Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 47 | NovelPing

ခေါင်းနဲ့သားဖြစ်သူ အပြန်အလှန် မျက်စိစုံမှိတ် တိုင်ပင်လိုက်ကြပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်မှာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေပြီး ကြိုးတုပ်ခံထားရတဲ့ ကြွက်သားအမြောက်အမြားနဲ့ ဖောင်းကားနေတဲ့ ပြောင်းလဲဖောက်ပြန်သွားတဲ့ နွားကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ကြရပါတယ်။ ကျီယုံနဲ့ ရှီချုန်တို့ နှစ်ယောက်မှာတော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သယ်လာခဲ့ရတာကြောင့် ချွေးတွေသီးလို့နေပါတယ်။

ရှီချုန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်– "မင်္ဂလာပါ။"

ဝမ်ကျန့်က–

ဝမ်ကျန့်က–

နားရွက်ပါးလွှာပြီး အကြားအာရုံ အလွန်ကောင်းမွန်လှတဲ့ ကျန်းလန်ကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲကနေ သူတို့ရဲ့ စကားသံတွေကို အသေအချာ ကြားလိုက်ရပေမဲ့ တွေ့ဆုံလက်ဆောင်လို့ အထင်မှားသွားခဲ့ပါတယ်။ လက်ထဲမှာ အစက်ချောင်(ဒန်ယောင်း)ကို ကိုင်ရင်း အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး အော်ပြောလိုက်ပါတော့တယ်– "ဒီတွေ့ဆုံလက်ဆောင်က သိပ်ကပ်စေးနည်းတာပဲ! ပြောပြရဦးမယ်၊ မင်းက ပြောင်းလဲဖောက်ပြန်နေတဲ့ နွားတစ်ကောင်နဲ့ ငါ့သားကို လာခေါ်ထုတ်သွားလို့ လုံးဝမရဘူးနော်!"

ဝမ်ကျန့်က–

ဝမ်ကျန့်က–

ယောက္ခမလုပ်မယ့်သူကများ ပါးစပ်ကနေ လျှို့ဝက်ချက်ကို ပေါက်ချလိုက်ပြီလား။

ဝမ်ကျန့်က သူ့ဇနီးသည်ကို အမြန်ဆွဲထုတ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ဆူပူလိုက်သည်– "ရှင် ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဘာတွေများ အမြဲတမ်း တွေးတောနေရတာလဲ။ ငါတို့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိတာလေ၊ သီးသီးသန့်သန့် သမီးမှ မရှိတာ!"

ကျန်းလန်က သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို 'ရှင်ကတော့ တကယ်ကို ဘာမှမသိရှာတဲ့လူပါပဲ' ဆိုတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ඇයက သူမသားရဲ့ ဆယ်ကျော်သက် အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းကတည်းက လျှို့ဝက်ချက်ကလေးကို စူးစမ်းဖော်ထုတ်မိခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ သားဖြစ်သူက မိသားစုနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောပြသေးတာကြောင့် ကျန်းလန်က မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့သားဖြစ်သူက သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ဆေးတက္ကသိုလ်ကို အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ ပထမနှစ်တောင် မပြီးဆုံးသေးခင်မှာပဲ ကမ္ဘာကြီးက ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပါတော့တယ်။

ရှီချုန်က–

ကျီယုံက–

ကျီယုံက အမြန်ပဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်– "ဒေါ်လေး၊ မှားကြားလိုက်တာပါ။ ဒါက အလည်အပတ်လက်ဆောင်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘော့စ်က အကြိမ်ကြိမ် အလည်လာရင်း ဒေါ်လေးတို့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့လို့ပါ"

ဒီလို အကြပ်အတည်းတွေ့စရာ အနေအထားမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာတောင် အလွယ်တကူ ရှက်တတ်လေ့မရှိတဲ့ ရဲဘော် ကျန်းလန်က သူမရဲ့ နားသယ်စပ်မှာ ကျနေတဲ့ ဆံနွယ်မည်းမည်းတွေကို နားနောက်သို့ ပွတ်သပ်တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တင်းတင်းထားကာ ပြောလိုက်သည်– "တော်ပါသေးတယ်၊ ငါ မှားကြားမိလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင်သာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နွားတစ်ကောင်နဲ့ ငါ့သားကို လာခေါ်ထုတ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်လေ ငါ... ငါ လုံးဝ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းလန်က သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝကို အမှတ်မထင် ထုတ်ဖော်ပြသမိမလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အကယ်၍သာ အနာဂတ် ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိတဲ့ ချွေးမလေးတစ်ဦးသာ အနားမှာ မရှိနေဘူးဆိုရင် သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အစောကြီးကတည်းက ထုတ်ပြပြီးနေလောက်ပါပြီ။

