ကျီယုံ သည် စက္ကူအိတ်အားလုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ချည်နှောင်ထားသည့် ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်ကို ပွေ့ချီကာ ကုန်တိုက်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လေတပ်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျီယုံက ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်ကို စက္ကူအိတ်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူက ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်၏ ချည်နှောင်ထားမှုကို ဖြေပေးပြီး သူမ၏ပါးစပ်ထဲမှ ခေါင်းမပါသောအရုပ်ကို ထုတ်ယူကာ “နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အသံထွက်ဝံ့ရင် မင်းပါးစပ်ကို ကိုယ်ချုပ်ပစ်မယ်” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး တဟိန်းဟိန်း အော်မြည်နေလေသည်။
ကျီယုံက “ငါတို့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ကြရအောင်။ ကိုယ်က မင်းရဲ့ပုံစံကို မူလအတိုင်း ပြန်ပြောင်းပေးမယ်၊ မင်းက ကိုယ့်ကို လင်မြို့ ကို စောင့်ကြပ်ကူညီပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်က ငြင်းဆန်သည့်အနေဖြင့် ပွန်းပဲ့ဟောင်းနွမ်းနေသော ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကျီယုံ ထံ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ကျီယုံ -
ကျီယုံက သွေးပင်စည်ပန်းငယ်လေး တစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူကာ ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ လတ်ဆတ်သော အသားနှင့် သွေးနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ဘာဆိုသည်ကိုပင် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လုယူကိုက်ဖြတ်စားသုံးတော့သည်။
အပင်ကို စားသုံးပြီးနောက် သူမ၏ ပုံစံသည် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ပြည့်စုံလာကာ အသားစများ ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်လူသား ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ကျီယုံက “သွားပြီး အဝတ်အစားသစ်တွေ လဲလိုက်တော့” ဟု ပြောသည်။
ယခုအခါ စကားပြန်ပြောနိုင်ပြီဖြစ်သော ကလေးမလေးက “မလဲဘူး၊ မဝတ်ဘူး။ ရွေးထားတဲ့အဝတ်အစားတွေ အားလုံးက ရုပ်ဆိုးတယ်” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
ကျီယုံမှာ စိန်ခေါ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “မင်းကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ကိုယ်ရွေးပေးတဲ့ ဒီဂါဝန်တွေက မင်းဝတ်ထားတာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်ဘူးလား”
ကလေးမလေးက သူ့ကို အထናအမြင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင် မျက်မမြင်နေတာပဲ။ ရှင်ရွေးထားတဲ့ ဒီဂါဝန်တွေထဲမှာ ရင်ဖေးစတွေ ပါလို့လား။ ဖောင်းဖောင်းလေးတွေ ဖြစ်နေလို့လား။ ဘာမှလည်း မပါဘူး။ ဒါတွေက ဘာမဆိုင်ညာမဆိုင် မင်းသမီးဝတ်စုံတွေလဲ”
ကျီယုံ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ”
ကလေးမလေးက အထက်စီးဆန်ဆန်ဖြင့် “ရှင် ရှင်းပြရင်တောင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျီယုံ -
ကျီယုံက “ကဲပါလေ၊ ဖြစ်ပါစေတော့။ မဟုတ်ရင်လည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက် ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကလေးမလေးက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ခါးထောက်ရပ်လိုက်သည်။ “မပြီးသေးဘူး။ ကျွန်မ လက်မခံရသေးဘူးလေ။ ရှင့်အတွက် မြို့ကို ကျွန်မက ဘာလို့ စောင့်ကြပ်ပေးရမှာလဲ”
ကျီယုံက “မင်းက ငါ့ရဲ့ သွေးပင်စည်ပန်းကို စားထားတာပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်း မြို့ကို စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ လုပ်ရမယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကလေးမလေးက “ရှင် ကိုယ်တိုင် ကျွန်မကို ပေးတာလေ။ ကျွန်မ တောင်းတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
ကျီယုံ -
ကျီယုံ ဒေါသထွက်လာသည်။ “မင်းနဲ့တော့ စကားမပြောတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ မိဘတွေကိုပဲ သွားရှာတော့မယ်။ မင်းရဲ့ အမေနဲ့ အဖေက ဘယ်မှာလဲ”
ယနေ့တိုင်အောင် မည်သူမျှ သူ့ထံမှ ပုံဆောင်ခဲများကို အကြွေးတင်ကာ ပြန်မပေးဘဲ မနေရဲကြပေ။
ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်၏ မျက်လုံးများ လှည့်ပတ်သွားပြီး “ကျွန်မမှာ အဖေမရှိဘူး။ ကျွန်မအဖေက အရင်တည်းက အသတ်ခံသွားပြီ။ ရှင်သာ ကျွန်မအမေနဲ့ ဦးလေးကိုပါ ကယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် လင်မြို့ ကို စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ ကျွန်မ သဘောတူမယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျီယုံ -
ကျီယုံ - “ဒါဆိုရင် မင်းက ငါ့ကို သာမန်ပုံဆောင်ခဲ ၃၀၀ ပေးရမယ်။”
ကလေးမလေးက သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြကာ “ပြဿနာမရှိဘူး။ ကျွန်မဦးလေးက ဒီမှာ လေယာဉ်မှူး၊ သူက အထူးသဖြင့် အံ့သြစရာကောင်းတာ” ဟု ပြောသည်။
ကျီယုံက “မင်းဦးလေး ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်မှာ မျက်နှာငယ်သွားပြီး “သူက ဒီဖုတ်ကောင်တွေထဲမှာ ရှိတယ်။ ရှင် ကျွန်မကို ရှာပေးနိုင်မလားပဲ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျီယုံက “ကျေးဇူးတင်လှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဦးလေးက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကိုယ်မသိဘူးလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာပေးနိုင်မှာလဲ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဖုတ်ကောင်မလေးငယ်က ခေါင်းကိုစောင်းကာ “ရှင်က အရမ်းစွမ်းဆောင်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။
ကျီယုံ -
ကောင်းပြီလေ၊ ထိုသို့ ချီးကျူးမှုကို တန်ဖိုးထားသည့်အနေဖြင့် သူ ရှာပေးရပေမည်။
ကျီယုံက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ကလေးမလေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး အတိတ်ကို စူးစမ်းရှာဖွေလိုက်သည်။
ကျီယုံ မြင်ကွင်းနှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပထမမြင်ကွင်းမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ကနဦးရက်များအတွင်း လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကလေးမလေးငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လေတပ်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းထဲသို့ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးသည် ငိုကြွေးနေသော ကလေးမလေးကို နှစ်သိမ့်ပေးနေပြီး ဦးလေးဖြစ်သူကိုသာ တွေ့လိုက်ရပါက သူတို့ လုံခြုံသွားလိမ့်မည်ဟု ပြောနေသည်။ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှသာ တစ်စခန်းလုံး ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြပြီး ဖုတ်ကောင်အုပ်စုထဲသို့ တိုးဝင်မိသွားကြသည်။ သူတို့၏ ကားမှန်ကို ဖုတ်ကောင်များက ရိုက်ခွဲလိုက်ကြပြီး အမျိုးသမီးငယ်မှာ ဖုတ်ကောင်များ၏ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ကလေးမလေးက သူမ၏အမေကို ပြေးဖက်လိုက်ရာ နှစ်ဦးစလုံး ကားထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ဖုတ်ကောင်များ၏ ကိုက်ခွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အမျိုးသမီးငယ်မှာ သူမ၏သမီးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးကို ဓားမြောင် ဖြင့် ထိုးစိုက်ခဲ့ကာ သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ အဆောင်ခန်းတစ်ခုအတွင်း ခိုလှုံခဲ့ကြသည်—
မြင်ကွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နှစ်ဦးစလုံး နောက်ဆုံးတွင် ဖုတ်ကောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်မှာ သံသယရှိစရာ မရှိပေ။ သို့သော် အမျိုးသမီးငယ်မှာမူ အပြင်ဘက်သို့ လှည့်လည်သွားလာရန် ထွက်သွားပြီးသား ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ဒုတိယမြင်ကွင်းတွင်မူ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် အသက် ၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၆ နှစ်အရွယ် ကလေးမလေး၏ လက်ကို ကိုင်ထားကာ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်ကာ ငိုကြွေးနေသည်ကို ပြသနေသည်။ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသားမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ စစ်ဝတ်စုံကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားလူငယ်တစ်ဦးက ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။ ထိုလူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးတို့မှာ ရုပ်သွင်ပြင်တွင် အချို့သော ဆင်တူယိုးမှားမှုများ ရှိနေသဖြင့် သူသည် ကလေးမလေး၏ ဦးလေးဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။
ကျီယုံသည် ကလေးမလေး၏ အမေနှင့် ဦးလေးကို ရှာဖွေရန် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ မျက်နှာသွင်ပြင်များကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့လောက်အောင် ဆွေးမြေ့ပျက်စီးနေသော ဖုတ်ကောင်ထုကြီး၏ အလယ်တွင် ကျီယုံက ပန်းတိုင်ဖုတ်ကောင်များကို ပင်ပင်ပန်းပန်း လိုက်လံရှာဖွေနေရသည်။ သူ သည်းခံကြိုးစားရမည်ဖြစ်ပြီး မလုပ်ဆောင်ပါက သူ့၏ ကုသခ ပုံဆောင်ခဲ ၁၀၀ မှာ ရေစုန်မျောသွားမည်ဖြစ်ကာ ပုံဆောင်ခဲ ၂၀၀ တန်ဖိုးရှိသည့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကိုလည်း လက်လွှတ်ရပေလိမ့်မည်။
သေချာစွာ နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက် ကျီယုံသည် ဖုတ်ကောင် သန်းပေါင်းများစွာထဲမှ ပစ်မှတ်ဖုတ်ကောင် နှစ်ကောင်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ထိုဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်အား သူတို့၏ စိတ်ကို အဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်ပေးရင်း သူတို့၏ သတိလည်လာမှုကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ရရှိစေရန် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် လမ်းပြပေးခဲ့သည်။
သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ သူတို့ လျှောက်လာချိန်တွင် သတိလက်လွတ်အခြေအနေမှ အသိတရားအနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကလေးမလေးက သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ရည်မပါဘဲ အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်သည်။ သူမက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ ရုပ်ဖျက်ဆိုးဝါးနေပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးဖုတ်ကောင်၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မျက်နှာပြင်ကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။
ကျီယုံသည် အမျိုးသမီး၏ နောက်ဆုံး ဝတ်စုံကို အခြေခံ၍ သူမ၏ ပုံစံအသွင်အပြင်အရ ရှာဖွေခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ခက်ခဲလွန်းခဲ့သည်။ သူ မတတ်နိုင်တော့ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ မှန်ကန်သောဖုတ်ကောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဤဖုတ်ကောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကလေးမလေး၏ အမေ ဖြစ်နေပေသည်။
အမေဖြစ်သူနှင့် ယှဉ်ပါက ကလေးမလေး၏ ဦးလေးကို ရှာဖွေရ ပို၍ ခက်ခဲသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တူညီသော လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ရှင်းလင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ မရှိဘဲ ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ ဦးလေးဖြစ်သူ၏ နှာခေါင်းမှာ အပေါက်ကြီးဖြစ်အောင် ပုပ်ဆွေးနေပြီး ပါးစပ်မှာ မေးရိုးပင် ပေါ်လာသည်အထိ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသည်။ မပျက်စီးဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အစိတ်အပိုင်းမှာ မျက်လုံးတစ်စုံပင် ဖြစ်သည်။ ကျီယုံသည် မျက်လုံးပုံစံကို အခြေခံ၍ ပစ်မှတ်ဖုတ်ကောင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အမှားအယွင်း မလုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုဖုတ်ကောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကလေးမလေး၏ ဦးလေး ဖြစ်နေပေသည်။
ကျီယုံက အသိတရား အနည်းငယ်မျှသာ ရှိတော့သော ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်နှင့် ဆက်သွယ်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ချစ်လှစွာသော သမီးဖြစ်သူ/တူမဖြစ်သူကဲ့သို့ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုသည့် ပြင်းထန်သော ဆန္ဒကို ဖော်ပြကြသည်။
