ရှောင်ဖေး၏ ပုပ်ဆွေးနေသည့် အဆင့်မှာ သာမန်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ထက် အနည်းငယ်သာလွန်ရုံသာ ရှိသော်လည်း ၎င်း၏မျက်လုံးများကမူ ထူးကဲစွာပင် ကြည်လင်နေပေသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက "မင်း ဘယ်လိုခံစားရလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဖေးက သူ၏ ပုပ်သိုးနေသော လက်များကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အသံဝင်ဝင်ဖြင့် "ကျွန်တော် လူမဟုတ်တော့ဘူးလား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "မင်းက အသိစိတ်ရှိပြီး ပုပ်ဆွေးနေတဲ့ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပြောင်းလဲနှုန်းက အလွန်ကို မြန်ဆန်လွန်းလို့ သုံးမိနစ်တောင် မကြာလိုက်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ရှောင်ဖေးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး "ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လို စမ်းသပ်ရမလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်လင်း၏ စွမ်းအားများ ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီးနောက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီအားလုံးသည် အဆင့် (၃) အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော သတ္တဝါများအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်လင်းသည် အဆင့် (၃) အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ဇွန်ဘီ မုဆိုးတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ရှောင်ဖေးထံသို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။
အဆင့် (၃) အဆင့်မြှင့်ထားသော မုဆိုးဇွန်ဘီမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယခင်က သုတေသနလက်ထောက်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိခဲ့ဖူးသော ရှောင်ဖေးအဖို့ ယင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဖေးက လည်ပင်း မညှပ်မိအောင် မနည်းလွတ်အောင် ရှောင်တိမ်းနေရစဉ် ဝမ်ချင်လင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်ပေးလိုက်ပြီး မုဆိုးဇွန်ဘီကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအချက်ကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီများ၏ ပြောင်းလဲပေးခြင်းကို ခံရသည့် လူသားများသည် စစ်မှန်သော ယဉ်ကျေးသည့် ဇွန်ဘီများထက် စွမ်းအားအဆင့် နှစ်ဆင့်နိမ့်ကျမည်ဖြစ်ပြီး အများဆုံးဖြင့် အဆင့် (၁) အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော အဆင့်တွင်သာ ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများ၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံရသော လူသားများသည် မိမိကိုယ်တိုင် သိရှိသည့် အသိစိတ်နှင့် စကားပြောဆိုနိုင်စွမ်းတို့နှင့်အတူ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ရရှိသွားမည်ပင်တည်း။ အကယ်၍ လူသားများသာ ဤအချက်ကို သိရှိသွားကြမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့၏ တည်ရှိမှုကို မည်သည့်အခါမျှ ခွင့်ပြုကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ပုံစံသွင်ပြင်ပင် ဖြစ်သည်—ရှောင်ဖေး၏ ပုပ်ဆွေးမှုအဆင့်မှာ ပြင်းထန်ပြီး ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးကြီး ထွက်ပေါ်နေပေသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလာပြီး "စားချင်သေးလား" ဟု မေးသည်။
ရှောင်ဖေးက ယူ၍ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ ချိုမြိန်သော ရနံ့လေးတစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ သူက အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် စားချင်စိတ် ရှိသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး အစားစားမည့်အစား ဗူးကိုဖွင့်ကာ အတွင်းရှိ အနီရောင်အရည်များကိုသာ သွေးပင်စည်ပန်း အတုံးများကို မစားဘဲ သောက်လိုက်လေသည်။
အနီရောင်အရည်များကို သောက်သုံးပြီးနောက် ရှောင်ဖေး၏ ပုပ်ဆွေးနေသော အသားစများမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး မူလအခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