ကျီယုံက အဆင်မပြေပေမဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်– "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ဝမ်ဆရာဝန်က အရမ်းတော်တာဆိုတော့ သူ့နဲ့ တန်ဖိုးချင်းထပ်တူကျမယ့်သူက မွေးတောင် မွေးလာသေးဘူး ဖြစ်နေတာပါ။ ဒေါ်လေး၊ ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့"

ကျီယုံ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှီချုန်ဘက်က တစ်စုံ၊ ကျန်းလန် ဘက်က တစ်စုံ ဖြစ်တဲ့ စူးရဲတဲ့ မျက်လုံးအစုံ လာစိုက်ကြည့်တာကို ချက်ချင်းပဲ ခံလိုက်ရပါတယ်။

အနာဂတ်ချွေးမလေးရှေ့မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သဘောကောင်းတဲ့ ယောက္ခမပုံစံကိုသာ မထိန်းသိမ်းထားခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျန်းလန်ဟာ အခုလောက်ဆိုရင် လက်ပတ်ကို တိုတိုလှန်ပြီးနေလောက်ပါပြီ။

ဒါက လူပြောတဲ့ စကားများ ဟုတ်ရဲ့လား။ အဲဒါဆိုရင် ငါ့သားက တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဖြစ်ဖို့ ကံပါလာတာပေါ့လေ?!

ကျီယုံက–

သူ့ရဲ့ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆက်ပြီးတော့ မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်– "အမေ၊ ဟင်းတွေ လောင်ကုန်တော့မယ်။"

ကျန်းလန်က အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်– "သေပါပြီ!" ပြီးတော့ အမြန်ပဲ လှည့်ထွက်ကာ သူမရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ချက်ပြုတ်ရေးလုပ်ငန်းကို ဆက်လုပ်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲကို အပြေးအလွှား ပြန်ဝင်သွားပါတော့တယ်။

ရှီချုန်ရဲ့ အကြည့်တို့က ဝမ်ကျန့်ဆီသို့ ရောက်သွားပါတယ်။

ဝမ်ကျန့်ကတော့ မျက်နှာကို တင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုခံစားချက်မှ မပေါ်လွင်လာပါဘူး။ သူလှည့်ပြီး ဧည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်– "လာခဲ့၊ ကွေ့ပေါင် ကို မင်းကို စစ်ဆေးခွင့်ပြုလိုက်ဦး။"

ရှီချုန်နဲ့ ကျီယုံတို့က ဝမ်ကျန့်နောက်ကို လိုက်ပါသွားကြပြီး ကွေ့ပေါင် ထိန်းသိမ်းထားရာ အခန်းဆီသို့ တက်သွားကြပါတယ်။ ရှီချုန်ရဲ့ လည်ပင်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေတဲ့ နက်ပြာရောင် ရေခဲပုံစံ အကွက်ကလေးက သိသာထင်ရှားနေနှင့်ပါပြီ။ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်က ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရှီချုန်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို စတင်စားသုံးနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

အရင်တုန်းက သူတို့တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြီးဆုံး သွေးပင်စည်ပန်း တောင်မှ ကွေ့ပေါင် ပြောင်းလဲသွားချိန်မှာ လူတစ်ကိုယ်စာသာသာလောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူတွေထက် ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ သွေးပင်စည်ပန်း နှစ်ကောင်က သူတို့ရှေ့မှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တာကြောင့် လူနှစ်ယောက်စလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြပါတယ်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားကြတဲ့ ကွေ့ပေါင် နှစ်ကောင်က အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံ ပေါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ပတ်လည်မှာ ချည်နှောင်ထားတဲ့ အစိမ်းရောင် ဖဲကြိုးတွေကတော့ သူတို့ကို အနည်းငယ် ချစ်စရာကောင်းနေစေပါတယ်။

ဝမ်ကျန့်က ကွေ့ပေါင် တို့ရဲ့ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်တွေကို လက်နဲ့တို့ထိရင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်– "ဒီနှစ်ကောင်က ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားသွေးတွေကနေ ကြီးထွားလာခဲ့တာ။ သူတို့ရဲ့ အဆိပ်ဖြေနိုင်စွမ်းက ပိုလို့တောင် ထက်မြက်နိုင်တယ်။"

ရှီချုန်က မေးလိုက်သည်– "ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားသွေး ဟုတ်လား။"

