Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 49 | NovelPing

လင်မြို့ မှ အစပြု၍ ဝမ်ချင်လင်သည် လှီးဖြတ်ထားသော သွေးပန်းငှက်နီကြီးတစ်ခြမ်းကို ယူဆောင်ကာ ကားဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်သည် ယခင်ကလောက် မလုံခြုံတော့ပေ။ ဖုတ်ကောင်များ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီး ပြောင်းလဲပြီးသား ဖုတ်ကောင်များကလည်း နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေကြသည်။ ယခင်က လင်မြို့ အနီးတွင် ပစ္စည်းလာရောက်ရှာဖွေကြသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ရှိခဲ့သော်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းထုတ်ပစ်လိုက်ကတည်းက မိုင်တစ်ရာပတ်လည်အတွင်း လူသူကင်းမဲ့သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး လင်မြို့ တွင်လည်း ကြီးမားသည့် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သောကြောင့် ရဲတင်းသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့က စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုကြသည်။ သို့သော် အနီးအနားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသည့် ဖုတ်ကောင်များကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုမှသာ လင်မြို့ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေကြလေသည်။

ဝမ်ချင်လင်၏ကားသည် လင်မြို့ မှ ထွက်လာသည်ကို အနီးအနားတွင် ကပ်ရပ်နေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကားနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အတွင်းတွင် လူတစ်ဦးတည်းသာ လိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားကြသည်။ လူတစ်ဦးသည် လက်နက်ကိုင်လျက် လမ်းလယ်ခေါင်တွင် ရပ်ကာ ကားကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချစ်လှစွာသော မိခင်ဖြစ်သူ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည့် အသားခြောက်ကို ဝါးရင်း ဝမ်ချင်လင်သည် မျက်နှာဖျော့တော့တော့ဖြင့် ရှေ့သို့ မောင်းနှင်သွားကာ အရှိန်လျှော့ရန် လုံးဝ အကြံအစည်မရှိပေ။ သူက သေချင်နေသည်ဆိုမှတော့ သူများကို ဆွဲတားနေမည် မဟုတ်ပေ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက "ကားကို ရပ်လိုက်စမ်း! မရပ်ရင် ခင်ဗျားကို သစ်တုံးနဲ့ ပစ်ပေါက်မှာနော်!" ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။

ဝမ်ချင်လင်က အသားခြောက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဆက်ဝါးနေဆဲပင်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သစ်တုံးဖြင့် အမှန်တကယ် ပစ်ပေါက်ကြသော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် ပစ်ချက်က မမှန်ကန်ပေ။ ၎င်းတို့ပစ်လိုက်သည်က ကားကို မထိဘဲ ကားက ဝင်တိုက်တော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လမ်းလယ်တွင် ရပ်နေသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ မခံရပ်နိုင်တော့ဘဲ ဘေးဘက်သို့ တွားသွားကာ အသက်ဘေးမှ သرهသေ့လေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးက ဖြတ်သွားသည့် ကားပိုင်ရှင်ကို ကျိန်ဆဲကြတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ၎င်းတို့၏ ကားဘီးများအားလုံး ခိုင်ခံ့သော သစ်သားဆူးချွန်များဖြင့် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားကြတော့သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ထွက်သွားလိုပါက ခြေထောက်ကိုသာ အားကိုးရတော့မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လှည့်လည်နေသော ဖုတ်ကောင်များနှင့်သာ ထပ်တိုးမိပါက ၎င်းတို့နှင့် ဖုတ်ကောင်များအထဲမှ မည်သူက ပို၍ အပြေးမြန်သည်ကို စောင့်ကြည့်ရပေတော့မည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ-

၎င်းတို့အားလုံး မိခင်ကိုပါ မကျန်တမ်း စုပေါင်းကျိန်ဆဲမိကြခြင်းအတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရနေကြလေပြီ!

