Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 2: Returning Home | NovelPing

ကောင်းကင်ပြင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာခဲ့ပြီး ဝမ်ချင်းလင် သည် ဇွန်ဘီများ ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသည်။ ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်မျှ သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်း မရှိကြဘဲ အားလုံးက သူ့ကို အကွာအဝေးတစ်ခုမှသာ ရှောင်ရှားနေကြသည်။

ဝမ်ချင်းလင် လည်း သူတို့နှင့် မထူးခြားဘဲ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားနေခဲ့ကာ သူ ဘယ်သွားရမည်ကိုပင် မသိပေ။

ဤအချိန်တွင် သူသည် လူသား တစ်ဦးမဟုတ်တော့ကြောင်း သူ အနက်ရှိုင်းဆုံး သိရှိနားလည်လိုက်လေပြီ။ သူသည် ဇွန်ဘီ တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ပြိုပျက်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း သူ့ရင်ထဲတွင် ဟာတာတာ ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားရသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် စစ်တပ်အနေဖြင့် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဆဲ ဖြစ်ပြီး လူများကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးခြင်း၊ အခြေစိုက်စခန်းများ တည်ထောင်ခြင်းနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို လက်ခံစောင့်ရှောက်ပေးခြင်းတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရေတွက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော ဇွန်ဘီများ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် အခြေစိုက်စခန်းကမျှ ဇွန်ဘီတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီး တစ်လအကြာတွင် နိုင်ငံအတွင်းရှိ စက်ယန္တရား အားလုံး လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြိုလဲသွားကာ အခြေအနေမှာ လုံးဝ လက်လွတ်စပယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့မှာ အသက်ဆက်ရန် မိမိတို့ဘာသာသာ အားကိုးကြရတော့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ သုံးလမြောက်တွင် ပထမဆုံး စွမ်းရည်ရှင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် သန်းလာစေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤမျှော်လင့်ချက်မှာ မကြာမီမှာပင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများနှင့်အတူ ရောထွေးလာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ လူသားများ စွမ်းရည် နိုးထလာကြသကဲ့သို့ ဇွန်ဘီများနှင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သက်ရှိများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကာကွယ်ဆေး တစ်မျိုးကို မဖြစ်မနေ တီထွင်ရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက လူသားများအတွက် အနာဂတ် ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဇွန်ဘီ ဗိုင်းရပ်စ်မှာ အသစ်အသစ်သော ဗီဇပြောင်းလဲမှုများဖြင့် အဆက်မပြတ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေသဖြင့် အောင်မြင်သော ကာကွယ်ဆေး တစ်မျိုးကို သုတေသနပြုလုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ယနေ့တိုင်အောင် အခြေစိုက်စခန်းမှာ မတူညီသော နေရာများနှင့် မတူညီသော ခေါင်းဆောင်များအောက်တွင် လေးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည် တည်ထောင်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်းလင် နှင့် အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းရွှေ့နေခဲ့ကြရပြီး သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းမှာပင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသော်လည်း အသစ်ဝင်ရောက်လာသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သုံးလတိတိ လုံခြုံစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ ပစ္စည်းရှာဖွေရန် ထွက်ရင်း သေဆုံးသွားသည် အထိ သူသည် အခြေစိုက်စခန်းတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်သွားရလိမ့်မည်ဟု သူ အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သတိအသိစိတ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

သူ့ကို သူ၏ အခြေစိုက်စခန်းက စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ဇွန်ဘီ တစ်ကောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်နှင့် ဇွန်ဘီဟူသမျှ သေရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အရင်က အဖော်ဟူသမျှက သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် စုဝေးလာခဲ့ကြသည်။

သူ့အလိုလို ဆန္ဒအလျောက် ဇွန်ဘီ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်သလို သူ မည်သူ့ကိုမျှလည်း မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ ဘာကြောင့် သူ အသက်ရှင်ပိုင်ခွင့် မရှိရတာလဲ။ ဘာကြောင့် သူ သတ်ဖြတ်ခံရရမှာလဲ။

ဇွန်ဘီ ဘယ်သူ့မှလည်း သူတို့ဆန္ဒအလျောက် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့ပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် သူတို့အားလုံးထဲမှာ ကောင်းသည် ဆိုးသည် မခွဲခြားဘဲ အသက်ရှင်ပိုင်ခွင့် မရှိကြရတာလဲ။

ကောင်းသော ဇွန်ဘီ ဆိုတာ တကယ် ရှိနိုင်ပါ့မလား။

ဝမ်ချင်းလင် မသိပါ၊ သို့သော် သူကတော့ ကောင်းသော ဇွန်ဘီ တစ်ကောင် ဖြစ်ချင်သည်။

လူသားများကို မစားသော ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်ပေါ့။

သူ တစ်ဦးတည်းသာ မကဘဲ သူ၏ အမေနှင့် အဖေတို့ကလည်း ကောင်းသော ဇွန်ဘီ စုံတွဲ တစ်တွဲ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

တွေဝေငေးမောနေရာမှ သတိဝင်လာသောအခါ သူ့မှာ သွားစရာ လမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ အိမ်ပြန်ချင်သည်။ သူ လူသား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့သည်မှန်လျှင် လူသား မဟုတ်တော့သည့် သူ၏ မိဘများနှင့် အဘယ်ကြောင့် ပြန်လည် မဆုံတွေ့ရဘဲ ရှိရမည်နည်း။

မိသားစု တစ်စုလုံး အတူတကွ ရှိနေရုံဖြင့် သူတို့အားလုံး ဇွန်ဘီများ ဖြစ်နေကြလျှင်တောင်မှ ၎င်းက မိသားစုပင် မဟုတ်ပါလား။

ဝမ်ချင်းလင် သည် လမ်းပေါ်တွင် ကား တစ်စီးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး မိဘများကို ရှာဖွေရန် တောင်မြို့ (South City) ရှိ သူတို့၏ အိမ်ဆီသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်က သူ ကျောင်းမှ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ပြီး ဇွန်ဘီ ဘဝသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သော မိဘများကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ မိဘများ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားနေသည်ကို သူ မကြည့်ရက်ခဲ့သဖြင့် သူတို့အား အိမ်တွင်း၌ပင် သော့ခတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ အဲဒီမှာ ဆက်ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရပ်