Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 46 | NovelPing

သူက ဝမ်ကျန့် ကို "ဂျင်နရယ်က သေသွားပြီလား" ဟု မေးခဲ့သည်။

ဝမ်ကျန့် က ထိုသူကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ဇွန်ဘီသန်းပေါင်း ၂၀ ကျော်ရှိကာ ဇွန်ဘီတို့၏ဂነትဖြစ်သော လင်မြို့ ကဲ့သို့သောနေရာမျိုးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်သည့် ဂျင်နရယ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တកူ သေသွားနိုင်မည်နည်း။

ဇွန်ဘီများ ဗီဇပြောင်းလဲရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆင့်နိမ့်မှ အဆင့်မြင့်သို့ အဆင့်ဆင့်တက်သွားရန် မလိုပေ။ ဥပမာအားဖြင့် အဆင့် ၈ ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီဖြစ်သော ဂျင်နရယ်သည် ဗီဇစတင်ပြောင်းလဲချိန်ကတည်းက ထိုအဆင့်တွင် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ဗီဇပြောင်းလဲသည့်ဖြစ်စဉ်အတွင်း ၎င်းသည် အနားသို့လာရောက်ကာ စောင့်ရှောက်ကြရန် ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီအမြောက်အများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အဆင့် ၇ ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီဖြစ်သော တာရက်တ်လိုမျိုးပင်ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ ၎င်း၏ဗီဇပြောင်းလဲခြင်းကို မည်သို့ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဟု မသိကြသလို သိပ္ပံနည်းကျအခြေအမြစ်လည်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် တာရက်တ်ကမူ တည်ရှိနေဆဲပင်တည်း။

ဂျင်နရယ်သည် ဝမ်ကျန့် တွေ့ဖူးသမျှဇွန်ဘီများထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်သည်မှာ သံသယရှိစရာမလိုပေ။ သို့သော် ဝမ်ကျန့် ကို သတ်ပစ်ရန်မှာ ဂျင်နရယ်အတွက် မလွယ်ကူလှပေ။ ဝမ်ကျန့် သေဆုံးသွားတိုင်း အခြားဇွန်ဘီများ၏စွမ်းအင်ကို အလိုအလျောက်စုပ်ယူကာ သူ့ကိုယ်သူ အသက်ပြန်သွင်းလေသည်။ စုပ်ယူခံရသောဇွန်ဘီများက ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ ဝမ်ကျန့် သေဆုံးလေလေ ပို၍သန်မာလာလေလေဖြစ်ပြီး ဇွန်ဘီလက်ပါးစေဆုံးရှုံးမှုလည်း ပိုများလာမည်ဖြစ်သည်။ သူ့လည်ပင်းကို လိမ်ချိုးခံရပါက သို့မဟုတ် ခေါင်းဖြတ်ခံရပါကလည်း အလဟဿသာ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ကာ အချိန်မရွေး ပြန်လည်ရှင်သန်လာနိုင်ပေသည်။

ဂျင်နရယ်မှာ ပင်ပန်းလာပြီးနောက် ဝမ်ကျန့် ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ရလဒ်မထွက်ပေါ်ဘဲ တစ်ညတာတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျန့် မှာ ပို၍ပို၍ သန်မာလာခဲ့ပြီး ဂျင်နရယ်မှာမူ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

တစ်ယောက်ယောက်ကို မရင်ဆိုင်နိုင်လျှင် ရှောင်ရှားရန်သာ ရှိတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ဂျင်နရယ်မှာ အိမ်မှထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်း မည်သူမျှ မသိကြတော့ပေ။

ဝမ်ကျန့်:

ကျီယုံ:

အကယ်၍သာ ဂျင်နရယ် အိမ်မှထွက်ပြေးသွားခဲ့လျှင် နောက်ဆုံးတွင် မည်သူက ဒုಕ္ခရောက်မည်နည်း။

