Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 4: Instinct | NovelPing

ဝမ်ချင်းလင် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။

သူသည် အိပ်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏သတိအသိစိတ်သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရှိ တောင်ဘက်မြို့ (South City) ၏ လမ်းမကြီးများနှင့် လမ်းသွယ်များပေါ်တွင် လွင့်မျောသွားကာ တောင်ဘက်မြို့အတွင်း ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

လုဖုန်းကျွယ် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီ။

ရှုရှန်ဖေး သည် လုဖုန်းကျွယ် ကို နောက်ကျောဘက်မှ ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဝင်ရောက်လုပ်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုရှန်ဖေး က သူ့ကို နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့်ထိုးပြီးနောက် ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲသို့ ချက်ချင်းပင် တွန်းချလိုက်သည်။ ကျန်သူများမှာ ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်သောကြောင့် ရှုရှန်ဖေး ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ကြပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ မည်သူမျှလည်း လုဖုန်းကျွယ် အား နောက်ကျောမှ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုအတွက် သတိနှင့်နေရန် သတိပေးကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချင်းလင် ထရပ်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာ အိပ်ငိုက်နေကြသည်။

သူသည် သွေးတိတ်ဆေးများ များနှင့် ပတ်တီးများကို ရှာဖွေလိုသဖြင့် သူ၏အိမ်နှင့် မဝေးလှသော ဆေးခန်းတစ်ခုဆီသို့ သွားခဲ့သည်။

ချည်စတစ်စပင် မကျန်ရစ်အောင် အလုအယက် ဖျက်ဆီးလုယက်ခံထားရသည့် ဗလာကျင်းနေသော ဆေးစင်များကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချင်းလင် မှာ ပြောစရာစကားလုံးပေါင်း သန်းနှင့်ချီ ရှိနေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားစဉ်က ဆူညံသံမှာ သေးငယ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက တောင်ဘက်မြို့အတွင်းရှိ ဇွန်ဘီအားလုံးကို လှုပ်ရှား restlessness ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်းလင် က သူ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ခံစားသိရှိနိုင်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှပြီး သူသည် တောင်ဘက်မြို့၏ ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

သူ့ခေါင်းထဲတွင် အတွေးပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဇွန်ဘီများကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်ကြည့်လိုစိတ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏စိတ်စွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး လုဖုန်းကျွယ် ကို ဝန်းရံနေကြသော ဇွန်ဘီများကို သူ့အား မထိခိုက်ကြရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြသော ဇွန်ဘီများမှာ အလွန်တရာ မလိုလားမတပ်မက်ကြသော်လည်း ဤအမိန့်ကို ဖီဆန်ရန် နည်းလမ်းမရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် လုဖုန်းကျွယ် ကို ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဟိန်းဟောက်နေကြတော့သည်။

လုဖုန်းကျွယ် ၏ ကားမှာ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြောင့် ပြောင်းပြန်လှန်ခံထားရပြီး နံရိုးအောက်တွင် စိုက်ဝင်နေသော သစ်သားဆူး ကြောင့် သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် သူ၏ဘဝကိုပင် သံသယဝင်လာစေခဲ့သည်။ သူသည် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ ဆူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သက်ဆင်းလာသည့် သွေးများက ဇွန်ဘီအုပ်စုကို လှုံ့ဆော်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ့အား ဟိန်းဟောက်ကြတော့သည်။

သူ့တွင် ကျည်ဆံများ အကုန်အစင် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထွက်ပြေးလိုပါက သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြောင်းလဲအသွင်ပြောင်းရပေမည်။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းကိရိယာများကိုမူ သူ စွန့်ခွာမသွားလိုပေ။

အကြောင်းရင်းကို သူ မသိသော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူ့အား ခုန်ပေါက်ကိုက်ခဲရန် ကြိုးစားနေကြသည့် ဇွန်ဘီများမှာ သူ့အနားသို့ မကပ်လာတော့ပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ယခုအခါ သူ့အား ဆက်လက်ဟိန်းဟောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် အပြင်းအထန် အားစိုက်ထုတ်ကာ ကားပြတင်းပေါက်မှ ထွက်လာပြီး အသက်ရှူချောင်စေရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာကို ဖိထားရန် သူအသုံးပြုခဲ့သော အင်္ကျီမှာ သူ၏သွေးများဖြင့် လုံးဝ ရွှဲနစ်နေခဲ့သည်။

ဆရာဝန်ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေထောက်ကျိုးနေသည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်သည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်နှင့်နှာခေါင်းတို့မှာ အပေါက်များသာ ကျန်ရစ်သည်အထိ ဆွေးမြည့်နေခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီသည် လုဖုန်းကျွယ် ထံသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

လုဖုန်းကျွယ် သည် ဓားမြောင် ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဆရာဝန်ဝတ်စုံဇွန်ဘီက ရုတ်တရက် သူ့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာပါက ပြင်ဆင်ထားရန် သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဆရာဝန်ဝတ်စုံဇွန်ဘီသည် လုဖုန်းကျွယ် ရပ်နေသည့်နေရာမှ အတန်ငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ပစ္စည်းထုပ်တစ်ထုပ်ကို သူ့ထံ ပစ်ပေးလိုက်ကာ ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

လုဖုန်းကျွယ် မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုပစ္စည်းထုပ်ကို ကောက်ယူကာ ကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းဘက်တွင် ပတ်တီးများ၊ ပတ်တီးစများ၊ အနာကပ်ခုံများနှင့် အခြားပစ္စည်းများ ပါဝင်နေသည်။

လုဖုန်းကျွယ်၊ ???

လုဖုန်းကျွယ် က သူ အာရုံချွတ်ယွင်းနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သူသည် ဇွန်ဘီအုပ်စုကြောင့် အလွန်တရာ အကျပ်အတည်းဆိုက်သည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံခဲ့ရသော်လည်း ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ရောက်လာပြီး သူ့အား နှစ်သိမ့်ပစ္စည်းများ လာပို့ပေးခဲ့သည်။ ဒါ သူ့ရဲ့သေသွားတဲ့အဖေ ဖြစ်နေတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး မဟုတ်လား။

အချိန်ကုန်ခံနေ၍ မဖြစ်ပေ။ သူသည် ပစ္စည်းထုပ်ထဲမှ ပိုးသတ်ဆေး တစ်ပုလင်းနှင့် အနာချုပ်ရန် လိုအပ်သော အပ်နှင့်ချည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အကယ်၍သာ ဤအရာက ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီက ဖြစ်ခဲ့ပါက သူကိုယ်တိုင် အနာချုပ်ရမည့်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ သစ်သားဆူး တစ်ခု စိုက်ဝင်လျက်နှင့်ပင် လမ်းမများစွာကို ပြေးလွှားခဲ့ဖူးသည်ပဲ၊ အနာအနည်းငယ်ချုပ်ရုံက ဘာများ ခက်ခဲလို့လဲ။

ဒါက လုံးဝ... *စောက်ကျိုးနည်းအောင် နာကျင်ရတာပဲ!*

အစအဆုံးတိုင်အောင်ပင် ဇွန်ဘီအုပ်စုမှာ လူစုကွဲမသွားခဲ့ပေ။ သူ ထရပ်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် သူ့အား ထွက်ခွာသွားခွင့်ပြုရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးကြသည်။

လုဖုန်းကျွယ် သည် အလုပ်လုပ်နိုင်သေးသည့် ကားတစ်စီးကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး မြို့ပြင်သို့ မောင်းထွက်လာစဉ် တစ်လမ်းလုံးတွင် မည်သည့်ဇွန်ဘီတိုက်ခိုက်မှုကိုမျှ ထပ်မံမကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

သူ့အား လုံးဝယုံကြည်၍မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေသလို ခံစားနေရသည်။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က သူ့အား အရေးပေါ်ဆေးအိတ် တစ်ခု အမှန်တကယ် ပစ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ယုံကြည်ဝံ့ကြမည်နည်း။

သူသာ ဇွန်ဘီတို့၏ ဇီဝဗေဒအရ သားအရင်းမဟုတ်ပါက ဤအရာကို မည်သို့လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။

လုဖုန်းကျွယ် အား လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချင်းလင် သည် လူထျန်ကျင်း တို့အုပ်စုကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကားအိတ်ဇောမှ ထွက်လာသည့် မီးခိုးငွေ့များကိုသာ အမီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်းလင် သည် အတွေးနက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းများ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဇွန်ဘီများသည် အတိုင်းအတာကြီးမားသည့် လုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ရန် စုဝေးကြသည့်အခါတိုင်း ၎င်းတို့ကြားတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ခေါင်းဆောင်သည် ဇွန်ဘီအုပ်စုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး မည်မျှအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဆိုသည်မှာမူ ၎င်းမည်မျှအထိ မြင့်မားစွာ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်ဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော ဇွန်ဘီအုပ်စုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် လိုအပ်ပြီး ကျန်ရှိနေသည့်အုပ်စုမှာ ဦးနှောက်မရှိတော့ဘဲ လွင့်စင်နေသောသဲများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဝမ်ချင်းလင် ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ထုံကျဉ်လာခဲ့ပြီး သူသည် လူသားတို့၏ နံပါတ်တစ် အမဲလိုက်ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းမျိုး မတော်တဆဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ချင်းလင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မိဘနှစ်ပါး ဆေးခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့အဖေက လုယက်ခံထားရသော ဆေးခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာသေနေခြင်းမှာ ရူးသွပ်သွားလုနီးပါးဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူ့အမေက ဤအရာကို နောက်မှရှင်းရန် ချန်ထားလိုက်သည်။ "အဲဒီကျေးဇူးကန်းတဲ့သူက ဘယ်မှာလဲ?"

ဝမ်ချင်းလင်၊ "ထွက်ပြေးသွားပါပြီ။ တောင်ဘက်မြို့မှာ ဇွန်ဘီတွေ အရမ်းများတော့ သူစည်းဝိုင်းကို မဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။"

ကျန်းလန်၊ "အရမ်းအသုံးမကျတာပဲ။ ပြောသားပဲ၊ ငါတို့သာ သူတို့ရဲ့အခြေစိုက်စခန်းဆီ သွားခဲ့သင့်တာ။ သားတော်၊ သွားရအောင်၊ အမေ သင့်အတွက် လက်စားချေပေးမယ်!"

ဝမ်ချင်းလင်၊ "အဲဒီစကားကို တံတွေးမထွက်ဘဲ ထပ်ပြောနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ သား ခင်ဗျားကို အနည်းငယ်ယုံကြည်မိလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

ကျန်းလန် သည် သူမ၏ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အမေအိုကြီးက အဲဒီကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်မကို ကိုက်သတ်ပစ်ချင်နေတာ!"

ဝမ်ချင်းလင်၊ "အမေရာ၊ ယဉ်ကျေးတဲ့ဆိုရှယ်လစ်ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်စမ်းပါ။"

ဝမ်ကျန့်၊ "ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်၊ ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်။"

ကျန်းလန် သည် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် သားဖြစ်သူဆီသို့ စူးရဲစွာစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကုလားထိုင်တစ်န်းကို ဒေါသတကြီး လှန်ချပစ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကိုပါ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ပြီး သေအောင်လုပ်လိုက်တော့!"

ဝမ်ချင်းလင်၊ "အမေ၊ ငါတို့က မိမိကိုယ်ကိုအသိစိတ်ရှိတဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ဇွန်ဘီတွေလေ၊ အဲဒီတောဇွန်ဘီတွေလို လူတွေကို လိုက်ကိုက်တတ်တဲ့အကျင့်မျိုးကို မသင်ယူရဘူး။"

"အမေကို ဦးနှောက်မဆေးနဲ့!" ကျန်းလန် သည် သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်သည်၊ "မင်းက မလုပ်သေးဘူးလား? ငါတို့ရဲ့ဆေးခန်း ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မြင်ပြီးပြီလား? သူခိုးတွေအုပ်စုလိုက်နဲ့၊ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာကြတာ! ဘယ်လောက်တောင် ရိုသေလေးစားမှု မရှိလိုက်တာလဲ!"

ဇွန်ဘီသုံးကောင်သည် ၎င်းတို့၏ဆေးခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ဆေးခန်းကို မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိစေပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အခြားသူများထံမှ လုယက်ရန် ထွက်သွားကြသည်။

၎င်းတို့၏တိုက်ခန်းမှာ ၁၂ ထပ်တွင် ရှိနေပြီး အတက်အဆင်းလုပ်ရသည်မှာ အလွန်တရာ အဆင်မပြေလှပေ။ ထို့ကြောင့် ဇွန်ဘီသုံးကောင်က အခြားအိမ်တစ်လုံးကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အရာရာကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး အခြေချပြီးနောက် မိသားစုသုံးယောက်သား တောင်ဘက်မြို့တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် လုယက်ရှာဖွေကြပြန်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများနှင့် ဆေးဝါးများ လုံးဝမရှိတော့သည့် ဆေးခန်းတစ်ခုကို ဆေးခန်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သေးပါမည်လော။

၎င်းတို့၏ဆေးခန်းကို လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ သူ၏မိဘများအတွက် စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီပင် ဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီများ ဖြစ်သွားကြပြီးနောက်တောင်မှ ၎င်းတို့သည် ၎င်းကို မစွန့်ခွာနိုင်ကြသေးပေ။

ဝမ်ချင်းလင် မှာ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားနိုင်သည်မှလွဲ၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲခဲ့ပေ။

သူ့အမေနှင့်အဖေတို့သည် ဆေးဝါးများကို ပျော်ရွှင်စွာ စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ မည်သည့်အရပ်သို့သွားသည်ဖြစ်စေ ဇွန်ဘီများမှာ မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ ချက်ချင်းပင် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

ကျန်းလန်၊ "ဒါကို မြင်လား? ဇွန်ဘီတွေတောင်မှ တခြားသူတွေကို လမ်းဖယ်ပေးတာက ယဉ်ကျေးမှုရှိတယ်ဆိုတာ နားလည်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့အချင်းချင်းလည်း မထိခိုက်ကြဘူး။ လူသားတွေက သူတို့ဆီကနေ သင်ယူသင့်တယ်။"

ဝမ်ချင်းလင်၊ "အဲဒါက အချင်းချင်းပြန်ကိုက်တဲ့ ဇွန်ဘီမျိုးကို အမေ မမြင်ဖူးသေးလို့ပါ။"

"နားမထောင်ဘူး၊ နားမထောင်ဘူး၊ နားမထောင်ဘူး! ငါ့ရဲ့ဇွန်ဘီဘဝ အမြင်သုံးရပ်ကို အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်နေတုန်းမို့လို့ ငါ့စည်းချက်ကို လာမဖျက်နဲ့!"

ဝမ်ချင်းလင်၊ "ချစ်လှစွာသော အမေရယ်၊ တခြားသူတွေအတွက်လည်း နည်းနည်းချန်ထားပေးပါဦး၊ ဟုတ်လား။ တခြားလူတွေက သေလုမျောပါး ကြိုးစားပြီးမှ ဆေးခန်းတစ်ခုကို အမိအရ တွေ့ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ပလာစတာ တစ်ခုတောင်မှ မကျန်တော့ဘူး။ အဲဒါက အရမ်းရက်စက်ရာကျလွန်းတယ်၊ အဲဒီလိုမလုပ်သင့်ဘူးလေ။"

"အဲဒါမှ ပိုပြီးအဆင်ပြေတာပေါ့၊ ငါတို့ဆေးခန်းရဲ့လုပ်ငန်းတွေ ပိုပြီးတွင်ကျယ်လာမှာပေါ့။" ကျန်းလန် သည် ဆေးစင်များကို ရှင်းလင်းရုံမျှဖြင့် မပြီးသေးဘဲ ဆေးဆိုင်၏ ဆေးဝါးသိုလှောင်ခန်းဆီသို့ပါ သူမ၏အာရုံများကို ဦးတည်လိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင် က သူမ၏နောက်မှ ကပ်ပါလာရင်း တားမြစ်လိုက်သည်၊ "ငါတို့ဆေးခန်းက ဇွန်ဘီတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ တောင်ဘက်မြို့မှာ တည်ရှိနေတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်ငန်းလမ်းကြောင်း တည်ဆောက်လို့ ရမှာလဲ။"

ကျန်းလန်၊ "ဒါဆိုရင်လည်း ဇွန်ဘီတွေကို ကုသပေးမှာပေါ့။ သားရဲ့အဖေက ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဇွန်ဘီတွေကို ပလတ်စတစ်ဆာဂျင် ပြုလုပ်ပေးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရေပြားအစားထိုး ခွဲစိတ်ပေးတာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်သွားကြရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ပျော်ရွှင်စရာဘဝအတွက် ရည်မှန်းချက်ကို လက်မလွှတ်သင့်ဘူးလေ။"

ထိုစဉ်က ကုန်သယ်အဖြစ် အသုံးချခံနေရသူ ဝမ်ကျန့် က ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီအလုပ်ကိုတော့ ကိုယ်မလုပ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်။"

ကျန်းလန်၊ "စိုးရိမ်မနေနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ဦးနှောက်ပင်စည်ကို မထိခိုက်စေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဘယ်သူက ဘယ်လိုညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေပါစေ ကိစ္စမရှိဘူး။ ဇွန်ဘီတွေက မသေနိုင်ဘူးလေ၊ ဒါက သားရဲ့ပလတ်စတစ်ဆာဂျင် ခွဲစိတ်မှုအတတ်ပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။"

ကျန်းလန် သည် ဆေးဝါးသိုလှောင်ခန်းတံခါးကို *ဘုန်း* ဟူသော အသံကြီးမြည်အောင် တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဝမ်ချင်းလင် သည် သိုလှောင်ခန်းဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လတ်ဆတ်သော အသားနံ့ကို ရလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်မွှေးကြိုင်ကာ စားချင်စဖွယ်ဖြစ်နေသဖြင့် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဆာလောင်မှုကြီး ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းလှန်နေခဲ့သော်လည်း ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်သွားကြပြီး သံမဏိဘောင်တန်းကြီးများကို အလွယ်တကူ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။ ဝမ်ချင်းလင် က သူ့မိဘများကို ထိန်းချုပ်ရန် သူ၏စိတ်စွမ်းအင်ကို မသိမသာ အသုံးပြုလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတန်းတွင် လူသုံးဦး ပုန်းအောင်းနေကြပြီး အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏လက်ထဲတွင် လက်နက်များကို ကိုင်စွဲထားကြပြီး အနီးအနားမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်ဟန်တူကာ ဆေးဝါးရှာဖွေရန် လာကြရင်း ဇွန်ဘီများကြောင့် ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ဝမ်ချင်းလင် သည် ဤအရာကို သိရှိရန်အတွက် မျက်စိဖြင့် သေချာကြည့်စရာပင် မလိုပေ။

သူသည် ဆေးပစ္စည်းများနှင့် ဆေးဝါးဘူးများစွာကို သယ်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကိုအသိစိတ်မရှိတော့သော သူ့မိဘများက သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာကြရင်း ဆေးခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။

တံခါးဝရှိ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာလျှင် ပုန်းအောင်းနေကြသည့် လူသုံးဦးသည် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ၎င်းတို့၏ခေါင်းများကို ထွက်စမ်းကြည့်ကြသည်။ တံခါးဝတွင် မည်သူမျှမရှိတော့ဘဲ ဆေးဆိုင်အတွင်းရှိ ဇွန်ဘီအားလုံး ထွက်သွားကြပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် လဲကျနေသော သံဘောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"သူတို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား? စကားပြောသံတွေကို ငါကြားလိုက်ရတယ်။"

"သူတို့က သုံးယောက်တစ်စုတည်း ဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်မြို့မှာ ဆေးခန်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

"အဖေဖြစ်သူက ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဇွန်ဘီတွေကို ပလတ်စတစ်ဆာဂျင် လုပ်ပေးချင်တာ ဒါမှမဟုတ် အရေပြားအစားထိုးချင်တာတဲ့လား။"

လူသုံးဦးသည် အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နိဂုံးချုပ်လိုက်ကြသည် - ဤသည်မှာ ကာကွယ်ဆေးဖော်စပ်လိုသည့် ရူးသွပ်နေသော ဆေးပညာသိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦး၏ အလုပ်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

**အခန်း ၄ ပြီးဆုံးပါပြီ**