ဝမ်ကျန့်က သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်– "အင်း၊ ရှူ့ရှิ่งဖေးက ငါ့ကို ကွက်ፋخဆင်ခဲ့တာ။ သူက သစ်သားဆူး တွေနဲ့ ငါ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်ပြီး ဇွန်ဘီအုပ်ထဲ ပစ်ချခဲ့တယ်။"

အသေးစိတ် ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ရှီချုန်ကတော့ နားလည်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ အဲဒီစွန့်ပစ်ထားတဲ့ စက်ရုံမှာ ဝမ်ကျန့် သေဆုံးဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့စဉ်က ဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရပါမယ်။ သွေးတွေ စီးကျလာပြီး သွေးပင်စည်ပန်း ပေါ်ထွက်လာအောင် ဖန်တီးပေးခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ထင်ထားသလို သေဆုံးမသွားဘဲ မနေ့ညကလိုပဲ အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့ပါတယ်။

စွန့်ပစ်စက်ရုံအပြင်ဘက်က ဇွန်ဘီ အလောင်းတွေက သက်သေကောင်း တစ်ခုပါပဲ။

အခုချိန်ထိတော့ ဝမ်ကျန့်က ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ရှီချုန်တစ်ယောက်တည်းသာ သိထားခဲ့တာပါ။ ကျီယုံ ကတော့ အစကတည်းက သံသ័យဝင်နေခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို တိကျတဲ့ အဖြေတစ်ခု မပေးခဲ့ပါဘူး။ ဒီလို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို သူကိုယ်တိုင် အတည်ပြုရဲဖို့အထိ မဝံ့ရဲခဲ့ပါဘူး။

ဝမ်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်– "စမ်းကြည့်လိုက်ပါ။"

ကျီယုံက အမြန်ပဲ တားမြစ်လိုက်သည်– "နေပါဦး၊ ဝမ်ဆရာဝန်၊ ကွေ့ပေါင် ရဲ့ ထူထဲတဲ့ ရေဘဝဲလက်တံတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပါဦး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘော့စ်ရဲ့ နုညံ့တဲ့ လည်ပင်းကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါဦး။ သူ့လည်ပင်း မကျိုးသွားဘဲနဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ လက်တံတွေကို တကယ်ပဲ ဆံ့နိုင်မယ်လို့ ထင်လို့လား။"

ဝမ်ကျန့်က ရှီချုန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်– "နာကျင်တာကို ကြောက်တတ်လား။"

ရှီချုန်က ဖြေလိုက်သည်– "ကျွန်တော် သည်းခံနိုင်ပါတယ်။"

ဝမ်ကျန့်က ကွေ့ပေါင် ရဲ့ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး ရေဘဝဲလက်တံ တစ်ခုကို ရှီချုန်ရဲ့ လည်ပင်းဆီသို့ ညင်သာစွာ တိုးဝင်စေလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလက်တံက အတော်လေး ထူထဲနေပေမဲ့ ရှီချုန်ရဲ့ လည်ပင်းထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားချိန်မှာတော့ ညင်သာတဲ့ စုပ်ယူအားတစ်ခုနဲ့အတူ ချက်ချင်းပဲ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ရှီချုန်ရဲ့ မျက်နှာကတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

သူက သွေးအများကြီး ဆုံးရှုံးထားခဲ့ရတာပါ။

ဝမ်ကျန့်က သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးလိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေမဲ့ နက်ပြာရောင် ရေခဲပုံစံကွက်ကတော့ ပေါ်မလာခဲ့ပါဘူး။

ရှီချုန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။

ကျီယုံက စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ပြောလိုက်သည်– "တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။ အမြစ်ပြတ်သွားပြီလား။"

ဝမ်ကျန့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်– "ငါလည်း သေချာမသိသေးဘူး။ ဆက်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ တကယ်လို့ ထပ်မပေါ်လာတော့ဘူးဆိုရင်တော့ ရှင်းထုတ်ပြီးသွားပြီပေါ့။ တကယ်လို့ ထပ်ပေါ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ကွေ့ပေါင် တောင်မှ အပြည့်အဝ မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ၊ အဲဒီအခါကျရင်တော့ ငါ ပိုပြီးသန်မာလာတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။"

လူသုံးယောက် စားသောက်ခန်းထဲကို ပြန်ဆင်းလာကြတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်တစ်အိမ်လုံး ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဟင်းလျာတွေရဲ့ မွှေးကြိုင်လှတဲ့ ရနံ့တွေက ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါပြီ။ ဝမ်ကျန့် က ကျန်းလန် ကို စားပွဲပြင်ပေးဖို့ ကူညီပေးနေပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ လူငါးယောက် ရှိတာကြောင့် ရှည်မျောမျော စားပွဲကို ဝိုင်းစက်တဲ့ စားပွဲတစ်ခုနဲ့ ပြောင်းလဲထားပြီး ဟင်းပွဲတွေ ကူးသန်းတိုက်ကျွေးဖို့ ပိုပြီး အဆင်ပြေစေပါတယ်။

ဟင်းပွဲတွေ ပြည့်နေတဲ့ စားပွဲဝိုင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်ရင်း ကျီယုံ ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အပြင်ကို ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ ဘော့စ်ကို မကျေမနပ် မျက်လုံးတွေနဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒါဆိုရင် ဒါက သူ့ဘော့စ် ဝမ်ကျန့်ရဲ့ စခန်းမှာ နေထိုင်နေတဲ့ ဘဝပုံစံပေါ့လေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ခင်က သူတို့ ခံစားခဲ့ရတာထက်တောင် ပိုပြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာနေပါသေးတယ်။ သူ့ဘော့စ်က ဝမ်ကျန့်ကို သိမ်းသွင်းဖို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့လဲဆိုတာ အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ဒီလို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှတဲ့ ဇိမ်ခံဘဝပုံစံကြောင့်ပဲလား။

ကျန်းလန်က တံခါးဝမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဆင်မပြေမှုတွေကို မေ့သွားဟန်နဲ့ သူတို့ကို ထိုင်ဖို့ နွေးနွေးထွေးထွေး ဖိတ်ကြားလိုက်ပါတယ်။

သူတို့ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းလန်က ရှီချုန်အတွက် ဟင်းချည်ပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်ဆောင်ပေးလာခဲ့သည်– "ဒါက ဟင်းနုနွယ်နဲ့ ဝက်သည်းဟင်းချည်ပန်းကန်ပါပဲ။ သွေးအားဖြည့်ပေးနိုင်တယ်။ နည်းနည်းပိုသောက်လိုက်နော်။ နောက်တစ်ခါကျရင် ဒေါ်လေးက ရှည်သီးဥနဲ့ ကြက်မည်း ပေါင်းဟင်းချည်ကို ချက်ပေးမယ်။ ရှည်သီးဥကတော့ ရှိပေမဲ့ ပြောင်းလဲဖောက်ပြန်နေတဲ့ ကြက်မည်းကိုတော့ အပြင်ထွက် ရှာရဦးမယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတော့ ဝက်သည်းဟင်းချည်၊ အရိုးပြုတ်ရည်နဲ့ စွန်ပလွံသီး ကျောက်သကြား ဆန်ပြုတ်ကို သောက်လို့ရတယ်။ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံးက ရှိပြီးသားဆိုတော့ စိတ်မပူနဲ့။ မင်းရဲ့ ဦးလေးက ပြောင်းလဲဖောက်ပြန်နေတဲ့ ကြက်မည်းကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ဒေါ်လေးက ရှည်သီးဥ ကြက်မည်းပေါင်းဟင်းချည်ကို ချက်ကျွေးမယ်။ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကို သေချာပေါက် တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေရမယ်လို့ အာမခံတယ်နော်။"

ကျီယုံ က သူမြည်းစမ်းလိုက်ရတဲ့ အစားအသောက်တွေကို ပါးစပ်ထဲကနေ ဖျတ်ခနဲ ထွေးထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါက ဘယ်လို ရာစုနှစ်ရဲ့ အကောင်းဆုံး မိခင်မျိုးလဲ။ ဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာ နေထိုင်နေကြတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟုတ်ရဲ့လား။ ဒါ ဘယ်လို ဖန်ဆင်းရှင်အဆင့် လူနေမှုဘဝမျိုးကြီးလဲ။

ရှီချုန်က ကျေးဇူးတင်မိသလိုလို၊ အားနာမိသလိုလို ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ မျက်နှာလွှဲသွားကာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေတဲ့ ကျန်းလန် ကို လှမ်းကြည့်နေမိပါတယ်။ ရှီချုန်က အနေကျပ်စွာနဲ့ပဲ "ဒေါ်လေး၊ သိပ်ပြီး မပင်ပန်းခံပါနဲ့။ ကျွန်တော့် ကျန်းမာရေးက ကောင်းပါတယ်၊ ဒီလောက်အထိ အထူးတလည် ဂရုစိုက်ပေးစရာ မလိုပါဘူး" လို့ ပြောလိုက်ရပါတယ်။

ကျန်းလန် ကတော့ အေးအေးလူလူပဲ စားစရာကို ဆက်စားရင်း "မင်းရဲ့ မိခင်အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ မင်းသာ အဲ့ဒါကို လက်ခံနိုင်ရင် ငါ့အမေကိုပဲ မင်းရဲ့အမေလို သဘောထားလိုက်ပါ" လို့ ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျီယုံ က သူ့အသံကို ဆက်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောချလိုက်ပါတော့တယ်။

ရှီချုန်ရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်သွားပြီး ဟင်းရည်ပန်းကန်ထဲက အရည်တွေတောင် လျှံကျမတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။

ဘာမှန်းညာမှန်း မသိသေးတဲ့ ဝမ်ကျန့် ကလည်း ဝင်ရောက် ဟန့်တားလိုက်သည်– "အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ့ရော၊ ငါ့ကိုလည်း မင်းအတွက် အပိုင်ပေးလိုက်ရမလား။"

ကျန်းလန် က ဆက်ပြောလိုက်သည်– "ပြီးတော့ ငါ့အဖေကိုလည်း မင်းကို ငါပေးမယ်။ မင်း သူ့ကို မင်းရဲ့ အရင်းအချာ အဖေတစ်ယောက်လို သဘောထားလို့ရတယ်။"

ဝမ်ကျန့် က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သူ့သားကို အဲ့ဒီနေရာမှာတင် ရိုက်နှက်ပစ်ချင်နေပေမဲ့ ကွေ့ပေါင် ရဲ့ အနောက်ယောင်ခံ ကလိထိုးတာကို ခံလိုက်ရပါတယ်။

ရှီချုန်ကတော့ လူသုံးယောက် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် နောက်ပြောင်စနောက်နေကြတာကို ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲမှာ ချဉ်စပ်ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မနာလိုဖြစ်မှုကတော့ ဖော်ပြလို့တောင် မရနိုင်အောင်ပါပဲ။

ရှီချုန်က သူတို့တွေဟာ ဟင်းပွဲတွေကို ခပ်ထုတ်တဲ့အခါ သီးသန့်တို့စရာတူတွေ၊ ဇွန်းတွေကို သုံးနေကြတယ်ဆိုတာကို မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ပါတယ်။ ကျီယုံ ကလည်း စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေကို စားရင်း ဒီအသေးစိတ်အချက်ကို သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ သူက ဒါဟာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အလေ့အထတစ်ခုပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာပါ။ သူတို့တွေ ပါးစပ်တွေမှာ အဆီတွေ တလက်လက်နဲ့ တဝរကြီး စားသုံးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ လုံးဝ ဆက်မစားနိုင်တော့တဲ့အထိ ဝမ်းဝသွားကြမှသာ စားပွဲကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပါတယ်။

မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ ရှီချုန်နဲ့ ကျီယုံ တို့ အပြင်ထွက်ကြရပါတော့မယ်။ သူတို့က ဟီလင် နဲ့ ရှီချုန် တို့ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ချိန်းဆိုထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့တွေသာ ပြန်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီနေရာကို သေချာပေါက် သွားကြမှာပါ။ ဟီလင် နဲ့ ရှီချုန် တို့ ပြန်ရောက်နှင့်နေပြီလားဆိုတာကို သူတို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်နေကြပါတယ်။

ဒီတစ်ခေါက် သူတို့ရဲ့ တာဝန်က ဦးမေ ကို လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်လို့ ပို့ဆောင်ပေးဖို့နဲ့ လင်မြို့ မှာ ကြုံခဲ့ရတဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ အဆင့်ရှစ် ပြောင်းလဲဖောက်ပြန်ပြီးသား အထူးဇွန်ဘီ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာတဲ့ အကြောင်းကို သတင်းပို့ဖို့ သက်သက်ပါပဲ။ လင်မြို့ မှာ သုတေသနဌာနတစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဦးမေ လုံခြုံစွာ ပြန်ရောက်ဖို့ကိုသာ သူတို့ သေချာလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပါတော့တယ်။ ကျန်းလန် ရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။ ရှီချုန်က ဒါကို အထူးတလည် မှာကြားထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် မြို့ပြင်ကို ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ တောရိုင်းတွေထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေကြတဲ့ ပြောင်းလဲဖောက်ပြန်ပြီးသား ဇွန်ဘီများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပါတယ်။ လင်မြို့ ရဲ့ မြို့လယ်ခေါင်ကြီးက ဗုံးကြဲခံရမှုကြောင့် ပြားပြားဝပ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အဲ့ဒီနေရာမှာ စုဝေးနေခဲ့ကြတဲ့ ပြောင်းလဲပြီးသား ဇွန်ဘီတွေ အားလုံးကလည်း ပျံ့နှံ့ကုန်ကြပါပြီ။ သူတို့တွေက လင်မြို့ တစ်ခုလုံးမှာတင်မကဘဲ မြို့ပြင်ဘက်အထိပါ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတာကြောင့် အနီးအနားက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းတွေအတွက် နောက်ထပ် ဘေးဥပဒ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ကျန်းလန် ရဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုနဲ့အတူ သူတို့နှစ်ယောက် မြို့ပြင်ကို လုံလုံခြုံခြုံ ထွက်လာခဲ့နိုင်ကြပါတယ်။