အခါတိုင်းလိုပင် လူသားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အခြေစိုက်စခန်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျီယုံ က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အကြံပြုလာသည် – "ဒေါက်တာဝမ်၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ဒီလိုမျိုးလုပ်လို့ မရတော့ဘူးနော်။ ဒီလိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့သတ္တဝါတွေ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် အိမ်ကနေထွက်ပြေးကုန်ကြရင် လင်မြို့ က လုံခြုံနေရင်တောင်မှ အပြင်လောကမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီသွားလိမ့်မယ်။"

ဝမ်ကျန့် က အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည် – "ကလေးတွေဆိုတာ အချိန်တန်ရင် အိမ်ကထွက်သွားရတာပဲလေ။ တစ်နေ့လုံးအိမ်ထဲမှာပဲ ကပ်နေတာ ဘာမှမကောင်းဘူး။ ဇွန်ဘီတွေဖြစ်နေရင်တောင်မှ အပြင်ထွက်ပြီး လေ့လာသင့်တာပေါ့!"

ကျီယုံ:

ဝမ်ကျန့်:

ဝမ်ကျန့် သည် စစ်မြေပြင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လူများကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲပြီးနောက် ဇွန်ဘီပုံဆောင်ခဲအားလုံးမှာ ဝမ်ကျန့် ပိုင်ဆိုင်ရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော သွေးပင်စည်ပန်းများကိုပါ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းခိုင်းခဲ့ပြီး သူ့သွေးစွန်းနေသောမြေကြီးများကိုပင် ပုံးဖြင့်ခပ်ယူကာ ပြန်သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သွေးဇွန်ဘီတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ဝမ်ကျန့် မှာ ပို၍သတိထားရတော့မည်ဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်းအတွက် လျော်ကြေးအနေဖြင့် ဆုံယိုယွမ် ပေးရန်ရှိနေသော သာမန်ပုံဆောင်ခဲ ၃၀၀ ၏ကြွေးမြီကို သူက ရက်ရက်ရောရောပင် လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲပြီးပြီးချင်းမှာပင် ဆုံယိုယွမ်ကို ဝမ်ကျန့် ၏ကိုယ်စား Rong City သို့ ပြန်လည်စေလွှတ်ကာ ထိုနေရာရှိလေ့ကျင့်ရေးအခြေစိုက်စခန်းကို စောင့်ကြပ်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျန့် နှင့် ပတ်သက်၍မူ အသက်ရှင်နေခြင်းကပင် ဝမ်ကျန့် ပေးအပ်လိုက်သော အကြီးမားဆုံးသောလျော်ကြေးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ကျန့် ၏လည်ပင်းကို ဂျင်နရယ်ကိုက်ထားခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာမှာလည်း အနာကျက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သွေးပင်စည်ပန်း ဖြင့် ကုသပေးခဲ့သော်လည်း အဆိပ်များမှာ လုံးဝကင်းစင်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။ ဝမ်ကျန့် ၏လည်ပင်းဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ရေခဲပန်းပွင့်နှင့်ဆင်တူသော နက်မှောင်သည့်အစိမ်းရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်နေသေးသည်။ အကယ်၍ သွေးပင်စည်ပန်း ကို အသုံးပြု၍ အဆိပ်ဖြေလျှင် ထိုနက်စိမ်းရောင်အမှတ်အသား ပျောက်သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း မကြာမီ ပြန်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ကာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအမှတ်အသားမှာ တစ်ကိုယ်လုံးပျံ့နှံ့သွားသည်အထိ ပိုကြီးလာမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့် က ဤခေါင်းမာလှသော နက်စိမ်းရောင်ရေခဲပန်းပွင့်ကို လေ့လာနေစဉ် ကျီယုံ မှာမူ သူ၏ဘေးတွင် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပူဆွေးနေသည်။ "ဒေါက်တာဝမ်၊ ခင်ဗျားတစ်ခုခုတော့ ပြောပါဦးဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘော့စ်ကိုများ ကုလို့ရသေးရဲ့လား။"

ဝမ်ကျန့် က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည် – "သွေးပင်စည်ပန်း သာ ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး သူလောလောဆယ် သေမှာမဟုတ်ပါဘူး။"

ကျီယုံ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် – "ဒါပေမဲ့ သွေးပင်စည်ပန်း သာမရှိတော့ရင် သူမိနစ်ပိုင်းအတွင်း ဇွန်ဘီဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလားဗျ!"

ဝမ်ကျန့် က သူ့ကိုတစ်ချက်စွေကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် လည်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာသည်။ "သွေးပင်စည်ပန်း က အဆင့် ၈ ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီရဲ့ဗိုင်းရပ်စ်ကို မထိရောက်ဘူးလား။"

ဝမ်ကျန့် က ပြင်ပြောလိုက်သည် – "မထိရောက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လုံးဝဖယ်ရှားပစ်လို့ မရသေးတာ... ရိုးရိုးလေးပြောရရင် ဒါကငါ့ရဲ့စွမ်းအားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတုန်းပဲ။ ငါသာ အဆင့် ၈ ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီထက် သာလွန်နိုင်တဲ့အချိန်ကျရင် သူတို့ချန်ထားခဲ့တဲ့အဆိပ်တွေကို ရှင်းထုတ်တာ မိနစ်ပိုင်းပါပဲ။"

ဝမ်ကျန့် က မေးလိုက်သည် – "ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘယ်အချိန်ကျရင် အဆင့် ၈ ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီထက် သာလွန်သွားမှာလဲ။"

ဝမ်ကျန့် က ပုခုံးတွန့်လိုက်သည် – "ငါလည်း မသိဘူး။ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တော့တာပဲလေ။"

ကျီယုံ က ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် – "ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲဗျ! ဒါ ကျွန်တော်တို့ဘော့စ်ရဲ့အသက်လေ။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် လို့ လွှတ်ထားလို့ ရမှာလဲဗျ!"

ဝမ်ကျန့် က သူ့ကိုတည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည် – "မင်းက ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် လွှတ်မထားချင်ဘူးဆိုရင် ငါ့ကိုလုံလောက်တဲ့ပုံဆောင်ခဲတွေ ပေးနိုင်မလား။ ငါအဆင့်တက်ဖို့ ပုံဆောင်ခဲတွေ အများကြီးလိုအပ်နေတယ်။ မင်းတို့မှာ ရှိလို့လား။"

ကျီယုံ:

အမှန်တရားမှာပင် ၎င်းတို့၌ မရှိကြပေ။ သူတို့မှာ ပြောင်သلاသلا ဖြစ်နေကြသည်လေ။

ဝမ်ကျန့် နားလည်သွားကာ ဝမ်ကျန့် ပုံဆောင်ခဲများကို အဘယ်ကြောင့်ဤမျှတန်ဖိုးထားရကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏စွမ်းအားနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဤရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ဝမ်ကျန့် သည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်နှင့် မတူပေ။ အစွမ်းထက်သော လူသားစွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေပြီး လူသားစွမ်းရည်ရှင်များလည်း ၎င်းတို့၏စွမ်းရည်များကိုမြှင့်တင်ရန် ပုံဆောင်ခဲများလိုအပ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့် က လက်ကိုဝမ်းနည်းဖွယ် အသာခါယမ်းလိုက်သည် – "ပိုက်ဆံမရှိတဲ့သူတွေမှာ စကားပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ အခု မင်းတို့ပါးစップပိတ်ထားလို့ရပြီ။"

အဆင့် ၈ ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီချန်ထားခဲ့သော ဗိုင်းရပ်စ်သည် ဝမ်ကျန့် အတွက် သံသယစရာမရှိဘဲ စိန်ခေါ်လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ကျန့် နှင့် ကျီယုံ တို့ ဘာမှမပြောကြလျှင်တောင်မှ ဝမ်ကျန့် သည် ထိုဗိုင်းရပ်စ်ကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေမည်သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် ဂျင်နရယ်နှင့်ယှဉ်လျှင် အသုံးမကျကြောင်း ဇွန်ဘီအားလုံးကို ဝန်ခံလိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား။

သာမန် သွေးပင်စည်ပန်း များက အလုပ်မဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ကျန့် သည် ကွေ့ပေါင် ကိုခေါ်ကာ ဝမ်ကျန့် ကို ကုသပေးစေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျန့် မှာ ကွေ့ပေါင် ၏ရမ်းစမ်းနေသောရေခဲစုပ်စက်တန်းများဖြင့် အထပ်ထပ်အခါခါ အစက်ခံရခြင်းကို ခံယူခဲ့ရပြီး ကျီယုံ ကမူ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရပ်ကြည့်နေသည်။ ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန်နာကျင်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်!

ကွေ့ပေါင် စုပ်ယူမှုပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဝမ်ကျန့် က ဒဏ်ရာကို အသာအယာသုတ်ပေးလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အနာကျက်သွားခဲ့သည်။ နက်စိမ်းရောင်ရေခဲပန်းပွင့်ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်မှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နက်စိမ်းရောင်ရေခဲပန်းပွင့် ပြန်ပေါ်လာရန် အချိန်အတော်ကြာစောင့်ခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျန့် က မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "အင်း... ကွေ့ပေါင် လည်း အလုပ်မဖြစ်ဘူးပဲ။ ဒါဆို Kui Mu ကို စမ်းခိုင်းကြည့်ရမယ်။"

ကျီယုံ မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားရသည်။ "ဒေါက်တာဝမ်၊ အကိုဝမ်၊ ဒီလိုတော့ လုပ်လို့မရဘူးလေဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ဘော့စ်ရဲ့မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပါဦး။ သူကသွေးတွေ အဆက်မပြတ်ဆုံးရှုံးနေတာကို မခံနိုင်တော့ဘူးလေ!"

အမှန်ပင်၊ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို စုပ်ထုတ်နေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ကျန့် ၏သွေးများလည်း အဆက်မပြတ်ဆုံးရှုံးနေရသည်။

ဝမ်ကျန့် က ဝမ်ကျန့် ၏မျက်နှာကို ခဏမျှစိုက်ကြည့်နေသည်။ "သူ့မျက်နှာက နည်းနည်းတော့ ဖျော့တော့နေတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ ငါ့အမေကို သူ့အတွက် သန်စွမ်းစေမယ့်အရသာရှိတာတစ်ခုခု ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်။ သွေးဆိုတာကတော့ အမြဲတမ်းအစားထိုးပြန်ဖြည့်လို့ရတာပဲဟာ။"

ကျီယုံ:

ကျီယုံ သည် သူ၏ဘော့စ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတစ်ခုခုများ ယတြာချေခံလိုက်ရတာလား။

ကျီယုံ က ခေါင်းကိုကိုင်ထားကာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငါလည်း သွေးနည်းနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ အဒေါ်ကြီးက ငါ့ကိုလည်း သွေးပြန်ဖြည့်ပေးလို့ရမလား။"

ဝမ်ကျန့် က ကျီယုံ ကို တစ်ချက်စွေကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ငါ့အမေက ရုပ်ချောတဲ့သူတွေကို ပိုကြိုက်တယ်။ မင်းက သူ့အရသာနဲ့မကိုက်ညီရင်တော့ သူ့လက်ရာကို စားရဖို့မရှိဘူးပေါ့။"

ကျီယုံ:

ကျီယုံ က သူ့မျက်နှာသူပွတ်သပ်ကြည့်ပြီး ဘော့စ်ဖြစ်သူ၏မျက်နှာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူငယ်နာကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင်ပင်လျှင် ရုပ်ရည်က အရာရာဖြစ်နေဆဲပင်။ တကယ်ကို မတရားလိုက်တာ!

ကျန်းလန် က သူတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ ကွေ့ပေါင် ကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။ အခြေစခန်းမှာ စစ်ပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးစဖြစ်ကာ သစ်သားမြို့ရိုးများကို ပြုပြင်ပြီးဖြစ်သော်လည်း အခြေစခန်းအတွင်းရှိအဆောက်အအုံများနှင့် ဝန်ဆောင်မှုနေရာများမှာ သိသာထင်ရှားသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ထားရသဖြင့် ပြုပြင်မွမ်းမံရန် အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။ နေရာတိုင်းတွင် အရှုပ်အထွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်းက အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် ယဉ်ကျေးသောဇွန်ဘီများဘက်မှ လူနှစ်ရာနီးပါး သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ဤအချက်က ကျန်းလန် ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ ယဉ်ကျေးသောဇွန်ဘီများသည် သွေးသားအရ ကျန်းလန် နှင့် ချိတ်ဆက်နေကြသည်။ သူ့နှင့်အတူကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ကျန်းမာလာနိုင်စွမ်းနှင့် စွမ်းအားတိုးတက်လာနိုင်စွမ်းတို့ ရှိနေခြင်းကပင် အလွန်တရာထူးကဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ကျန်းလန် ကဲ့သို့ ပြန်လည်ရှင်သန်လာနိုင်စွမ်း ရှိလာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် နီးစပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သေဆုံးသွားသည့်အခါတွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေတော့သည်မဟုတ်ပေ။ အခြေစခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်ပြီး တင်းမာသောလေထုကြီး လွှမ်းမိုးနေကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းမျိုး မရှိလှပေ။ သူတို့သည် ဤခံစားချက်နှစ်မျိုးကိုပင် ဆုံးရှုံးသွားကြဟန်တူသည်။ သေဆုံးသွားကြသော ချစ်ရသူများနှင့်သူငယ်ချင်းများအတွက် လက်စားချေရန် အချိန်မရွေးဖြစ်ပွားလာနိုင်သည့်စစ်ပွဲများကို အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်မျှော်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသူများဖြစ်ကာ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီက မိတို့၏တာဝန်ဝတ္တရားများကို စနစ်တကျလုပ်ဆောင်နေကြသည်။

ဝမ်ကျန့် နှင့် ကျီယုံ တို့ လမ်းလျှောက်လာရင်း အရာရာကို အကဲခတ်နေကြသည်။ သူတို့၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်တွေးထားသည်ထက် အများကြီးပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်။

ကျီယုံ အနေဖြင့် ကျန်းလန် ၏အိမ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ်လာရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းလန် ၏မိဘများမှာ အသက်ရှင်လျက်ရှိသေးကြောင်း ကြားဖူးထားသဖြင့် အလည်အပတ်သွားရမည်ကို ရုတ်တရက်စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။

ကျီယုံ က လက်များကိုပွတ်သပ်ရင်း ဝမ်ကျန့် ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည် – "ဘော့စ်၊ ဒေါက်တာကျန်းရဲ့အိမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်သွားတာလေ။ လက်ဆောင်တစ်ခုခုပါလာသေးလား။"

ဝမ်ကျန့် တွင် မေးခွန်းထုတ်စရာလက္ခဏာတစ်ခုကဲ့သို့ မျက်နှာပေးဖြစ်သွားသည်။ "လက်ဆောင်ယူသွားဖို့ လိုလို့လား။"

ကျီယုံ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည် – "တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့အိမ်ကို သွားပြီဆိုရင် လက်ဆောင်တစ်ခုခုယူသွားရိုးထုံးစံ မရှိဘူးလားဗျ။"

ဝမ်ကျန့် မှာ ဗလာဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းလန် ၏အိမ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စားသောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း တစ်ခါမျှလက်ဆောင်ယူမသွားဖူးပေ။ ဒါက ယဉ်ကျေးမှုမရှိရာကျနေတာများလား။

ဝမ်ကျန့် ၏မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ "မင်းပြောတာမှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘယ်တုန်းကမှ မယူသွားဖူးဘူး။"

ကျီယုံ က ဝမ်ကျန့် ၏ပခုံးကိုပုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီမှာ မင်းမှားနေပြီလေ။ မင်းအလကားစားနေတာ ကြာလှပြီ။ ဒေါက်တာကျန်းက စိတ်သဘောထားကောင်းလို့ပေါ့ကွ။ တခြားလူသာဆိုရင် မင်းရဲ့ကုန်ကျစရိတ်ကို သေချာပေါက်တောင်းမှာပဲ။"

ဝမ်ကျန့် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားရာ ကျီယုံ လည်း အတူတူရပ်လိုက်ရသည်။

စိတ်သဘောထားကောင်းလှသော ကျန်းလန် က သူတို့ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဝမ်ကျန့် က လှည့်ပြီးပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "ငါခဏ வெளியேသွားလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ကျီယုံ လည်း အပြေးအလွှားလိုက်သွားသည်။ "ငါ့ကိုစောင့်ဦးလေ။ ငါ့ပါလိုက်ခဲ့မယ်။"

ကျန်းလန်: ???

ကျန်းလန် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျန်းလန် က နေ့လယ်စာပြင်ဆင်နေသည်။ အသံကြား၍ အပြင်သို့ထွက်လာခဲ့ရာမှ သူ့သားဖြစ်သူတစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းလန် က အပြင်ဘက်ကိုလှမ်းကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ "မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းရော။"

ကျန်းလန် က ပြန်ဖြေလိုက်သည် – "မသိဘူး။"

ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်းလန် မှာ အလွန်တရာမောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး စိတ်စွမ်းအင်များမှာလည်း အနားယူရမည့်အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ သူ့တွင် အတွေးများကို စဉ်ဆက်မပြတ်ထုတ်လွှတ်နေရန် စွမ်းအင်များ မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ကျန့် က ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်နေကာ သွေးပင်စည်ပန်း ရိုးတံလက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူသောက်သုံးနေသည်။ ခွက်ထဲတွင် တောက်ပသောနီရောင်အရည်များပြည့်နေသဖြင့် သူသည်သွေးကိုသောက်သုံးနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။

ဝမ်ကျန့် က ဆိုဖာကိုပုတ်ကာ ကျန်းလန် ကို သူ့ဘေးတွင်လာထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းလန် လျှောက်သွားပြီးထိုင်ချလိုက်ကာ ခေါင်းကိုစောင်းပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် က မေးလိုက်သည် – "နောင်အနာဂတ်အတွက် ဘာတွေစီစဉ်ထားလဲ။"

ကျန်းလန် က သေချာစဉ်စားလိုက်သည်။ ယဉ်ကျေးသောစခန်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခြင်းက ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား။

ဝမ်ကျန့် က သူ၏ပေါင်ကိုဖြန်းကနဲရိုက်လိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် လက်ဖက်ရည်များ ဘောင်းဘီပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ပင်ကိုယ်တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ခုန်ထွက်သွားမတတ်ပင်ဖြစ်သွားကာ သူ၏စိတ်ပျက်စရာသားဖြစ်သူကို ဆူပူလိုက်သည် – "မင်းက လင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားပြီးပြီလေ၊ အဲဒီတော့ စဉ်းစားမိတာက ရိုးရိုးလေးသေးသေးလေးဖြစ်တဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုတည်းပဲလား။ ပိုပြီးကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရည်မှန်းချက်မျိုး မရှိဘူးလား။"

ကျန်းလန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ရည်မှန်းချက်တစ်ခုဖြစ်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်လောက်အထိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားရမှာလဲ။"

ဝမ်ကျန့် က ကျောကိုမတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ လင်မြို့ တစ်ခုလုံးရဲ့တည်ဆောက်ရေးကို ဦးစားပေးသင့်တယ်။ အဲဒါမှ ငါတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက်လို့ ခေါ်တာပေါ့။"

ကျန်းလန် က လေးလေးနက်နက်စဉ်စားလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လင်မြို့ က အရမ်းကြီးလွန်းပြီး ပုပ်သိုးနေတဲ့ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော်က လင်မြို့ ကို တည်ဆောက်လို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။"

ကျန်းလန် က ဒန်ယွန်ကိုကိုင်ရင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှထွက်လာခဲ့သည်။ "သားရေ၊ ငါင့်အဖေပြောတာကို သဘောတူတယ်။ မနေ့ကတိုက်ပွဲကိုပဲ ကြည့်လိုက်လေ။ သားရဲ့စွမ်းအားသာမရှိဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီဂျင်နရယ်လက်ချက်နဲ့ ငါတို့အားလုံးသုတ်သင်ခံရပြီးလောက်ပြီ! အဲဒါကလည်း ငါတို့ဇွန်ဘီတွေရဲ့အတွင်းရေးပဋိပက္ခသက်သက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ တကယ်လို့လူသားတွေသာ ငါတို့ရဲ့တည်ရှိမှုကိုသိသွားပြီး ငါတို့ဆီကသည်းခံမပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့တွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။ ငါတို့ရဲ့အခြေစိုက်စခန်းမှာ လူတစ်ထောင်... မဟုတ်ဘူး၊ အခုလက်ရှိရှိနေတဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ဇွန်ဘီရှစ်ရာကျော်လေးနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား။ ဇွန်ဘီကမ္ဘာနဲ့လူသားတွေအားလုံးကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ဖို့ သားတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အားကိုးလို့မရဘူး။ ငါတို့အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားရှိရမယ်၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ကရුණာကိုမှ စောင့်နေလို့မဖြစ်ဘူး!"

ဒေါသထွက်လာသဖြင့် ကျန်းလန် က ဒန်ယွန်ကိုဝှေ့ယမ်းရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည် – "မနေ့ညတုန်းကဆိုရင် ငါ့လည်ပင်းကို အဲဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ရုပ်ဆိုးတဲ့ကောင်က ကိုက်ဖို့လုပ်သေးတာ။ ကံကောင်းလို့သားအဖေက အချိန်မီရောက်လာပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီရုပ်ဆိုးကောင်ရဲ့ခေါင်းကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်နိုင်တာပေါ့!"

ဝမ်ကျန့် က သူ့ဇနီး၏ကျောကိုပုတ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးမှ ကျန်းလန် ကို လှည့်ပြောလိုက်သည် – "သားတစ်ယောက်တည်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို မတိုက်နိုင်ဘူး။ ငါတို့အုပ်စု ပိုမိုအားကောင်းလာမှသာလျှင် ငါတို့ရဲ့ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးနေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့်အရည်အချင်းရှိလာမှာ ဖြစ်တယ်။"

ဝမ်းနည်းစရာများကို ပြောမိရင်း ကျန်းလန် မှာ မျက်ရည်မရှိသော်လည်း မျက်ရည်များကိုသုတ်နေဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "မနေ့ညက သားအကြိမ်များစွာသေဆုံးခဲ့ရတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ သူတို့ပြန်ယူလာတဲ့ သွေးပင်စည်ပန်း တွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သားဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေရောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ အဲဒီလိုမျိုး နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ဖြစ်လာဖို့ကို ငါလုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ဘူး! သားအနေနဲ့ လင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ရမယ်၊ တည်ဆောက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို သားရဲ့ခိုလှုံရာစခန်းဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်! ပုပ်သိုးနေတဲ့ဇွန်ဘီတွေဆိုတာ ဘာမှအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ အဲဒီကောင်တွေအားလုံးကို ယဉ်ကျေးတဲ့ဇွန်ဘီတွေဖြစ်အောင် ပြောင်းပစ်လိုက်စမ်း! သူတို့ပြန်ယူလာတဲ့ သွေးပင်စည်ပန်း ပမာဏကို ကြည့်လိုက်ဦး။ အဲဒီလောက်များပြားတဲ့ သွေးပင်စည်ပန်း တွေကြီးထွားလာဖို့အတွက် သားသွေးဘယ်လောက်တောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရလဲ?! အမြဲတမ်းဟိုဒီလျှောက်သွားနေတာ ရပ်လိုက်တော့။ ငါပြောတာကြားရဲ့လား။"

ကျန်းလန် မှာ သူ၏မိဘများကို အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့မိသည်။ သူက နာခံမှုရှိရှိဖြင့် အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် – "ကြားပါတယ်။ ဒီလိုမျိုးနောက်တစ်ကြိမ် မဖြစ်လာအောင် ကတိပေးပါတယ်။"

ကျန်းလန် က ဒန်ယွန်ကိုကိုင်ကာ ကျန်းလန် ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ကျန်းလန် သာ ဆန့်ကျင်ဘက်စကားတစ်ခွန်းထွက်လာဝံ့ပါက သူမ၏လက်ထဲကဒန်ယွန်ဖြင့် မျက်နှာကို ဝင့်ကနဲရိုက်ချလိုက်မည်မှာ သေချာပေသည်။ "နောက်ပြီး ဘာကျန်သေးလဲ?!"

ကျန်းလန် ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အားမလိုအားမရဖြစ်နေသော အမူအရာတစ်ခုပေါ်လာသည်။ သူ၏လက်သီးကိုမြှောက်ကာ ကြွေးကြော်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည် – "လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း တည်ဆောက်ရေး၊ ကျွန်တော်နဲ့စတင်ပါမယ်။"

ကျန်းလန် ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တောင့်တင်းသောအပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဒါမှ ငါ့ရဲ့အဖိုးတန်ရွှေရင်သွေးလေးပေါ့!"

ကျန်းလန် က အပြေးအလွှားရောက်လာပြီး ချစ်လှစွာသောသားဖြစ်သူကို ဖက်ကနဲပွေ့ဖက်ကာ ပါးနှစ်ဖက်ကိုနမ်းလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့် က ပြောလိုက်သည် – "မင်းချက်နေတာတွေ လောင်ကုန်ပြီ ထင်တယ်နော်။"

ကျန်းလန် က အလတ်တလံအော်ဟစ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းလန် က ပြောလိုက်သည် – "ဘာမှမလောင်ပါဘူး။ ဘာအနံ့မှလည်း မရပါဘူး။"

ဝမ်ကျန့် က ပြောလိုက်သည် – "ငါ့ဇနီးက မင်းကိုနမ်းတာကို လက်ခံဖို့ကျတော့ မင်းမှာရှက်တတ်တဲ့စိတ်မရှိဘူးလား။"

ကျန်းလန် က ပြန်ပြောလိုက်သည် – "သူက ကျွန်ტော့်အမေလေ။"

ဝမ်ကျန့် က တုံ့ပြန်လိုက်သည် – "သူက ငါ့ဇနီးလေ။"

ဖားနှင့်သားဖြစ်သူတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးစိုက်ကြည့်နေကြကာ မည်သူကမျှ အလျှော့မပေးကြပေ။

ရုတ်တရက် ဝမ်ကျန့် က ပြောလိုက်သည် – "နောင်ကျရင် မင်းရဲ့ဇနီးကို ငါနမ်းခိုင်းပြမယ်၊ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

ဝမ်ကျန့် က သူ၏အနာဂတ်ဇနီးသည် ဖခင်ဖြစ်သူအား နမ်းနေသည့်ပုံစံကိုတွေးကြည့်မိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွန့်ခနဲတုန်သွားကာ ထိုအတွေးကို အမြန်ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းက အလွန်တရာကြောက်စရာကောင်းပြီး လုံးဝမတွေးဝံ့စရာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ကမ္ဘာ့အမြင်ကိုပင် ပြိုကွဲသွားစေနိုင်လောက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် တံခါးပြင်ပမှ ကျယ်လောင်သောဖောက်ကနဲအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဆက်လက်၍ မူကွဲနွားရိုင်းတစ်ကောင်၏ နာကျင်ကိုက်ခဲစွာအူသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။