Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 55 | NovelPing

မိုးကျင်းက ဝမ်ချင်းလင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး စုဆောင်းထားသော ကျောက်မျက်နျူကလိယများကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်က ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံယူလိုက်သည်။

ဆရာကောင်းက ပြောလိုက်သည် — "ဒီနျူကလိယတွေကို ခင်ဗျားဆီက ချေးထားတယ်လို့ မှတ်ထားပေးပါ။ နောင်ကျရင် ကျုပ်ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။"

အခြားကူးစက်ခံရသူတစ်ဦးဖြစ်သော သာမန်အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ရုပ်ချောချော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးမှာမူ အနာတရ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး ကိုက်ခံထားရသော ဒဏ်ရာများစွာဖြင့် သူ၏အဝတ်အစားများမှာ သွေးစွန်းနေခဲ့သည်။

သူက တုန်ရီနေသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် — "ကျ... ကျုပ်မှာ ကျောက်မျက်နျူကလိယ အများကြီးမရှိဘူး။ ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒီဟာတွေနဲ့ရော ကျုပ်ကို ကုပေးလို့ရမလား။"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက တုန်ယင်နေသောလက်ထဲတွင် ကျောက်မျက်နျူကလိယ တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ကိုင်မြှောက်ကာ ဝမ်ချင်းလင်အား တင်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က မည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို ကြည့်လိုကြသဖြင့် လူတိုင်း အသက်ကိုပင် မရှူဝံ့ဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ စံသတ်မှတ်ချက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေ၏။ အကယ်၍ ဝမ်ချင်းလင်သာ သဘောတူခဲ့လျှင် ကုသခကြေးနှင့် ပတ်သက်၍ ညှိနှိုင်းစရာနေရာရှိသေးသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ငြင်းပယ်ခဲ့လျှင်မူ လူကိုမဟုတ်ဘဲ ကျောက်မျက်နျူကလိယကိုသာ သိတတ်သည့် လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရဆိုလျှင် ဝမ်ချင်းလင်မှာ ကျောက်မျက်နျူကလိယကိုသာ သိတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သူက သူ့ဆရာကိုပင် ကုသခကြေး တောင်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ၎င်းကပင် အကောင်းဆုံး သက်သေပြချက် မဟုတ်ပေဘူးလော။

ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မေးလိုက်သည် — "ခင်ဗျားနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပြီးမှ ဖြေလိုက်သည် — "လုကျိ။"

ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်မေးသည် — "လုဖုန်းကို သိလား။"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝမ်ချင်းလင်၏ အဝတ်စကို လှမ်းဆွဲရန် လက်ဆန့်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်များတွင် သွေးစွန်းနေသည်ကို သတိရသွားကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။ "ဗျ... ဗျာ... လုဖုန်းကို တွေ့ဖူးလား။ သူ အခုထိ အသက်ရှင်သေးလား။"

ဝမ်ချင်းလင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည် — "တွေ့ဖူးတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူး။"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ရုတ်တရက် မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ငိုကြွေးတော့သည်။ "ကျ... ကျုပ် သူ့ကို ရှာနေတာ ကြာပြီ။ သူ... သူ သေသွားပြီလို့ ကျုပ်ထင်ခဲ့တာ။ သူ အရှင်လတ်လတ် ရှိသေးတယ်လို့ ကျုပ်မထင်ထားမိဘူး။ သူ အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ..."

ဝမ်ချင်းလင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် — "နျူကလိယတွေကို ပေးပါ။ ခင်ဗျားကို အကြွေးနဲ့ ဝယ်ခွင့်ပေးမယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင် ပြန်ဆပ်။"