ဝမ်ချင်လင်သည် ရုံမြို့တော်ဘက်သို့ အရှိန်တင်ကာ ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ရုံမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်းသည် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လမ်းကြေးကောက်လေ့ရှိသည့် အုပ်စုငယ်မှာမူ မရှိတော့ပေ။ အလုပ်အကိုင် ပြောင်းသွားကြသည်လား သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားကြသည်လား မသိရတော့ပေ။

ဝမ်ချင်လင်သည် လမ်းပေါ်တွင် ဆက်လက်မောင်းနှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များမှာမူ သုတေသန လက်ထောက်သုံးဦး၏ အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေရန်အတွက် ရှေ့သို့ ပျံ့နှံ့ထွက်သွားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ယင်ချန်းက လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သော ရှောက်ဖေးမှာမူ ထိုစဉ်က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော်လည်း မသေဆုံးခဲ့ပေ။ ယင်ချန်းက သူ၏လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောက်ဟេងတို့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ မည်သူကမျှ ရှောက်ဖေးကို ဆေးမကုပေးခဲ့ဘဲ ရုံမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်းတွင်သာ ပစ်ထားခဲ့ကြသည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် အခြေစိုက်စခန်းတွင် ဆရာဝန်မရှိသလို သာမန်ဆေးဝါးများကလည်း သူ၏ဒဏ်ရာကို မည်သို့မျှ မသက်သာစေခဲ့ပေ။ သူသည် သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အသက်ရှူရုံသာ ကြိုးစားရှင်သန်နေရတော့သည်။

မူလက ဝမ်ချင်လင်တွင် သူ့ကို ခေါ်သွားရန် အကြံအစည် လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ရုံမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်းကို ဖြတ်ကျော်မောင်းနှင်လာစဉ် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်လင် ထွက်သွားပြီးနောက် နွယ်ပင်ငရဲခန်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် မြေပြင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ယင်ချန်းနှင့် ဝမ်ချင်လင်တို့အဖွဲ့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ရုံမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်းသည် ယခင်က ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ လူများမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည့် ယာဉ်တစ်စီး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့မှာ တုန်လှုပ်ောက်ချောက်ချားသွားကြသည်။ ဝမ်ချင်လင် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး အခြေစိုက်စခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားကြပြီး တံခါးကို အမြန်ပိတ်လိုက်ကြသည်။ သူ့ကို နှုတ်တောင်မဆက်ရဲကြဘဲ အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်မပေးပေ။

ဝမ်ချင်လင်မှာမူ-

သူသည် အမြင့် ငါးမီတာတောင် မပြည့်လောက်ဟု ခန့်မှန်းရသည့် နိမ့်သော အခြေစိုက်စခန်း တံတိုင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်လိုက်ကာ တံတိုင်းပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ရုံမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြကာ အော်ဟစ်ကာ နေရာအနှံ့ ပုန်းရှောင်ကြတော့သည်။

ဝမ်ချင်လင်မှာမူ-

ဝမ်ချင်လင်က "ငါ လူမသတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေကြတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင် အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။

ရုံမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏လူများနှင့်အတူ အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူလည်း ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှေ့ထွက်လာရပေမည်။

ခေါင်းဆောင်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် "ခ၊ ခင်ဗျား ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ပြသခဲ့တဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းပါတယ်။ အားလုံးက ကြောက်နေကြလို့ပါ" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်က "ဩော်" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာတွင် အတင်းပြုံးထားရသည့် ဟန်ပန်ပေါ်နေပြီး တောင့်တင်းကာ ကြည့်ရဆိုးနေသည်။ "ခ၊ ခင်ဗျား ဒီတစ်ခေါက်လာတာ ဘာအလုပ်ရှိလို့လဲဗျ"

ဝမ်ချင်လင်က "လူလာရှာတာ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်းပင် "သုတေသနပညာရှင် ရှောက်ဖေး မဟုတ်လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "သူပဲ" ဟု ပြောသည်။

ခေါင်းဆောင်က "စိတ်ချပါ၊ သူ အသက်ရှင်သေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းငယ်လေးက အခြေအနေကန့်သတ်ချက်တွေရှိတော့ ဆရာဝန်မရှိဘူးလေ။ ရုံမြို့တော်မှာ ကျွန်တော်တို့ စုဆောင်းထားတဲ့ ဆေးဝါးတွေကလည်း သိပ်ပြီး အာနိသင်မပြင်းထန်ဘူး၊ သူ့ဒဏ်ရာတွေကလည်း ပြည်တည်နာဖြစ်လာတယ်" ဟု ရှင်းပြသည်။

