ဝမ်ချင်လင်က စကားပြောပြီးသည်နှင့် လက်တွေ့ပါ လုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်သည်။ ရှောက်ဟန့်က မုန်းလောင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်ပိုင်းမှသာ သူက ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ရှောက်ဟန့်မှာ ဝမ်ချင်လင်ရှေ့တွင် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားနေရသည်။ သူ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း တစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောလိမ့်မည်ဟု ရှောက်ဟန့် ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ပထမဆုံး ထွက်လာသည့်စကားမှာ သာမန် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ။
ရှောက်ဟန့်။ ။
ရှောက်ဟန့်က ဝမ်ချင်လင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျီယုံ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျီယုံ က မသိမသာဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို မြှောက်ပြကာ ကျောက်စိမ်းပြားများမှာ ဤအရာအတွက် ကုန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်သည်။
ရှောက်ဟန့်မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ကျောက်စိမ်းပြား အသုတ်လိုက်ဖြင့် ထပ်မံပေးချေလိုက်ရတော့သည်။
ကုသခ အခကြေးငွေကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝမ်ချင်လင်က စကားပြန်စလာသည်။ "ဒီလက်ထောက်သုံးယောက်ကို ကယ်ချင်သေးလား"
ရှောက်ဟန့်။ "ကယ်လို့ရရင်တော့ သေချာပေါက် ကယ်မှာပေါ့"
ဝမ်ချင်လင်။ "မကယ်နဲ့တော့။ သူတို့ကို အဲ့ဒီဗိုလ်မှူးကြီးက ဇွန်ဘီတွေစားဖို့ ပစ်ကျွေးပြီးသား ဖြစ်နေပြီ"
ရှောက်ဟန့်။ ။
ကျီယုံ။ !!!!
ကျီယုံ။ "စောက်ကျိုးနည်း၊ အဲ့ဒီယင်လို့ခေါ်တဲ့ ကောင် ဘာမှကောင်းတာ မလုပ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ!"
ကျီယုံ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူဌေး၊ ဒါကို ကျွန်တော်တို့ မုန်းလောင်ကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ"
ရှောက်ဟန့်။ "ဒီလေးယောက်က ယင်ချိန်းရဲ့နောက်ကို လိုက်လာတာပဲ။ ကာကွယ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စွန့်ပစ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါ သူတို့ဘာသာ လုပ်တာပဲ။ ငါက မုန်းလောင်ကို သူတို့ကိုကယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပေးမယ်လို့ပဲ ကတိပေးခဲ့တာ။ တကယ်လို့ မကယ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ့မှာ ဘာမှတတ်နိုင်စရာ မရှိတော့ဘူး"
ရှောက်ဟန့်။ "ဒီကို လိုက်လာကြပြီဆိုကတည်းက သူတို့ပြန်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာကို ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်"
ထို့နောက် ရှောက်ဟန့်က ဝမ်ချင်လင်ကို မေးလိုက်သည်။ "လက်နက်ကိုင် ရဟတ်ယာဉ်ကို အခု သွားကြည့်ချင်သေးလား"
ဝမ်ချင်လင်က သတ်မှတ်ထားသော ဦးတည်ရာတစ်ခုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်။ "ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်နေ။ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်"
ယုံမြို့ရှိ ဇွန်ဘီများသည် လေတပ်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ၎င်းတို့၏ ခံတပ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ထားကြခြင်းဖြစ်ပြီး အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုနေရာတွင် ဦးဆောင်သူတစ်ဦး ရှိနေသည်။
ဝမ်ချင်လင်သည် ဇွန်ဘီများ ဝိုင်းရံထားသည့် အဆောင်အဆောက်အဦတစ်ခုရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် စစ်သားဇွန်ဘီများနှင့် သာမန်ပြည်သူဇွန်ဘီများ ရှိနေကြသည်။
အဆောင်အဆောက်အဦ၏ အဝင်ဝတွင် အသက် (၇) နှစ် သို့မဟုတ် (၈) နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမသည် လှပသင့်သည့် မင်းသမီးဝတ်စုံနှင့် သားရေဖိနပ်ငယ်များကို စီးထားသည်။ သို့သော် မင်းသမီးဝတ်စုံမှာ ဆုတ်ပြဲနေပြီး ညစ်ပတ်နေကာ နီညိုရောင် သားရေဖိနပ်မှာလည်း အညစ်အကြေးများကြောင့် မည်းနက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကိုယ်လုံးပါသော်လည်း ခေါင်းမပါတော့ဘဲ စုပုံနေသော မည်းနက်နေသည့် ဂွမ်းစများ ထွက်နေသော အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသည်။