လုကျိက သူ့ထံတွင်ရှိသော နျူကလိယအားလုံးကို ဝမ်ချင်းလင်ထံ အမြန်ထိုးအပ်လိုက်သည်။ သူ့သား အသက်ရှင်နေကြောင်း သိလိုက်ရပြီဖြစ်၍ သူ မဖြစ်မနေ အသက်ရှင်ရပေမည်။ သားဖြစ်သူကို ပြန်တွေ့ရရန် သူ အသက်ဆက်ရှင်ရမည်။ သူ သေဆုံးသွား၍ လုံးဝ မဖြစ်ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်က လုကျိအား ကြီးမားသော ထရပ်ကားတစ်စီး၏ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သွေးပန်းပွင့်ကို အသုံးပြု၍ ကုသပေးလိုက်သည်။ လုကျိ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဝမ်ချင်းလင်က အသိမိတ်ဆွေများအပေါ် ကျခံပေးသော သက်ညှာမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အခကြေးငွေ ပိုမိုမတောင်းဆိုဘဲ သူတို့၏ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လူတိုင်းက ဤအံ့ဖွယ်အမှုကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်စိဖြင့် တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ ထိုအချက်ကို မယုံကြည်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။ ဝမ်ချင်းလင်က ကြွားဝါနေသည်ဟု အစောပိုင်းက သံသယဝင်ခဲ့ကြသော ကျောင်းသားအချို့မှာမူ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ ဖန်းကျီက စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည် — "လင်မြို့ မှာ တကယ်ပဲ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ရှိတာလား။"

ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဖြေမပေးပေ။

မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကိုပင် ထပ်တလဲလဲ မေးနေခြင်းက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေလို့လား။

ထုံထုံ က ခါးကိုထောက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် — "သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့၊ ကျတို့မှာ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ကျတို့စခန်းက အရမ်းကြီးတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ဟာထက် အများကြီး ပိုသာတယ်သိလား။"

လူတိုင်း: —

ဤကဲ့သို့သော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏စကားများကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်သင့်ပါသလော။

ဖန်းကျီက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည် — "ခင်ဗျားတို့စခန်းမှာ လူဘယ်လောက်ရှိလဲ။"

ထုံထုံ က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် — "အများကြီးပဲ၊ လူတွေအများကြီးပဲ။"

ဖန်းကျီ: —

နင်နင်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည် — "လူ kilka ထောင်လောက် ရှိတယ်။" (မှတ်ချက် - several thousand - ထောင်ချီ)

ဖန်းကျီ: —

လူတိုင်း: —

အကယ်၍ လူထောင်ပေါင်းများစွာ အမှန်တကယ် ရှိခဲ့ပါက ၎င်းမှာ သူတို့၏အခြေစိုက်စခန်းထက် သေချာပေါက် ပိုကြီးမားပေလိမ့်မည်။

ကျန်းလန် က သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်ပြီး တင့်တယ်ခမ်းနားသော ပုံစံကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရင်း ပြောလိုက်သည် — "ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့စကားကို အလေးအနက် မထားပါနဲ့။"

လူတိုင်းလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် လူထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို ကြီးမားသည့်စခန်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ကျန်းလန် က ဆက်ပြောသည် — "တကယ်တော့ လူသောင်းနဲ့ချီပြီး ရှိတယ်၊ နောင်ဆိုရင် ပိုတောင် များလာဦးမှာ။"

လူတိုင်း: —

လူတိုင်း: —

လူတိုင်း: — .

ဤအချက်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ အလျှဉ်းမရှိပေ။

ကျီယုံ က အတွေးနက်နေသော ရှောက်ဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အခြေစိုက်စခန်း၏ ကျယ်ပြန့်လာမှုကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသော်လည်း ထိုစခန်း၏ အပြင်ဘက်စွန်း မြို့ရိုးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ မြင်ဖူးကြပေသည်။

ဝမ်ချင်းလင်သာဆိုလျှင် လင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေဘူးလော။

ရှောက်ဟန်ကမူ ဤအရာမှာ အလွန်ပင် ဖြစ်တူသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ယခုအခါ ဝမ်ချင်းလင်သည် လင်မြို့ ၏ ခေါင်းဆောင်၊ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ လင်မြို့ ကို အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုပါက ဇွန်ဘီများပင်လျှင် သူ့ကို တားဆီးဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ လုပ်ချင်တာကို လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

မိုးကျင်းလည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး — "ဒါတွေက တကယ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က ဖြေလိုက်သည် — "ဟုတ်တယ်။"

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီဦးရေမှာ သောင်းဂဏန်းအထိ မရောက်သေးသော်လည်း ထိုလမ်းကြောင်းဆီသို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နေ့စဉ် ယဉ်ကျေးသောဇွန်ဘီများစွာကို ကုသပေးနေကြရသဖြင့် ထိုပမာဏကို ရောက်ရှိရန် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။

မိုးကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်များကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

ကားစက်သံများ ဟိန်းထွက်လာပြီး ပစ်ကပ်ကားအချို့ အပြင်းအထန် မောင်းနှင်လာကြသည်။ ထိုယာဉ်များပေါ်မှ လူအုပ်ကြီး ခုန်ဆင်းလာကြ၏။

ထွားကြိုင်းသော ကတုံးတစ်ဦး ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးချင်းချင်းပင် ဦးခေါင်းကွဲအက်နေသော ဟယ်ဆန်အပြင် ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံထားရသော လက်အောက်ငယ်သားအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ "မိုးကျင်း၊ ခင်ဗျားက ဦးလေးရှုံ ရဲ့လူတွေကိုတောင် သတ်ရဲတဲ့အထိ သတ္တိကောင်းလှချေလား။ ခင်ဗျား နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း မှာ လမ်းကြောင်းဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

ဝမ်ချင်းလင်: —

ဝမ်ချင်းလင်မှာ လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သွားရသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က — "ကတုံး၊ သူ့ကိုသတ်တာ ငါ့လက်ချက်လေ၊ မိုးကျင်း မဟုတ်ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုံရှု၏အကြည့်များက ဝမ်ချင်းလင်ဆီသို့ ကျရောက်လာပြီး သူ၏ ဖျော့တော့ကာ အားနည်းပုံရသော ပုံစံကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူက သာမန် အားနည်းသူတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူနေသည်။ "မင်းလား။"

ဝမ်ချင်းလင်: "ငါ့လက်ချက်ပဲ။"

ရှုံရှုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည် — "မင်းဖြစ်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက မိုးကျင်းရဲ့ လက်အောက်ခံ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီအကောင့်ကို မိုးကျင်းနဲ့ အတူတူ ရှင်းမယ်!"

မိုးကျင်းက အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရှုံရှုမှာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ပြည်ပမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဖြစ်ကြသော သူတို့ကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြံရွယ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မိုးကျင်းက ဝမ်ချင်းလင်ကို ဆွဲ拉ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တိုင်လုံးကြီးကို ဆွဲနေရသကဲ့သို့ ဝမ်ချင်းလင်မှာ တንហယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားပေ။

မိုးကျင်း: —

ဝမ်ချင်းလင်: "ငါက ခင်ဗျားတို့စခန်းက လူမဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ငါ့ကို တိုက်ချင်၊ သတ်ချင်ရင်လည်း ငါ မတားနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်မျက်နျူကလိယ အခု တစ်ရာကိုရော ယူလာရဲ့လား။"

ရှုံရှုမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကာ — "မင်းရဲ့ဘိုးဘေးတွေဆီကို သွားလိုက်စမ်း!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှုံရှုက လက်ကို ဝမ်းဆက်ပြတ် မြှောက်ယမ်းလိုက်ပြီး — "သူတို့ကို ကိုက်သတ်ပစ်ကြစမ်း!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပစ်ကပ်ကားပေါ်မှ ရုပ်ဆင်းအလွန်ဆိုးရွားနေသော၊ အသားစများပုပ်ပွကာ စက်ဆုပ်ဖွယ်အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသော ဇွန်ဘီဝံပုလွေတစ်ကောင် ခုန်ချလာပြီး စခန်းဝင်ပေါက်ရှိ လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ လူနေရပ်ကွက်ဘီသို့ ထွက်ပြေးကြပြီး မိုးကျင်းနှင့် အခြားသူများလည်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

မိုးကျင်းက အကျယ်ကြီး အော်လိုက်သည် — "သူက ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ စွမ်းရည်ရှင်ပဲ။ သူက ဇွန်ဘီဝံပုလွေတွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်။ ပြေးကြ!"

ထိုခဏ၌ ဝမ်ချင်းလင်နှင့် သူ့အဖွဲ့မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဇွန်ဘီဝံပုလွေက ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်၏ တင်းကျပ်စွာ ချုပ်တည်းထားသော ပတ်ဝန်းကျင် ဖိအားဆန်ဆန် စွမ်းအင်တစ်စွန်းတစ်စ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ပြေးလာနေသော ဇွန်ဘီဝံပုလွေမှာ ရုတ်တရက် ယိုင်နဲ့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်ကျသွားပြီးနောက် နားရွက်များကို ထောင်ကာ အမြီးကိုခေါက်၍ တစ်ရှိန်ထိုးပင် သနားကုဏ္ဍာဖွယ် ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းက ငြီးတွားရင်း ရှုံရှုတို့ထံမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှုံရှု: —

လက်အောက်ငယ်သားများ: —

ရှုံရှုက အော်ဟစ်လိုက်သည် — "ပြန်လာခဲ့! ငါ့ဆီကို ပြန်လာခဲ့စမ်း!"

သို့သော် ဇွန်ဘီဝံပုလွေက နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကာ ရှုံရှုအနေဖြင့် သူ၏စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ မည်သို့ပင် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားစေကာမူ အလကားသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ရှုံရှု၏ အဓိက သတ်ဖြတ်ရေးလက်နက်ဖြစ်သော ဇွန်ဘီဝံပုလွေမှာ တိုက်ပွဲအတွင်း၌ပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် အနေရခက်ကာ အဆင်မပြေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း: —

ရှုံရှုက သိက္ခာဆယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည် — "အကုန်လုံး အတူတူ တိုက်ကြ! သူတို့ကို ခုတ်ပိုင်းပစ်ကြ!"

ယမ်းထိုးပြီးသား ကျည်အိမ်များ၏ အသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ အလိုအလျောက် သေနတ်လေးလက်နှင့် ပန့်အက်ရှော့သေနတ်နှစ်လက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူတို့ဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

ရှုံရှု နှင့် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများမှာ: —

ရှုံရှု သည် သူ၏လက်ထဲမှ ရှေးကျသော ပန့်အက်ရှော့သေနတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများ၏လက်ထဲမှ သေနတ်အသစ်စက်စက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်း ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ ကမ္ဘာကြီးက ဤမျှတਸ਼ယ် ကျယ်ပြန့်ပါလျက်နှင့် သူသည် ရေတွင်းထဲမှ ဖားတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီတကား။ သူ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့သော အစွမ်းထက်စွမ်းရည်များနှင့်အတူ ထိုခြိမ်းခြောက်မှုရှိသော ပန့်အက်ရှော့သေနတ်မှာ ဤပြင်ပလူများရှေ့တွင်မူ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ကျန်းလန်: "ရှင် အသေဆိုးနဲ့ သေချင်တာလား၊ အရှင်ဆက်နေချင်တာလား။"

ရှုံရှုက ခြောက်ကပ်ကပ်ဖြင့် နှစ်ချက် ရယ်လိုက်ပြီး — "ရှင်သန်ချင်တာပေါ့၊ သေချာတာပေါ့လေ၊ အသက်ရှင်ရတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလန်: "ကျောက်မျက်နျူကလိယတွေ။"

ရှုံရှုက အမြန်ပင် ကျောက်မျက်နျူကလိယများကို စုဆောင်းကာ နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က သူ့လက်ထဲမှ ကျောက်မျက်နျူကလိယအိတ်ကို တဆတ်ဆတ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး — "ငါက ဘယ်သူ့လူလဲ ဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှုံရှုက ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာဖြင့် — "ခင်ဗျားက ဘယ်သူ့လူမှ မဟုတ်ရပါဘူး။ ဒီကစပြီး ခခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ဘော့စ်၊ ရှုံရှုရဲ့ဘော့စ် ဖြစ်သွားပါပြီ။ ခင်ဗျားမှာ တောင်းဆိုစရာရှိတာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျုပ် အကောင်းဆုံး စီစဉ်ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်။" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က သူ့ကို မွေးမိခင်ထံ လက်ဆန့်တန်းသကဲ့သို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းဘင် က သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏ကိုယ်တွင် လွယ်ထားသော သေနတ်အသစ်စက်စက်ကို ဖြုတ်ကာ သူမ၏သားဖြစ်သူထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က သေနတ်ကို ရှုံရှုထံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်ရာ ရှုံရှုက အံ့သြင်္ငေးနေရင်းနှင့်ပင် ဖမ်းယူလိုက်ရသည်။

ကျန်းလန် က — "ထုံထုံ၊ သူ့ကို ကျည်ဆုံတစ်သေတ္တာ ပေးလိုက်စမ်း။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထုံထုံ က ကားဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ကျည်ဆုံတစ်သေတ္တာကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ သယ်လာကာ ကျန်းလန် ၏ ခြေရင်းတွင် ချပေးလိုက်သည်။

ရှုံရှုလည်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားကာ အလွန်အမင်း ရင်ခုန်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ကျန်းလန် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်မိမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ကျန်းလန် က ဆက်ပြောလိုက်သည် — "ရှုံရှု၊ ခင်ဗျားကို ဇွန်ဘီဝံပုလွေ နှစ်ကောင် ထပ်ပေးမယ်။ ဒီဧရိယာကို လုံခြုံအောင် ကာကွယ်ပေးထားပေးပါ။"

ဇွန်ဘီဝံပုလွေ သုံးကောင်က ရှုံရှု၏ဘေးတွင် နာခံမှုရှိရှိ ထိုင်နေကြပြီး ခွေးပေါက်စလေး သုံးကောင်ကဲ့သို့ အမူအရာ ပြုမူနေကြသည်။ ရှုံရှုမှာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ နယ်စပ်ကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ဒီလူကြီးက ဘယ်သူလဲဟေ့။ ဇွန်ဘီဝံပုလွေတွေကိုတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ သူက ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူများလား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမှလည်း ကြည့်လို့ မတူပါဘူး။

ရှုံရှုမှာ ပျော်ရွှင်ရမလို၊ ကြောက်ရမလို ဖြစ်နေသည်။ သူက ယခုလေးတင်ပဲ ဒီလိုလူကြီးကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးတွေပါမကျန် ကျိန်ဆဲကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် 'လောင်ဇီ' လို့တောင် ခေါ်ခဲ့မိပါပေသည်။ သူ အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ကျန်းလန်: "မလိုချင်ဘူးလား။"

ရှုံရှုက ဦးခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်ပြီး — "မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျုပ်... ကျုပ် သေချာပေါက် တာဝန်ယူ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ယုံကြည်လို့ရပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိုးကျင်းနှင့် ကျောင်းသားအချို့ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကြပြီး ရှုံရှု၏လက်ထဲမှ သေနတ်နှင့် ကျည်ဆုံများကိုသာမက နာခံမှုရှိလှသော ဇွန်ဘီဝံပုလွေ သုံးကောင်ကိုပါ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြသည်။

မိုးကျင်းက သူပြောချင်သည်များကို အောင့်အည်းထားနိုင်သော်လည်း အခြားသူများကမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ ဖန်းကျီက ပထမဆုံးအနေဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်လာကာ — "ကျန်းလန်၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ရှုံရှုတို့အဖွဲ့နဲ့ ငါတို့ မတည့်တာကို ရှင် သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ သူတို့ကို လက်နက်တပ်ဆင်ပေးရတာလဲ။ ငါတို့ကို သူတို့နဲ့ သုတ်သင်ပစ်ခိုင်းမလို့လား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလန် က — "ငြိမ်းချမ်းတဲ့အချိန်တွေမှာ တူညီတဲ့အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေက အဆင်ပြေပြေ နေသင့်တာပေါ့။" ဟု ပြောသည်။

ရှုံရှုကလည်း — "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘော့စ်။" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

လူတစ်ဦးက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ — "လက်သီးဆုပ်ပြင်းတဲ့သူက စကားပြောပိုင်ခွင့်ရှိတာပဲ။ ကျန်းလန်၊ ရှင် သူတို့ကို သေနတ်ရယ်၊ ကျည်ဆုံရယ်၊ ဇွန်ဘီဝံပုလွေ သုံးကောင်ရယ် ပေးလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့က ရှင့်စကားကို နားထောင်ပြီး ငါတို့နဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် ဤမျှကာလပတ်လုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီးနောက် မည်သူမျှ လူမိုက်မဟုတ်ကြပေ။ ထိုတွင် ရှုံရှုက အပါးနပ်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်းလန် ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှုံရှုကို ဆုချရန်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် အာဏာမှာ သူ့ကို ခြေမွပစ်ရန် လုံလောက်ကြောင်း သိစေလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှုံရှုတွင် ရွေးချယ်စရာ ရှိပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းလန် က စကားလုံးများ၏ ရိုးသားမှုကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို လှည့်စား၍ မရနိုင်ပေ။

ကျန်းလန်: "ရှုံရှုက ခင်ဗျားတို့နဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကတော့ သူ့ကို အဆင်ပြေမယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး။"

"ကျန်းလန်၊ ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။" ဟု ကျောင်းသားတစ်ဦးက ကန့်ကွက်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း မိုးကျင်းက တားဆီးလိုက်သည်။

မိုးကျင်းက — "ရှုံရှုက ငါတို့နဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေလိမ့်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလန်: "နေမှာပါ။"

မိုးကျင်း: "ရှင် အဲ့ဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလား။"

ကျန်းလန် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို မြင်ပြီးသားဖြစ်ကာ — "ရှင် နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ရဲ့ ဘော့စ် ဖြစ်ချင်တယ် မဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ၊ ရှုံရှုက ရှင့်နဲ့ ထပ်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်အနေနဲ့လည်း သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ မလိုတော့ဘူး။ သူတို့က ငါ့အတွက် လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုံရှုကလည်း — "ခင်ဗျားသာ လူတိုင်းကို တန်းတူဆက်ဆံမယ်ဆိုရင် ကျုပ်က ဘော့စ်ရာထူးအတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ လုတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချခင်မှာ တခြားသူတွေရဲ့ အကြံဥာဏ်တွေကိုလည်း နားထောင်သင့်ပါတယ်။ အရာရာတိုင်းကို ရှင့်ကျောင်းသားလူနည်းစုတဝိုက်မှာပဲ လည်ပတ်နေအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ တခြားသူတွေလည်း အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲဖြစ်ပြီး ပါဝင်ခွင့်ရှိပါတယ်။" ဟု ဝင်ပြောသည်။

မိုးကျင်းမှာ နန်ယန်အခြေစိုက်စခန်း ၏ ဘော့စ် ဖြစ်လိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလန် က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ကို ဖတ်ပြနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းလန် က ဆက်ပြောလိုက်သည် — "အခုချိန်က အန္တရာယ်များတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုပဲ။ လင်မြို့ ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဇွန်ဘီတွေ၊ အထူးသဖြင့် ပြောင်းလဲပြီးသား ဇွန်ဘီတွေကို အများကြီး တွေ့ထားရတယ်။ မကြာခင်မှာ သူတို့ ဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အခြေစိုက်စခန်း အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေ မရှိသင့်ဘူး။ ပြင်ပကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ဖို့ ညီညွတ်တဲ့ ရှေ့တန်းမျက်နှာစာတစ်ခုကို ပြရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးရဖို့က အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့တယ်။"

ရှောက်ဟန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ကျန်းလန် ၏ စကားများထဲတွင် လူသားဆန်သည့် အရိပ်အယောင်အချို့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်းလန် ၏ အေးစက်စက် လျစ်လျူရှုတတ်သော ပုံစံအရ လူသားအခြေစိုက်စခန်း သေသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် မည်သည့် သက်ဆိုင်မှုမျှ မရှိပေ။ သို့သော် သူ ဤမျှလောက် ပိုပြောလိုက်ခြင်းကပင် အတိတ်အတွက် သူ့တွင် လုံးဝ ရေခဲစက်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသော နှလုံးသားမရှိကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။