မြို့ပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ ကျီယုံ က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အမြန်မေးလိုက်သည်– "ဘော့စ်၊ ဗျို့... ခင်ဗျားမှာ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိနေတာပဲ။ ဒီလောက် ဝမ်းမြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကြီးကို ကျွန်တော်တို့ကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားတယ်ပေါ့။ အဲ့ဒါ မတရားဘူးနော်!"

ရှီချုန်က လမ်းဘေးမှာ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်– "မင်းရဲ့ ကားမောင်းတာကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ။ အပိုတွေ လျှောက်မမေးနဲ့။"

ကျီယုံ က သူ့ခေါင်းသူ ကုတ်ရင်း စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာကာ "ဒီလောက် ကြီးကျᱢတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မမေးဘဲ နေနိုင်မှာလဲဗျ" လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ရှီချုန်က မေးလိုက်သည်– "မင်း ဘာကို သိချင်လို့လဲ။"

ကျီယုံ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ မေးလိုက်သည်– "ဒေါက်တာဝမ်နဲ့ ခင်ဗျားနဲ့က ဘယ်လို ပတ်သက်မှုရှိတာလဲ။"

ရှီချုန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်– "ငါ ပြောတယ်လေ ဘום ပတ်သက်မှုမှ မရှိတာလို့။ မင်းက ယုံလို့လား။"

ကျီယုံ က ခေါင်းကို ချက်ချင်း ခါယမ်းလိုက်ပြီး "မယုံဘူးဗျ" လို့ ဆိုပါတယ်။

ရှီချုန်က သူ့ကို ထိုးကြိတ်ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်လာကာ "ငါ အမှန်အတိုင်းပြောတာကို မင်းက မယုံဘဲနဲ့ လိမ်ပြောတာကို ကြားချင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား" ဟို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျီယုံ က ဖြီးဖြီးကြောင်ကြောင်နဲ့ ပြောလာသည်– "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံပုံကို ကြည့်ရတာ ဘာမှ မပတ်သက်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ ပုံစံမျိုးမှ မဟုတ်တာ။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ခင်ဗျားက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ နေရပြီး ကျွန်တော်ကတော့ မြို့ပြင်က ကားပေါ်မှာ သွားအိပ်နေရတာလဲ။ ဘာမှ မရှိဘူးဆိုရင်ရော ဒေါက်တာဝမ်က ခင်ဗျားကို ဆေးဖိုးတောင် မတောင်းဘဲ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်အတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်ပေးနေရတာလဲ။ ဘာမှ မပတ်သက်ဘူးဆိုရင်ရော ဒေါက်တာဝမ်ရဲ့ အမေက ခင်ဗျားကို ကိုယ့်သားအရင်းလို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်ပေးနိုင်မှာလဲဗျာ။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိနေတာပဲ! "

ရှီချုန်က ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လက်ရှိအခြေအနေကို ကျီယုံ နဲ့အတူ ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်ချင်နေမိပါတယ်။ "ဝမ်ကျန့် က အာရုံခံစားချက် ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ မင်းထင်လို့လား။"

သူ့အမေရဲ့ ထက်ဝက်ကို ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ရင်တောင်မှ ရှီချုန်က ဒါကို ပုံမှန်အတိုင်း အဓိပ္ပာယ်သက်သက်ပဲလို့ ခံစားမိနေပါတယ်။ ဝမ်ကျန့်ရဲ့ အပြုအမူက အလွန်အမင်း အေးစက်လွန်းနေပြီး သူ့ကို ထပ်ပြီး အတွေးနက်ဖို့ ဘယ်လို အခွင့်အရေးမှကို မပေးခဲ့ပါဘူး။

ကျီယုံ က သေချာစဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ သူ့နဖူးသူ ရိုက်ကာ "သေစမ်း! ဘော့စ်၊ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဦး မဟုတ်လား။ ဒေါက်တာဝမ်က ခံစားချက်ဆိုတာ မရှိတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပုံဆောင်ခဲတွေပဲ ရှိတယ်။ ခင်ဗျားကို သူ သတိထားမိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ပုံဆောင်ခဲတွေကိုပါ ရုပ်ဘောင်သွင်းပြီး ပြရတော့မယ်ထင်တယ်" ဟု အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ရှီချုန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ အမှန်တရားက အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ ထုတ်ပြောပြလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ သူ မိမိရင်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာစ ပေါက်ဖွားလာမယ့် အတွေးတွေကိုသာ ဆက်လက် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်၊ ရှီချုန်နဲ့ ဝမ်ကျန့်တို့က လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့က အမှန်တကယ်ကို ကမ္ဘာနှစ်ခုက လူတွေ မဟုတ်ပါလား။

လင်မြို့ ကနေ ဝေးဝေးမထွက်ရသေးခင်မှာပဲ သူတို့တွေက လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားတစ်စီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပါတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့က ကားအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေကြပြီး လင်မြို့ ဘက်ဆီကို လှမ်းကြည့်နေကြပါတယ်။ သူတို့တွေက မနေ့ညက ပေါက်ကွဲမှုကြီးရဲ့ ရိုက်ခတ်သံတွေကြောင့် ရောက်ရှိလာကြတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

လင်မြို့ ဘက်ကနေ ခရီးသွားကားတစ်စီး မောင်းထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ အံ့သြသွားကြပါတယ်။ ဒီကားကို တားပြီး အခြေအနေကို မေးမြန်းသင့်လားဆိုတာကို သူတို့တွေ တွန့်ဆုတ်နေမိကြပါတယ်။ သူတို့တွေ တွန့်ဆုတ်နေစဉ်မှာပဲ အဲ့ဒီ ခရီးသွားကားကြီးက သူ့အလိုလို ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။

ရှီချုန်နဲ့ ကျီယုံ မှာလည်း သူတို့ကို မေးမြန်းချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။

ကျီယုံ က ကားမှန်ကို ချလိုက်ပြီး "မင်းတို့က ဘယ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလဲ။ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" လို့ လှမ်းအော်မေးလိုက်ပါတယ်။

လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရှေ့ကို တိုးလာပြီး "ကျွန်တော်တို့က ရှန်ခရိုင် က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေပါ။ မနေ့ညက လင်မြို့ ဘက်ကနေ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံတွေ ထွက်လာတာကို ကြားရလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က သတင်းစုံစမ်းခိုင်းလိုက်လို့ လာခဲ့ကြတာပါ။ အစကတော့ မိုင်တစ်ရာအကွာမှာ ရပ်ပြီး ကင်းထောက်ဖို့ ဖြစ်ပေမဲ့ အနားကို တိုးလာတာတောင် ဘום အန္တရာယ်မှ မတွေ့ရတာနဲ့ ဒီအထိ ရောက်လာကြတာပါ။ ခင်ဗျားတို့က လင်မြို့ ဘက်ကနေ လာကြတာဆိုတော့ ဟိုမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိကြလား" ဟု ပြန်ပြောပြပါတယ်။

ကျီယုံ က ရှီချုန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ရှီချုန်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ "မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲ" လို့ ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။

သူတို့တွေက သေမည့်နယ်မြေလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ မိုင်တစ်ရာအကွာအဝေးအကြောင်းကို ပြောခဲ့ကြတာကြောင့် လင်မြို့ ရဲ့ အနီးအနားက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ စခန်းက ဖြစ်ရပါမယ်။

လူငယ်လေးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်– "ခင်ဗျားတို့ မေးနေတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိခေါင်းဆောင်ကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရင်ခေါင်းဆောင်ကိုလား။"

ရှီချုန်က အခြေအနေကို နားလည်သွားပါပြီ။

ကျီယုံ က ပြောလိုက်သည်– "အရင်လူကိုတော့ ငါတို့ သေချာပေါက် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိလူကတော့ ရင်းနှီးကောင်း ရင်းနှီးနေလောက်မယ်။"

လူငယ်လေးက ဆက်ပြောလိုက်သည်– "မကြာသေးခင်ကမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုတစ်ခုက ကျွန်တော်တို့ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်ခေါင်းဆောင်ကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားကြပြီး ခေါင်းဆောင်အသစ်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်။ ခေါင်းဆောင်ရဲ့နာမည်က ချန်ဗိုးဟេង လို့ခေါ်ပြီး သူ့ရဲ့ ချစ်သူ ဝမ်ချူ ကတော့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။"

