Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 51 | NovelPing

နှစ်ဦးသား ပြန်လာကြပြီးနောက် ကျီယုံ က သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ သူဌေးဖြစ်သူမှာ ပုံစံအနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး တစ်ခုခုတော့ မမှန်တော့ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်က “ကိုယ်တို့ လိုက်ခဲ့မယ်။ ဟီလင် တို့လည်း ပြန်မလာသေးဘူး။ အဆုံးအစမရှိ စောင့်နေလို့လည်း အဖြေမပေါ်လာဘူး” ဟု ပြောသည်။

ကျီယုံ ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ—

အဘိုးဟဲနှင့် အဘိုးရှီတို့ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရနိုင်သည်ဟု အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သူမှာ မည်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အဆုံးအစမရှိ စောင့်ဆိုင်းခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားရပါသနည်း။

ဝမ်ချင်းလင်းကမူ လူများလေ၊ မူလတန်းပြောင်းလဲထားသော တိရစ္ဆာန်များကို ဖမ်းဆီးရာတွင် အကူအညီပိုများလေဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ အလကားရသော လုပ်အားကို လေလွင့်မခံသင့်ပေ။

သူတို့စီးလာသည့် ကားကြီးပေါ်တွင်မူ ကြိုးများနှင့် လှောင်အိမ်များ အပြည့်တင်ဆောင်ထားပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ 変異တိရစ္ဆာန်များ (မူလတန်းပြောင်းလဲထားသော တိရစ္ဆာန်များ) ကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျီယုံ နှင့် ရှောင်ဟန်တို့၏ အိမ်စီးကားလေးသည် ထရပ်ကားကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း မြို့ထဲမှ ထွက်လာစဉ် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျီယုံ က ပါးစပ်မှ တရွှီရွှီမြည်အောင် လုပ်ကာ ရှောင်ဟန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ လက်ဟန်ပြလျက် “မင်းတို့တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်က ကားခုံနောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ရှေ့မှထရပ်ကားကြီးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ “ငါ့ကို စက်ဆုပ်စရာကောင်းနေသလို ခံစားနေရတယ်” ဟု ပြောသည်။

ကျီယုံ က ဘရိတ်ကို ပြင်းပြင်းနင်းချလိုက်ရာ ရှောင်ဟန်မှာ ကားပေါ်မှ လွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး အံ့အားသင့်တကြီးဖြင့် “သူဌေး၊ ဗျ၊ ဗျ၊ ဗျ၊ ဗျ၊ ခင်ဗျား အဓမ္မပြုကျင့်ခံလိုက်ရတာလား။” ဟု အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်၏ နဖူးပေါ်တွင် အကြောများ ထောင်တက်လာကာ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး “ကားကို သေချာသာ မောင်းစမ်းပါကွာ!” ဟု အော်လိုက်သည်။

ကျီယုံ က အကန်ခံရပြီးနောက်တွင်ပင် လက်မလျှော့ဘဲ “မဟုတ်ဘူး၊ စက်ဆုပ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု ဆက်မေးသည်။

ရှောင်ဟန်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “ဂျင်နီရလ့် ကိုက်တာခံလိုက်ရလို့ Qingling က ငါ့ကို စက်ဆုပ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာ” ဟု ပြောပြလိုက်သည်။

ကျီယုံ တုံ့ပြန်မှု-

ကျီယုံ တုံ့ပြန်မှု-

ကျီယုံ တုံ့ပြန်မှု-

သူသည် စကားမပြောဘဲ ကားကို တိတ်တဆိတ် စက်နှိုးလိုက်သည်၊ တိတ်တဆိတ် မောင်းထွက်လာပြီး ပါးစပ်ကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

ကျီယုံ က နောက်ထပ် စကားမပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ့ကို Qingling ဟု ခေါ်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးတဲ့။

ကျီယုံ က သူဌေးဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းဆီသို့ ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး မျက်စိကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကန်းသွားတော့မည့်အနှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သူဌေး လမ်းလျှောက်ပုံ ထူးဆန်းနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မရှိပေ။ သစ်သားကုန်းနှီးကို မည်သူစီးစီး ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းမလျှောက်နိုင်သည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။

ရှောင်ဟန်က သူ့ကို ရိုက်ချလိုက်ကာ “ကားကို သေချာမောင်းစမ်းပါ! မင်းက Qingling လို့ ထင်နေလို့လား။ မျက်လုံးပါဘဲနဲ့ လမ်းကို မမြင်ရဘူးလား။” ဟု ဆိုသည်။

ကျီယုံ က စတီယာရင်ခုံပေါ်သို့ ဦးခေါင်းကို ဆောင့်ချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “သူဌေးရယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အမျက်ဒေါသတွေကို ကျွန်တော့်အပေါ် မပုံချပါနဲ့။ အစွမ်းပြချင်ရင် ဒေါက်တာဝမ်ကို သွားရှာပြီး ဒေါသထွက်ပြစမ်းပါ၊ ကျွန်တော့်ကိုတော့ လာမရိုက်ပါနဲ့” ဟု ပြောသည်။

ရှောင်ဟန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဒေါသမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ထွက်နေမိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်ကာ ဒေါသဖြေရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထရပ်ကားကြီးက မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားပြီး အိမ်စီးကားက နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ ထရပ်ကား၏ ဆီမှာ နည်းပါးလာပြီဖြစ်သောကြောင့် လူအိုကျိုး က ဆီဆိုင်ကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ ပထမဆုံး တွေ့ရသော ဆီဆိုင်မှာ ဆီတစ်စက်မှ မရှိဘဲ လူသူကင်းမဲ့နေသဖြင့် သူသည် မှတ်မိနေသော အခြားဆီဆိုင်ဆီသို့ လမ်းကြောင်းလွှဲကာ အကွေ့များစွာ ကွေ့ပြီးနောက် အတော်အတန် ကြီးမားသည့် ဆီဆိုင်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဆီဆိုင်ပြင်ပရှိ 便利店 (ကုန်စုံဆိုင်ငယ်) ကို ဇွန်ဘီများက ဝန်းရံထားကြပြီး ဖန်တံခါးကို ရူးသွပ်စွာခြစ်ကာ ဆောင့်ကန်နေကြသည်။ ကုန်စုံဆိုင်အတွင်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ရှိနေပုံရသည်။ ရူးသွပ်နေသော ဇွန်ဘီများမှာ အင်ဂျင်သံအူသံများကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရကာ ထရပ်ကားနှင့် အိမ်စီးကားဆီသို့ လှည့်၍ ခုန်အုပ်လာကြသည်။

ထရပ်ကားပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကြသော ဇွန်ဘီများအားလုံးမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လျက် ရှောင်တိမ်းသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်လာသော အိမ်စီးကားကတော့ ဒုက္ခရောက်ရသည်။ ဇွန်ဘီအုပ်စုငယ်တစ်ခုက ယင်းကို ရက်စက်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြရာ ကျီယုံ က စတီယာရင်ကို ရုတ်တရက် လိမ်ချိုးလိုက်သဖြင့် ကားမှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဇွန်ဘီအချို့ကို လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

ရှောင်ဟန်က ဇွန်ဘီများအပေါ် သူ၏ အမျက်ဒေါသကို ဖိတ်စင်ပြရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသော ဓားကို ကိုင်ဆွဲလျက် သူ၏ Xiao San Dao (တတိယဓားဓားပြ) ၏ ဖျော်ဖြေမှုကို စတင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤသာမန်ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်ရန် သုံးချက်တောင် မလိုပေ။ သူသည် ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲတွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးသကဲ့သို့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်လျှင် တစ်ချက်နှုန်းဖြင့် ရှင်းလင်းသွားသည်။

ရှေ့မှထရပ်ကားမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဆီဖြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကားပေါ်မှ လူတိုင်း ဆင်းလာကြသည်။ ကျန်းလန် က တစ်ကိုယ်တည်း ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်နေသော ရှောင်ဟန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ သူမ၏ သားဖြစ်သူကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွန်းလျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်— “သား သွားမကူဘူးလား။”

ဝမ်ချင်းလင်းက သူမကို တစ်ချက် glanced (စောင်းငဲ့) ကြည့်ကာ “မလိုပါဘူး” ဟု ဖြေသည်။

သာမန်ဇွန်ဘီ အကောင်နှစ်ဆယ်အောက်သာ ရှိသော ထိုအုပ်စုမှာ ရှောင်ဟန်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ဟန်က ရှေ့ပိုင်းတွင် ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်နေစဉ် ကျီယုံ က နောက်မှ လိုက်ပါလာကာ ပုံဆောင်ခဲ အနှစ်များကို တူးဖော်ပေးနေပြီး ၎င်းတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့ပြေပြစ်လှသည်။

ဇွန်ဘီများ အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းသွားသောအခါ ရှောင်ဟန်က သူ့ဓားပေါ်မှ သွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ကျက်သရေရှိရှိဖြင့် အိမ်တွင် သွတ်သွင်းလိုက်သည်။

ရှောင်ဟန်က ဇွန်ဘီများ၏ လုံးဝ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံထားရသော ဝမ်ချင်းလင်းနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့မှာ လူသားများ မဟုတ်ကြကြောင်း အမှတ်ရသွားသည်။

နင်နင်က ဖုန်းထုံထုံ ကို လက်မှဆွဲကာ သရေစာများ ရှာဖွေရန် 便利店 (ကုန်စုံဆိုင်) ဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်သွားသည်။ ကလေးများမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီဖြစ်စေ၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်နောက်ပိုင်းဖြစ်စေ သရေစာများကို မည်သည့်အခါမျှ ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ဝမ်ချင်းလင်း၏ စိတ်စွမ်းအင် အားနည်းနေစဉ်ကဆိုလျှင် သူတို့လိုချင်တာကို စိတ်ကြိုက်မစားနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ချင်းလင်း၏ စွမ်းအင်မှာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့လိုချင်တာကို စိတ်ကြိုက်စားသုံးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်သော်လည်း မလှုပ်ပေ။ ဖုန်းထုံထုံ က သူမ၏ ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော လက်နက်ကို ဟန်ပါပါဖြင့် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နင်နင်က သူမကို အမြန်တားဆီးလိုက်သည်။ “မလှုပ်နဲ့၊ ငါ ရှင်းလိုက်မယ်။”

နင်နင်လည်း သူ၏ ခါးမှ လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်းထုံထုံ နှင့်အတူ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သေနတ်ကို ဖန်တံခါးဆီသို့ချိန်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ နင်နင်က နောက်ပြန်တွန်းကန်အား (Recoil) ကြောင့် မယိုင်မလဲဘဲ ခိုင်မာစွာ ရပ်နေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များမှာ သာမန်ကလေးများနှင့် မတူပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမန်ကလေးများတွင် 変異 (မူလတန်းပြောင်းလဲထားသော) ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ခွန်အားမျိုး မရှိကြသောကြောင့်တည်း။

သေနတ်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပုံရသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုမှာ 便利店 (ကုန်စုံဆိုင်) အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ဘိုး၏ ဒေါသတကြီး အော်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်— “နင်နင်၊ ဒီကောင်စုတ်လေး! ဆီဆိုင်မှာ လက်နက်သုံးရလား၊ လူတိုင်းကို သတ်ချင်နေတာလား။”

နင်နင်က အရေးမစိုက်သကဲ့သို့ လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ “မကွဲပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။”

နင်နင်သည် ဖုန်းထုံထုံ နှင့်အတူ ဖန်ကွဲစများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ကုန်စုံဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ ဤဒေသမှာ အတော်အတန် တောခေါင်ခေါင်ကျပြီး လူသူမပေါများလှသဖြင့် ဆိုင်အတွင်း၌ အလုအယက် မခံရသေးသော ပစ္စည်းများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ နင်နင်က စင်ပေါ်မှ သတ္တုရေဘူး နှစ်ဘူးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာကာ “အဒေါ်၊ လက်ထောက်ကြီး၊ ရေသောက်ပါဦး” ဟု ဆိုသည်။

နင်နင်က ရေဘူးများကို ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ချင်းလင်းတို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က လက်ခံယူလိုက်ပြီး သူလေးမှာ သဘောကောင်းလှကြောင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကုန်စုံဆိုင်အတွင်းမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ဖုန်းဘင် မှာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအုပ်စုတစ်စု ကုန်စုံဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာကြပြီး လူငယ်တစ်ဦးက ရှေ့ဆုံးမှနေကာ ဖုန်းထုံထုံ ၏ ဦးခေါင်းကို သူမ၏ လက်နက်ဖြင့် ထောက်ထားသည်။ ဖုန်းထုံထုံ ကမူ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သရေစာ အပုံလိုက်ကို ဖက်တွယ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံထားရရှာသည်။

ရှောင်ဟန်နှင့် ကျီယုံ တို့က ဝမ်ချင်းလင်းထံသို့ လျှောက်လာကြသည်။ ဝမ်ချင်းလင်းကမူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို တစ်ချက်ပင် ငဲ့မကြည့်ဘဲ ရေကို အေးအေးလူလူ သောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့မှာရှိတဲ့ လက်နက်တွေ အကုန်ပုံအောပြီး ပစ်ချလိုက်စမ်း! ကားသော့တွေ ပေးစမ်း! အမြန်လုပ်ကြ!”

အလွန် ရင်းနှီးနေသော အသံပိုင်ရှင်ပင်။ ဝမ်ချင်းလင်းက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် နှစ်နှစ်ကျော်ကြာပြီးနောက် ဤနေရာတွင် အထက်တန်းကျောင်းနေစဉ်က ဆက်ဆံရေး လုံးဝမပြေလည်ခဲ့ဖူးသော ကျောင်းနေဖက်ဟောင်း တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

ဝမ်ချင်းလင်းက ရေတစ်ဘူးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် အလွတ်ဖြစ်သွားသော ရေဘူးကို ညှစ်ချလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး “မပေးရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထွက်လာကြသူများထဲတွင် ကျန်းလန်၊ လူအိုကျိုး၊ ဖုန်းဘင် နှင့် ဝမ်ဘိုးတို့အားလုံး ကျောတွင် အလိုအလျောက် သေနတ်များ လွယ်ထားကြသည်။ ရှောင်ဟန်က လက်ထဲတွင် ဓားကိုင်ထားပြီး ကျီယုံ ကမူ အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျီယုံ ဖြစ်လေရာ လက်နက်မကိုင်ဘဲ သူ့၏ စွမ်းအင်များကိုသာ အသုံးချကာ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် အကယ်၍ လက်နက်လိုအပ်လာပါက ရှောင်ဟန်က သူ့ကို တစ်လက် ပေးပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျီယုံ က ပုံမှန်စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် လက်နက်ဆောင်ထားတတ်သည့် အလေ့အထ ရှိသည်။ သူ့တွင် သေနတ်မပါလျှင်တောင် စစ်တပ်သုံးဓားကဲ့သို့သော အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်တော့ ပါရှိပေမည်။

လူအားလုံးထဲတွင် လက်နက် လုံးဝမပါရှိသူမှာ ဝမ်ချင်းလင်း တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးသာ ပါရှိပြီး ထိုအိတ်ထဲတွင် သူဘယ်သောအခါမှ မခွဲခွာခဲ့သော သွေးပင်စည်ပန်း များ ရှိနေသည်။ အပေါ်ဆုံးမှ အောက်ဆုံးအထိ သူ၌ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် ဓားမြောင် တစ်လက်မျှပင် မပါပေ။

ဤမျှများပြားလှသော လက်နက်များကို မြင်လိုက်ရခြင်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို မနာလိုဖြစ်စေရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဖုန်းထုံထုံ က ကုန်စုံဆိုင်အတွင်းတွင် အသင့်ဖြစ်နေသော ဓားစာခံတစ်ဦး ဖြစ်နေသေးသည်။ သူတို့ မလှုပ်ရှားဘဲ နေကြမည်ဆိုက ထိုသည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းထုံထုံ ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားသော ဖုန်းဘီ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဝမ်ချင်းလင်း၊ မင်း သေချင်သေးတာလား။”

အသက်ရှင်နေရုံသာမက ဘဝကလည်း ဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေနေသေးသည်။

ဤလူအုပ်စုကို ကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး လက်နက်များမှာ စံချိန်မီ စံနှုန်းပြည့်ကာ ကလေးများပင်လျှင် လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာကြွယ်ဝနေကြတာလဲ။

ကျန်းလန် က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို မိဘမျိုးက ဘယ်လို ကလေးမျိုး မွေးထုတ်သလဲဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပေါ့။ မင်းတို့တောင် အသက်ရှင်နိုင်သေးတာပဲ၊ ငါတို့ချင်းလင်းက ဘာလို့ မရှင်နိုင်ရမှာလဲ။ မင်းပြောတဲ့စကားတွေက နည်းနည်းတော့ မောက်မာလွန်းနေပြီနော်။”

ကျန်းလန် က လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းခိုနေသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား၊ ဆန်ချင်? မပုန်းနဲ့လေ၊ ငါမြင်နေရတယ်။ မင်းက တကယ်တမ်း အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ တကယ် အံ့သြစရာပဲ။”

ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ အဝတ်အစားများမှာ အတန်အသင့် သန့်ရှင်းသော်လည်း ဆံပင်များမှာမူ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ဖြစ်နိုင်ချေမှာ ထွက်ပြေးစဉ်က ပြန့်ကျဲသွားပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပိန်ချိုင့်နေပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် ဤမျှသော ပုံစံမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းက ယေဘုယျအားဖြင့် အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တောက်ပနေသော ကျန်းလန် နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ သူမက ညှိုးနွမ်း၍ အရောင်မတောက်ဘဲ ရှိနေသည်။

ဆန်ချင် က သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး မောက်မာစွာ မေးစေ့ကို တင်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ “မင်းတောင် အရှင်လတ်လတ် ရှိနေသေးတာပဲ၊ ငါလည်း မသေသေးဘဲ သေချာပေါက် ရှိနေမှာပေါ့။”

ကျန်းလန် က ဝမ်ချင်းလင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမအနားသို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး “ချင်းလင်း၊ အမေ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ဒါက ဆန်ချင် လေ။ ငါတို့ ငယ်တုန်းက သူက ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းလေ။ ငါတို့ ဝတ်စုံတောင် အတူတူ ဝတ်ခဲ့ဖူးတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ငါ့ရည်းစားကို လုယူသွားကာ အဲဒီယုတ်မာတဲ့လူနဲ့ အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခဲ့တာလေ! ဒီလို မုန်းတီးစရာကိစ္စမျိုးကို ငါ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းအဖေနဲ့လည်း ငါ အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ပစ်လိုက်တာပေါ့။ မင်းအဖေက နှစ်ပေါင်းများစွာ မယိမ်းမယိုင်တဲ့ သစ္စာတရားနဲ့ ငါ့ကို လိုက်ပျူငှากနေခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်သား အလွန်ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အတူတူ နေထိုင်နေကြရပြီပေါ့။ ‘လူသုံးယောက် ပတ်သက်လာတဲ့အခါ အခြေအနေတွေက ရှုပ်ထွေးလာတတ်တယ်’ ဆိုတဲ့ စကားပုံတောင် ရှိသေးတာပဲ။ ဘယ်လိုနေလဲ? မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းရဲ့ လက်အောက်ကနေ တူးထုတ်လာရတဲ့ ဒီလူ့ကို ကျေနပ်ရဲ့လား။ သူ့အတွက် မယားငယ်တွေများ တစ်ခုလောက် ငှားပေးလိုက်သေးလား။”

ဆန်ချင် မှာ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားရပြီး ဒေါသကြောင့် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။ “ကျန်းလန်၊ မင်းရဲ့စကားတွေက အမြဲတမ်းလိုပဲ အဆိပ်အတောက် ပြင်းနေတုန်းပဲနော်။”

သူမ အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ရသော ထိုလူမှာ လက်ထပ်ပြီး နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် သူမကို ဖောက်ပြန်ခဲ့သည်။ သူမ ငိုခဲ့သည်၊ ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ဆဲဆိုခဲ့သည်၊ သို့သော် အဆုံးတွင် သူမ လက်ခံရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုလူ့ကို မစွန့်ခွာနိုင်ခဲ့ဘဲ သူ၏ အကြိမ်ကြိမ် ဖောက်ပြန်မှုကိုသာ သည်းခံခဲ့ရသည်။ ကျန်းလန် ၏ ရှေ့တွင် ကြွားဝါပြနိုင်ရန်အတွက် သူမသည် သူမ၏ လူသားကို ကျောင်းဆုံတွေ့ပွဲများဆီသို့ တမင်တကာ ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူတို့၏ ချစ်ခင်မှုကို ကြွားဝါကာ ကျန်းလန် ကို ဆွပေးတတ်သည်။

ကျန်းလန် က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ “မင်း မသိသေးလို့ပါ။ ငါတို့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည် ကျောင်းဆုံတွေ့ပွဲတွေတုန်းက မင်း ငါ့ရှေ့မှာ တမင်တကာ သာယာပျော်ရွှင်ပြနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ငါ ဘလောက်တောင် ရယ်ချင်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မသိပါဘူး။ မင်း မသိလောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အတန်းဖော်တွေက မင်းရဲ့ယောက်ျား ဖောက်ပြန်နေတာကို မင်းထက်တောင် စောပြီး သိနေကြတာ။ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဖောက်ပြန်မှုက သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်မတစ်ယောက်နဲ့ ဖြစ်တာလေ။ အတန်းဖော်တစ်ယောက်က သတင်းကို ငါ့ကို တမင်တကာ လာပြောပြတာ။ ငါ့မှာ အမြော်အမြင် ကောင်းလို့ အဲဒီအမှိုက်ကောင်ကို စောစောစီးစီး စွန့်ပစ်လိုက်နိုင်ပြီး မင်းက အဆင်ပြေပြေနဲ့ လာကောက်စားတာကို ကျေးဇူးတင်ရမလား။ သတင်းကောင်းကြီး မဟုတ်ဘူးလား။”

ဆန်ချင် ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက်ဖြူလိုက်၊ တစ်ချက်နီလိုက်ဖြင့် ရူးသွပ်တော့မည့်အဖြစ်သို့ ရောက်နေသည်။ သူမသည် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော်လည်း အမှိုက်ကောင်တစ်ကောင်၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမ ရှုံးနိမ့်ကြောင်းကို ဝန်မခံလိုပေ။ သူမသည် သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကောင်းမွန်စွာ ပညာသင်ကြားပေးရန် အလွန်ကြိုးစားခဲ့ပြီး အရာရာတိုင်းတွင် ကျန်းလန် ၏ ကလေးများနှင့် လိုက်တုယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်းလန် ၏ ကလေးများတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံး သူမ၏ ကလေးများတွင်လည်း ရှိရမည်။ ကျန်းလန် ၏ ကလေးများ တက်ရောက်ခဲ့သည့် ကျောင်းကိုပင် သူမ၏ ကလေးများလည်း တက်ရောက်ရမည်။ သူမသည် ကျန်းလန် ကို လုံးဝ အရှုံးမပေးလိုပေ။

သူမသည် ကျန်းလန် ထက် ကလေးတစ်ယောက် ပိုယူချင်ခဲ့သေးသည်။ သားတစ်ယောက်နှင့် သمီးတစ်ယောက် နှစ်ယောက်လုံး ရှိခြင်းက သူမကို ကျန်းလန် ထက် ပိုသာသွားစေလိမ့်မည်!

ကျန်းလန် နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ယောက်ျားရွေးချယ်ရာ၌ ညံ့ဖျင်းခြင်းမှလွဲ၍ ဆန်ချင် က သူမကိုယ်သူမ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ အောက်ကျို့သည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယနေ့၊ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အနှစ်သာရမှန်သမျှမှာ ဆုံတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူမ ကျန်းလန် ကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် သူမက မည်သို့လုပ်၍ ဝန်ခံရဲမည်နည်း။

သူမ လုံးဝ ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပေ!

ဆန်ချင် က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “စကားပုံတောင် ရှိသေးတာပဲလေ၊ ကံဆိုတာ ပြန်လှည့်လာတတ်တယ်တဲ့။ အဲဒီယုတ်မာတဲ့လူက ကမ္ဘာပျက်ကပ် အစပိုင်းမှာပဲ ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ မင်းရဲ့ အဖိုးတန် ဝမ်လေးကော ဘယ်လိုနေလဲ? သူ အသက်ရှင်သေးလား? သူရော ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီလား။”

ကျန်းလန် က ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာကြီးပင် ကွဲအက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ဝမ်လေးက အရမ်းကို အဆင်ပြေနေပါတယ်။ သူက အရင်လိုပဲ ရုပ်ချောနေတုန်းပဲ။ ငါတို့အခြေစိုက်စခန်းက အရမ်းကြီးတော့ အရာရာကို လုပ်ကိုင်စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေပါတယ်။ မင်းရဲ့ အကျင့်ဟောင်းကြီး ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီလား။ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ဝမ်လေးကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား။”

“ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်းပါ! ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တာက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အပြစ်ပဲ။ တခြားသူတွေ လုသွားတာကို သူများကို လာမအပြစ်တင်နဲ့! လက်နက်ရှိတာကလွဲလို့ မင်းမှာ ကြွားဝါစရာ ဘာရှိလို့လဲ။” အသက် (၁၈) နှစ် သို့မဟုတ် (၁၉) နှစ်ခန့်ရှိသော ရဲတင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ထွက်ပြောလာပြီး သူမ၏ သဘောထားမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မောက်မာကာ ကျန်းလန် ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လာသည်။

ကျန်းလန် က သူမ၏ ရန်စမှုကို ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဆန်ချင်၊ ဒါ မင်းသမီးလေးလား။ တကယ်ကို မင်းရဲ့ခြေရာကို နင်းနေတာပဲ၊ တူညီတဲ့ ကောက်ကွေးနေတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေနဲ့ ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့မှုတွေနဲ့ပေါ့!”

“ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်တော့!” ဖုန်းဘီ မှာ ပို၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူက သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်— “ငါ တစ်ခါထပ်ပြောမယ်၊ လက်နက်တွေနဲ့ ကားသော့တွေကို အခုချက်ချင်း ချပေးလိုက်စမ်း!”

ဝမ်ချင်းလင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်— “ငါလည်း တစ်ခါထပ်ပြောမယ်၊ မင်းရဲ့ အိပ်မက်ကို ရပ်လိုက်တော့။”

ဖုန်းဘီ က ခလုတ်ပေါ်မှ လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်သည်။ “မင်း ဒီကလေးမရဲ့ အသက်ကို မငဲ့ကွက်ဘူးပေါ့လေ?!”

ယန်မုန်ယူ က လူအုပ်ထဲမှ ရှေ့သို့ထွက်လာကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ “ဖုန်းဘီ၊ သူမကို လွှတ်လိုက်ပါ။ သူက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ငါတို့အားလုံးက အတန်းဖော်တွေချည်းပဲဟာ။ ကိစ္စတွေကို ဒီလောက်အထိ တင်းမာအောင် မလုပ်ပါနဲ့။”

ဖုန်းဟွေ က ယန်မုန်ယူ ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “မင်း ရူးနေပြီလား။ အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ် လေ။ ငါတို့က အတန်းဖော်ဆိုတဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ သူတို့မှာ ဘယ်လောက်များတဲ့ လက်နက်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါဦး။ အဲဒါတွေကိုသာ ငါတို့ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့တောင် လုံလောက်နေပြီလေ!”

ယန်မုန်ယူ က သူမ၏ စကားကို လက်မခံပေ။ သူမက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ဖုန်းထုံထုံ ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်းဘီ ၏ လက်နက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကိုပါ သတ်ချင်နေတာလား။”

ဖုန်းဘီ က အသံမထွက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကာ ဖိအားအကြီးအကျယ် ခံစားနေရသည်။ ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချင်းလင်းတို့ဘက်မှ မည်သူမျှ သူတို့ဘက်သို့ လက်နက်မပြասကြပေ။ သူတို့က သူ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် မကြောက်လန့်ကြသလို ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟုလည်း မခံစားရပေ။ သူက အားနည်းစွာ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ယန်မုန်ယူ က ဖုန်းထုံထုံ ကို သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဖုန်းဘင် ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ဇွန်ဘီတွေကြောင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလို့ပါ။ ငါတို့ မနည်းလွတ်မြောက်လာခဲ့တာပါ။ အကယ်၍သာ မင်းတို့ကို မတွေ့ခဲ့ရရင် ငါတို့ ဒီမှာတင် သေဆုံးသွားလောက်တယ်။”

ဝမ်ချင်းလင်းက ပြောလိုက်သည်— “လက်နက်။”

ယန်မုန်ယူ က ဖုန်းဘီ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းဘီ က ကလေးမလေးထံသို့ လက်နက်ကို ပြန်မပေးလိုဘဲ တင်းတင်းကြိတ်ကာ ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်မုန်ယူ က ပြောလိုက်သည်— “ဖုန်းဘီ၊ သူတို့ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါတော့။”

ဖုန်းဟွေ က ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။ “ယန်မုန်ယူ၊ မင်း ဘယ်ဘက်ကလဲဟင်။”

ဖုန်းဟွေ ၏ အော်ဟิးဆဲဆိုမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ယန်မုန်ယူ က ဖုန်းဘီ ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ “လက်နက်ကို သူတို့ကို ပြန်ပေးလိုက်ပါ။”

ဖုန်းဘီ က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ လက်နက်ကို ဝမ်ချင်းလင်း ၏ လက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်း က ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ဖုန်း ထုံထုံ ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။ “သေချာကိုင်ထား။ ကိုယ့်လက်နက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သူများပါးစပ်ထဲ ပါသွားအောင် လုပ်ရတာလဲ။”

ဖုန်း ထုံထုံ က သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပတ္တမြားလို တလက်လက် တပ်ကာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုက လူတွေကို မကိုက်ရဘူး၊ မကုတ်ရဘူးလို့ ပြောထားလို့ပါ။ သူတို့က အရင်စလုပ်တာလေ။”

ဝမ်ချင်းလင်း က သူမ၏ ခေါင်းငယ်လေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ “မှန်တယ်၊ မကိုက်ရဘူး၊ မကုတ်ရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေကို ဝင်တိုက်လို့ရတယ်။ မင်းက အားလည်းသန်တာပဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် ဒါမျိုး လုပ်ကြည့်လိုက်ဦး။”

ဖုန်း ထုံထုံ က နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “သမီး မှတ်ထားပါပြီ။”

ရှောင်ဟန် က ဝမ်ချင်းလင်း ၏ လုပ်ရပ်များကို အစအဆုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် လူသားများနှင့် နီးကပ်စွာ မနေတတ်သလို ပြဿနာများကိုလည်း တက်ကြွစွာ မရှာတတ်သော်လည်း လူသားများအပေါ်၌မူ သည်းခံတတ်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို သူ ကယ်တင်ခဲ့ဖော်ရသော ရောဂါကူးစက်ခံထားရသူများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။ ပုံဆောင်ခဲစေ့များ ရရှိရန်အတွက်ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူ၏ လုပ်ရပ်များက သူ၏ ရွေးချယ်မှုကို သက်သေပြနေပေသည်။

ဓာတ်ဆိုင်တွင် လောင်စာဆီများ ရှိနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှောင်ဟန် က ကျီယုံ ကို လောင်စာဆီတိုင်ကီ ပြည့်အောင် ဖြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။

လူအိုကျိုး လူအိုကျိုး မှာမူ တိုင်ကီကို ဖြည့်ရုံသာမက ကြီးမားသော ဆီစည်ကြီးများကိုလည်း ယူဆောင်လာပြီး သူတို့ သယ်ဆောင်နိုင်သမျှ များများ ဆီများကို ထည့်ခဲ့လေသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် နှစ်နှစ်ကျော်ကြာမြင့်လာပြီးနောက် ဓာတ်ဆိုင်အများစုမှာ အလွတ်ကြီးများ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက နောင်အနာဂတ်တွင် လူတို့သည် ခရီးသွားလာရန်အတွက် မိမိတို့၏ ခြေထောက်များနှင့် စက်ဘီးများကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ လောင်စာဆီသုံး ယာဉ်မှန်းသမျှ ကုန်ခန်းသွားလိမ့်မည်။

ဖုန်း ထုံထုံ ၏ လက်နက်ကို ပြန်ပေးပြီးနောက် ဝမ်ချင်းလင်း က သူတို့ကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ကျန်းလန် နောက်သို့ လိုက်ကာ ကုန်စုံဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းလန် က စုဆောင်းတတ်ပြီး ခြိုးခြခြံခြံ နေတတ်သူဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ အစားအသောက်များစွာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမအနေဖြင့် အလဟဿ အဖြစ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဈေးဝယ်ခြင်းတောင်း တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အရာရာတိုင်းကို တောင်းထဲသို့ ပွတ်သိမ်းထည့်လိုက်ကာ အားလုံးကို ယူသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်း က ပြောလိုက်သည်— “မေမေ၊ အဲ့ဒီလောက် အများကြီး မယူနဲ့တော့။ ငါတို့ အကုန်မသယ်နိုင်ဘူး။”

ကျန်းလန် က လက်မရပ်ဘဲ ဆက်လုပ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်— “အပြင်မှာ အဲ့ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကားကြီး ရှိနေတာကိုများ၊ မသယ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောရဲရအောင် မင်း ရိုးမနေဘူးလား။”

ရှောင်ဟန် က ဝမ်ချင်းလင်း ၏ ဘေးတွင် လျှောက်လာသည်။ “ကျွန်တော့်ဆီမှာ လာထည့်လို့ရပါတယ်။”

သူသည် အာကာသစွမ်းရည်ပိုင်ရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အရာများစွာကို သယ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဝမ်ချင်းလင်း က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ “မလိုဘူး။”

ရှောင်ဟန်—

ယန်မုန်ယူ က အနီးသို့ လျှောက်လာသည်။ “ဝမ်ချင်းလင်း၊ ငါတို့ စကားပြောလို့ ရမလား။”

ရှောင်ဟန် က ဤကဲ့သို့ စကားပြောဆိုခြင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက ၎င်းတွင် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်း က ယန်မုန်ယူ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြီး စကားပြောရန် အရိပ်အမြွက်ပြရင်း ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။