ခေါင်းဆောင်က ဤအချက်ကို ကြိုတင် စဉ်းစားတွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ ဤလူများမှာ သာမန်မဟုတ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အထောက်အထားများ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦးသာ ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် သတိရကာ ပြန်လာရှာသည့်အခါ လူက သေဆုံးသွားပြီဆိုပါက ကံဆိုးမည့်သူမှာ ရုံမြို့တော် အခြေစိုက်စခန်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို ကုသပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက် ရှားပါးလှသည့် ရောင်ရမ်းနာပျောက်ဆေးများကို သုံးစွဲရန်မူ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ခေါင်းဆောင်သည် လူတစ်စုကို အမြန်ခိုင်းစေကာ အသက်ရှူရုံသာ ကျန်တော့သည့် ရှောက်ဖေးကို ထမ်းခေါ်လာစေခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ရှောက်ဖေးမှာ သိသိသာသာ ပိန်လှီသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထမ်းစင်ပေါ်တွင် လဲလျားရင်း မျက်လုံးအလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေကာ တံတိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် လူကို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေလေသည်။

ဝမ်ချင်လင် ခုန်ဆင်းလာသောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ဝမ်ချင်လင်သည် ရှောက်ဖေး၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်လိုသည့် မွေးရာပါ အဟုန်ကြောင့် ရှောက်ဖေးသည် အားယူကာ လက်ဆန့်ထုတ်လျက် ဝမ်ချင်လင်၏ ဘောင်းဘီစွန်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သေကံမရောက် သက်ဆိုးရှည်ရုံသာ ရှိတော့သည်ကို သူသိသည်။ ဤလူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် ပိုးဝင်နေသူများကိုပင် ကုသပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"က၊ ကယ်ပါ... ကျုပ်ကို ကယ်ပါ..."

ဝမ်ချင်လင်သည် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကာ ရှောက်ဖေး၏ အဝတ်စကို ဆွဲကိုင်လျက် ပင့်ထူလိုက်ပြီး တံတိုင်းပေါ်သို့ ခုန်ကျော်သွားကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "သူ... သူ သေသွားမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်က နဖူးပေါ်မှ အေးစက်စက် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း "သူ အသက်ရှင်တာ သေတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး။ သူ့ကို ဒီကနေ ဖယ်ရှားနိုင်ရင် တော်ပြီ။ ဒီလို ငရဲလို ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ လူတိုင်းက ဘီလူးတွေထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူတို့က လူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောက်ဖေးသည် ၎င်းတို့၏ စကားသံကြောင့် လန့်သွားကာ နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်လည်သတိရလာသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေပြီဖြစ်သော ဖုတ်ကောင် သုံးကောင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လှုပ်ရှား၍ မရတော့သည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချင်လင်သာ သူ့ကို မကယ်တင်ခဲ့ပါက သူ သေချာပေါက် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ချင်လင်ကို စဉ်းစားမိလိုက်သဖြင့် ရှောက်ဖေးသည် အတောမသတ်နိုင်အောင် လန့်ဖျပ်သွားကာ ဝမ်ချင်လင်ကို အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချင်လင်သည် ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထჯိုင်နေပြီး သူ့ကို အေးစက်စက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ချင်လင်က "ကြောက်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောက်ဖေးမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ "ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဖုတ်ကောင်တွေ စားခိုင်းမလို့လား"

ရှောက်ဖေး အလွန်အမင်း နောင်တရနေမိသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချင်လင်သည် ဤမျှလောက် စွမ်းအားကြီးမားမှန်းသာ သူ ကြိုသိခဲ့ပါက သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ရဲရဲရင့်ရင့် လုယူဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။ ယင်ချန်းက အသုံးမကျဘဲ ဝမ်ချင်လင်တစ်ယောက်တည်းကိုပင် မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘဲ သူ့ကိုပါ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးထဲသို့ ကျရောက်စေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

ရှောက်ဖေးမှာ ငိုရမလို ဖြစ်နေကာ "ကျုပ်ကို ကယ်ပါဗျာ။ ကျုပ် ခင်ဗျားပစ္စည်းတွေကို လောဘမကြီးတော့ပါဘူး။ ကျုပ် တကယ် မဝံ့တော့ပါဘူး။ ကျုပ် ခင်ဗျားရဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို လုတုန်းက ကျုပ်အတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ လူသားတွေအားလုံးအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ခဲ့တာပါ..." ဟု တောင်းပန်ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောဆိုတော့သည်။

