အခန်း ၃ - ဖျက်သိမ်းခြင်း
ဝမ်ချင်းလင် သည် စားပွဲပေါ် တတင်ထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် လေးပင်နေပြီး လူထျန်ကျင်း ၏ အသက်ရှူသံကိုပင် အသာအယာ ကြားနေရသည်။
"မင်းတို့ သေချာစဉ်းစားပြီးပြီပေါ့" ဝမ်ချင်းလင် က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လူထျန်ကျင်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဒါက အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလေ ဝမ်ချင်းလင် ရယ်။ ဒီလို ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲမှာ အားလုံးက ကိုယ့်အသက်ကိုယ်တောင် မနည်းလုနေရတာ။ ဒီလိုအခြေအနေမှာ အဖွဲ့ကို ဆက်ပြီး ထိန်းထားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှုရှန်ဖေး ကလည်း မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ဝင်ပြောလာသည်။ "ဟုတ်ပါတယ် ဝမ်ချင်းလင်။ အားလုံးက ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတာ ပိုကောင်းပါတယ်။"
လုဖုန်းကျွယ် ကမူ လက်ကိုပိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူတို့အားလုံး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း ဝမ်ချင်းလင် ကောင်းကောင်း သိသည်။
လက်ထဲမှ သစ်သားဆူး ကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော ဝေဒနာကို ရင်ဘတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမသည် မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမှ ပေါ်မလာအောင် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ဒီကစပြီး ငါတို့အဖွဲ့ကို ဒီမှာပဲ ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြတာပေါ့"
လူတစ်ယောက်သည် လမ်းတစ်လျှောက် ယိုင်နဲ့နဲ့ပြေးလာရင်း စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံတစ်ရုံဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။ သူ့နောက်တွင် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက ဟိန်းဟောက် လိုက်ပါလာကြပြီး ထိုလူလည်း စက်ရုံထဲသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်လိုက်ကာ အောက်သို့ ချက်ချင်းဆွဲချလိုက်သော ပိတ်ကားတံခါးကြီးဖြင့် အပြင်ဘက်မှ သူ့ကို ခုန်အုပ်ရန် လိုက်ပါလာကြသည့် ဇွန်ဘီများကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်နိုင်လေသည်။
ထိုလူမှာ အလွန်တရာမှ ပင်ပန်းဆင်းရဲနေသည့်ပုံစံဖြင့် နောက်ဆုတ်လာစဉ် သူ၏ခြေထောက်မှာ တစ်စုံတစ်ရာကို သွားမိက်မိသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားလေသည်။
*ဂျွတ်* ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ သူ၏လက်ဝါးမှာ တစ်ခုခုကို ဖိချေမိလိုက်သကဲ့သို့ ချော်ထွက်သွား၏။
ထိုလူသည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဝါးမှာ သွေးအိုင်တစ်ခုထဲသို့ ဖိမိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော အမည်မသိသက်ရှိ သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ၎င်း၏အဝိုင်းပုံစံ အမည်းရောင်ဆူးများမှာ သူ၏လက်ဝါးထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး ထိုပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် ညည်းတွားရင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဆူးများကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်း ထူးဆန်းသော အရာဝတ္ထုများ အလွန်များပြားလှစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ ဤအရာများသည် အဆိပ်ရှိမရှိဆိုသည်ကို မည်သူကမှ အသေအချာ မသိနိုင်ပေ။
သူသည် အမည်းရောင်ဆူးများကို ဆွဲထုတ်ပြီးချိန်တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏လက်မောင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုဒဏ်ရာမှာ ဇွန်ဘီကိုက်ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာဖြစ်ပြီး သူသည် ပိုးဝင်သွားပြီဆိုသည်ကို အသေအချာ သိထားပြီးသားပင်။ သို့သော်လည်း ဤအချက်ကို သိရက်နှင့်ပင် သူသည် ဇွန်ဘီအုပ်၏ အစားခံရသည်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့သေရခြင်းမှာ နာကျင်လွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုဒဏ်ရာမှာ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ သူ၏လက်မောင်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့လာနေသည့် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်မှာလည်း အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ပိုးမကူးစက်တော့သည် လော။
ထိုလူသည် အံ့သြသွားသလို ဝမ်းသာအားရလည်း ဖြစ်သွားကာ ထိုအမည်မသိ သတ္တဝါများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူချေမိလိုက်သည့် တစ်ကောင်အပြင် အခြားသုံးကောင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရင်သွေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာသာ အရွယ်အစားရှိကြသည်။
ထိုလူသည် ဤအရာများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အဖိုးတန်ကောင်းလှသည့် အရာများ ဖြစ်နိုင်သည်ကို ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။
ကားတန်းကြီးက ဇွန်ဘီအုပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ မနှောင့်ယှက်မိစေရန် သတိထားလျက် တောင်ပိုင်းမြို့တော်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် မောင်းဝင်လာခဲ့ကြသည်။
မြို့ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မောင်းဝင်လာလေလေ၊ ဇွန်ဘီ ပိုများလာလေလေပင်။ နောက်ဆုံးတွင် ကားတန်းမှာ ဆက်မသွားနိုင်တော့ဘဲ ရပ်လိုက်ရတော့သည်။
လူတိုင်း ကားပေါ်မှဆင်းလာကြကာ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရေးကို ဆွေးနွေးကြသည်။
ရှုရှန်ဖေး က "သူအိမ်ကို သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်။ သူ့အိမ်က အသစ်ပြန်ပြင်ထားတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရှိတာ၊ ငါတို့ အဲဒီကိုသွားဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်" ဟု ပြော၏။
"အသစ်ပြန်ပြင်ထားတဲ့ ရပ်ကွက်က မြို့လယ်ခေါင်နဲ့ နီးနေပြီ။ အဲဒီက ဇွန်ဘီတွေဆိုတာ စဉ်းစားလို့တောင် မရလောက်အောင် များတယ်။ ပြီးတော့ ပြောင်းလဲပြီးသား ဇွန်ဘီတွေကလည်း နည်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီသွားတာ သေလမ်းကို ရှာတာပဲ။ သူ့ကို သတ်ဖို့အတွက်နဲ့တင် လူတွေ အများကြီး အသံဗန်းခံ အနစ်နာခံရတာ တန်ဖိုးမရှိဘူး" ဟု တစ်ယောက်က ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
ရှုရှန်ဖေး က လေသံမာမာဖြင့် ဆက်ပြောသည် - "သူက ငါတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိတယ်။ အကယ်၍ သူသာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို ခေါ်ပြီး ငါတို့ဆီ လာတိုက်ခိုက်ရင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်ကြလိမ့်မယ်!"
တစ်ယောက်က ပြန်ချေပလာသည် - "ဒါက မင်းရဲ့ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပဲလေ။"
"ရှုရှန်ဖေး၊ သူတကယ်လုပ်မှာ!"
ရှုရှန်ဖေး သည် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အထူးသဖြင့် ထိုနေ့က မစ်ရှင်ထွက်ခဲ့ကြသည့် လူများကို ပို၍အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါတို့က လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သူ့ကို ပစ်ထားခဲ့ကြတာ၊ ဒါကြောင့် သူက ဇွန်ဘီဖြစ်သွားခဲ့တာလေ။ သူက ငါတို့ကို လက်စားချေဖို့ ရန်ရှာဖို့အတွက် ရိုးရိုးသားသားနဲ့ သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်! ပြီးတော့လေ၊ မင်းတို့ သတိမထားမိကြဘူးလား? သူက တခြားဇွန်ဘီတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။"
သူတို့နောက်မှ ကားတစ်စီး ထပ်ရောက်လာသဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။
လုဖုန်းကျွယ် ကားပေါ်မှဆင်းလာပြီး သေနတ်ကိုကိုင်ကာ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ "သူသာ လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့လူစုကိုပဲ လိုက်ရှာမှာပေါ့။ တခြားသူတွေပါ အညှိုးခံရပြီး အသက်တွေ မပေးရအောင် လုပ်ကြစမ်းပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှုရှန်ဖေး စိုးရိမ်ပူပန်လာကာ "ငါတို့အားလုံးက အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုတည်းသားတွေ၊ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်နေတာပဲ၊ ငါတို့ အတူတူ လှုပ်ရှားရမယ်!" ဟု ဆို၏။
လုဖုန်းကျွယ် က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်လိုက်သည် - "တင်းတင်းပြောရရင် ချင်းလင်နဲ့ ငါတို့ကသာ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုတည်းက ဖြစ်ကြတာ။ မင်းတို့ ဒီစခန်းကို ရောက်လာတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ? နှစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူးလေ၊ အခုတော့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ တစ်ပါးသူလို့ မထင်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား?"
"ခင်ဗျားတို့ ဘာလာလုပ်တာလဲ?" ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လူထျန်ကျင်း က နှုတ်ဖျားဟလိုက်သည်။
သူတို့သည် ဤအကြိမ်လှုပ်ရှားမှုအကြောင်းကို လုဖုန်းကျွယ် အား မပြောပြခဲ့ကြပေ။
လုဖုန်းကျွယ် က သေနတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ကာ ရှုရှန်ဖေး ၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏အဖြေပင်တည်း။
ရှုရှန်ဖေး ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲဟေ့! ထျန်ကျင်း!"