သူ့ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာနှင့် ပါးစပ်တို့တွင်လည်း အမည်းရောင် သွေးကွက်များ ဖုံးအုပ်နေသည်။ မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် မျက်လုံးများက ဝမ်ချင်လင်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဝမ်ချင်လင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးငယ်က သတိကြီးစွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မိန်းကလေးငယ်ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်။ ယုံမြို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ဤမျှငယ်ရွယ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သေချာပေသည်။ ဝမ်ချင်လင်သည် ကလေးများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် နုနယ်သော မိန်းကလေးငယ်များကို ပိုကြောက်သည်။ သူတို့နှင့် အကြောင်းပြချက်ပြ၍ ပြောဆိုခြင်းမှာ အလကားသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့စိတ်ကြိုက် မဖြစ်လျှင် ငိုယိုပြီး စိတ်ကောက်ကြလိမ့်မည်။ ရိုက်၍လည်းမရ၊ သတ်၍လည်း မဖြစ်ဘဲ ချော့မော့ရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။
ဝမ်ချင်လင်တွင် လူများကို ချော့မော့ရမည့် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။
ဝမ်ချင်လင်က ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ငါပြောတာကို နားလည်လား"
တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မိန်းကလေးငယ်က ဝမ်ချင်လင်ထံသို့ ခုန်အုပ်လာပြီး ကိုက်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။
ဝမ်ချင်လင်။ ။
တကယ်တော့ သူမသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို နားမလည်သေးသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ဖေဖေဝမ်ဟု ခေါ်ရမည့် ဝမ်ချင်လင်ကိုပင် ကိုက်ရဲနေလေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူမကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် မိန်းကလေးငယ်မှာ ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ အမျက်ထွက်နေသော ကလေးမငယ်က စူးရှစွာ အူလိုက်ပြီး သူမ၏ ဇွန်ဘီနောက်လိုက်များကို ဝမ်ချင်လင်အား တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဤသာမန်ဇွန်ဘီများသည် ဝမ်ချင်လင်၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီးသားဖြစ်ကာ ကလေးမ၏ အမိန့်ကို နားမထောင်နိုင်ကြပေ။
ဝမ်ချင်လင်၏ လက်ရှိ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းအရ အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီများကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဖေဖေဝမ်ကို စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားသည့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသော အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီ အချို့တော့ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ ကြိတ်ချေခံလိုက်ရသည့် တတိယအဆင့် အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီမှာ ပထမဦးဆုံးဖြစ်ပြီး၊ သူ့နောက်မှ ဆဋ္ဌမအဆင့် အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီမှာ ဒုတိယမြောက် ဖြစ်ပေသည်။
မိန်းကလေးငယ်က ဇွန်ဘီအုပ်စုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ချင်လင်ကို ကိုက်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံခုန်အုပ်လာပြန်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ပထမတွင် သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း လည်ပင်းနှင့် ပါးစပ်ပေါ်ရှိ အမည်းရောင် သွေးကွက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြင်းထန်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် လည်ပင်းအစား သူမ၏ မင်းသမီးဝတ်စုံမှ သန့်ရှင်းနေသည့် နေရာတစ်ခုကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သို့သော် ဝတ်စုံမှာ အလွန်ပါးလွှာအားနည်းနေခဲ့သည်။ 'ပြဲ' ခနဲ အသံနှင့်အတူ အဝတ်စတစ်စ ပြုတ်ထွက်သွားပြီး မိန်းကလေးငယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်။ ။
မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ ပွင့်ဟနေကျောပြင်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လာပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်လည်း သူမနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်သွားကာ မိမိ၏ အမှားအတွက် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကလေးမငယ်သည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေသော်လည်း မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးပင် ဖြစ်ဆဲ မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် မင်းကို ဝတ်စုံအသစ် တစ်စုံ လျော်ပေးပါ့မယ်"
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်က ရုတ်တရက် နားကွဲမတတ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် အဆောင်အဆောက်အဦ၏ ပြတင်းပေါက်မှန်များပင် ကွဲအက်ကုန်ကြပြီး ယုံမြို့၏ မြို့လယ်ခေါင်တွင် ဝေးကွာစွာ ရှိနေကြသည့် ရှောက်ဟန့်နှင့် ကျီယုံ တို့ပင်လျှင် နားစည်များ ထိုးစိုက်နာကျင်လာကာ ဦးခေါင်းထဲတွင် လေးလံသွားသလို ခံစားလိုက်ကြရသည်။
ကျီယုံ က နားကို အသေအချာ ပိတ်ဖုံးထားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဝမ်ချင်လင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ဘာအသံကြီးလဲ ဒါက!"
ရှောက်ဟန့်လည်း မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး အသံလာရာဘက်သို့ ဝမ်ချင်လင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် အမည်းရောင် အစက်အပြောက်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလွန်အမင်း အရှိန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ ဝမ်ချင်လင်သည် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် ပြန်၍ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရှောက်ဟန့်။ "အဲ့ဒီအသံက ဘာလဲ"
ဝမ်ချင်လင်။ "ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်လေ"
ရှောက်ဟန့်က သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားကို အလိုလို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်နှင့် တွေ့ဆုံတိုင်း သူတို့အနေဖြင့် ၎င်းကို ဖယ်ရှားပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်ဆိုသည်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အခြေစိုက်စခန်းအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခုပင်တည်း။
ကျီယုံ က သူ့နားကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာဖြစ်လာတာလဲ။ ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် အူရတာလဲ"
ဝမ်ချင်လင်က လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "ငါ အမှတ်မထင် သူ့ရဲ့မင်းသမီးဝတ်စုံကို ဆွဲပြဲလိုက်မိလို့"
ရှောက်ဟန့်။ ။
ကျီယုံ။ ။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဝမ်ချင်လင်ကို "ခင်ဗျားကတော့လေ ဒီလိုလူမျိုးပဲကိုး" ဟု အတိအလင်း ဖော်ပြနေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ကလေးတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို အကြောက်ဆုံးပဲ။ အတူတူပဲဖြစ်နေတဲ့ မင်းသမီးဝတ်စုံ တစ်စုံကို မြန်မြန်ရှာပေးစမ်းပါ"
ရှောက်ဟန့်နှင့် ကျီယုံ။ ။
ရှောက်ဟန့်။ "ကျုပ်တို့က မမြင်ဖူးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုရှာရမှာလဲ။ ဘယ်အရောင်လဲ။ ဘယ်စတိုင်လဲ။ ဘယ်ဆိုက်လဲ"
ဝမ်ချင်လင်က ရှောက်ဟန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောက်ဟန့်ကလည်း ဝမ်ချင်လင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသား မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်အရောင်လဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး။ အရမ်း ညစ်ပတ်နေပြီဆိုတော့ ဘယ်အရောင်မှန်းတောင် မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး"
ဝမ်ချင်လင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါသွားပြီး သူကိုယ်တိုင် မှတ်မိအောင် ခေါ်လာပေးရမလား"
"မသွားနဲ့-" ကျီယုံ ၏ တားမြစ်သည့်စကားပင် မဆုံးသေးမီ ဝမ်ချင်လင်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျီယုံ မှာ အားကိုးရာမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "သူဌေး... ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်ရဲ့ အော်သံကို ကျွန်တော်တို့ ဆက်ရင်ဆိုင်ရဦးမယ်ဆိုရင်ရော ကျွန်တော်တို့မှာ လွတ်လမ်း ရှိသေးလို့လား"
မင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက တစ်ခြားကို ရောက်သွားတာလား။ ကျွန်တော်တို့ စိုးရိမ်သင့်တာက အဲ့ဒီအော်သံရဲ့ ပြဿနာ ဟုတ်ရဲ့လား။ ဝမ်ချင်လင်က ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းမယ်လို့ ပြောပြီး အဲ့ဒီအတိုင်း သွားလုပ်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ပိုစိုးရိမ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
မကြာမီမှာပင် ဝမ်ချင်လင်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို လက်ထဲတွင် ချီပိုးလျက် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မင်းသမီးဝတ်စုံ ပြဲသွားမည်ကို မစိုးရိမ်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက မိန်းကလေးငယ်ကို နွယ်ပင်များဖြင့် တုပ်နှောင်ကာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
နွယ်ပင်များဖြင့် အတူတကွ တုပ်နှောင်ခံထားရသော ဇွန်ဘီမိန်းကလေးငယ်မှာ လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေရင်း စိတ်တိုဒေါသထွက်နေသည့် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် အဆက်မပြတ် ညည်းတွားနေခဲ့သည်။
ရှောက်ဟန့်။ ။
ကျီယုံ။ ။
ရှောက်ဟန့်။ "ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်လား"
ဝမ်ချင်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်ပဲ"
ကျီယုံ။ "အဲ့ဒီလောက်တောင် သေးတာလား"
ဝမ်ချင်လင်က တစ်ဖန် ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။ "အဲ့ဒီလောက်တောင် သေးတာပေါ့"
မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီက လေထဲတွင် ခြေထောက်များကို ကန်ထုတ်နေပြီး လူသားနှစ်ဦးထံသို့ လွှားခနဲ ခုန်ကူးကာ ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားနေလေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ခေါင်းပြတ်ရုပ်သေးရုပ်လေးကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ညှပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ဝဲယမ်းပြလိုက်သည်။ မိန်းကလေးငယ်၏ အကြည့်တို့က ခေါင်းပြတ်ရုပ်သေးရုပ် လှုပ်ရှားရာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် ဗလုံဆန်ဆန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်။ "မြင်လိုက်လား။ နားမထောင်ရင် ဒါမျိုးဖြစ်သွားမယ်"
မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီ။ ။
ရှောက်ဟန့်။ ။
ကျီယုံ။ ။
သေပါပြီ၊ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အသံကြီး ထွက်လာတော့မယ်!
ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီမှာ အလွန်တရာ နှိုးဆွခံလိုက်ရသည်။ သူမက အမည်းရောင် ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် အော်ဟစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။ ဝမ်ချင်လင်က အလှမ်းဝေးဝေးမှ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ခေါင်းပြတ်ရုပ်သေးရုပ်ကို ဆွဲယူပြီး မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ကာ သူမ၏ အော်သံကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
ရှောက်ဟန့်နှင့် ကျီယုံ တို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ချင်လင်။ "ခြိမ်းခြောက်တာက အလုပ်မဖြစ်ဘူး ထင်တယ်"
ကျီယုံ က ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည် - "ဇွန်ဘီကိုတော့ ထားလိုက်ပါဦး၊ သာမန် ကလေးငယ်တွေတောင်မှ ခြိမ်းခြောက်တာနဲ့ ချော့မော့လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ!"
ဝမ်ချင်လင်က မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ချော့ရမှာပေါ့?"
ကျီယုံ။ "ချော့ကို ချော့ရမှာပေါ့!"
ဝမ်ချင်လင်က မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီကို ကျီယုံ ထံသို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။ "မင်းပဲ ချော့လိုက်တော့။ တာဝန်ယူပေးပါ"
ကျီယုံ က သူ့ထံသို့ လွင့်လာသည့် ဇွန်ဘီငယ်လေးကို လက်ခံဖမ်းဆုပ်ရင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ "မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါက ဇွန်ဘီလေ၊ လူသားမှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချော့ရမှာလဲဗျ"
မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီက လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းတွားသံပြုလျက် ကျီယုံ အား အကြိမ်ကြိမ် ကိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ရှိနေသော ခေါင်းပြတ်ရုပ်သေးရုပ်က ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ကလေးမလေးအတွက် မင်းသမီးဝတ်စုံ သွားရှာရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဈေးဝယ်စင်တာဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ရှောက်ဟန့်၏ အကြည့်တို့က မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီဆီသို့ ပို၍ ပို၍ အေးစက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ဓားကို မဆွဲထုတ်ရသေးမီမှာပင် ဝမ်ချင်လင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မသတ်နဲ့ဦး၊ ငါ အသုံးချစရာ ရှိသေးတယ်"
ရှောက်ဟန့်။ "ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်ကို ခင်ဗျား ဘာအသုံးချစရာ ရှိလို့လဲ"
ဝမ်ချင်လင်က လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်သွားရင်း အလယ်လောက်ရောက်မှ ဝမ်ချင်လင်က လွယ်လွယ်ကူကူ ခုန်တက်သွားနိုင်ပါလျက်နှင့် ဤကဲ့သို့ အပင်ပန်းခံကာ လှေကားတက်နေမိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ဒုတိယထပ်သို့ ခုန်တက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အတွက် လင်မြို့ ကို စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင် လိုအပ်နေလို့ပါ"
ဤနေရာတွင် လက်နက်ကိုင် ရဟတ်ယာဉ်များ ရှိနေသည်။ အကယ်၍သာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော လူသားတစ်ဦးက ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးကို လက်ဝယ်ရရှိသွားပြီး လင်မြို့ ပေါ်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့ပါက ရှုပ်ထွေးပွေပတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ လင်မြို့ တွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင် ရှိနေလင့်ကစား သူက လင်မြို့ မှ တစ်ကောင်လောက်ကိုပါ အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်လာလိုနေသေးသည်။
ရှောက်ဟန့်က ဝမ်ချင်လင်၏ ဘေးနားတွင် ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။ လူသားတွေကို ကာကွယ်ဖို့လား"
ဝမ်ချင်လင်က သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "လူသားတွေကို မကာကွယ်ရဘူးလား။ အကယ်၍သာ အဲ့ဒီဗိုလ်မှူးကြီးက လက်နက်ကိုင် ရဟတ်ယာဉ်ကို လက်ဝယ်ရရှိသွားခဲ့ရင် လင်မြို့ ပေါ်ကို ပျံသန်းလာပြီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"
ရှောက်ဟန့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ယင်ချန်းသည် ထိုသို့သော အလုပ်မျိုးကို အမှန်တကယ် လုပ်ရဲသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ကလေးအဝတ်အစားဆိုင်ထဲသို့ တန်းဝင်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ထဲရှိ အဝတ်အစားများမှာ ဖုန်အနည်းငယ် တက်နေသည်မှလွဲ၍ အတော်အတန် သန့်ရှင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူက မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီ ဝတ်ဆင်ထားသည်နှင့် ဆင်တူသည့် မင်းသမီးဝတ်စုံမျိုးကို ရှာဖွေရန် အဝတ်တစ်စချင်းစီကို ယှဉ်တွဲကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
ရှောက်ဟန့်က ကျီယုံ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဇွန်ဘီငယ်လေးကို အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ကိုင်ထားလျက် လှေကားထစ်များကို အသည်းအသန် တက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ရှောက်ဟန့်။ "ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား"
ဝမ်ချင်လင်။ "ငါ့မှာ အဆင့် မရှိဘူး"
ရှောက်ဟန့်။ "အဆင့်မရှိဘဲနဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်ကို တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်လို့လား"
ဝမ်ချင်လင်။ "ငါ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ"
ခေါင်းဆောင်က သူ့၏ သွေးပင်စည်ပန်း ကို မစားသုံးထားသမျှ ကာလပတ်လုံး လွတ်လပ်နေသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ သူ့အတွက် လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
လက်ရှိတွင် သွေးပင်စည်ပန်း ကို စားသုံးထားပြီးသော အမြင့်ဆုံး တိုးတက်လာသည့် သတ္တဝါများမှာ ညီအစ်မခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်လင်အနေဖြင့် ညီအစ်မနှစ်ဦးအပေါ် ထားရှိသည့် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှာ သာမန်ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်သကဲ့သို့ လွယ်ကူပေါ့ပါးနေခြင်း မရှိသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေရသည်။ သွေးအလောင်းကောင်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေရန်အတွက် သူက ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ရန် အားစိုက်ထုတ်ရပေမည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားနှင့် ဆက်စပ်နေပေမည်။ သူ၏ စွမ်းအားက သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေမှသာလျှင် အကြွင်းမဲ့ စိုးမိုးနိုင်မှုကို အာမခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ရှောက်ဟန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်ခြင်း မပြုလုပ်ရန် မိမိ၏ အတွေ့အကြုံအရ သင်ယူပြီးသား ဖြစ်သည်။ သံသယဝင်ခြင်းမှာ သူ၏ မွေးရာပါ ဗီဇပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ "အဆင့်နဲ့ ဖိနှိပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ အခြားနည်းလမ်းတွေနဲ့လည်း လိုချင်တဲ့ ရလဒ်ကို ရရှိနိုင်ပါတယ်"
ရှောက်ဟန့်က မေးလိုက်သည်။ "ဇွန်ဘီတွေဆိုတာ အထက်အောက် အဆင့်အတန်းနဲ့ ကြီးငယ်ကို တန်ဖိုးထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"
ဝမ်ချင်လင်က အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရွေးချယ်ထားသော ဝတ်စုံငယ်နှင့် ဖိနပ်များကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်။ ငါ့ကို ဇွန်ဘီတစ်ကောင်နဲ့ တူနေတယ်လို့ ထင်လို့လား"
ရှောက်ဟန့်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူပါဘူး။ အဲ့ဒီအစား လူသားတစ်ဦးနဲ့ အရမ်းတူနေပါတယ်"