သူတို့၏ ဆန္ဒအလျောက် သဘောတူညီမှုရှိသဖြင့် ကျီယုံတွင် ငြင်းဆိုရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိပေ။ သူသည် သွေးပင်စည်ပန်းငယ် နှစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူကာ ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်အား အသီးသီး ပေးအပ်လိုက်သည်။
ကျီယုံသည် ၎င်းတို့ စားသုံးပြီးစီးသွားသည်ကို၊ လူသားနှင့်ဆင်တူသည့် ပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကြသည်ကို၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များ ဖြစ်လာကြသည်ကို ငေးကြည့်နေလေတော့သည်။
အမျိုးသမီးလည်း သတိဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမ၏သမီးငယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ ငိုကြွေးချင်သော်လည်း မျက်ရည်များ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ဤပုံစံဖြင့် သမီးဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရခြင်းအတွက် သူမ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကလေးမလေး၏ ဦးလေးမှာလည်း ပုံစံပြန်လည်ပြည့်စုံသွားပြီး လူငယ်နှင့် ရုပ်ချောသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူက ကျီယုံ ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။
ကျီယုံ က ကလေးမလေးနှင့် သဘောတူထားသည့် အချက်အလက်များကို ပြန်ပြောပြရာ ဦးလေးဖြစ်သူ စုန်ယိုယွမ် က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “သာမန်ပုံဆောင်ခဲ ၃၀၀ ဟုတ်လား။ ကျုပ်တို့ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်တော့ နည်းနည်းလိုမယ်။ ရှင် ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ” ဟု မေးသည်။
ကျီယုံ က “ကိုယ်က မကြာခင် ထွက်သွားမှာပါ။ လင်မြို့ မှာ တခြားလုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
စုန်ယိုယွမ် က “ပုံဆောင်ခဲတွေ စုမိတာနဲ့ ရှင့်ဆီ ကျုပ် လာပို့ပေးပါမယ်။ ရုံမြို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ကိစ္စကတော့ ကျုပ်တို့ သေချာပေါက် လုပ်ပေးမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
ကျီယုံ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ရှင်တို့က လင်မြို့ ရဲ့ တောင်ဘက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်ကို လာရှာလို့ရပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ပင်မရည်မှန်းချက်က ရုံမြို့မဟုတ်ဘဲ ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီက လေယာဉ်တွေကို ဘယ်သူမှ မထိအောင် သေချာလုပ်ထားပေးပါ” ဟု ဆိုသည်။
စုန်ယိုယွမ် က “ရှင် ယုံကြည်လို့ရပါတယ်။ လုံလုံခြုံခြုံ ဖြစ်အောင် ကျုပ် သေချာစောင့်ကြပ်ပေးပါ့မယ်” ဟု အာမခံသည်။
ကျီယုံ က “အထူးသဖြင့် လူသားတွေကိုပေါ့” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
စုန်ယိုယွမ် က နားမလည်ဟန်ဖြင့် တွေဝေသွားရာ ကျီယုံ က ဆက်လက်၍ “ရှင်တို့က လူသားတွေ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သတိရပါ။ အဲဒါကို မှတ်ထားပါ။ ပြီးတော့ သက်သတ်လွတ် ဖုတ်ကောင်တွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရှင်တို့ လူသားတွေကို စားစရာ မလိုပါဘူး၊ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကို စားလို့ရပါတယ်။ လူတွေလို နေထိုင်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ရှင်တို့ဟာ လူသားတွေ မဟုတ်ကြတော့ပါဘူး။ လူသားတွေရဲ့ လက်နက်တွေက ရှင်တို့အမျိုးတူတွေကို ပစ်မှတ်ထားလာတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့” ဟု ပြောပြသည်။
စုန်ယိုယွမ် သည် ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး “နားလည်ပါပြီ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျီယုံ တွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များ၏ သစ္စာတရားအပေါ် သံသယဝင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူက “ငါ့မှာ လက်နက်ကိုင်လေယာဉ်မှူးတစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ်။ ရှင်တို့ဆီမှာ သင့်တော်မယ့်သူ ရှိလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
စုန်ယိုယွမ် က “လက်နက်ကိုင် ရဟတ်ယာဉ်ကို သုံးဖို့ လိုတာလား” ဟု ပြန်မေးသည်။
ကျီယုံ က “ဟုတ်တယ်။ လင်မြို့ မှာ အဆင့် (၈) တိုးတက်ပြောင်းလဲလာတဲ့ ဗိုလ်ချုပ် လို့ခေါ်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်။ ငါ အဲဒါကို ရှင်းပစ်ရမယ်” ဟု အတည်ပြုပြောကြားသည်။
စုန်ယိုယွမ် က “ကျုပ်က အရင်တုန်းက လက်နက်ကိုင်လေယာဉ်မှူးတစ်ယောက်ပါ။ ကျုပ် တာဝန်ယူပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျီယုံ မှာ သူ၏ကံကောင်းမှုအတွက် အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။
ကလေးမလေး မော်ယုရိုး က အမျိုးသမီး၏ ပွေ့ဖက်မှုကို ခံထားရရင်း သူမ၏ဦးလေးကို ချီးကျူးကာ “ကျွန်မဦးလေးက အရမ်းတော်တာ! သူက လေယာဉ်ကြီးတွေ မောင်းနိုင်တယ်!” ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်။ စုန်ယိုယွမ် က အတင်းပြုံးပြရင်း “ယုရိုးက အတော်ဆုံးပဲ။ ယုရိုးသာ မရှိခဲ့ရင် ဦးလေးရော အမေရော အခုထိ သတိမေ့နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေ ဖြစ်နေဦးမှာ။ ဦးလေးတို့နဲ့ အမေတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ယုရိုးပဲလေ” ဟု ပြောသည်။
မော်ယုရိုး က ဝမ်းသာအားရဖြင့် တခิกခิก ရယ်မောကာ အလွန်တရာ ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်လေသည်။
စုန်ယိုယွမ် က “လေယာဉ်မှူး ရှာပြီးပြီလား” ဟု မေးသည်။
ကျီယုံ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “သွားကြစို့။ သူ့နဲ့ သွားတွေ့ပေးမယ်” ဟု ဆိုသည်။
မထွက်ခွာမီ ကျီယုံ က မော်ယုရိုးအား ရုံမြို့ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ရန်နှင့် အခွင့်အရေးရပါက လာရောက်လည်ပတ်မည် ဖြစ်ကြောင်း မှာကြားခဲ့သည်။
မော်ယုရိုး၏ မျက်နှာလေး ညှိုးကျသွားပြီး သူမ၏အမေဘက်သို့ လှည့်ကာ “အမေ၊ အမေ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ အလှအပအနုပညာက အရမ်းဆိုးတာပဲ။ ကျွန်မအတွက် ရုပ်ဆိုးတဲ့ ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ရွေးပေးပြီး မင်းသမီးဝတ်စုံလို့ အတင်းပြောတယ်။ သူက ကလေးတွေကိုတောင် စော်ကားတတ်သေးတယ်—” ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် တိုင်တန်းလေသည်။
ကျီယုံ မှာ စကားပင် မဆိုတော့ပေ။
သူနှင့် ကလေးငယ်များမှာမူ အဆင်ပြေပုံ မရလှပေ။
ကျီယုံ သည် စုန်ယိုယွမ် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှောက်ဟန် နှင့် ကျီယုံ တို့ထံ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ စုန်ယိုယွမ် က ဘယ်အရာကို ပြောသင့်ပြီး ဘယ်အရာကို မပြောသင့်သည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်သည်။
ရှောက်ဟန် နှင့် ကျီယုံ တို့မှာ အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးနောက် ကျီယုံ သည် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ကျီယုံ က ၎င်းတို့အား တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မိတ်ဆက်ပေးရာ နှစ်ဖက်စလုံး အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ရှောက်ဟန် က စဉ်းစားတွေးတောနေဟန် ရှိသည်။
ကျီယုံ မှာမူ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းဘက်မှ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသူတစ်ဦး မည်သို့ ရှိနေရသည်ကို လုံးဝနားမလည်နိုင်ဘဲ ဦးခေါင်းတစ်ခွင်လုံး မေးခွန်းသင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
လေးဦးသားပါဝင်သော အဖွဲ့သည် ရဟတ်ယာဉ်ကွင်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာရှိ ရဟတ်ယာဉ်အချို့မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေကြ သို့မဟုတ် ထိခိုက်ပျက်စီးနေကြသည်။ ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည့် ရဟတ်ယာဉ်မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဤအခြေအနေမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ ကနဦးရက်များအတွင်း ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပွားချိန်က အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် ထွက်ပြေးရန်ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ဖုတ်ကောင်များ၏ ဝိုင်းရံခံရခြင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်ကျခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သိပ်သည်းလှသော ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကြားတွင် သူတို့လေးဦးသည် မပျက်စီးဘဲ ကျန်ရစ်နေသေးသော ရဟတ်ယာဉ်နှစ်စင်းကို အပင်ပန်းခံ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် ရဟတ်ယာဉ်နှစ်စင်းစလုံးတွင် လောင်စာဆီ ကုန်ခန်းနေခဲ့သည်။ တစ်စင်းမှာ လက်နက် လုံးဝမပါရှိဘဲ အခြားတစ်စင်းတွင်မူ စက်သေနတ်ကျည်များနှင့် ဗုံးအချို့သာ ပါရှိသည်။ စိန်ပြောင်းများ၊ ဒုံးပျံများ သို့မဟုတ် လမ်းညွှန်ဒုံးကျည်များ လုံးဝ မပါရှိပေ။
အများစုမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် အစောပိုင်းကာလများကတည်းက ဤလက်နက်များ ကုန်စင်သွားခဲ့ပုံရသည်။ ထိုအချိန်က ကမ္ဘာကြီးမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေပြီး နိုင်ငံတော်၏ စက်ယန္တရားကြီးမှာလည်း အမိန့်နှင့်စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းရန် ရုန်းကန်နေရချိန် ဖြစ်သည်။ ကျည်ဆန်အများအပြားမှာ အလဟဿ ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော်လည်း နေရာတိုင်းလိုလိုတွင် ရှိနေသော ဖုတ်ကောင်များကိုမူ မရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ လူသားတို့သည် အရာရာတိုင်း လုံးဝပြိုလဲသွားသည်အထိ မိမိတို့၏ မွေးရပ်မြေကို ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးခဲ့ကြလေသည်။
ကျီယုံ မှာမူ အပြင်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် လက်နက်ပါရှိသည့် ရဟတ်ယာဉ်ကို အကောင်းဆုံး ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည့် သူတို့အား သက်ပြင်းချလျက် ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လောင်စာဆီ မရှိတော့သည့်အတွက် ပေါက်ကွဲမသွားဘဲ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော ပျက်စီးနေသည့် ရဟတ်ယာဉ်များထဲမှ ဆီများကို စုပ်ထုတ်ယူကြရလေသည်။
သူတို့သုံးဦးမှာ မနားတမ်း ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြပြီး အသုံးဝင်မည့် လောင်စာဆီများနှင့် လက်နက်အားလုံးကို ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းတည်းဆီသို့ စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။ နေ့ဘက်မှစတင်ကာ ညဘက်ရောက်သည်အထိ သူတို့ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျီယုံ မှာ တောင်ဘက်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ တစ်ရက်ပြည့်သွားပြီဖြစ်ရာ လင်မြို့၏ အခြေအနေကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ရှောက်ဟန်နှင့် စုန်ယိုယွမ် တို့က ရဟတ်ယာဉ်မှာ ပျံသန်းရန် အသင့်ဖြစ်ပြီဟု အတည်ပြုပြီးနောက် ကျီယုံ လည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ လူရှာရန် တစိုက်မတ်မတ် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သော ရင်ချိန် ထံမှ ရှောင်ရှားကာ လင်မြို့ ဆီသို့ တစ်ညတည်းဖြင့် အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျီယုံ က ကားကို မောင်းနှင်ကာ တစ်လမ်းလုံး အမြန်မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး ရှောက်ဟန်နှင့် စုန်ယိုယွမ် တို့ကမူ ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် လင်မြို့ ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လင်မြို့ မှ မိုင်တစ်ရာအကွာတွင် ဆင်းသက်ခဲ့ကြပြီး ကျီယုံ ၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
မိုင်တစ်ရာအကွာမှပင် ကျီယုံ သည် လင်မြို့ ရှိ ဖုတ်ကောင်များ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ခံစားမိနေသည်။ လင်မြို့ တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေပေသည်။ ဗိုလ်ချုပ် တွင် ဉာဏ်ရည်ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူတို့လေးဦး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်သွားသည်ကို သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် ဗိုလ်ချုပ်နှင့် ရန်ငိုးဖွဲ့ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကျီယုံ တောင်ဘက်မြို့မှ ထွက်သွားသည်မှာ ဤမျှကြာမြင့်နေပါလျက်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်အခြေစိုက်စခန်းကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ နေမည်ဆိုပါက ထိုအရာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။