ဝမ်ချင်လင်က "ခင်ဗျားကော ကယ်တင်ရှင်လုပ်ချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောက်ဖေးမှာ တစ်ခဏမျှတွေဝေသွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းကာ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ရပါဘူး။ ကျုပ်က အခု အသက်ရှင်ချင်ရုံပါပဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ သေရေးရှင်ရေးက ကျုပ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ပါဘူး။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို နောက်ထပ် မဆန့်ကျင်တော့ပါဘူး။ ကျုပ်ကို ယုံပါဗျာ" ဟု ပြောဆိုသည်။

ဝမ်ချင်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဖုတ်ကောင် သုံးကောင်ကို သေချာကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ ခင်ဗျားတို့ ရင်းနှီးနေသလို မခံစားရဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောက်ဖေးက သေချာကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ "သူတို့က..."

ဝမ်ချင်လင်က "ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် ဗိုလ်မှူးက ခင်ဗျားတို့ကို ဖုတ်ကောင်တွေ ကျွေးဖို့အတွက် ပစ်ချပေးခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် ခင်ဗျားက ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်" ဟု ပြောသည်။

ရှောက်ဖေးမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားတော့သည်။ သူ့အတွက် အသက်ရှင်ရန် လမ်းစလုံးဝ မရှိတော့ကြောင်း သူသိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်လင်သည် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဖုတ်ကောင် သုံးကောင်၏ ဦးနှောက်များကို ထိန်းချုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဆန္ဒရှိသည့် ဖုတ်ကောင်များကိုသာ လိုချင်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပေ။

ဝမ်ချင်လင်က "ခင်ဗျားမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုနဲ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ကုသပေးတဲ့အတွက် အခကြေးငွေ မတောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အတွက်တော့ အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်။ ခင်ဗျား သဘောတူရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောက်ဖေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းရောင်များ ပြန်လည် စုစည်းလာသည်။ "သဘောတူပါတယ်! အသက်ရှင်ရုံနဲ့ ဘာမဆို ကျုပ်လုပ်မှာပါ!"

ဝမ်ချင်လင်က "ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်လာဖို့ရော သဘောတူရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှောက်ဖေးမှာ-

ရှောက်ဖေးမှာ- "ဗ၊ ဗျာ ဘာပြောလိုက်တယ်? ဖုတ်ကောင်ဖြစ်တာကို အသက်ရှင်တယ်လို့ ခေါ်လို့ရလို့လား"

ဝမ်ချင်လင်က မပြောဘဲ သူ့ထံသို့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးဖုတ်ကောင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးဖုတ်ကောင်မှာ အရိုးစုအဖြစ်သို့ပင် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖုတ်ကောင်ဘဝသို့ အနည်းငယ်သာ နောက်ကျပြီး ပြောင်းလဲခဲ့မည်ဆိုပါက ဖုတ်ကောင်အုပ်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရကာ ဖုတ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခွင့်ပင် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချင်လင်သည် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ဖုတ်ကောင်များကြားမှ ၎င်းကို ရှာတွေ့ရန် အတော်လေး အجهအထုတ် ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်လင်က အထုပ်ပိတ်ထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ အတွင်းတွင် သွေးပန်းသီးပွင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် တစ်ပွင့် ပါရှိနေသည်။

ဝမ်ချင်လင်က အထုပ်ကိုဖွင့်ကာ အမျိုးသမီးဖုတ်ကောင်အား ကမ်းပေးလျက် "စားချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးဖုတ်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုက ၎င်းမည်မျှတမ်းတနေသည်ကို အတိအကျ ဖော်ပြနေပေသည်။

အမျိုးသမီးဖုတ်ကောင်က အထုပ်ကို လုယူလိုက်ကာ သွေးပန်းသီးပွင့် တစ်စွန်းကို ဆွဲဖြဲယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ တစ်စွန်းကုန်သွားပြီးနောက် အိတ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည့် သွေးနှင့်တူသော အရည်များကိုပင် မကျန်အောင် သောက်သုံးလိုက်ရာ အိတ်မှာ လုံးဝ သန့်စင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှောက်ဖေး၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် အမျိုးသမီးဖုတ်ကောင်သည် မူလပုံစံအတိုင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရှောက်ဖေးမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အသိစိတ်လွတ်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဘာ ဘာ ဘာ အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ။

အရိုးစုဖြစ်နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကို လူ့ပုံစံအတိုင်း တကယ်ပဲ ပြန်ပြောင်းပေးလိုက်တာလား။!!!!

ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် ရှောက်ဖေးဘက်သို့ လှည့်လာပြီး "မင်း မသေသေးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောက်ဖေးမှာ သေလောက်အောင် ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကိုယ်တိုင် မမြင်ခဲ့ရပါက ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံသို့ အမှန်တကယ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲနိုင်သည်ကို သူ ဘယ်သောအခါမှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ ရှေ့ဆောင်မှုဖြင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် နှင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် တို့လည်း ဝမ်ချင်လင်၏ တောင်းဆိုမှုကို တုံ့ပြန်လာကြသည်။ ၎င်းတို့လည်း အထုပ်တစ်ထုပ်စီ လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး စားသုံးပြီးနောက် အလားတူပင် မူလပုံစံများအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ လူသားများ မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားများနှင့် ဖုတ်ကောင်နှစ်မျိုးလုံးနှင့် မတူဘဲ သီးသန့်ထူးခြားသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာကြသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံးက ရှောက်ဖေးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ရှောက်ဖေးက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် "မင်းတို့... မင်းတို့ အခု လူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် က နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် "အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှောက်ဖေး၏ တုန်ရီမှုမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ "ဒါဖြင့်ရင် မင်းတို့က ဘာတွေလဲ"

ဝမ်ချင်လင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လူလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဖုတ်ကောင်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က လူလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဖုတ်ကောင်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ရှောက်ဖေးက ဝမ်ချင်လင်ကို စိုက်ကြည့်လျက် "ခင်ဗျား... ခင်ဗျား လူမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်က "ငါက ပထမတည်းက လူမှ မဟုတ်တာ။ အခု ခင်ဗျားအလှည့်ပဲ၊ ရွေးချယ်တော့။ ဒီပုံစံနဲ့ပဲ ဆက်ရှင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် တန်းသေမလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ရှောက်ဖေးက တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး "ဒီပုံစံနဲ့ဆိုရင်... ဘာဆိုးကျိုးမှ မရှိဘူးမလား။ ဥပမာ- လူကိုရော စားရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သတိလက်လွတ် လူစားခြင်းနှင့် သတိရှိလျက် လူစားခြင်းတို့မှာ ကွာခြားချက် ကြီးမားလှသည်။ သူသည် သတိလွတ်နေသည့် လူစားဖုတ်ကောင် ဖြစ်သွားရုံသာ ရှိစေဦးတော့ သတိရှိနေသူတော့ မဖြစ်လိုပေ။ နောက်ဆုံးပုံစံက အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။

ဝမ်ချင်လင်က လက်ညှိုးကို ခါယမ်းကာ "ငါတို့က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေပါ။ လူစားတာကို တားမြစ်ထားတယ်။ ယဉ်ကျေးတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ပထမဆုံး တားမြစ်ချက်ကတော့ လူမစားရဘူး ဆိုတာပဲ" ဟု ပြောသည်။

ဝမ်ချင်လင်က ဆက်လက်၍ "ငါတို့က လူတွေလို စားလို့ရတယ်၊ ကူးစက်ခံရခြင်း မရှိဘူး၊ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ရတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်၊ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသနိုင်တယ်၊ ဦးခေါင်း မပြတ်သွားသမျှ ကာလပတ်လုံး မသေဘူး။ ငါတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် အခြေစိုက်စခန်း ရှိတယ်၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်ကြတယ်၊ ကမ္ဘာပေါ်က ဖုတ်ကောင်တွေအတွက်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က အမျိုးအစား တူတူပဲလေ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောက်ဖေး၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။ သူ့မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သေဆုံးခြင်းမှလွဲ၍ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ ယဉ်ကျေးသည့် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်လာရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ သေချင်စိတ်မရှိသလို၊ ယဉ်ကျေးသည့် ဖုတ်ကောင်ဖြစ်လာခြင်းက အသက်ရှင်ခြင်း၏ အခြားပုံစံတစ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။ ဤဆန်းသစ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော အထောက်အထားအသစ်ကို သူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံပေလိမ့်မည်။

ရှောက်ဖေးက "ကျုပ် သဘောတူပါတယ်။ ယဉ်ကျေးတဲ့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ဖို့ ကျုပ် သဘောတူပါတယ်။ ခင်ဗျားအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ကျုပ်ကို ယဉ်ကျေးတဲ့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ" ဟု ပြောဆိုသည်။

ဝမ်ချင်လင်သည် ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကာ ရှောက်ဖေး၏ အနားသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ရှောက်ဖေးကို ပတ်ချာလည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ကမ္ဘာပျက်ကပ် တို့ သုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ကိုက်ချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးမှာ-

ရှောက်ဖေးမှာ-

ရှောက်ဖေးက "ဖုတ်ကောင်တွေလိုပဲ တခြားသူတွေကို ကူးစက်လို့ရတာလား" ဟု မေးသည်။

ဝမ်ချင်လင်က "မသိဘူး။ ကျုပ်တို့ စမ်းသပ်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု ဖြေသည်။

ရှောက်ဖေးမှာ-

ဒါဖြင့် သူက စမ်းသပ်ခံ သက်သက်လား။

ရှောက်ဖေးက သတိကြီးစွာဖြင့် "ကျုပ်သာ အကိုက်ခံရရင် ဘီလူးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လူလည်းမဟုတ်၊ ဖုတ်ကောင်လည်း မဟုတ်၊ ယဉ်ကျေးသည့် ဖုတ်ကောင်လည်း မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သည့် ဘီလူးဆိုးကြီး ဖြစ်သွားမလားပေါ့။

ဝမ်ချင်လင်က "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘီလူးမဖြစ်ခင်မှာ ကျုပ် ခင်ဗျားကို သတ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရှောက်ဖေးမှာ-

အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ချရစေမှာလဲလေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် က "ဒါက တော်တော်လေး ပေါ့ဆရာကျလွန်းတယ်။ ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် ရှိမရှိ သိရအောင် အရင်ဆုံး သွားနဲ့ တံတွေးကို စစ်ဆေးသင့်တာပေါ့။ အဲ့ဒါ အတည်ပြုပြီးသွားရင် ရလဒ်သိဖို့အတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုက်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ" ဟု ပြောသည်။

ဝမ်ချင်လင်က ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "သုတေသနဌာနက အခုထိ ပြိုပျက်နေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒီရလဒ်တွေ ထွက်လာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမယ်လို့ ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် မှာ-

ဝမ်ချင်လင်က "ဘယ်သူ လုပ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ "ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် ရှောက်ဖေး၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူ၍ လက်မောင်းလက်ပတ်ကို တိုတင်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုက်လိုက်သည်။ လူသားဘဝ၏ အသိစိတ်ကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် အတန်အသင့် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး သွေးစုပ်ယူပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ သာမန်ဖုတ်ကောင်ဆိုပါက အသားစတစ်စ ထွက်လာသည်အထိ ရပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် သူ ကိုက်ထားခဲ့သည့် ကိုက်ရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် တောက်ပသော အနီရောင်ဖြင့် သွေးထွက်ခဲ့သော်လည်း အလွန်လျင်မြန်စွာပင် အမည်းရောင် သို့မဟုတ် နက်ပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် ပျံ့နှံ့နှုန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသည်။ ရှောက်ဖေးသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်မှုကြောင့် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။ သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုန်းထွက်နိုင်သည့်အခါ အလွယ်တကူပင် အရေခွံတစ်ထပ် ကွာကျသွားခဲ့သည်။

ရှောက်ဖေး၏ အသားအရေနှင့် အသားစများမှာ လျင်မြန်စွာ ယိုယွင်းပျက်စီးလာခဲ့သည်။ ဤဖြစ်စဉ်သည် အလွန်အမင်း နာကျင်ဖွယ်ကောင်းမည်မှာ သေချာသော်လည်း သုံးမိနစ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ သုံးမိနစ်ကြာပြီးနောက် ရှောက်ဖေးသည် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် လူသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။