လူထျန်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ "ဖုန်းကျွယ်၊ သေနတ်ကို ချလိုက်စမ်းပါ။"
"လူထျန်ကျင်း၊ ငါတို့သုံးယောက် ဒီအထိ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ အချင်းချင်း ဘယ်လိုကူညီခဲ့ကြလဲဆိုတာ မင်းမေ့သွားပြီလား? ချင်းလင်က မင်းကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ကယ်ခဲ့ဖူးလဲဆိုတာ ရော ရေတွက်ဖူးရဲ့လား?" လုဖုန်းကျွယ် က ရှုရှန်ဖေး ကို သေနတ်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ချင်းလင်ကို ဇွန်ဘီအုပ်ထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာ ဒီမိန်းမပဲ။ ချင်းလင်အတွက် လက်စားမချပေးတဲ့အပြင် မင်းက ဒီမိန်းမကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးနေတယ်။ မင်းရဲ့သစ္စာတရားတွေ ခွေးကိုကျွေးလိုက်ပြီလား!"
လူထျန်ကျင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ "ချင်းလင်က ဇွန်ဘီဖြစ်သွားပြီလေ၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ခိုင်းချင်သေးတာလဲ? သူက လူသားမဟုတ်တော့ဘူးလေ!"
"ဒါဆိုရင် ဒီမိန်းမ၊ ဒီမိန်းမ ရှုရှန်ဖေး ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း!" လုဖုန်းကျွယ် ၏ လက်ညှိုးက ချိန်သီးပေါ်တွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လူထျန်ကျင်း က သေနတ်ပြောင်းဝကို လာပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ "သူသေလို့မဖြစ်ဘူး။ ချင်းလင် မရှိတော့ဘူး၊ စခန်းက သစ်ပင်စွမ်းရည်ရှင် တစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး လက်လွှတ်လို့မဖြစ်ဘူး!"
"မင်းရဲ့စောက်စကားတွေကို တိတ်တိတ်နေစမ်း! မင်းက စခန်းအတွက် လုပ်ပေးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တပ်မက်နေတာလား!" လုဖုန်းကျွယ် က အူဟိန်းဟိန်းဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် - "မင်းသာ သူ့ကိုသတ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အဖွဲ့ ဖျက်သိမ်းပြီး ငါဒီစခန်းကနေ ထွက်သွားမယ်။ မင်းဘယ်လိုပဲ လုပ်ချင်လုပ်တော့၊ ဒီနောက်မှာ ဘယ်သူကမှ မင်းရဲ့စကားကို နားထောင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"
လူထျန်ကျင်း ၏ မျက်နှာငယ်သွားပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားရကာ ဤအခြေအနေမျိုးကို သူလုံးဝ မမြင်တွေ့လိုခဲ့ပေ။
တကယ်တမ်းပြောရလျှင် ဤစခန်းကို ဝမ်ချင်းလင်၊ လုဖုန်းကျွယ် နှင့် သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းတည်ထောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်းလင် နှင့် လုဖုန်းကျွယ် တို့က မည်သည့်အရာကိုမျှ တာဝန်ယူ စီမံခန့်ခွဲလိုခြင်း မရှိကြသဖြင့် ခေါင်းဆောင်နေရာသည် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှုရှန်ဖေး ၏ အေးစက်စက်ချွေးများ ရပ်မသွားဘဲ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာကာ ရုတ်တရက် လူထျန်ကျင်း ထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်မိလိုက်သည်။ လူထျန်ကျင်း လည်း အမှတ်တမဲ့ဖြင့် လုဖုန်းကျွယ် ကို ဝင်တိုက်မိသွားရာ သေနတ်ပစ်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ရှုရှန်ဖေး ကိုမူ ထိမှန်သွားခြင်း မရှိပေ။ အမြန်ဆုံးအဟုန်ဖြင့် ရှုရှန်ဖေး က ကားအောက်ဘက်သို့ တိုးဝင် လျှောထွက်သွားလေသည်။
လုဖုန်းကျွယ် နောက်သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ဆုတ်သွားစဉ် နံရိုးအောက်ဘက်တွင် သစ်သားဆူး က ထိုးစိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
လူထျန်ကျင်း မှာ အရာရာတိုင်း ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့ ဘာကြောင့် ဖြစ်သွားရသည်ကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ "ဖုန်းကျွယ်..."
လုဖုန်းကျွယ် တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။ "ငါတို့အဖွဲ့ ဖျက်သိမ်းပြီ။"
သေနတ်သံကြောင့် ဇွန်ဘီများ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ လုဖုန်းကျွယ် သည် သူ၏ကားပေါ်သို့ တက်ကာ ဇွန်ဘီများကို ကြိတ်ချေရင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
တိုက်ပွဲက စတင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေကြရပြီတည်း။
ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပျက်မှုကြီးက ကြီးမားလွန်းလှရာ အမြန်ဆုံး မပြီးပြတ်နိုင်ပါက ဇွန်ဘီများ ပို၍ပင် ရောက်ရှိလာကြလိမ့်ဦးမည်။
**အခန်း ၃ ပြီးဆုံးပြီ**