ဝမ်ချင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါကလည်း လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ပြန်ဘူးလေ။ ငါ့ကို ဘာလို့ ထင်လဲ"
ရှောက်ဟန့် မသိပေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ချင်လင်၏ တည်ရှိမှုကို မည်သို့ အမျိုးအစားခွဲခြားရမည်ကိုလည်း သူ မသိခဲ့ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက် ကော့တက်သွားအောင် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "ငါက လူသားစစ်စစ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဇွန်ဘီစစ်စစ်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် လူသားတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေရော၊ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေပါ ငါ့အတွက် အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး"
ရှောက်ဟန့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ကျီယုံ က မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော ပုံစံဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လိုက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူက ပြောလိုက်သည် - "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် စောင့်ပေးလို့ မရဘူးလား"
ဝမ်ချင်လင်က စက္ကူအိတ်များစွာကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာပြီး အဝတ်စငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဇွန်ဘီငယ်လေးအား မြင်သာစေရန် ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ "ဒါ လှလား"
မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီက လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းတွားသံ ပြုလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က အခြားဝတ်စုံတစ်ခုသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒါကရော ဘယ်လိုနေလဲ"
မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီက ပို၍ ကျယ်လောင်သော ညည်းတွားသံများဖြင့် တုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ဝတ်စုံများကို ဆက်လက် လဲလှယ်ပြသနေပြီး ကလေးမလေးကလည်း ဆက်လက် ညည်းတွားနေခဲ့သည်။ ရှောက်ဟန့်နှင့် ကျီယုံ တို့မှာ သူတို့၏ ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုကို နားမလည်နိုင်ကြသဖြင့် ဘေးမှနေ၍ ၎င်းတို့နှစ်ဦး အဝတ်အစား ရွေးချယ်နေသည်ကို ရပ်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီအား ဖိနပ်ငယ်တစ်ရံကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒီဖိနပ်ကို ကြည့်စမ်း။ လှရဲ့လား။ မင်းရဲ့ဖိနပ်ထက် အသေအချာ ပိုလှတယ်မဟုတ်လား"
မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီက ညည်းတွားရင်း ရုန်းကန်ကာ ဝမ်ချင်လင်ထံသို့ ခုန်အုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဇွန်ဘီငယ်လေး၏ တုံ့ပြန်မှုအရ သူမ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ဖိနပ်ငယ်များကို ပြသခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဇွန်ဘီငယ်လေးကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဇွန်ဘီဖြစ်သွားတာနဲ့ မျက်စိပါ ကန်းသွားတာလား။ မင်းဖိနပ်က ပိုလှတာလား၊ ငါရွေးပေးတဲ့ဟာက ပိုလှတာလားဆိုတာ လူတိုင်း မြင်နိုင်ပါတယ်ကွ"
မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီက ညည်းတွားလိုက်သည် - "အောက်! အောက်!"
ဝမ်ချင်လင်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မျက်စိကန်းနေတာပဲ"
မိန်းကလေးငယ်ဇွန်ဘီက ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ညည်းတွားအော်ဟစ်လာခဲ့သည်။ "အောက်! အောက်! အောက်!!!"
ဝမ်ချင်လင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မျက်စိကန်းနေတာပဲလေ!"
ရှောက်ဟန့်။ ။
ကျီယုံ။ ။
သူတို့နှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေကြတာလား။
ကျီယုံ က သူ့နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း မေးလိုက်သည် - "အကိုကြီးရယ်၊ ခင်ဗျား ဇွန်ဘီတစ်ကောင်နဲ့ ငြင်းခုံနေတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်ရဲ့လားဗျာ"
ဝမ်ချင်လင်က သူ၏ လက်စွပ်များကို တင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အလှအပဆိုင်ရာ ကိစ္စပဲ။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အလှတရားကို လိုက်စားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို လက်လွှတ်မခံသင့်ဘူး!"
ကျီယုံ။ ။
ကဲပါလေ၊ ခင်ဗျား ပျော်ရွှင်နေသမျှ ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ။