ဟီလင် ကားကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ မကြာမီ ရုံမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အဝေးပြေးလမ်းမကြီးမှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ရှေ့တွင် စွန့်ပစ်ထားသော မော်တော်ယာဉ်တစ်စီးက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟီလင် ကားကို ရပ်လိုက်ရပြီး "ဒီမြင်ကွင်းက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ထိုင်ခုံကိုမှီရင်း "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇွန်ဘီညီလေးက ဒီဘက်မှာ ဝင်ပါမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး "လမ်းကြေးပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့" ဟု ဆိုသည်။
ဟီလင် က "အစားအစာလိုချင်ရင် ငါပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေလိုချင်ရင်တော့ ငါ့မှာ တကယ်မကျန်တော့ဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဟီလင် သည် တာဝန်ထွက်တိုင်း ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို အမြောက်အများ စုဆောင်းခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် သုံးစွဲသည်အပြင် အများစုကိုလည်း ဝမ်ချင်လင်ထံ ပေးခဲ့သဖြင့် သူ့၏ ငွေစုသေတ္တာလေးမှာ ကုန်ခါနီးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် ဟီလင် သည် လမ်းဘေးမြက်ခင်းများထဲမှ ထွက်လာကြသော လူအချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဓားများ၊ သစ်သားတုတ်များနှင့် တုတ်ချောင်းများပါသည့် လက်နက်များကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အခြေအနေဆိုးရွားနေပုံရသည်။
သူတို့သည် စွန့်ပစ်ထားသော မော်တော်ယာဉ်၏ နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေကြပြီး တစ်ဦးမှာ ဟီလင် ကို ချိန်ရွယ်ထားသည့် သစ်သားတုတ်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့၏ ဝတ်စုံနှင့် သစ်သားတုတ်ကို ကိုင်ထားပုံအရ ကြည့်ရသည်မှာ စစ်ပြေးများမဟုတ်ဘဲ သာမန်အရပ်သားများ ဖြစ်ပုံရသည်။
သူတို့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် "ကားပေါ်ကလူတွေ သေချာနားထောင်စမ်း! ရုံမြို့ထဲ ဝင်ချင်ရင် ပိုက်ဆံ၊ အစားအစာ ဒါမှမဟုတ် ပုံဆောင်ခဲစေ့တွေကို ချန်ထားခဲ့ရမယ်!" ဟု အော်ပြောကြသည်။
ဟီလင် က မည်သို့မျှ မတွေဝေဘဲ အာကာသထဲမှ ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ဖာကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ဆီသို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။
ဟီလင် က "လမ်းဖယ်စမ်း!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူအုပ်ကြီးသည် ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ဖာအပြည့်အစုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ စိမ်းသွားကြသည်။
ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် ဝမ်းဝအောင် စားရဖို့ပင် အလွန်ခက်ခဲနေပြီဖြစ်ရာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခြင်း မကုန်ဆုံးခြင်းကို မည်သူကများ ဂရုစိုက်တော့မည်နည်း။
လူတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ပြေးလာပြီး ခေါက်ဆွဲခြောက်ဖာကို ပွေ့ဖက်ကာ ဖွင့်ဖတ်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထုပ်တစ်ထုပ်မျှပင် မလျော့ဘဲ အပြည့်အစုံပါရှိနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။
သူတို့အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး လူတိုင်း၏မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရမ္မက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို အပြန်အလှန် မြင်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "သတ်လိုက်တော့၊ သူတို့က ခင်ဗျားကို လုယက်ချင်နေတာ" ဟု ပြောသည်။
ဟီလင် က ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ "မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ကားကို ဆွဲလှိမ့်ချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လုပ်စရာ လိုသေးလို့လား" ဟု ဆိုသည်။
ဟီလင် အံ့အားသင့်သွားပြီး "မင်းရဲ့ ဇွန်ဘီလက်ပါးစေတွေကို မခေါ်လာတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ့မှာ ဇွန်ဘီလက်ပါးစေများ မရှိသော်လည်း မာကျောသော ကွန်ကရစ်နှင့် ကတ္တရာလမ်းများကိုပင် ထိုးဖောက်နိုင်ပြီး လမ်းပိတ်နေသည့် ကားများကို ဘေးဘက်ရှိ မြောင်းများထဲသို့ ပစ်ချပစ်နိုင်သော ထူထဲရိုင်းစိုင်းလှသည့် နွယ်ပင်အုပ်စုကြီးများ ရှိနေသည်။ ထိုလူအနည်းငယ်မှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ ခေါင်းကိုပိုက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြကာ အခြား မကောင်းသောကြံစည်မှုများကို လုပ်ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က ဟီလင် ကို မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ပြလိုက်သည်။
ဟီလင် လည်း သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး အထင်ကြီးလေးစားမိခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ဘာများပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။
အရပ်သွားမော်တော်ယာဉ်သည် ရုံမြို့ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားခဲ့ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူဖြစ်စေ၊ ဇွန်ဘီဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ဦးမျှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
തീർച്ചဒါက ဟီလင် ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ မြင်ရတာပေါ့။ ဝမ်ချင်လင်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာထဲမှာတော့ ဒါနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေပါတယ်။
ဝမ်ချင်လင်က ရုတ်တရက် "ကျွန်တော့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်နေတာလို့ သံသယဖြစ်မိတယ်" ဟု ပြောလိုက်ရာ ဟီလင် က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာပြီး "ခင်ဗျားရဲ့စွပ်စွဲမှုကို ကျွန်တော် ငြင်းပယ်လို့ရပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "ဒါက စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အမြင်သဘောထားလို့ ရှင်းပြချင်လို့လား" ဟု မေးသည်။
ဟီလင် က သူ့ကို တစ်ဖက်စောင်းငဲ့ကာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နားလည်သွားကာ "ကျီယုံ တို့ ရောက်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က "သူတို့ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ဟီလင် နားလည်သွားကာ "ငါတို့အရင်က ရုံမြို့ကို ရောက်ဖူးတယ်။ အစက ရှီချုန် ရဲ့ ခေါင်းဖြတ်အစီအစဉ်ကို တားဆီးဖို့အတွက်ပေါ့။ ရဟတ်ယာဉ် လက်နက်ကိုင်တစ်စင်း သုံးဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် ဒီကိုရောက်လာမှ လက်နက်ကိုင်ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်း ရဖို့က အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားလို့ နောက်ပြန်လှည့်လာခဲ့ရတာ" ဟု ပြောပြသည်။
လူအင်အားသက်သက်ဖြင့်ဆိုလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ လေတပ်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသည် ယခုအခါ ဇွန်ဘီတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်နေပြီး ဇွန်ဘီစစ်သား အများအပြား ရှိနေသည်။ သို့သော် သူတို့အများစုမှာ ရုံမြို့ရှိ ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသော သာမန်အရပ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ ရုံမြို့၏ လူဦးရေမှာ လင်မြို့ လောက် မများသော်လည်း လူဦးရေ တစ်သန်းကျော် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် စတင်ဖြစ်ပွားချိန်က ကမ္ဘာ့လူဦးရေ ခြောက်ဘီလီယံ၏ ထက်ဝက်မှာ ဇွန်ဘီများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်မျှသာလျှင် ဇွန်ဘီများ၊ ဗီဇပြောင်းလဲမှုများနှင့် အပင်များ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ရုန်းကန်ရှင်သန်နေကြရသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "သူတို့မှာလည်း အတူတူပဲ စဉ်းစားချက် ရှိနေတာလား" ဟု မေးသည်။
ဟီလင် က "ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟီလင် မှာလည်း လက်နက်ကိုင်ရဟတ်ယာဉ်တွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဟီလင် ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြတ်သားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအရ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရုံဖြင့် ကျေနပ်နေမည်မဟုတ်ဘဲ လင်မြို့ သို့ သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မည်။ ရုံမြို့သည် လေတပ်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟူသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်စဖူးဖြစ်သဖြင့် သူ သိထားရန် သေချာသည်။ ကျီယုံ နှင့် အခြားသူများက အခြေအနေများကို ရှင်းပြခဲ့လျှင်တောင်မှ သူ ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် မတွေ့ရမချင်း ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် သူတို့နှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းကို ဟီလင် လုံးဝ အံ့အားမသင့်ခဲ့ပေ။
ဝမ်ချင်လင်သည် ရုံမြို့တစ်မြို့လုံးကို စူးစမ်းစစ်ဆေးပြီးနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟီလင် ၏ လက်အောက်ငယ်သားများတွင်လည်း စိတ်စွမ်းအင်ရှင်များ ရှိကြပြီး အစိမ်းသက်သက် စိတ်စွမ်းအင်လှိုင်းများ၏ ထောက်လှမ်းမှုကို ခံစားမိကာ ဟီလင် ထံ သတင်းပို့ခဲ့ကြသည်။
ရုံမြို့မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေစိုက်စခန်းကို တည်ဆောက်ထားကြပြီး ရုံမြို့တွင်းရှိ ရိက္ခာများကို မှီခိုကာ အမိအရ အသက်ဆက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟီလင် နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ရုံမြို့ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ ဘဝများကို လုံးဝ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူတို့အား အလွန်အမင်း သတိကြီးကြီးထားကာ ကာကွယ်နေသော်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များနှင့် အဆင့်အတန်းကြောင့် မခုခံဝံ့ကြဘဲ အမျက်ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ သူတို့ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြရန်သာ မျှော်လင့်နေကြသည်။
ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်းကို ရုံမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရာ လမ်းဆုံလမ်းခွတွင် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် ဟီလင် နှင့် ဝမ်ချင်လင်တို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုပါက ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်းကို ဖြတ်သွားကြရမည်ဖြစ်သည်။
ဝေးလံသောနေရာမှနေ၍ ဖုံးကွယ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လက်နက်များကို ပွေ့ချီကာ လမ်းဘေးတွင် ကင်းစောင့်နေကြသော လူအုပ်စုတစ်စုကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရရာ ထင်ရှားစွာပင် ဟီလင် ၏ လူများပင် ဖြစ်သည်။
ရှေ့တွင် လမ်းပိတ်ဆို့မှု ရှိနေသဖြင့် ဟီလင် က ကားကို ရပ်လိုက်သည်။ သူက ဝမ်ချင်လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ချင်လင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုပုံ မပေါ်ပေ။
ဟီလင် က ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး "ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု ပြောသည်။
ဟီလင် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရာ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာကြသော စစ်သားများက အလေးပြုကြပြီး ဗိုလ်မှူးကြီး ရှောက် ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
ဟီလင် က "ဗိုလ်မှူးကြီး ယင် ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
စစ်သားက "ဗိုလ်မှူးကြီး ယင်က အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်းသည် လင်မြို့ နှင့်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ချင်လင်၏ ယဉ်ကျေးမှုအခြေစိုက်စခန်းနှင့်ဖြစ်စေ နှိုင်းယှဉ်ပါက အတိုင်းအတာအားဖြင့် ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ များပြားလှမည် မဟုတ်သော်လည်း မြေဓာတ်စွမ်းအင်အသုံးပြုသူများ ကျန်ရှိနေသေးဖွယ် ရှိသည်။
ကျီယုံ၊ ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့ အလျင်အမြန် ထွက်လာကြပြီး ဟီလင် ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
ကျီယုံ က ပြုံးလျက် "ငါပြောသားပဲ၊ ငါတို့ဘော့စ်က မာကျောတယ်။ ဇွန်ဘီလှိုင်းတံပိုးကြီးတောင် သူ့ကို မတားနိုင်ဘူးလို့" ဟု ပြောသည်။
ဟီလင် က "မင်အို အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးသည်။
ကျီယုံ က "မင်အိုကတော့ အကောင်းသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေကတော့ အဲဒီလောက်အခြေအနေ မကောင်းလှဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျီယုံ က ဟီလင် ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဟီလင် ၏ လူများဖြစ်သော်လည်း ဟီလင် ၏ အဖွဲ့နှင့်အတူ လက်တွဲလုပ်ကိုင်နေရသဖြင့် မည်သည့်ကောင်းကျိုးမှ ထွက်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
ကျီယုံ က ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလေသည်။
သူတို့သည် လင်မြို့ မှ ထွက်ပြေးလာကြပြီး မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ ဇွန်ဘီများက ဆက်လက်မလိုက်လံတော့ပေ။ သူတို့သည် နောက်တစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရေးကို ဆွေးနွေးရန် ရပ်တန့်ခဲ့ကြပြီး ယင်ချန်းက ရုံမြို့သို့သွားကာ လက်နက်ကိုင်ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်း ယူဆောင်လာပြီးနောက် လင်မြို့ သို့ ပြန်သွားကာ တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။
ကျီယုံ နှင့် ကျန်နှစ်ယောက်တို့က ဤအကြံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြပြီး ရုံမြို့၏ အခြေအနေများကို ရှင်းပြခဲ့ကြသည်။ လူအင်အား အလွန်နည်းပါးသဖြင့် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းကို မည်သို့မျှ ရယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယင်ချန်းက သူတို့၏စကားကို မယုံကြည်ဘဲ တောင်ဘက်မှ အနောက်ဘက်သို့ လမ်းကြောင်းလွှဲကာ ရုံမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရုံမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ သူတို့သည် ရုံမြို့အခြေစိုက်စခန်းတွင် တည်းခိုခဲ့ကြသည်။ အခြေစိုက်စခန်း ခေါင်းဆောင်မှာ မည်သည့်အရာမျှ မပြောရဲဘဲ ခေတ္တခဏ နေထိုင်ခွင့်ပြုရန်သာ သဘောတူခဲ့ရသည်။
ကျီယုံ က ဒေါသတကြီးဖြင့် "အဲဒီ ယင်ချန်းဆိုတဲ့ ကောင်ယုတ်မာက ငါတို့ ဒီဒေသကို ရောက်လာတာကို အသုံးချပြီး ရှေ့ဆုံးကနေ ဦးဆောင်ပြီး လေတပ်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ထောက်လှမ်းခိုင်းတယ်။ ငါတို့က ငြင်းတော့ သူက ငါတို့ပေါ် တိုက်ခိုက်တယ်။ မင်အိုသာ မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့ သေချာပေါက် ပြန်တိုက်ခိုက်မိမှာ" ဟု ပြောပြသည်။
ဟီလင် ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "သူ့အဖွဲ့ထဲမှာ စိတ်စွမ်းအင်အသုံးပြုသူတွေ မရှိဘူးလား"
ဟီလင် က "လင်ရှန် ကတော့ သူ့ရဲ့စွမ်းအားက ကန့်သတ်ချက်ရှိလို့ အသေးစိတ် မထောက်လှမ်းနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုမှာ ဇွန်ဘီတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သူသိပြီး တစ်ယောက်ယောက်က သွားထောက်လှမ်းဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့" ဟု ပြောပြသည်။
ကျီယုံ က "ထောက်လှမ်းစရာလား၊ ခွေးမှပဲ! သူက ငါတို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ သေစေချင်နေတာ! အဲဒီ သစ္စာဖောက်ကောင်က လူကောင်းတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး!" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"အများအကျိုးအတွက်နဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက် ကိုယ့်အသက်ကို စတေးလိုစိတ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့မှာ အနည်းငယ်တောင် မရှိဘူးပဲ။ ခင်ဗျားတို့လို လူတွေက ဘယ်လိုစစ်သားတွေလဲ" ဟု နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်ချန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော လင်ရှန်ပင် ဖြစ်သည်။
"ငါ့ရဲ့စတေးလိုစိတ်က ခင်ဗျားတို့လို တုံးအတဲ့ကောင်တွေအတွက် မဟုတ်ဘူးကွ!" ကျီယုံ က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သည်းခံလာခဲ့ရပြီး ယခုအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
လင်ရှန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်ကို သူတို့ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ဆန္ဒကနေ မြင်နိုင်တယ်။ ခင်ဗျားကို ခွေးတစ်ကောင်လို့ ခေါ်ရင်တောင် ခင်ဗျားက လက်မခံချင်သေးဘူးပေါ့!" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့မိဘိုးကိုများ! မင်းတို့တစ်မိသားစုလုံး ခွေးတွေ!" ကျီယုံ မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်း အစွန်းသို့ ရောက်သွားကာ လင်ရှန်ဆီသို့ မီးလုံးတစ်လုံး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
လင်ရှန်သည် ထက်မြက်သော အာရုံခံစားနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိသည့် စိတ်စွမ်းအင်အသုံးပြုသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရေပန်ဆီးတားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ တရွှီရွှီမြည်သံနှင့်အတူ ရေနွေးငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရေနွေးငွေ့များ ကင်းစင်သွားသောအခါ ယင်ချန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ယင်ချန်းက ပြုံးစစဖြင့် "ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ အခုမှ ပြန်ရောက်လာပြီး ချကြတော့တာပဲလား။ ငါ့ကိုများ အာဏာမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ဟု ဆိုသည်။
ယင်ချန်းသည် ဟီလင် ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ စိုက်ကြည့်လျက် "တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိတဲ့သူကို ရှာစမ်းပါ။ စိတ်စွမ်းအင်သုံးတဲ့သူတွေကို မစော်ကားနဲ့။ နိုင်သွားရင်တောင် ဒါက တကယ့်အောင်မြင်မှုမှ မဟုတ်တာ" ဟု ပြောသည်။
ဟီလင် က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ကာ "မင်းကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားတာ မရှိဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ရည်မှန်းချက် ပေါက်မြောက်ဖို့ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ရဲတဲ့သူပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ယင်ချန်းက ရယ်မောလျက် "ဟာလေ၊ လူတိုင်းက ကိုယ့်အသက်ကိုယ်ပဲ ကြည့်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ယင်ချန်းက ဟီလင် ၏ ရပ်ထားသော မော်တော်ယာဉ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "ခင်ဗျား မိတ်ဆွေတွေ ခေါ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်လိုလို့ မိတ်မဆက်ပေးရတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဟီလင် က မလှုပ်ရှားဘဲ ကျီယုံ က မော်တော်ယာဉ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့ခန်းတွင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဟီလင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျီယုံ မှာ — ????!!
အမလေး ဘုရားရေ! ဘော့စ်ကတော့ အကြမ်းဆုံးပဲ! ဒီအထိ သွားပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် မြို့တော်ဝန်ကိုပါ တကယ် ပြန်သယ်လာနိုင်တယ်ပေါ့လေ!
ကျီယုံ သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် အကြောင်းကို ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့ထက် ပိုမိုသိရှိထားသူဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို ရိုသေလေးစားသလို အလွန်လည်း ကြောက်ရွံ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ကျီယုံ က ယင်ချန်း တစ်ခုခု ပိုမို ရူးသွပ်တာမျိုးလုပ်ပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို ကိုယ်တိုင် သွားစော်ကားလိုက်ပါက သူ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်လာသည်။
ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ စွမ်းအားအကြောင်းကို ကြားဖူးကြသဖြင့် သူ ဟီလင် နှင့်အတူ ပြန်ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဟီလင် ကို စိုက်ကြည့်ကာ ရှင်းပြချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
တောင်ဘက်မြို့တော်၏ ခေါင်းဆောင်ကို တိတ်တဆိတ် သယ်ဆောင်လာနိုင်သည်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။ တောင်ဘက်မြို့တော်မှ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးများ သူတို့နောက်ကို လိုက်လာကြတော့မှာလား။
ယင်ချန်းက ဟီလင် ဘက်မှ တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလျက် "ဒါက တောင်ဘက်မြို့တော်က နာမည်ကြီး ဆရာဝန် ကမ္ဘာပျက်ကပ် လား" ဟု မေးသည်။
လင်ရှန်က ရုံမြို့ကို စူးစမ်းလေ့လာရန် စိတ်စွမ်းအင်အသုံးပြုသူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြောင်း၊ လူနှစ်ဦးသာ လာကြပြီး ဟီလင် မှာ စိတ်စွမ်းအင်အသုံးပြုသူ မဟုတ်သဖြင့် ကျန်တစ်ဦးမှာ တောင်ဘက်မြို့တော်မှ ဆရာဝန် ကမ္ဘာပျက်ကပ် သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ့အား ပြောပြဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ယင်ချန်းက ဤကဲ့သို့ မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယင်ချန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် "ယာဉ်ပေါ်က မိတ်ဆွေတို့၊ ဘူတာရုံကို ရောက်လာကြပါပြီ။ ဘာလို့ ဆင်းလာပြီး စကားမပြောကြတာလဲ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် မြို့ထဲမှ အူလှိုက်သည်းင် အော်ဟစ်သံများနှင့် အကူအညီတောင်းခံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လူအတွေရှေ့တွင် အကြိမ်ကြိမ် ခုန်ပျံကာ မီတာတစ်ရာအကွာရှိ မြို့တွင်း အဆောက်အအုံများအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဟီလင် သည် သူ၏ အာကာသစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ပြီး ဟီလင် ကလည်း သူ၏ တောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လျက် အရေးတကြီး လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ကျီယုံ က သက်ပြင်းချကာ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ရှီချုန် နှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် လိုက်သွားကြသည်။
ယင်ချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်အမင်း ရောထွေးင်ဝေသွားကြသည်။
ဒါ လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်သေးရဲ့လား။ ယုန်တစ်ကောင်တောင် ဒီလိုမျိုး မခုန်နိုင်ဘဲ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။
အဖြစ်အပျက်ကို သဘောပေါက်သွားကြသောအခါ ယင်ချန်းက အသံကုန်အော်လိုက်သည် — "ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့ မလိုက်သွားကြတာလဲ!"
ယင်ချန်းသည် သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ကျန်သူများမှာမူ မင်အိုနှင့် သူ၏လက်ထောက်ကို ကာကွယ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။