ဟီလင် သည် အိုမင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လေပိတ်ကျားတောင်ပံများကို အသုံးပြု၍ အဝေးသို့ ရူးမြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျီယုံ နှင့် ရှီချုန် တို့က ရှောင်ဟင်း၏ စစ်ကားနောက်စစ်ကားဆီသို့ ပြေးသွားကာ အတားအဆီးများကို ဝင်တိုက်ဖြိုခွဲလျက် ၎င်းတို့နောက်မှ ရုံမြို့ (Rong City) အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ယင်ချန်း၏ လူများ နွယ်ပင်ငရဲခန်းထဲမှ ရုန်းကန်တွားထွက်လာကြချိန်တွင် သူတို့၏ အရိပ်အယောင်ပင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ယင်ချန်းမှာ လက်အောက်ငယ်သားများ ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားခဲ့သဖြင့် အမျက်ဒေါသထွက်ကာ "ငါ နင့်တို့အားလုံးကို သတ်မယ်" ဟု အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။
စစ်ကားသည် ရုံမြို့ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းဝင်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ဟီလင် နှင့် မင်လောင်တို့က စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့ကားပေါ်တက်လာကြပြီးနောက် ကားသည် မြို့ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။
မင်လောင်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်များကြောင့် သေမတတ် ကြောက်လန့်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် အမောတကော ရုန်းကန်ရှူရှူရင်း "ငါ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရုံမြို့သည် ဖုတ်ကောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ကျီယုံ က မြို့လယ်ခေါင်ဆီသို့ ရူးသွပ်သကဲ့သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လမ်းတွင် ဖုတ်ကောင်များနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ပေ။ မြို့လယ်ခေါင်နှင့် နီးကပ်လာသောအခါ စစ်ကား ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောင်ဟင်းတို့က သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ဝမ်ချင်လင်သည် ရှောင်ဟင်း၏ ရင်ဘတ်ကို အမှတ်မထင် ငေးကြည့်မိလိုက်ပြီး "ရှင် ကျုပ်အတွက် ကျည်ဆံကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ရင်တောင် ကျုပ်က လူသားအခြေစိုက်စခန်းကို ရှင့်နဲ့အတူ လိုက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟင်းက မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် "ငါ အဲဒီလို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လျက် "ဒါဖြင့်ရင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ရှင် သေကြောင်းကြံချင်လို့လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှောင်ဟင်း ကိုယ်တိုင်လည်း သူ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ လုပ်မိသည်ကို မသိပေ။ မြေပြင်ဒိုင်းကာက ကျည်ဆံကို မတားဆီးနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူ ဘာကိုမျှ စဉ်းစားမနေဘဲ အလိုလို ကာကွယ်ပစ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟင်းက "ငါ သေကြောင်းကြံဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ "ရှင် ကျုပ်ကို ကျေးဇူးတင်စေချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟင်းမှာ ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရကာ "မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "ဒါဖြင့်ရင် ဘာလို့လဲ" ဟု ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
ရှောင်ဟင်းက စဉ်းစားရင်း "ရှင့်ကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။
ဝမ်ချင်လင်မှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "???" ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ရှောင်ဟင်းက "မင်းက အရင်က ငါ့ကို အခါပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတယ်လေ၊ အဲဒီအတွက် ငါ မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ" ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။
ဤအကြိမ်တွင်လည်း သူက ဝမ်ချင်လင်ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေခဲ့သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပြန်လည်လျော်ကြေးပေးလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ထိုရှင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်ကာ "ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့ အကြေပဲပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရှောင်ဟင်းမှာ အဘယ်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။
ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းပင် မင်လောင်က စတင်ညည်းတွားတော့သည်။ "မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ? ခဏကပဲ စကားစမြည်ပြောနေကြတာကနေ ဒီလို ရှုပ်ပွတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ!"
