းလဲတော့ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် က လူတို့၏ စရိုက်များကို အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး ထိုစဉ်က နူးညံ့ကြင်နာတတ်သည့် လူငယ်လေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယာယုံက တောင်းပန်လေသည် - "ဝမ်ချင်းလင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ကူညီပါ။"
ဝမ်ချင်းလင်က တိတ်ဆိတ်လျက်သာ ရှိနေသည်။
အကြောင်းပြန်သံ မရသည့်အခါ ယာယုံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ရှင်တို့ အခု ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "နယ်မြို့လေး တစ်မြို့ကို" ဟု ဖြေသည်။
ယာယုံက ကားကြီးကို ကြည့်ကာ "ကျွန်မတို့ကိုပါ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလား။ လမ်းမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘေ့စ် တစ်ခုခုနဲ့ တွေ့ရင် အဲဒီမှာ ကျွန်မတို့ကို ချပေးခဲ့လို့ရပါတယ်။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်မလားဟင်" ဟု ဆိုသည်။
သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူများ ဖြစ်ကြပြီး လက်ထဲတွင် သေနတ်တစ်လက်ပင် မရှိကြပေ။ သူတို့တွင် အကောင်းဆုံး လက်နက်မှာ ဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်ပြီး စွမ်းရည်ရှင်အချို့ ရှိကြသော်လည်း ထိုစွမ်းရည်များမှာ အကန့်အသတ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။ ထွက်ပြေးလာစဉ်အတွင်း လူအများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက အားလုံး သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။
ဝမ်ချင်းလင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "လူတစ်ယောက်ကို သာမန် Z သတ္တဝါ ကျောက်စက်ဝတ် ဆယ်ခု၊ အဲဒါ ခရီးစရိတ်ပဲ" ဟု ပြောသည်။
ယာယုံ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် "ကောင်းပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ယာယုံသည် ကျန်သူများနှင့် သွားရောက်ဆွေးနွေးသည်။
ဖုန်းဟွေ က ပထမဆုံး စတင် ပေါက်ကွဲတော့သည် - "သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဘေ့စ် ရှိနေတာတောင် ကျွန်မတို့ကို လက်မခံဘူး။ ပြီးတော့ ကားပေါ်လိုက်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို သာမန်ကျောက်စက်ဝတ် ဆယ်ခု တောင်းတယ်ပေါ့။ သူ့ကားက ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတာလား။"
ဖုန်းယီက သူမအား ဆူပူလိုက်သည် - "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ မင်းက တိတ်တိတ်နေရင် ဘယ်သူမှ လူအထင်မသေးဘူး။"
ဖုန်းယီမှာ ယာယုံ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုတင် ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယာယုံက လမ်းခုလပ်တွင် တွေ့ရမည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘေ့စ်များတွင် ချပေးရန်သာ ပြောခဲ့ပြီး မတွေ့ရပါက ဘာဆက်ဖြစ်မည်ကို မပြောခဲ့ပေ။ အကယ်၍ မတွေ့ရပါက ဤခရီးစဉ်တွင် သူတို့ ကောင်းကောင်း လုပ်ပြရလိမ့်မည်။ တစ်ခါတလေ ဝမ်ချင်းလင်၏ ဘေ့စ်ဆီကို တကယ်ပင် ရောက်သွားနိုင်ကောင်း ရောက်သွားလိမ့်မည်။
ဖုန်းယီက ယာယုံ၏ နည်းလမ်းကို သဘောတူသလို ကျန်သူများလည်း သဘောတူကြသည်။ သာမန်ကျောက်စက်ဝတ် ဆယ်ခု စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ်ကို လုံခြုံစေနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူတို့ ပေးချေလိုကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် အသေအပျောက် များလှပြီဖြစ်၍ သူတို့ မသေချင်ကြတော့ပေ။ တစ်ခါတလေ ဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားရန် ငွေကြေး သုံးစွဲရသည် ချည်းသာတည်း။