ရှောင်ဖေးက ကျန်ရှိနေသေးသော သွေးပင်စည်ပန်း ကို ဝမ်ချင်လင်းထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ "မင်း မကုန်အောင် စားတာလား" ဟု မေးသည်။
ရှောင်ဖေးက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး "ဒါတွေ အကုန်စားလိုက်ရင် ကျွန်တော် သေသွားနိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက အထုပ်ကို ပြန်ပိတ်သိမ်းလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း သွေးပင်စည်ပန်း တချို့ သက်သာတာပေါ့" ဟု ပြောသည်။
အကယ်၍ သွေးပင်စည်ပန်းအရည်ကိုသာ လိုအပ်မည်ဆိုပါက သွေးပင်စည်ပန်း ကို သတ်ပစ်ရန် လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဆေးထိုးအပ်ဖြင့် စုပ်ထုတ်ယူနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ ဇွန်ဘီများသည်လည်း ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ယဉ်ကျေးသော ဇွန်ဘီများ ဖြစ်လာနိုင်မည်ဆိုပါက သွေးပင်စည်ပန်း ကို အမှန်တကယ်ပင် သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်းက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုဘက်သို့ မသွားခဲ့ပေ။ ယင်းအစား မုယုရို့ထံသို့ "ငါ ထွက်သွားတော့မယ်" ဟု မှာကြားခဲ့သည်။
အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသော မုယုရို့က သူ့ကို အမြန်ထွက်သွားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ "သွား၊ သွားတော့! လိုအပ်မှသာ ပြန်လာခဲ့ပါ"
ဝမ်ချင်လင်းက သုတေသနလက်ထောက်လေးဦးကို ယာဉ်တစ်စီး ရှာဖွေခိုင်းပြီး လင်မြို့ သို့ သူ့နောက်မှ လိုက်လာစေခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်းနှင့် အခြားသူများမှာ သုတေသနပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သော ကိရိယာတန်ဆာပလာများနှင့် အလွန်စိမ်းစိမ်းစားစား ဖြစ်နေကြသောကြောင့် ၎င်းတို့လေးဦး ရောက်ရှိလာခြင်းမရှိဘဲ မည်သည့်အစီအစဉ်မှ မချမှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့ လိုအပ်သည်များကို သိရှိလာသောအခါမှသာ လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းရှာကြမည် ဖြစ်သည်။
ကားနှစ်စီးသည် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား မောင်းနှင်လာကြသည်။ လင်မြို့ အပြင်ဘက်တွင် အခြေအနေကို လာရောက်စုံစမ်းကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ယခုတိုင် တွေ့မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအုပ်စုမှာ ပိုမိုသတိကြီးကြပြီး ကားများဆီသို့ ရဲရဲရင့်ရင့် မချဉ်းကပ်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ယာဉ်နှစ်စီး လင်မြို့ ဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အချင်းချင်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ကားများထဲသို့ အမြန်ဝင်ကာ နောက်မှ လိုက်လာကြတော့သည်။
မည်သူမဆို လင်မြို့ သို့ သွားရန် ရဲဝံ့နေပြီဆိုလျှင် ထိုနေရာရှိ အန္တရာယ်များ ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်တည်း။
လင်မြို့ သည် ပေါများကြွယ်ဝသော ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဖိုးကြီးမားသော အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မည်မျှပင် ဖြစ်စေကာမူ မည်သူမျှ ယင်းကို လက်လွှတ်မခံလိုကြပေ။ အနည်းငယ်မျှသော မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းတို့အားလုံး ထိုနေရာသို့ ပြန်သွားလိုကြသည်။
မုယီသည် ဝမ်ချင်လင်း၏ကားနောက်မှ မောင်းနှင်လာရင်း ၎င်းတို့နောက်မှ လူများ လိုက်ပါလာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဝမ်ချင်လင်းအား မည်သို့လုပ်ရမည်နည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်း၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ တစ်လျှောက်လုံး ထုတ်လွှတ်ထားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်းက "ဘာမှ မပူနဲ့။ သူတို့ မကြာခင် ပြန်သွားကြလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လင်မြို့ သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဇွန်ဘီအရေအတွက်များ တိုးပွားလာပြီး နေရာတိုင်းတွင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ဇွန်ဘီများကို တွေ့မြင်လာရသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် မလိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့လာကြကာ သေးငယ်သော ဇွန်ဘီအုပ်စုငယ်လေးတစ်ခုကြောင့် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့က လက်မခံနိုင်ကြဘဲ "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲကွ။ ရှေ့က ကားနှစ်စီးကို ဘာလို့ ဇွန်ဘီတွေ မတိုက်ခိုက်ကြတာလဲ" ဟု ပြောဆိုကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က "လင်မြို့ ထဲမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်လို့ ငါ အရင်က ကြားဖူးတယ်။ တကယ်ပဲ ဖြစ်နေမလား" ဟု ခန့်မှန်းပြောဆိုသည်။
ထိုခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုရန်အတွက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ကားနှစ်စီး လင်မြို့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အံ့သြင်္ငေးသွားကြသည်။
လင်မြို့ အတွင်း၌ အမှန်တကယ်ပင် အသက်ရှင်နေထိုင်သူများ ရှိနေကြသည်။
ဇွန်ဘီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြို့တစ်မြို့တွင် နေထိုင်ရန် မည်သူက ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိပါသနည်း။
ကားနှစ်စီးစလုံး ယဉ်ကျေးမှုအခြေစိုက်စခန်းသို့ လုံခြုံစွာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
အစပိုင်းတွင် မင်လောင်သည် လင်မြို့ တွင် သုတေသနဌာနတစ်ခု တည်ထောင်လိုသည့် ပြင်းပြသောဆန္ဒ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့လေးဦးကမူ ယင်းကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သုတေသနဌာန၏ ရှုပ်ပွနေသော အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့မှာ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြသည်။ အရေးကြီးသော ကိရိယာတန်ဆာပလာအချို့ ပျက်စီးနေလေပြီ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် ၎င်းတို့ မည်သို့ သုတေသနပြုလုပ်နိုင်ကြတော့မည်နည်း။
ယခုခေတ်တွင် ဤပစ္စည်းများမှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်အောင် ရှားပါးလှပေသည်။ ထုတ်လုပ်သူများ သို့မဟုတ် ပံ့ပိုးပေးသူများ မရှိတော့ဘဲ ကိရိယာတစ်ခုခု ပျက်စီးသွားပါက တစ်ခု နည်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ သုတေသနဌာနတွင် မင်လောင်နှင့်အတူ ရှိစဉ်က ၎င်းတို့သည် စမ်းသပ်မှုများကို အထူးဂရုစိုက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လင်မြို့ ရှိ သုတေသနဌာန၏ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။
ဝမ်ချင်လင်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် "ခင်ဗျားတို့ အရင်ဆုံး ပစ္စည်းတွေကို ရှင်းလင်းကြပါ။ လိုအပ်တာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ရှာပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ စွမ်းအားရှိလျှင် ဆင်းရဲခြင်းကို မကြောက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို လိုချင်ပါက မိမိကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်သည်။ ရယူနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ငွေကြေးအတွက် ပူပန်နေစရာ မလိုပေ။
ဝမ်ချင်လင်းသည် ၎င်းတို့လေးဦးကို သုတေသနဌာနတွင် ထားခဲ့ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးအလုပ်များကို အာရုံစိုက်ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။
ပြည့်ပြည့်ဝဝ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ကျန်းလန် သည် ရှောင်ဟိန်းကို မတွေ့ရသဖြင့် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ချင်လင်းအား ရှောင်ဟိန်း၏ တည်နေရာကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ယူဆသော်လည်း သူမက အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ဟုသာ တွေးထင်မိသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက "သူ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သွားကြိုတာလေ။ မင်း သူ့ကို ရှာနေတာလား" ဟု မေးသည်။
ကျန်းလန် က သူ့ကို ပုတ်လိုက်ပြီး "သူ့သွေးတွေကို ဖြည့်တင်းပေးပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် ကူညီပေးဖို့ ငါ့ကို မင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငှက်မွှက်မည်း (မူတန်မည်းနက်ငှက်) တွေကို လိုက်ကြည့်ပေးဖို့ ငါ အကူအညီတောင်းထားတာ တစ်မွှေးမှကို မတွေ့ရဘူး။ ငါတွေးမိတာက လင်မြို့ ထဲမှာ ရောက်နေမှတော့ ဈေးထဲက ငှက်တွေ အကုန် သတ်ပြီး စားခံရလောက်ဲပေါ့လို့ပဲ။ အသက်ရှင်နေတဲ့ မူတန်မည်းနက်ငှက် ရှာဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်။ လင်မြို့ ထဲမှာရှိတဲ့ မူတန်ဝက်တွေ၊ နွားတွေ၊ သိုးတွေတောင် အပြင်ကနေ လာကြတာချည်းပဲ" ဟု ပြောလေသည်။
"ကျွန်မတို့က သူများပေးတာကိုပဲ ငံ့လင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်း စတင်ကြရမယ်။ မနေ့က ဈေးမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူအိုကျိုး လို့ခေါ်တဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကို ကုသပေးဖြစ်ခဲ့တာ တိုက်ဆိုင်သွားတယ်။ သူတို့က မူတန်မည်းနက်ငှက်တွေကို ရှာနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူက နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလာတယ်။ အရင်က အဲဒါ စိုက်ပျိုးရေးခြံတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဲဒီမှာ မူတန်မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်နဲ့ ငှက်တွေ အများကြီး ရှိရမယ်။ ကျွန်မ လူအချို့ကိုခေါ်ပြီး ကိုယ်တိုင်မွေးမြူဖို့ မူတန်တိရစ္ဆာန်တွေကို ဖမ်းလာမလို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် စားစရာ မလောက်မှာကို ပူစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့"
ဝမ်ချင်လင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖုန်းဘင် နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ကျန်းလန် က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် "ဆိုင်တာပေါ့၊ ဘာလို့မဆိုင်ရမှာလဲ။ သူသာ စောစောပြန်လာရင် ငါလည်း စောစောပြန်လာပြီး သူ့အတွက် တရုတ်နံနံမြစ် (တုံကွေ့) နဲ့ မည်းနက်ငှက် စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးမှာပေါ့။ သူ နောက်ကျမှ ပြန်လာရင် ငါလည်း နောက်ကျမှ ပြန်လာမှာပေါ့။ အချိန်ကိုက်ပါပဲ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက ဘာမှ မမှားယွင်းသည်ဟု ယူဆပုံရကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး "ဒီစိုက်ပျိုးရေးခြံက ဘယ်မှာလဲ။ အရမ်းဝေးလား" ဟု မေးသည်။
ကျန်းလန် က "ကျေးလက်က ရွာငယ်လေး တစ်ခုမှာလို့ ကြားတယ်။ အရမ်းတော့ မဝေးပါဘူး။ အဲဒီမှာ စိုက်ပျိုးရေးက အတော်လေး ဖွံ့ဖြိုးပြီး လင်မြို့ ဈေးက ပေါက်တဲ့ ကြက်တွေအများစုက အဲဒီရွာကနေ လာတာပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက သန့်ရှင်းရေး ဆက်လုပ်နေဆဲဖြစ်သော အဓိကမြို့တော်နှင့် အတွင်းမြို့ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ "ကျွန်တော် အမေနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ ကားကြီးတစ်စီး ယူသွားပြီး မူတန်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေကို ဖမ်းကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းလန် သည် ဝမ်ချင်လင်းအား ဈေးတွင် အလုပ်လုပ်ဖူးသော လူအိုကျိုး ထံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူက စိုက်ပျိုးရေးခြံ၏ တည်နေရာအတိအကျကို သိထားသဖြင့် ၎င်းတို့ လမ်းမလွဲတော့ပေ။
ဝမ်ချင်လင်းသည် လင်မြို့ ရှိ ကိစ္စရပ်များကို သူ၏ဖခင်နှင့် တီယန်တီယန်၊ ရှင်ရှင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးတို့အား လွှဲအပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက မိခင်၊ လူအိုကျိုး၊ ဖုန်းဘင် နှင့် သူ၏ညီမ၊ ထို့အပြင် ဝမ်ဘိုနှင့် သားဖြစ်သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လူအိုကျိုး က ထရပ်ကားကို မောင်းနှင်မည် ဖြစ်သည်။ ယာဉ်ကို စတင်မောင်းနှင်တော့မည့် အချိန်တွင် ဝမ်ချင်လင်းက ခေတ္တစောင့်ရန် ပြောခဲ့သဖြင့် လူအိုကျိုး မှာ စက်သတ်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေရလေသည်။
ကျန်းလန် က တွေဝေသွားကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက "ဖုန်းဘင် ပြန်လာပြီ" ဟု ပြောသည်။
ကျန်းလန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့။ ငါ မူတန်မည်းနက်ငှက်တောင် မတွေ့ရသေးဘူးလေ!"
ဝမ်ချင်လင်းက မိခင်ဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ့အတွက် အခုလို အရေးတကြီး လိုအပ်နေတာက မူတန်မည်းနက်ငှက် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မယ်၊ ကွေမူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
ကျီယုံ က ကားကို အမြန်နှုန်းဖြင့် မောင်းနှင်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် အသစ်ပေါ်လာသော မြို့ရိုးများကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဝမ်ချင်လင်း လမ်းဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ယဉ်ကျေးမှုအခြေစိုက်စခန်းသို့ အမြန်ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျီယုံ က ဘရိတ်ကို အုပ်ကနဲ မိန်းလိုက်ကာ ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာပြီး "ဒေါက်တာဝမ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘော့စ်ရဲ့ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ဆက်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပြန်ထွက်လာပါပြီ" ဟု ပြောသည်။
ကျီယုံ မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသော်လည်း ဖုန်းဘင် ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံရှည်များဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ဝမ်ချင်လင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က ပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း "ရှောင်ရှောင်၊ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့ရလား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဖုန်းဘင် လှည့်လာပြီး "ဒေါ်လေး" ဟု ခေါ်လိုက်ကာ "မတွေ့ရဘူး၊ သူတို့ တစ်ခုခုကြောင့် နောက်ကျနေလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းလန် က နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "ရပါတယ်၊ မင်း ရောက်လာမှတော့ သူတို့လည်း ပြန်လာကြမှာပါ"
ဖုန်းဘင် က ကျန်းလန် နှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောလိုက်ရာ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ကျီယုံ မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ကျီယုံ: ……
ဝမ်ချင်လင်းသည် ဖုန်းဘင် ၏ လည်ပင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ ကော်လားကို ဆွဲလှန်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အပြာရောင်မှောင်မည်းနေသော နှင်းခဲဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်မှာ သူ၏ ပခုံးအထိ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူသာ နည်းနည်းလေး နောက်ကျပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ပါက တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလောက်ပေသည်။
ဝမ်ချင်လင်း လှည့်ထွက်လာပြီး ရှေ့မှ စတင်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "သွားကြစို့။ ကွေမူနဲ့ သွားတွေ့မယ်"
ယခုတွေ့ရှိချက်အရ ကွေမူသည် ဗိုလ်ချုပ်၏ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို အများဆုံး သုံးရက်အထိ ထိန်းချုပ်ပေးနိုင်ပြီး သွေးပင်စည်ပန်း နှင့် ကွေ့ပေါင် တို့ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အချိန်ထက် ပိုမိုကြာရှည်ခံသည်။
ဖုန်းဘင် လိုက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ကျီယုံ ပါ လိုက်သွားချင်သော်လည်း ဖုန်းဘင် က တားဆီးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီမှာပဲနေခဲ့"
ကျီယုံ: ……
ဘာလို့လဲ၊ သူ ဘာလို့ ဒီမှာပဲ နေရမှာလဲ။
ဖုန်းဘင် က ဝမ်ချင်လင်း၏ ဘေးတွင် ယှဉ်တွဲလျှောက်ရင်း "ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက "လူအိုကျိုး က မည်းနက်ငှက်တွေ ရှိတဲ့ စိုက်ပျိုးရေးခြံတစ်ခုကို သိတယ်။ အမေက ခင်ဗျားအတွက် စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးဖို့ မည်းနက်ငှက်တွေ သွားဖမ်းမလို့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဖုန်းဘင်: ……
ဖုန်းဘင် က သူ့ကို သံသယအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း "တကယ်ပြောနေတာလား" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလိုကားကြီးတစ်စီးနဲ့ သွားမလဲ"
ဖုန်းဘင် က သူ၏ရှေ့ကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချင်လင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ပြောချင်တာ အဲဒါမဟုတ်ဘူး"
ဝမ်ချင်လင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဒါဖြင့်ရင် ဘာကိုပြောတာလဲ"
ဖုန်းဘင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျွန်တော့်အပေါ် ဒီလောက်တောင် ကောင်းပေးနေရတာလဲ"
ဝမ်ချင်လင်းက "ကျွန်တော့်အမေက ခင်ဗျားကို သဘောကျလို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဖုန်းဘင်: ……
ဖုန်းဘင်: ……
ဖုန်းဘင်: ……
ဒီလိုစကားမျိုး ပြောတဲ့အခါများ ကျိယုံရဲ့ ခံစားချက်ကိုရော စဉ်းစားဖူးရဲ့လား။
ဖုန်းဘင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဝမ်ချင်လင်း၏ ထုံထိုင်းခြင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ခံစားချက်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ထုံထိုင်းနေကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ အလွန်တရာ တုံးအလှီလှိဖြစ်ပြီး မည်သည့်အခါမျှ အမှတ်တမဲ့ဖြင့်ပင် သူ့ကို နောက်ပြောင်နေတတ်ကာ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိပေ။
ဝမ်ချင်လင်းက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရင်း "မင်းသာ ဆက်ပြီး ကြန့်ကြာနေရင် ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းဘင် က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား အရင်က ပြောဖူးတယ်လေ၊ ကျွန်တော့်ကို ကိုက်ပြီး ခင်ဗျားတို့လို လူမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ရတယ်ဆို။ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
ဝမ်ချင်လင်းက "ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်လို၊ ကျွန်တော့်အမျိုးအစား ဖြစ်လာစေချင်လို့လေ။ ခင်ဗျားက အများကြီး သိနေပြီ၊ ကျွန်တော်က လည်း မလွှတ်ပေးချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သတ်လို့လည်း မရဘူး။ အဲဒီတော့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာက ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်လို ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဖုန်းဘင် က ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မသတ်နိုင်ရတာလဲ"
ဝမ်ချင်လင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး လှေကားထစ်များကို တက်သွားရင်း "အကြောင်းပြချက် အတိအကျတော့ မရှိပါဘူး။ တချို့လူတွေက တွေ့တာနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ချင်ကြတယ်၊ တချို့ကျတော့လည်း ဒီလိုတွေ့ဆုံမှုကို သဘောကျကြသည်။ ခင်ဗျားကတော့ နောက်ဆုံးအမျိုးအစားထဲမှာ ပါမယ်ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းဘင် ၏ အကြည့်များ နက်ရှိုင်းသွားသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အလိုလိုပင် ကော့ညွှတ်သွားမိသည်။ "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အခုထိ ကိုက်ချင်နေတုန်းပဲလား"
ဝမ်ချင်လင်းက "မကိုက်ချင်တော့ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဖုန်းဘင် တောင့်ခဲသွားသည်။ "ဘာလို့လဲ"
ဝမ်ချင်လင်းက "ခင်ဗျားက ဗိုလ်ချုပ်လက်ချက်နဲ့ ကိုက်ခံထားရပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ။ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အမှိုက်သရိုက် လက်ကျန်ကို ဘယ်လိုမှ မကိုက်ချင်တော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ဖုန်းဘင်: ……
ဖုန်းဘင်: ……
ဖုန်းဘင်: ……
သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်က အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လက်ဖက်စိမ်းကို ဖောက်ပြန်ပြီးနောက် မိမိ၏ ဖဲချပ်ဖော်က မိမိအား ညစ်ပတ်သည်ဟု ယူဆခံရခြင်းက မည်ကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပါသနည်း။
ဖုန်းဘင် က ဖျောင်းဖရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို ကိုက်လိုက်ရင် ခင်ဗျားကိုယ်ထဲက ဗိုင်းရပ်စ်နဲ့ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် တန်ပြန်သွားနိုင်မလားပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားတို့လို ဖြစ်သွားနိုင်တာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ"
ဝမ်ချင်လင်းက "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။ ခင်ဗျားက ညစ်ပတ်နေပြီ" ဟု ငြင်းဆိုသည်။
ဖုန်းဘင်: ……
သူ တစ်ဖန်ပြန်စလို့ ရပါသေးရဲ့လား။
ဝမ်ချင်လင်းနှင့် သူ့ကြားတွင် ရှိနေသည့် စစ်မှန်သော အတားအဆီးမှာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးနေရာများ မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းဘင် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ ညစ်ပတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက သူ့ကို လုံးဝ မလိုချင်တော့ပေ။
ဖုန်းဘင် က အမြန်ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ "ဝမ်ချင်လင်း" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်းက ကွေမူကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ "ဝင်ခဲ့"
ဖုန်းဘင် လိုက်ပါသွားပြီး ထပ်မံခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ "ချင်လင်း"
ဝမ်ချင်လင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် "ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါက်တာဝမ်လို့ပဲ ခေါ်ပေးပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဖုန်းဘင်: ……
ရုတ်တရက်ပင် ကွေမူ၏ ရွက်မှင်တန်းများထဲမှ တစ်ခုက ဖုန်းဘင် ကို ရွတ်ကနဲ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ အသင့်မဖြစ်လိုက်သည့် သူမှာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ချင်လင်းက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "နာလို့လား"
ဖုန်းဘင် က အစပိုင်းတွင် 'သည်းခံနိုင်ပါတယ်' ဟု ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတွင်ပင် စကားကို ပြောင်းလဲပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်းတော့ နာတယ်"
ဝမ်ချင်လင်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို သက်သာစေလိုသည့်အလား ဖုန်းဘင် ၏ လည်ပင်းသားကို ဖွဖွလေး ထိတွေ့ပေးလိုက်သည်။
သာမန်အချိန်ဆိုလျှင် ရဲတင်းမာကျောလှသော ဖုန်းဘင် မှာ ချက်ချင်းပင် အမှန်တကယ် ကျောသေသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားတော့သည်။