ရှောင်ဟင်းက "မင်လောင်၊ ကျုပ်တို့ လူကြီးမင်းကို ပြန်ခေါ်သွားရပါမယ်၊ ဒီနေရာက မလုံခြုံပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မင်လောင်က မျက်စောင်းထိုးကာ "ငါ မပြန်ဘူး! ငါ ဒီကိုလာခဲ့တာ သုတေသနလုပ်ဖို့ပဲ၊ ဘာမှလည်း အောင်မြင်မှုမရဘဲ၊ လူတွေလည်း လျော့ပါးသွားပြီးမှ ဒီအတိုင်း ပြန်သွားရမယ်ဆိုရင် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ? ခင်ဗျားတို့ ဘာပဲပြောပြော ငါ မပြန်ဘူး!" ဟု ငြင်းဆန်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က အေးစက်စက် အသံဖြင့် "ဒါဆိုရင် ဒီမှာပဲ သေသွားလိုက်လေ" ဟု ဆိုသည်။
မင်လောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ "သေရရင်တောင် ငါ မပြန်ဘူး!" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။
ရှောင်ဟင်းက ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားရင်း "မင်လောင်၊ ယင်ချန်းက ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေပြီး သူ့ရည်မှန်းချက်တွေ ပေါက်မြောက်ဖို့ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်မယ့်သူပါ။ သူ အရူးထလာတဲ့အခါ ခင်ဗျားရဲ့ လုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာက ကျုပ်တို့လေးယောက်ပဲ ရှိတာ၊ ခင်ဗျားကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျား ပြန်ကို ပြန်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။
မင်လောင်က ဆက်လက် မျက်စောင်းထိုးလျက် "ငါ မပြန်ဘူး!" ဟု ဆိုပြန်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "တကယ်လို့ မဟုတ်ရင်လည်း ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်းက လူလေးယောက်ကို ခင်ဗျားနဲ့အတူ ပြန်ခေါ်သွားလို့ရတယ်။ သူတို့က ကျုပ်ရဲ့ ကုသမှုကို ခံယူထားပြီးသားဖြစ်ပြီး ပဋိပစ္စည်းတွေ တည်ဆောက်ပြီးသား မို့လို့ ဖုတ်ကောင် ဗိုင်းရပ်စ်ကို ကိုယ်ခံအား ရှိနေကြပြီ။ ခင်ဗျား သူတို့ ကိုယ်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပြန်ဖော်ထုတ်လို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မင်လောင်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားကာ "တကယ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က "မှန်တယ်၊ ခင်ဗျား ဖန်းကျန့်ရဲ့ သွေးနမူနာကို သုတေသနလုပ်ပြီး အတွင်းမှာ ပဋိပစ္စည်းတွေ ပါဝင်တာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ကုသမှုခံယူပြီးမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရလဒ်တွေပဲ။ သဘာဝအလျောက် ပါရှိတဲ့ ပဋိပစ္စည်းဆိုတာ မရှိဘူး၊ ကုသမှုပေးပြီးမှ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပဋိပစ္စည်းတွေပဲ ရှိတာ" ဟု ရှင်းပြသည်။
မင်လောင်က အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ "ဒါပေမဲ့ ရောဂါကူးစက်ခံထားရတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဘီလူးလေးတွေကိုတော့ ငါ ဆက်ကြည့်ချင်သေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "မရဘူး" ဟု တိုတိုပြတ်ပြတ် ပြောသည်။
မင်လောင်က "ဒါဆိုရင်လည်း ငါမသွားဘူး" ဟု တုံ့ပြန်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က "ခင်ဗျား ကြိုက်သလို လုပ်ပါ။ ခင်ဗျား သေတာရှင်တာနဲ့ ကျုပ်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မင်လောင်က "ဒါဆိုရင် လင်မြို့ ကို သွားပြီး မင်းမွေးထားတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကို ငါ့ကို စားခိုင်းလိုက်တော့မယ်" ဟု ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ မင်လောင်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရင်း "လင်မြို့ ရောက်အောင်တောင် စောင့်နေစရာ မလိုဘူး၊ အခုချက်ချင်း သေလို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖုတ်ကောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မင်လောင်ဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။
ရှောင်ဟင်းနှင့် အခြားသူများ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ ဝမ်ချင်လင် စိတ်မကြည်ဖြစ်လာသည့်အခါ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို မင်လောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
ထိုဖုတ်ကောင်မှာ ပုပ်ပွနေသည်မှာ မှတ်မိနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့သော်လည်း ၎င်း၏ သွားများမှာ ထက်မြက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း အမည်းရောင် ချွဲအိုင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မင်လောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကိုက်ခับရန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ ရှောင်ဟင်း ကိုယ်တိုင်ပင် တစ်စက္ကန့်၏ တစ်ဝက်ခန့် နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ မင်လောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖုတ်ကောင်က ကျီယုံ ၏ လက်မောင်းကို ကိုက်ခဲထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ကျီယုံ က မင်လောင်ကိုယ်စား အကိုက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျီယုံ က နာကျင်မှုကြောင့် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ကိုက်ထားသော ဖုတ်ကောင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
အသားတစ်စကို ကိုက်ဖြတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချင်လင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ရရှိလိုက်သည့် ဖုတ်ကောင်သည် လျင်မြန်စွာပင် ထရပ်ကာ ကျီယုံ တို့နှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းမပြုဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
မည်သူမဆို သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ကြစမြဲဖြစ်ပြီး ဤအကြိမ်တွင်မူ မင်လောင်လည်း အတော်လေး ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကျီယုံ ၏ လက်မောင်းမှာ ညိုမည်းသွားခဲ့ပြီး ဖုတ်ကောင် ဗိုင်းရပ်စ်မှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။
ရှောင်ဟင်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားကာ "မင်းလွန်သွားပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်၏ စကားများအပေါ်တွင် ရှောင်ဟင်း လျစ်လျူရှုထားခြင်း မရှိကြောင်း ရှောင်ဟင်း ခံစားမိနေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက နွယ်ပင်ငရဲခန်းသည် ယင်ချန်းကိုသာ တိုက်ခိုက်ပြီး ကျန်သူများကို ချမ်းသာပေးမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ သူ့အနေဖြင့် ဖျောင်းဖျပေးခဲ့ခြင်း မရှိပါက ယခုအချိန်တွင် ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံး အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလောက်ပေမည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ချင်လင်၏ ကိုင်တွယ်ပုံမှာ မမျှော်လင့်ထားစရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက ထိုလူများကို အလွတ်ပေးရန် ယခုလေးတင်မှ ဖျောင်းဖျခဲ့ပြီးမှ ယခုမူ မင်လောင်ဆီသို့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှပြီး မင်လောင်မှာလည်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ကာ ဤမျှလောက်သော ဒဏ်ကို မခံနိုင်ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံဖြင့် "သူ သေချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား? သူ့ဆန္ဒအတိုင်း ဘလို့ မဖြည့်ဆည်းပေးရမှာလဲ? လူငယ်တွေရဲ့ အဖိုးတန် အသက်ရှင်သပ်မှုတွေ အများကြီးက ဘာကြောင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအတွက်နဲ့ ပုံအောပေးဆပ်ရမှာလဲ? သူသာ သေသွားမယ်ဆိုရင် ရှင့်လို လူတွေအတွက် သေဆုံးရမယ့်ကိန်းကနေ အနည်းငယ် ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤအဘိုးကြီးမှာ အမြဲတမ်း လူအများ၏ အကာအကွယ်ပေးမှုကို ခံရကာ လုံခြုံစွာ နေထိုင်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သေခြင်းတရား၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှ သူ့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အခြားသူများ မည်မျှအထိ စွန့်လွှတ်ပေးခဲ့ရသည်ကို သူ မသိပေ။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးတွင် အဆင့်အတန်းနှင့် တန်ဖိုးရှိနေရုံမျှဖြင့် မိမိစိတ်ကြိုက် လုပ်ချင်ရာလုပ်ကာ အခြားသူများကို မိမိအတွက် အသက်စွန့်ခိုင်းနေမည်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့သော လူများ သေဆုံးသွားသည်က ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကာကွယ်ဆေးကို ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ထိုသို့သောသူများကို အသက်ဆက်ထားခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုးရှိတော့မည်နည်း။
အကယ်၍ ဝမ်ချင်လင်၏ ရှေ့တွင် မိုက်မိုက်မဲမဲ အပြုအမူများ လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်မှာ ဖုတ်ကောင်ကျွေးခံရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ချင်လင် ပြောခဲ့သည်များမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ဟင်းတို့အနေဖြင့် ထိုသို့ ပြန်မပြောနိုင်ကြပေ။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် အမိန့်ကို နာခံရန်နှင့် မိတို့၏ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရဦးတော့ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရန်သာ တတ်နိုင်ကြသည်။
မင်လောင်မှာ အခြားသူများ၏ ခက်ခဲပင်ပန်းမှုများကို မသိနားမလည်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့အမြင်အရ ကာကွယ်ဆေး ထုတ်လုပ်နိုင်ရေးအတွက် စွန့်လွှတ်မှုများမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။ ကာကွယ်ဆေးအတွက် သူ့ကိုယ်သူ စွန့်လွှတ်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူ တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က "အဘိုးကြီး၊ အိပ်မက်မက်နေတာ ရပ်လိုက်တော့။ ခင်ဗျားရဲ့ သုတေသနဌာနကို ပြန်မဖွင့်နိုင်တော့ဘူး၊ ကျ လည်း ပြန်ဖွင့်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ဘာပဲလုပ်လုပ် အလကားပါပဲ။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ ကိုယ်လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်သွားပြီး နောက်ထပ် မိုက်မိုက်မဲမဲ စွန့်လွှတ်ပေးမှုတွေ ထပ်မလုပ်တာပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မင်လောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
ကျီယုံ မှာမူ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ချင်လင်ကို လေးစားအားကျနေသော်လည်း လက်ရှိတွင် နာကျင်မှုကြောင့် ရူးချင်လာကာ "မြို့သခင်ဝမ်၊ ဝမ်သခင်ဗျို့၊ ကျုပ်ကို အရင်ကယ်ပေးပါဦးဗျာ! ကျုပ် သေတော့မယ် ထင်တယ်" ဟု အော်ဟစ်တောင်းပန်နေရတော့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူ့ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး "သလင်းတုံး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကျီယုံ က သူ့ခေါင်းဆောင်ကို သနားစရာမျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ရှောင်ဟင်းက ပထမအဆင့် ပြောင်းလဲပြီးသား သလင်းတုံးတစ်တုံးကို ဝမ်ချင်လင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ဈေးဝယ်စင်တာကြီးတစ်ခုဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်သွားရင်း "လာခဲ့" ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ က အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က နောက်ပြန်ပင် မလှည့်ကြည့်ဘဲ "ငါ ပြန်လာလို့ သူ့ကိုများ ထပ်တွေ့နေရရင် ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲကို တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်ပစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဈေးဝယ်စင်တာအတွင်း၌ ဖုတ်ကောင်များစွာ ပုန်းအောင်းနေကြသော်လည်း ဝမ်ချင်လင်ကြောင့် အားလုံးမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နံရံကိုကပ်ကာ တစ်ုပ်တည်း ငြိမ်သက်နေကြလေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သန့်ရှင်းသည့် အနားယူရာနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျီယုံ အား လက်ကိုဆန့်ထုတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
ကျီယုံ က နာခံစွာပင် လက်ကို ဆန့်ပေးလိုက်ရာ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံး ညိုမည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က အသစ်ထွက်လာသော သွေးမြေပဲပန်း ပိစိလေးတစ်ပင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျီယုံ အား "နာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျီယုံ က သွားကိုကြိတ်ကာ "ကျုပ်အသားတစ်စကို ကိုက်ဖြတ်သွားတာဗျ၊ ပြီးတော့ ဗိုင်းရပ်စ်ကလည်း ပျံ့နှံ့နေပြီလေ။ ခင်ဗျားထင်တယ် မဟုတ်လား၊ နာလား မနာဘူးလား ဆိုတာကို" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "မင်းက သတ္တိကောင်းသားပဲ။ မင်းတို့တွေ နာကျင်မှုကို မကြောက်ဘူးလို့ ငါထင်ထားတာ" ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က သွေးမြေပဲပန်း ပိစိလေးကို ကျီယုံ ထံ ကမ်းပေးကာ ကိုယ့်ဟာကိုယ် လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ကျီယုံ တွေးလိုက်မိသည်မှာ—
သူ့မှာ တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တတ်တာလား။ ဒီလောက်တောင် နာကျင်နေပြီဟာကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် လုပ်ခိုင်းရတယ် လို့ပေါ့။
သွေးမြေပဲပန်း၏ စမ်းချောင်းလေးများ (အမျှင်များ) က ဒဏ်ရာထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ကျီယုံ မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် တုန်ရီနေပြီး အသက်ကို တဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ရှိုက်ထုတ်နေရသည်။ "ဝမ်ညီလေး... ဝမ်သခင်ကြီး... ကျုပ် အကြံဉာဏ်လေး တစ်ခုပေးလို့ ရမလားဗျ"
ဝမ်ချင်လင်က "မရဘူး" ဟု တိုတိုပြတ်ပြတ် ပြောသည်။
ကျီယုံ က "တစ်ခွန်းတည်း ပြောခွင့်ပေးပါဗျာ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "မနားထောင်ချင်ဘူး" ဟု ငြင်းလိုက်သည်။
ကျီယုံ ဆက်ပြီး မအောင့်အီးနိုင်တော့ပေ။ အလွန်တရာ နာကျင်နေရပါပြီ။ "ကုသမှု မပေးခင်မှာ လူနာကို ဒေသန္တရ မေ့ဆေးလေးဘာလေး မထိုးပေးနိုင်ဘူးလားဗျ"
ဝမ်ချင်လင်က "မေ့ဆေး မဖြုန်းနဲ့" ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ က "ဒါဆိုရင်ရော... အမျှင်တွေ သုံးပြီး ဆေးထည့်တာကရော ကောင်းတဲ့ အကြံလို့ ထင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
အပေါက်ငယ်လေးတွေ ဝိုင်းပတ်လုပ်ပြီး ဖြေရှင်းလို့ရမယ့်ကိစ္စကို တစ်ခုတည်းနဲ့ ဖြေရှင်းသလို ဖြစ်နေတာပေါ့၊ နာတယ်လေ အကိုကြီးရာ!
ဝမ်ချင်လင်က "မင်း နာကျင်မှုကို ခံစားရသေးတယ် ဆိုတာက ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် ပျံ့နှံ့တာ နည်းသေးလို့ပဲ။ မင်းရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်တွေ လွှမ်းမိုးသွားပြီ ဆိုရင်တော့ မင်း ဘာနာကျင်မှုကိုမှ ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ဆက်၍ "မင်း နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသေးတာကိုက ဝမ်းသာစရာပဲလို့ မှတ်ပေတော့" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
ကျီယုံ မှာ ဆက်မပြောတော့ရန် သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။
ကုသမှု ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ကျီယုံ က သူ့ပါးစပ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး "ကျုပ်ရဲ့ ဒဏ်ရာနဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က သွေးပေါက်တွေကိုလည်း ကုပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က "သလင်းတုံး" ဟု တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေသည်။
ကျီယုံ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။
ကျီယုံ က "နောက်မှ ပေးမယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ငယ်လေးက ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ဆီမှာ ရှိတာ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ငွေမပေးမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်း မရှိဘဲ သူ့ကို ရက်ရက်ရောရောပင် ကုသပေးခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း မင်လောင် တစ်ယောက် ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ရပ်တန့်နေရန် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ထိုလူလေးဦးကို ပြန်ခေါ်သွားရန် သဘောတူမှသာ ဖြစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ရုံမြို့လေ့ကျင့်ရေး အခြေစိုက်စခန်းတွင် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းရှိပြီး ထိုရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် ပြန်နိုင်ကြပေမည်။
မင်လောင်က သူ၏ လက်ထောက်ကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ "ရယ်ဇီချုံ တို့အဖွဲ့လည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။
ရှောင်ဟင်းက "သူတို့က ယင်ချန်းနဲ့အတူ ရှိနေတာ။ ယင်ချန်းက သူတို့ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ အပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခွင့်အရေး ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ကယ်ထုတ်ခဲ့ပါမယ်" ဟု ဆိုသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ဆိုလိုသည်မှာ ကယ်ထုတ်ရန် အခွင့်အရေး မရှိပါက သူတို့ဘာသာသာ ရုန်းကန်ကြရမည် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောင်ဟင်းတို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ယင်ချန်းက သူ၏ လူများကို ချက်ချင်း စုရုံးကာ ရုံမြို့ထဲအထိ လိုက်လံ ခြေရာခံခဲ့သည်။ ရှောင်ဟင်းက သူ၏ အာကာသ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ယခင် တိုက်ပွဲကြောင့် အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းရှိ လူများကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင် လူတိုင်း အထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းနေကြကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။ ဖယ်ထုတ်ခံထားရသော လူလေးဦးမှာလည်း ရွှံ့တဲအိမ်ကလေးထဲတွင် ဆက်လက် ပုန်းအောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟင်းက သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြခဲ့ပြီး သူတို့၏ မိသားစုများကိုပါ လူသားများ၏ ပိုမိုကြီးမားသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်ကာ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်နိုင်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ သို့သော် နောင်တွင် သုတေသနလုပ်ငန်းများတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးရန် လိုအပ်ပေမည်။
ပိုမိုကြီးမားသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုသို့ သွားရောက်ခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးကို သူတို့ မငြင်းပယ်နိုင်ကြပေ။ ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်းကဲ့သို့သော အခြေစိုက်စခန်းငယ်လေးများတွင် ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်း တိုက်ခိုက်ခံရရန်ပင် မလိုပေ။ ဖုတ်ကောင်အုပ်စု တစ်စုစုကသာ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပါက သူတို့အားလုံး အလွယ်တရက် သေဆုံးကြရပေလိမ့်မည်။
ထိုလူလေးဦးသည် မိသားစုများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှောင်ဟင်း၏ နောက်မှ လိုက်ပါ၍ အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဝမ်ချင်လင်၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ရုံမြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အပြင်ဘက်တွင် အရေအတွက် မတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည့် ဖုတ်ကောင်များ ရှိနေကြပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာမူ ထိုမျှများပြားလှသော ဖုတ်ကောင်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကြရသည်။
သာမန်လူများအနေဖြင့် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဝမ်ချင်လင်အတွက်မူ သူတို့ကို အလွယ်တကူပင် ဝင်ရောက်လာစေနိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့က မပျက်မစီး ရှိနေသေးသော ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့၏ စီစဉ်ပေးမှုဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် လွှတ်တင်ပေးလိုက်သည်။
ရဟတ်ယာဉ်ကြီး သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ဟင်းတို့ ရဟတ်ယာဉ်လေ့ကျင့်ရေး အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယင်ချန်း သိလိုက်ရသော်လည်း ထိုနေရာတစ်ခုလုံး အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောင်ဟင်းတို့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်ကို သိသော်လည်း သူတို့ဘက်သို့ ကူးသွားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ယင်ချန်းမှာ ဒေါသများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး လူသတ်ချင်စိတ်သာ ပြင်းပြနေတော့သည်။
ယင်ချန်းက ကျန်ရှိနေသေးသော လက်ထောက်သုံးဦးကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ပျံသန်းသွားသော ရဟတ်ယာဉ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ကြည့်ကြစမ်း၊ မင်းတို့ကို စွန့်ပစ်သွားကြပြီ။ မင်းတို့က အခေါ်ခံရလောက်အောင်တောင် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ တာဝန်လည်း ငါ့မှာ မရှိတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရယ်ဇီချုံက သွားကိုကြိတ်ကာ "ကျွန်တော်တို့က မင်လောင်ရဲ့ သုတေသနလက်ထောက်တွေပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလို မဆက်ဆံရဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ယင်ချန်းရွေ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် "မင်းတို့က ဘယ်သူ့လက်ထောက်တွေ ဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! အခု ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ မင်းတို့က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေပဲ!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ကြင်နာတတ်သော မူရိက "ယင်ဗိုလ်မှူး... အမိန့်ကို ဖီဆန်တော့မလို့လား" ဟု ဝင်ပြောသည်။
ယင်ချန်းက "အမိန့်ကို စောက်ဖက်လုပ်မနေနဲ့! ငါ သေမလို ဖြစ်သွားတာ! ငါ့လူတွေ သေဆုံး ဒဏ်ရာရကုန်ပြီ၊ ဒီစောက်အမိန့်ကို ငါ ဆက်ဂရုစိုက်ရဦးမှာလား။ ငါ အမိန့်ဖီဆန်လိုက်ရင်ရော ငါ့ကို ဘယ်သူက ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ?!" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ယင်ချန်းက အစောင့်များကို "အစောင့်တွေ! သူတို့ကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖုတ်ကောင်တွေ ကျွေးလိုက်စမ်း!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်၍ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလအတွင်း တန်ဖိုးမရှိဟု သတ်မှတ်ခံရသူများမှာ စွန့်ပစ်ခံရတတ်စမြဲပင် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးထက် ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကိုသာ ပိုမိုတန်ဖိုးထားလေ့ရှိကြပြီး မိမိ၏ အသက်ကိုပင် အာမမခံနိုင်ပေ။ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားကြရုံမျှဖြင့်လည်း မည်သည့်အသုံးမှ ဝင်လာမည် မဟုတ်ပေ။