တကယ်ပဲ သူတို့တွေက ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေကြပါတယ်။

လင်မြို့ မှာ မြို့နယ်အဓိကခရိုင် ငါးခု၊ ဆင်ခြေဖုံးလေးခုနဲ့ ခရိုင်သုံးခု ပါဝင်ပြီး ခရိုင်အဆင့် မြို့ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ပါတယ်။ ရုံမြို့ ကတော့ အဲ့ဒီထဲက တစ်မြို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွေ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဇွန်ဘီတွေကလည်း နေရာတိုင်းမှာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။ အဝေးကြီးကို ခရီးထွက်တယ်ဆိုတာ သေလမ်းကို ရှာတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ရှေ့မှာ စောင့်ကြိုနေတာက သေခြင်းတရားလား၊ ဒါမှမဟုတ် အစအသစ်တစ်ခုလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး။ လူအများစုကတော့ တူညီတဲ့ ဒေသက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ စုဝေးပြီး အပြန်အလှန် အမှီသဟဲပြုကာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ကြပါတော့တယ်။ သေချာတာကတော့ သူတို့မှာ လုံလောက်တဲ့ အင်အားရှိမယ်ဆိုရင်တော့ ထွက်ခွာပြီး ပိုသင့်လျော်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို လိုက်လံရှာဖွေကြမှာပါပဲ။

လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အသေးစားနှင့် အကြီးစား အခြေစိုက်စခန်းများ အတော်များများ ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် သုတ်သင်ခံခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ရုံမြို့နှင့် ရှန်ခရိုင် တို့မှာလည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေကြသည်။ ရှီချုန် ၏ သံသယမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေပြီး အခြားသော ခရိုင်များ၊ မြို့နယ်များနှင့် ခရိုင်အဆင့် မြို့များအနီးတွင်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အခြေစိုက်စခန်းများ ရှိနေနိုင်ချေ ရှိပေသည်။ လင်မြို့ မြို့လယ်ခေါင်မှာ ဘေးဥပဒ်ကျရောက်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည့် လက်ရှိ ပوضပရမ်းပတာ အခြေအနေမျိုးတွင် ဤသေးငယ်သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အခြေစိုက်စခန်းများမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှပေသည်။

ရှီချုန် က "ရှန်ခရိုင် အနီးတစ်ဝိုက်မှာ တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အခြေစိုက်စခန်းတွေရော ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လူငယ်လေးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်– "ရှိပါတယ်။ ရှန်ခရိုင် အနီးမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အခြေစိုက်စခန်း အချို့ ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့စခန်းက အကြီးဆုံးပါပဲ။ ကျန်တဲ့စခန်းတွေဆိုရင် အခြေစိုက်စခန်းလို့တောင် မခေါ်နိုင်ပါဘူး။ အများဆုံးမှ လူနေရပ်ကွက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ခိုလှုံရာစခန်းတွေ လောက်ပါပဲ။ စိတ်တူကိုယ်တူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့ စုဝေးနေကြတာ ဖြစ်ပြီး ဒီလူတွေက မကြာခဏဆိုသလို အစွန်းရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးကြတယ်၊ တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုတွေကိုလည်း မကြာခဏ လုယက်ကြတယ်။ အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင်တော့ အရမ်းကို ရှုပ်ထွေး chaotic ဖြစ်နေတာပါပဲ။"

ဥပဒေမဲ့ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလကြီးတွင် လူသားတို့၏ လိုအင်ဆန္ဒများမှာ အစွန်းရောက်သည့် အဆင့်အထိ မြင့်တက်လာလိမ့်မည်ဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့တွေ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ရှီချုန် ရဲ့ လက်ထဲသို့ မကျရောက်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူ့တွင် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

ရှီချုန် က သတိပေးလိုက်သည်– "မင်းတို့ အခု ပြန်လို့ရပါပြီ။ လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်မှာ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ ဇွန်ဘီအများအပြားလည်း ရွှေ့ပြောင်းနေကြတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ခံစစ်ကို တည်ဆောက်အားဖြည့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အဆင့် (၈) ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ ဇွန်ဘီ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက လင်မြို့ ကနေ ထွက်သွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကိုလည်း ဖြန့်ပေးလိုက်ပါ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ လုံလုံခြုံခြုံ နေကြဖို့ ပြောလိုက်ပါ။"

၎င်းမှာ သတိပေးချက်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူတို့တွေ ကံဆိုးပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနဲ့သာ တိုးမိခဲ့မယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလန် ကိုယ်တိုင်တောင်မှ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ဆုတ်ခွာသွားစေရန် အသက်ပေါင်းများစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရသေးသည်ဖြစ်ရာ အခြားမည်သူမျှ အခွင့်အရေး ရှိလာမည် မဟုတ်ပါ။