ယာယုံသည် ကျောက်စက်ဝတ်များကို အမြန်စုဆောင်းကာ ဝမ်ချင်းလင်ထံ အရောက်ပို့ရင်း "ရေတွက်ပေးပါဦး" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စကင်ဖတ်လိုက်သည်။ ရေတွက်ရန် မလိုတော့သည်မို့ ယူလိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ကာ "ကားပေါ်တက်" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် သူ၏ မိခင် လိုအပ်သည်များ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီးပြီလားဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် ကုန်စုံဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ရှောင်ဟိန်းက ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှည်လျားသောဓားကို ပွေ့ဖက်ထားကာ လက်ပိုက်လျက် ရုပ်ကြမ်းကားကို မှီတွယ်ရပ်နေသည်။
ဖုန်းဟွေ က ရှက်ရွံ့သလိုလိုဖြင့် လျှောက်လာပြီး "ဟိုလေ... နေရာလပ် ရှိသေးရင် ရှင့်ကားပေါ် လိုက်လို့ရမလားဟင်" ဟု မေးသည်။
ရှောင်ဟိန်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဝမ်ချင်းလင်က ဘာပြောလဲ" ဟု မေးသည်။
"သူက လိုက်ခွင့်ပြုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းဆီက သာမန်ကျောက်စက်ဝတ် ဆယ်ခု တောင်းတယ်။ လမ်းမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘေ့စ်တွေနဲ့ တွေ့ရင် ချပေးမယ်တဲ့" ဖုန်းဟွေ က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်ပြောသည် - "ဒီလူ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ သူက ကျွန်မတို့ ကျောင်းဖော် မဟုတ်ဘူးလား။ သူက တစ်စိမ်းတွေကိုတောင် ကျွန်မတို့ထက် ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံသေးတယ်။ သူက ကျောက်စက်ဝတ်တွေကိုပဲ တန်ဖိုးထားတာလား။"
ဖုန်းဟွေ က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် "သူက ခင်ဗျားကို လိုက်ပို့ဖို့ သဘောတူတာနဲ့တင် ခင်ဗျားတို့ ဝမ်းသာရမှာပေါ့။ မညည်းနဲ့။ သူ့ကို စိတ်တိုအောင် လုပ်ရင် ခင်ဗျားတို့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိမ့်မယ်။ မယုံရင် စမ်းကြည့်လေ၊ အထူးသဖြင့် ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားမိသားစုပဲ" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းဟွေ သည် သူမ၏ မိခင်ကို ကြောက်ကြောင်း ကျီယုံ ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသာ တစ်ခုခုပြောလိုက်လျှင် ဖုန်းဟွေ က သေချာပေါက် နားထောင်လိမ့်မည်။
ဖုန်းဟွေ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျီယုံ ၏ စကားကို ထပ်မံ မစမ်းရဲတော့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ မိသားစုသာ အမှန်တကယ် စွန့်ပစ်ခံရပါက Z သတ္တဝါတို့၏ အစားအစာ ဖြစ်လာရန်သာ ရှိတော့သည်။
ဖုန်းဟွေ က စမ်းသပ်သလို မေးသည် - "ရှင်ကော သူ့ဘေ့စ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ပဲလား" ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ က ပုခုံးတွန့်လိုက်ကာ "မဟုတ်ဘူး၊ ဝမ်ဒေါက်တာရဲ့ဘေ့စ်က ဝင်ရခက်တယ်။ မနာလိုမဖြစ်နဲ့" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းဟွေ က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "သူက တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်တောင် မပြီးသေးပါဘူး။ ဘယ်လို ဒေါက်တာမျိုးလဲ။ အပြင်မှာ အဲဒီလို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မပြောနဲ့၊ လူအထင်သေးခံရ ဖြစ်ကုန်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ က ကားကို ပုတ်လိုက်ကာ "ညီမလေး၊ တွေးခေါ်ပုံက သိပ်အန္တရာယ်များတာပဲ။ တစ်ခါလောက် ထပ်ပြောမယ်၊ ပါးစပ်ကို သတိမထားဘဲ ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် မိသားစုပါ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ ငါက ခြိမ်းခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းဟွေ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ကာ "ဒါဆို ရှင့်ကားပေါ် လိုက်လို့ရမလား" ဟု မေးသည်။
ရှောင်ဟိန်းက အေးစက်စက်ပင် "မရဘူး" ဟု ဖြေသည်။
ဖုန်းဟွေ - "..."
ဖုန်းဟွေ - "ရှင်တို့နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်ခန်း လွတ်နေမှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟိန်း - "ငါ အဲဒီမှာ လဲလျောင်းပြီး အိပ်တာ။"
ဖုန်းဟွေ - "ဒါဆို ရှေ့ခုံက..."
ရှောင်ဟိန်း - "ရှေ့ခုံက ငါ့ဓားကို တင်ထားတာ။"
ဖုန်းဟွေ - "..."
ကျီယုံ - "..."
ကျီယုံ - "ဟားဟားဟားဟား။"
ရှောင်ဟိန်းသည် ဝမ်ချင်းလင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အိတ်များကို သယ်ထုတ်ကူညီပေးပြီး ရုပ်ကြမ်းကား၏ နောက်ခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "ထရပ်ကားကြီးထဲ ထည့်လိုက်လေ" ဟု ပြောသည်။
ရှောင်ဟိန်းက "ဒီစားစရာတွေကို အနံ့ဆိုးတဲ့ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲထားတဲ့ ငှက်တွေနဲ့ ရောထည့်ချင်လို့လား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မှန်သည်ဟု ယူဆသဖြင့် သူနှင့် သူ၏မိခင်တို့ အိတ်များ အားလုံးကို ရုပ်ကြမ်းကားပေါ်တွင်သာ ပုံထားလိုက်ကြသည်။ နောက်ခန်း ပြည့်သွားသဖြင့် ကျန်သည်များကို နောက်ထပ်ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် အပြည့်တင်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်မှာ အလွန်တရာပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏မိခင်မှာ ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် အကုန်သယ်ထုတ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က မုန့်ထုတ်တစ်ထုတ်ကို ယူလာကာ ထရပ်ကားကြီးပေါ်ရှိ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်သည်။
ဤလူများကို မြင်သောအခါ ကျန်းလန် က ဘာမှမပြောပေ။ ထရပ်ကားကြီးတွင် ကျယ်ဝန်းလှသော ယာဉ်မောင်းခန်း ပါရှိသဖြင့် သူတို့အား ခေါ်ဆောင်သွားရန် သူ့ဘက်မှ ပြဿနာမရှိပေ။ သူတို့အားလုံး ရှေ့ခန်းထဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြရာ လူမည်မျှပင် များစေကာမူ သူတို့အတွက် အခက်အခဲ မရှိလှပါ။
ဖုန်းဟွေ က ကားပေါ်လိုက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း အဆင်မပြေဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ယာဉ်မောင်းခန်းထဲသို့သာ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။
ယာဉ်နှစ်စီးမှာ ခရီးကို ဆက်လက်နှင်ကြသည်။ ထရပ်ကားကြီး၏ ခန်းထဲတွင် ဒီဇယ်ဆီပုံးများစွာ တင်ထားသဖြင့် ဒီဇယ်ဆီအနံ့များ လွှမ်းနေကာ အတွင်းရှိ လူများရင်ကို မအီမသာ ဖြစ်စေသည်။ မူးဝေတတ်သူများမှာမူ တိုက်ရိုက်ပင် အန်ထုတ်ကြသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။
ဖုန်းဟွေ မှာ အလွန်တရာ စိတ်တိုနေသော်လည်း ယာယုံနှင့် ဖုန်းယီတို့ကမူ တည်ငြိမ်စွာနေကြသည်။ ဆန်ချင် ကတော့ ဤမိသားစုပြန်ဆုံပွဲတွင် နွံထဲသို့ ကျွံဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ဒေါသများကို အံကြိတ်မျိုသိပ်ထားရသည်။
ပြောင်းလဲထားသော မည်းနက်နေသည့် ကြက်များကိုဖြစ်စေ၊ သာမန်ကြက်များကိုဖြစ်စေ တစ်ကောင်မျှ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။ သူတို့သည် အဝေးကြီးကို ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသော်လည်း အမွှေးတစ်ပင်မျှပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။
လူအိုကျိုး က ကျန်းလန် သူ့ကို အပြစ်တင်မည်ကို စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် ဘလုပ်ရမှန်းမသိ အခက်တွေ့နေရသည်။
အခြားသူများ မမြင်ရုံနှင့် ကျန်းလန် မမြင်ရဟု မဆိုလိုပေ။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်က ဤဧရိယာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က ယာယုံအား "ဒီလမ်းအတိုင်း တန်းပြီးမောင်းသွားပါ။ ငါးကီလိုမီတာထက် မပိုတဲ့ အကွာအဝေးမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘေ့စ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။
လိုက်ပါသွားရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် ယာယုံမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် -
ဖုန်းယီက "အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေအတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အားလုံး ရန်ငိုးဖွဲ့တာတွေ မေ့ပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြတာပေါ့။ လူတစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်ပျက်နေတာ မတန်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းလန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည် - "သူ့ကို တွေ့လိုက်ရင် အဲဒီလို ပြောတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဖုန်းယီ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားကာ "မိုကျင်း က သေင်္ချာ မသေသေးဘူးလား" ဟု မေးသည်။
ကျန်းလန် က "သူက ရှေ့ကဘေ့စ်ထဲမှာ ရှိတယ်" ဟု ဖြေသည်။
ဖုန်းယီက သံသယဝင်လျက် "ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ကျန်းလန် က လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ကားပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်လိုက်ရာ ဖုန်းယီနှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဒါ ဘာလဲ။ သူက မျောက်တစ်ကောင်လို ခုန်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား။ သူက တစ်မီတာအနှံ့ အလွယ်တကူပင် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က ကားပေါ်မှနေ၍ သံလှောင်အိမ်များကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပစ်ချပေးလိုက်ပြီး "အမြန်သွားကြတော့၊ ဒီမှာ မနေနဲ့" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းဟွေ မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ "ရှင် တမင်သက်သက် လုပ်နေတာလား။ ငါးကီလိုမီတာအတွင်းမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘေ့စ်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလား။ ရှင့်ကို ကျောက်စက်တွေ ပေးထားပြီးသားလေ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘေ့စ်ကို ပို့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာမဟုတ်ဘူးလား။ အခု ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့နေရာမှာ ငါတို့ပစ်ချထားဖို့ မကြိုးစားနဲ့နော်" ဟု အော်ပြောသည်။
ကျန်းလန် က အေးစက်စက်ဖြင့် "အမြန်ထွက်သွားကြ" ဟု ဆိုသည်။
ဖုန်းဟွေ က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ရှင်တို့ ငါတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကျောက်စက်တွေကို ပြန်ပေးစမ်း" ဟု အော်သည်။
ရှောင်ဟိန်းက "သူ ပြောတဲ့အတိုင်း ငါးကီလိုမီတာအတွင်းမှာ ဘေ့စ်ရှိတာ သေချာတယ်။ သူ စိတ်မတိုခင် အမြန်ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းဟွေ က တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း ဖုန်းယီက တားဆီးလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဇုန်ဘီများ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားရန်မှာ အန္တရာယ်မရှိနိုင်ပေ။ အကယ်၍ မိုကျင်းသာ အမှန်တကယ်ပင် ငါးကီလိုမီတာအတွင်းရှိ ဘေ့စ်ထဲတွင် ရှိနေပါက သူ သွားကိုသွားရမည်ဖြစ်သည်။
ဖုန်းယီက "သွားပြီး ကြည့်ရအောင်" ဟု ဆိုသည်။
ဖုန်းဟွေ က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ကိုကြီး၊ တကယ်ပဲ ဦးနှောက်မရှိတာလား။ သူပြောတာမှန်သမျှကို ဘာလို့ ယုံနေရတာလဲ" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းယီက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ထွက်သွားရာ ကျန်သူများလည်း နောက်မှ လိုက်ကြသည်။ ဖုန်းဟွေ မှာလည်း မတတ်သာဘဲ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားရသည်။
ကျန်းလန် က သံလှောင်အိမ်အားလုံးကို ပစ်ချပြီး ကားပေါ်တွင် ရပ်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် "ဒီကားက လုံလောက်မယ် မထင်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ကျန်းလန် က သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ "သားလေး၊ အမေတို့ ငှက်တွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို တွေ့ခဲ့ရလား" ဟု မေးသည်။
ကျန်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "သူတို့ ကွဲထွက်သွားကြပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အနားမှာပဲ ရှိတယ်။ ရှာရတာ လွယ်ပါတယ်။ သွားပြီး ဖမ်းကြစို့" ဟု ဆိုသည်။
ယဉ်ကျေးသော ဇုန်ဘီအချို့မှာ သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ထုတ်ပြရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။
ကျန်းလန် က ရှောင်ဟိန်းနှင့် ကျီယုံ တို့ကို ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားတို့ကော" ဟု မေးသည်။
ကျီယုံ က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ပါ ကူပြီး ဖမ်းပေးမယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျန်းလန် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ "မလိုဘူး။ ခင်ဗျားတို့က နှေးတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီမှာပဲနေပြီး ကားကို စောင့်ပေး၊ ကလေးတွေကို ကြည့်ပေးထား။ ကျန်တဲ့သူတွေက ဖမ်းလာမယ့် တိရစ္ဆာန်တွေကို သယ်ပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။
နှေးသည်ဟု သတ်မှတ်ခံလိုက်ရသော ကျီယုံ၊
ကလေးများကို ထိန်းရမည့် ရှောင်ဟိန်း၊
ရှောင်ဟိန်းက "ငါက မင်းရဲ့ အမြန်နှုန်းကို လိုက်မီတယ်။ ငါ နှေးတယ်လို့ သေချာလို့လား" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းလန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားလည်း ကူခဲ့ပေါ့။ ကျီယုံ၊ နင်နင်နဲ့ တုံတုံတို့က ဒီမှာပဲနေပြီး ကားကို စောင့်ကြမယ်။ အဖမ်းခံရမယ့် ငှက်တွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်သယ်လာခဲ့မယ်။ သူတို့ မထွက်ပြေးအောင် သေချာစောင့်ကြည့်ထားကြ" ဟု ပြောသည်။
နင်နင်က ခေါင်းကို တည်ကြည်စွာ ငြိမ့်ပြကာ "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့ သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဖုန်းတင်တင်ကလည်း သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ငြိမ့်ပြကာ "ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ထောက်ခံသည်။
ကျီယုံ မှာမူ အားအင်ကုန်ခန်းနေဟန်ဖြင့် နာခံကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"သွားကြစို့!" ကျန်းလန် ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ လူအချို့မှာ တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ရှောင်ဟိန်းလည်း သူတို့နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။
ကျီယုံ၊
သူ အလွန်တရာပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။
မာကျား၊ အဲဒီလို အမြန်နှုန်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် သူ ဘယ်လိုမှ မလိုက်နိုင်ဘူး။
ဒီလူတွေက ဘီလူးတွေလား။ ကျန်းလန် ရဲ့ မိခင်ဖြစ်တဲ့ အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကြီးတောင်မှ အဲဒီလောက် ကြောက်ခမန်းလိလိ အမြန်နှုန်းနဲ့ သွားနိုင်တယ်။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ဆက်ရှင်ရတော့မှာလဲ။ အသက်ရှင်နေရတာတောင် ရှက်စရာကြီး။
ကျီယုံ တစ်ယောက် ပြင်းထန်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကို သံသယဝင်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ကျန်းလန် သည် ကျန်းလန်၊ လူအိုကျိုး၊ ဖုန်းဘင်၊ ဝမ်ဗိုနှင့် ရှောင်ဟိန်းတို့ကို ဦးဆောင်ကာ ပြောင်းလဲထားသော အပင်များဖြင့် ပြည့်နေသည့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ကြိုးများ ကိုယ်စီရစ်ပတ်ထားကြပြီး ဖမ်းမိလာမည့် ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို အရှင်လတ်လတ် ချည်နှောင်ကာ ပြန်သယ်လာရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။
ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းတွင် အာဟာရပြည့်ဝကာ သန်မာကြံ့ခိုင်သော ပြောင်းလဲထားသည့် နွားများ၊ သိုးများနှင့် ဝက်များ စုဝေးနေကြသည်။ ပြောင်းလဲထားသော ကြက်ငှက်များလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။ လူခြောက်ဦးမှာ ဖြန့်ကျက်သွားကြပြီး ကြက်ငှက်နှင့် တိရစ္ဆာန်များကို အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ပိတ်ဆို့မောင်းနှင်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး အလယ်ဗဟိုတွင် စုဝေးမိသွားသောအခါ မြေကြီးထဲမှ ပါးလွှာပြီး ရှည်လျားသော နွယ်ပင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ယက်လုပ်သွားကြပြီး ကြီးမားသော နွယ်ပင်ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာကာ တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို အတွင်း၌ ပိတ်မိသွားစေသည်။
ကျန်းလန် က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် "ဒီနေရာတစ်ခုတည်းမှာတင် အများကြီး တွေ့ရတာပဲ။ ထရပ်ကားကြီး တစ်စီးတည်းနဲ့တော့ မလောက်တော့ဘူး ထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းလန် က "လိုမယ်ဆိုရင် အခေါက်ခေါက်အခါခါ သွားသယ်လို့ရပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျန်းလန် က "ဘယ်သူ ဝင်ဖမ်းမှာလဲ" ဟု မေးသည်။
လူအိုကျိုး က စေတနာ့ဝန်ထမ်းအနေဖြင့် "ကျွန်တော့်မှာ အတွေ့အကြုံရှိတယ်။ ကျွန်တော် ဝင်မယ်" ဟု ပြောသည်။
ကျန်းလန် က နွယ်ပင်ပိုက်ကွန်တွင် အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ရာ လူအိုကျိုး တွားသွားကာ ဝင်သွားသည်။ သူက ပြောင်းလဲထားသော နွားများမှ စတင်သည်။ ဤပြောင်းလဲထားသော ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များမှာ အလွန် ရန်လိုကြပြီး မြက်ရော အသားပါ စားကြသည်။ လူအိုကျိုး ပုန်းအောင်းမနေဘဲ တက်ကြွစွာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
လူအိုကျိုး က ပြောင်းလဲထားသော နွားတစ်ကောင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ကာ ဒူးဖြင့် လည်ပင်းကို ဖိထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြိုးကို ယူကာ နွား၏ ဦးချိုနှင့် လည်ပင်းတွင် လျင်မြန်စွာ ပတ်၍ တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နွားကို အပေါက်မှနေ၍ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဝမ်ဗိုက ကြိုးကို ဆွဲကိုင်ထားလိုက်ရာ နွား မထွက်ပြေးနိုင်တော့ပေ။
ကျန်းလန် နှင့် ဖုန်းဘင် တို့က အပေါက်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားကြပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသမျှ ပြောင်းလဲထားသော ကြက်ငှက်များအားလုံး သူတို့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဤဘက်ခြမ်းတွင် ပြောင်းလဲထားသော မည်းနက်နေသည့် ကြက်များ အများအပြား ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြက်ဆင်ကဲ့သို့ ကြီးမားကြပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်ကာ ပျံသန်းခုန်ပေါက်ပြီး လူများကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ကျန်းလန် က လက်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ တစ်ကောင်က လာပြီး ထိုးဆိတ်ဝံ့ပါက သူမက တုတ်ဖြင့် အရင် ရိုက်ချလိုက်ပြီးမှ ခြေထောက်များကို လျင်မြန်စွာ ချည်နှောင်ကာ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ကျန်းလန် နှင့် ရှောင်ဟိန်းတို့ကမူ ချည်နှောင်ပြီးသားဖြစ်သော ပြောင်းလဲထားသည့် ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်းများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးရသည့် တာဝန်ကို ယူကြသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော ကြက်ငှက်များကို မြင်သောအခါ ကျန်းလန် က လှောင်အိမ်များ ယူလာရန် လိုအပ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ကျန်းလန် က နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှောင်အိမ်များကို ပြန်ယူလာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ကြီးမားသော လှောင်အိမ်လေးလုံးကို ကိုင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ရှောင်ဟိန်းက ပြောင်းလဲထားသော ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်းများကို သီးခြားလှောင်အိမ်များထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ကျန်းလန် ကတော့ ကြီးမားသော လှောင်အိမ်အားလုံးကို သယ်ဆောင်လာရန် တာဝန်ယူသည်။
ဝမ်ဗိုက ပြောင်းလဲထားသော နွား၊ သိုးနှင့် ဝက်များကို ကြီးမားသောသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်တွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားလိုက်ပြီး နောက်မှ ပြန်ခေါ်သွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
လူတစ်စု ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်ကြကာ ဤဘက်ခြမ်းရှိ ကြက်ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို လျင်မြန်စွာပင် ထုပ်ပိုးချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။ တစ်ခေါက်လျှင် တစ်တိုကျုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ကြပြီး လှောင်အိမ်ထဲထည့်ထားသော ကြက်ငှက်များကို ထရပ်ကားပေါ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် တင်ထားလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော နေရာလပ်များတွင်မူ ပြောင်းလဲထားသော နွား၊ သိုးနှင့် ဝက်များကို တင်ထားလိုက်ရာ ကြီးမားသော ထရပ်ကားကြီးမှာ ပြည့်သိပ်သွားတော့သည်။
ထရပ်ကားကြီးက ကျယ်ဝန်းပြီး ပစ္စည်းအများအပြား ဆံ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ အစက ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ပြောင်းလဲထားသော နွားများနှင့် ဝက်ကြီးများက နေရာအများကြီး ယူသွားသဖြင့် အများကြီး မဆံ့တော့ပေ။
ကျန်းလန် ၏ စိတ်စွမ်းအင်က လှည့်ပတ်စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် "ဒီမြို့ငယ်လေးထဲမှာ ကုန်သေတ္တာတွဲပါတဲ့ ဆီမီးထရပ်ကား (semi-trailer) တစ်စီး ရှိတယ်။ မောင်းလို့ရမလားတော့ မသိဘူး။ လူအိုကျိုး၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါဦး" ဟု ပြောသည်။
လူအိုကျိုး က သဘောတူလိုက်ပြီး ကျန်းလန် နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ သူတို့ ခဏချင်း ပြန်ရောက်လာကြပြီး တစ်ယောက်လျှင် ဒီဇယ်ဆီ တစ်ပုံးစီ သယ်လာကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ကုန်သေတ္တာတွဲပါရှိသော အနီရောင် ဆီမီးထရပ်ကားကြီးတစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။
အမြင့်ဆုံး သတ္တုစည်းရိုးများက သန်မာပြီး ကြံ့ခိုင်သော ပြောင်းလဲထားသည့် နွားများကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။
လူတစ်စုက တိရစ္ဆာန်များကို ထရပ်ကားကြီးပေါ်မှ မောင်းချလာကြပြီး ဆီမီးထရပ်ကား၏ ကုန်သေတ္တာတွဲများထဲသို့ သွတ်သွင်းမောင်းနှင်ကြရာ ပစ္စည်းများစွာကို ဆက်လက်ဆံ့နိုင်သေးသည်။
အုပ်စုလိုက် လူများက ကြက်ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ လှုပ်ရှားကြပြန်သည်။
သူတို့ ထွက်သွားကြသည်မှာ ခဏသာ ရှိသေးချိန်တွင် ယာဉ်နှစ်စီး မောင်းနှင်လာကြသည်။ ထိုယာဉ်များက တစ်စီးနှင့်တစ်စီး ဖြတ်ကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နောက်ဆုတ်မည့်လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။