ဟီလင်က အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အမိုးပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ရှီချုန်က သူ၏နောက်မှ ကပ်ပါလာသည်။ အောက်ဘက်ရှိ အခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှီချုန်သည် အမိုးပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဒုတိယထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ကာ အောက်ဘက်ရှိ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
အောက်ဘက်တွင် လူလေးဦးရှိနေပြီး ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲနေကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တစ်ပြင်လုံး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြသော်လည်း မသေသေးဘဲ အော်ဟစ်ကာ အကူအညီတောင်းနေကြသည်။ အကယ်၍ ဟီလင်သာ မပါလာခဲ့ပါk ရှီချုန်သည် သူတို့ကို ကယ်ဆယ်မည်မဟုတ်ပေ။ ကယ်ခဲ့လျှင်တောင် အလကားသာ အချိန်ကုန်မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို နာကျင်မှုမရှိဘဲ အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်လိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေက ကွာခြားသွားပြီဖြစ်သည်။ ဟီလင် ရောက်ရှိနေပြီး လူတွေသာ အသက်ရှူနေဆဲဆိုလျှင် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒဏ်ရာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အကုန်ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေသည်။
သေနတ်ပစ်သံကြောင့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး ရှီချုန်ရှိနေသည့် ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးသည် ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် စုဝေးနေကြပြီး ရှီချုန်ကို လက်လှမ်းမီစေရန် အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးမှာ ကျောက်တုံးရုပ်တုများ ထပ်ထားသကဲ့သို့ တစ်ကောင်ပေါ်တစ်ကောင် နင်းတက်ကာ ကျပ်သိပ်နေကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်သည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို လက်သည်းဖြင့် တွယ်ကပ်လာနိုင်ပြီး နောက်မှဇွန်ဘီများက ၎င်းကိုနင်းကာ ဒုတိယထပ်သို့ အလုအယက် တက်လာကြတော့သည်။ ရှီချုန်သည် သူ၏လက်နက်ကို သိမ်းလိုက်ရပြီး ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။
သူသည် လက်ထဲတွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကိုင်ကာ လမ်းမပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဇွန်ဘီတို့၏ ခေါင်းများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဖြတ်တောက် ပစ်လိုက်သည်။ သွေးချင်းချင်းနီနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လေးဦးမှာ တွားသွားလာကြပြီး "ငါ့ကို ကယ်ပါ၊ ငါ့ကို ကယ်ပါ!" ဟု အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေကြသည်။
ဟီလင် ရောက်ရှိလာပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးကို လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဆိုင်တွင်း၌ လှည့်လည်သွားလာနေသော ဇွန်ဘီများကို ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး အဆိုပါလူကို ဆိုင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကာ ကျန်သူများကိုပါ ဆက်လက် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ ရှီချုန်က နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဟီလင် သည် သံပန်းကာကို ချက်ချင်းချလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို တားဆီးလိုက်သည်။ ဇွန်ဘီများက သံပန်းကာကို ရူးသွပ်စွာ ထုထည့်နေကြပြီး ထုလိုက်တိုင်း နံရံတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဝက်အူများမှာ အနည်းငယ် ကျွတ်ထွက်လာသည်။ ဤပုံစံအတိုင်းဆိုလျှင် သံပန်းကာကြီးမှာ မကြာမီ ပျက်စီးတော့မည်မှာ သေချာပေသည်။
ပြတင်းပေါက်မှန်များ ကွဲအက်သွားပြီး ကာဗာသံဘားများပင် ဇွန်ဘီတို့၏ တွန်းအားကြောင့် လိမ်ကောက်သွားသည်။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာကြသည်။ ဟီလင် က လက်နက်ကိုင်ကာ ၎င်းတို့ကို တစ်ကောင်ချင်းစီ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သော်လည်း ကွက်လပ်များကို ဖြည့်တင်းရန် ဇွန်ဘီအသစ်များက အမြဲတမ်း ရောက်လာနေကြဆဲပင်။ သံပန်းကာမှာ ပြိုလဲတော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဇွန်ဘီအများအပြားမှာလည်း သေနတ်သံကြောင့် ဤနေရာဆီသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်လာကြသည်။
ရှီချုန်သည် ဆိုင်အတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမိုးပေါ်တွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။ ဇွန်ဘီများက ဆိုင်ကို ဘက်ပေါင်းစုံမှ အလုံပိတ် ဝိုင်းဝန်းလာကြသည်။
ရှီချုန်က ပြောလိုက်သည်— "ပုံဆောင်ခဲတွေ မရှာတော့ဘူးလား? အောက်မှာ လူလေးယောက် ရှိနေတယ်။ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်ခံထားရတယ်။ သူတို့တစ်ယောက်စီဆီကနေ သာမန်ပုံဆောင်ခဲ (၂၀၀) စီ ရှာလို့ရနိုင်တယ်လေ။"
ဟီလင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "သူတို့မှာ ပုံဆောင်ခဲတွေ ရှိလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှီချုန်က ပြန်ဖြေသည်— "ရှိတာပေါ့။ မလုံလောက်ရင်တောင်မှ နောက်မှ ပြန်ဆပ်လို့ရပါတယ်။"
ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသဖြင့် ရှီချုန်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။
ဟီလင်က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ဆိုင်ပေါက်ဝဆီသို့ အလွယ်တကူ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် တုန်ယင်နေသော ဆိုင်တံခါးကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် တံခါးကို မထိလိုက်ရသေးမီမှာပင် သေးသွယ်ပြီး ကိုယ်လုံးပါးပါးသော တတိယအဆင့် ပြောင်းလဲထားသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် ဇွန်ဘီအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ထက်ရှသော လက်သည်းများဖြင့် သူ့ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ရှီချုန်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကျပ်ခဲသွားသည်။
ဟီလင်သည် သူ၏လက်လှုပ်ရှားမှုကို အမြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး ထိုသတ္တဝါ၏ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆိုင်တံခါးနှင့်အတူ ဆိုင်အတွင်းဘက်သို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ ဆိုင်ထဲမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟီလင် သည် လက်နက်ကို ချက်ချင်းချိန်လိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူမှာ ဟီလင်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ဟီလင်သည် ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ဝင်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော တတိယအဆင့် ပြောင်းလဲထားသည့် သတ္တဝါမှာ လှိမ့်သွားသည်။ ၎င်းသည် ခုန်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဟီလင်က ၎င်း၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက ခြေထောက်ဖြင့် ၎င်း၏ခေါင်းကို နင်းချလိုက်ရာ 'အစ်' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ကြေမွသွားတော့သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လေးဦးနှင့် ဟီလင် တို့ အားလုံး အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။
နွယ်ပင်ငယ်လေးတစ်ပင်သည် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ရစ်ပတ်ကာ ဟီလင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဟီလင်သည် အလွန်အမင်း ရွံရှာနေသည့်ပုံစံဖြင့် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ပုံဆောင်ခဲကို သေသေချာချာ သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ဖိနပ်များကို စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ရှီချုန် ရောက်လာသည့်အခါ ဟီလင်သည် သူ၏ အနီ၊ အဖြူ၊ အမည်း ရောနှောစွန်းထင်းနေသော ဖိနပ်များကို ရူးကြောင်ကြောင် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ခေါင်းကြေမွနေပြီဖြစ်သော တတိယအဆင့် ပြောင်းလဲထားသည့် သတ္တဝါကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှီချုန်သည် ဆိုင်အတွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဝတ်စုတ် တံမြက်စည်းတစ်လက်ကို ဟီလင်၏ အနားသို့ ယူဆောင်လာပေးကာ "ဒီမှာ၊ ခင်ဗျားဖိနပ်ကို သုတ်လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟီလင်သည် မျက်မှောက်ကြုတ်ကာ သူ၏ဖိနပ်များကို စိတ်ပါလက်ပါ သုတ်လိုက်သည်။
ဟီလင်၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရှီချုန်မှာ ရုတ်တရက် သဘောကျသွားကာ "ဘာလို့ ခြေထောက်သုံးဖို့ စဉ်းစားမိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟီလင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ခြေထောက်မသုံးရင် လက်သီးနဲ့ထိုးရမှာလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"အဲဒါဆို ပိုတောင် ရွံစရာကောင်းသွားမလားလို့"
ရှီချုန်က "ခင်ဗျားမှာ လက်နက်တွေ မရှိဘူးလား" ဟု မေးသည်။
ဟီလင်က လျှာကို သပ်လိုက်ကာ "မသုံးတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဓားယူလာဖို့ မေ့သွားတယ်" ဟု ဆိုသည်။
လူလေးဦးမှာ:
ဟီလင် မှာ:
"ဒီအချိန်အထိ အသက်ရှင်ဖို့ ခင်ဗျား တကယ် ကြိုးစားခဲ့ရတာပဲ"
ဟီလင်သည် သူ၏ဖိနပ်များကို စိုက်ကြည့်ကာ သန့်စင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာမှသာ လက်လွှတ်လိုက်သည်။
ထိုလူလေးဦးသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျပ်သိပ်နေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အားလုံး တုန်ယင်နေကြသည်။
လူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ငိုယိုလာပြီး "ဒါ သေကံမရောက် သက်ဆိုးရှည်တဲ့ အလုပ်ပဲလို့ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ ခင်ဗျားတို့က ပုံဆောင်ခဲတွေလိုချင်လို့ ဆက်လုပ်ခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်ကုန်တော့မယ်!" ဟု အော်ပြောသည်။
ရှီချုန်က ဟီလင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဟီလင် လျှောက်လာပြီး "ယင်ချန်က ရုံမြို့ရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ဖို့အတွက် ပုံဆောင်ခဲတွေ ထုတ်ပေးခဲ့တာ။ သူတို့က အဲဒီ ပုံဆောင်ခဲတွေကို လက်ခံခဲ့ကြတယ်" ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။
ရှီချုန် နားလည်သွားသည်။
ဟီလင်သည် ပုံဆောင်ခဲဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှသာ သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ ထိုလူလေးဦးလုံး ဇွန်ဘီ ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် ကိုက်ခဲခံထားရသည့် ဒဏ်ရာများရှိပြီး သွေးနှင့်အသားများ ပွင့်ထွက်နေသည်။ အစိမ်းနှင့်အမည်း ရောနေသော ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။
ဟီလင်က "အသက်ရှင်ချင်ကြသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လူတစ်ဦးက သွားကိုကြိတ်ကာ "ဘယ်သူက မရှင်ချင်ဘဲ နေမလဲဗျ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာ အသက်ဆက်ရှင်ဖို့အတွက် အခုချိန်ထိ ရုန်းကန်လာခဲ့တာ အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းအတွက်ပဲလေ!" ဟု ပြောသည်။
နောက်လူတစ်ဦးက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း "ငါတို့ ပြီးသွားပါပြီ၊ အရှင်လွတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ဇနီးက အခြေစိုက်စခန်းမှာ ငါ့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ၊ ငါသာ သေသွားရင် သူ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ငိုကြွေးနေသော လူက ရုတ်တရက် ကျိန်ဆဲတော့သည်။ သူက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေရတော့မည်ဖြစ်ရာ ဘာကိုမျှ မကြောက်တော့ပေ။ "အဲဒီ ခွေးသား ဗိုလ်မှူးက ငါတို့ကို တမင်တကာ အသေခံခိုင်းဖို့ လွှတ်လိုက်တာပဲ! ဒါ အန္တရာယ်များတဲ့ မစ်ရှင်မှန်းသာ ငါတို့မသိရင် သူ အဲဒီလောက် များပြားတဲ့ ပုံဆောင်ခဲကြေးကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"
ဟီလင်:
ဟီလင်က "ဗိုင်းရပ်စ်ကို ကုသဖို့အတွက် သာမန်ပုံဆောင်ခဲ (၁၀၀) နဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့အတွက် နောက်ထပ် (၁၀၀) ပေးပါ။ ခင်ဗျားတို့မှာ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီးရှိပြီး ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကလည်း မြန်မြန်ပျံ့နှံ့နေတယ်။ ဇွန်ဘီ မဖြစ်ချင်ဘူးဆိုရင် မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အသက်ရှင်ချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဇွန်ဘီတွေနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားချင်တာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လူလေးဦးသား အတူတကွ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်— "ရှင်ချင်တာပေါ့ ဗျ!"
ဟီလင်: "လူတစ်ယောက်ကို သာမန်ပုံဆောင်ခဲ (၂၀၀) စီပေး၊ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ်။"
လူလေးဦးသား:
ဟီလင် က "သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ကုသပေးနိုင်ပြီး ဒဏ်ရာတွေကိုလည်း ကုသပေးနိုင်တယ်။ ကုန်ကျစရိတ်ကတော့ သာမန်ပုံဆောင်ခဲ (၂၀၀) ဖြစ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့မှာ ပုံဆောင်ခဲတွေ ရှိရင် အမြန်ဆုံး ထုတ်ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူလေးဦးမှာ အံ့သြငေးမောသွားကြသည်။ သာမန်ပုံဆောင်ခဲ (၂၀၀) ဟူသော မိုးထိအောင် မြင့်မားသည့် ဈေးနှုန်းအကြောင်းကို ကြားရုံသာမက သူတို့၏ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကိုပါ ကုသပေးနိုင်သည်ဟူသော စကားကိုပါ ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအရာက လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူ လူစုတစ်စု၏ လိမ်ညာခံလိုက်ရခြင်းနှင့် ဘာကွာခြားတော့မည်နည်း။
ငိုကြွေးနေသော လူက သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းတို့က အဲဒီ ခွေးသား ဗိုလ်မှူးနဲ့ တစ်စုတည်းပဲ၊ ငါ လုံးဝမယုံဘူး!" ဟု ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဟီလင် က လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး "သွားကြစို့၊ ဇွန်ဘီတွေက သူတို့ရဲ့ စိတ်သဘောထားနဲ့မှ တော်တာ။ အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့တော့" ဟု ဆိုသည်။
ဟီလင်:
"ခဏနေပါဦး!" အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လူက နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ပြောလာသည်— "ကျွန်တော့်ကို အရင်ကုသပေးပါ၊ ဆေးဖိုးကို နောက်မှပေးမယ်။"
ဟီလင် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရတယ်လေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းမျိုးကို သူ လုပ်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သောကြောင့် ကြွေးတင်သွားမည်ကို သူ မစိုးရိမ်ပေ။
ထိုလူက "အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ဖယ်ရှားပေးပါ" ဟု ပြောသည်။
ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို မည်သူမျှ မကုသနိုင်ပေ။ အကယ်၍သာ သူသည် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါက ဒဏ်ရာများမှာ အမှုအရာပင် မဟုတ်တော့ပေ။
ဟီလင် က "ကောင်းပြီ" ဟု ဆိုသည်။
သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး လူကြီးတစ်ဦး၏ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိသော သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုလူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုလူက လက်ကိုဆန့်ကာ သွေးပင်စည်ပန်း ကို ဖမ်းယူလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ထို့နောက် သွေးပင်စည်ပန်း ၏ ပါးစပ်ကို ဝန်းရံထားသော နွယ်ပင်ငယ်လေးများသည် ရုတ်တရက် ရှည်ထွက်လာပြီး ထက်ရှသော ဆူးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ထိုလူ၏ လည်ပင်းဒဏ်ရာထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
ထိုလူမှာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သွေးပင်စည်ပန်း ကို လွှင့်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ဟီလင် က "မလှုပ်နဲ့၊ အဆိပ်ဖြေပေးနေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူမှာ ပျော့ပြောင်းနေသော သွေးပင်စည်ပန်း ကို ကိုင်ရင်း မလှုပ်မယှက် ဆက်လက်နေရတော့ပြီး ၎င်းက သူ၏သွေးများကို 'ဂလုဂလု' မြည်အောင် စုပ်ယူနေသံကို နားထောင်နေရသည်။ ဤခံစားချက်မှာ အလွန်တရာမှ ထိတ်လန့်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
သူသည် ယခင်က ကျီယုံ ထံမှသာ ကြားဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အဆိပ်ဖြေသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် တွေ့ဖူးသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူလည်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေမိသည်။
ကျန်ရှိနေသော လူသုံးဦးမှာမူ ၎င်းတို့၏ အပေါင်းအပါ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရုပ်အလောင်းအဆိပ်များ လျင်မြန်စွာ လျော့ပါးသွားကာ အပြာနှင့်အမည်း ရောင်စွဲနေခြင်းများ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ မူလအရေပြား အသားအရောင်အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကြသည်။ ထိုအခါ အဝိုင်းပုံစံ အနီရောင် သွေးပင်စည်ပန်း လေးသည် ၎င်း၏ နွယ်ပင်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ၎င်း၏ တစ်ခုလုံးမှာ ယခင်ကထက် တစ်ပတ်ခန့် ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။
ဟီလင် က သွေးပင်စည်ပန်း ကို ပြန်သိမ်းယူလိုက်ပြီး "ပုံဆောင်ခဲတွေ" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ထိုလူသည် မိမိ၏ ပုံစံကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှလွဲ၍ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်၏ အနံ့အသက်ပင် မရှိတော့ပေ။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် တကယ်ပဲ ပြေပျောက်သွားပြီပေါ့လေ။
ထိုလူသည် မဝံ့မရဲဖြင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိသမျှ ပုံဆောင်ခဲများကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ အတိအကျ (၁၀၀) ပြည့်သွားလေသည်။
ဟီလင် က "ဒဏ်ရာတွေအတွက် ကုသမှု လိုသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုလူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ "ကျွန်တော့်မှာ ပုံဆောင်ခဲတွေ ထပ်မရှိတော့ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဟီလင် လည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။
ကျန်လူသုံးဦးမှာလည်း အဆိပ်ဖြေသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အပြိုင်အဆိုင် အဆိပ်ဖြေပေးရန် တောင်းဆိုကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အတူတူပင်ဖြစ်သော အထည်အိတ်ငယ်များကို ထုတ်ယူလာကြရာ အိတ်တစ်လုံးစီတွင် သာမန်ပုံဆောင်ခဲ (၁၀၀) စီ ပါဝင်နေကြသည်။
ဤအရာများမှာ လင်မြို့ ကို စူးစမ်းလေ့လာရန်အတွက် ဟီလင် ပေးအပ်ခဲ့သော ဆုလာဘ်များ ဖြစ်ပုံရပြီး အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ရက်ရောလှပေသည်။
ဟီလင် က သွေးပင်စည်ပန်း ကို အသုံးပြု၍ ၎င်းတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကုသပေးလိုက်သည်။ လူလေးဦးစလုံးကို ကုသပြီးသွားချိန်တွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိಿದ್ದ သွေးပင်စည်ပန်း လေးမှာ ဘောလုံးတစ်လုံးစာခန့် ရှိလာသည်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့ရာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် မည်မျှများပြားစွာ ရှိခဲ့သည်ကို ဖော်ပြနေပေသည်။
ဟီလင် သည် သွေးပင်စည်ပန်း နှင့် အထည်အိတ်လေးလုံးကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ပြန်လည် လွယ်လိုက်သည်။
ထိုလူလေးဦး၏ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်များ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာများ အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း လင်မြို့ မှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်သမျှ၊ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေ၍ ပတ်တီးစည်းခြင်း သို့မဟုတ် ကုသမှုခံယူခြင်း ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ရောဂါကူးစက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့ သေဆုံးရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြသော ဇွန်ဘီများမှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် မဝင်ရောက်လာကြဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေကြသည်ကို ထိုလူလေးဦး နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဟီလင် က တံခါးဝဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီများ၏ ဖိအားကြောင့် ဇွန်ဘီများ ကွဲထွက်သွားကြကာ နောက်ဆုံးတွင် မလိုချင်ဘဲနှင့်ပင် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ကျီယုံ နှင့် ရှီချုန် တို့ မောဟိုက်ပြင်းစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လဲကျနေသော ဇွန်ဘီများသာရှိပြီး မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်မျှမရှိတော့ဘဲ အလွန်တရာ ရှင်းလင်းလန်းဆန်းနေသည့် လမ်းမကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဟီလင် ရှိနေသည့် မည်သည့်နေရာမဆို ဤကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေမည် ဖြစ်သောကြောင့် မိတို့ မှန်ကန်သောနေရာကို ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျီယုံ က သိလိုက်သည်။
ထို့အတူပင် သူတို့သည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းမှ ဟီလင် ကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ကျီယုံ နှင့် ရှီချုန် တို့ ရောက်ရှိလာပြီး မကြာမီမှာပင် ဟီလင် သည်လည်း သူ၏အဖွဲ့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သန့်ရှင်းနေသော လမ်းမကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီးမှသာ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကြကာ ဟီလင် တို့အဖွဲ့၏ ခြေရာကို လိုက်လံရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ဟီလင် ဝင်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူလေးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးတွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေကြပြီး သွေးများ စီးကျနေကာ အသက်ရှင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပုံ ပေါ်နေသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဟီလင် သည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင် ဟီလင် ကို မျက်စိစုံမှိတ်ပြကာ ထိုလူလေးဦး၏ ဒဏ်ရာများကို သွားရောက်စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြန်လျှောက်လာပြီး "သွေးတွေက အနီရောင်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
တစ်နည်းဆိုရသော် သူတို့မှာ ရောဂါကူးစက်ခံထားရခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားသည့် ချောမောသော လူငယ်လေးမှာ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံးတွင် ကောလာဟလ ထွက်ပေါ်နေသည့် ရောဂါကူးစက်ခံရသူများကို ကုသပေးနိုင်သော ဆရာဝန် ဟီလင် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ဟီလင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အမှန်တရားက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် မယုံဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း မှ လူများပြောပြချက်အရ ဆရာဝန် ဟီလင် သည် လူများကို ကုသရန်အတွက် လူနှင့်တူသော ဘီလူးငယ်လေး တစ်ကောင်ကို အသုံးပြုသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့ဆိုလျှင် ထိုဘီလူးငယ်လေးမှာ ယခု ဘယ်မှာနည်း။
ဟီလင် ၏ အကြည့်တို့သည် ဟီလင် ၏ ဖောင်းကြွနေသော ကျောပိုးအိတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်ကာ အစပြု၍ လက်ဆွဲရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လျက် "ခင်ဗျားက နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဆရာဝန် ဟီလင် ဖြစ်မှာပါဗာ။ နာမည်ကျော်ကြားတာကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟီလင် က ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှ မကြည့်ဘဲ ဟီလင် ၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ "ကျွန်တော့် ကျောပိုးအိတ်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။ စိတ်မကောင်းစရာပါပဲ၊ ခင်ဗျား မြင်ချင်နေတဲ့ လူနှင့်တူတဲ့ ဘီလူးက ကျွန်တော့်အနားမှာ မရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟီလင် ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အတွေးများကို တစ်ဖက်လူက ဖတ်ပြလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဟီလင် အနေဖြင့် အရှက်ကွဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီယုံ မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရလေသည်။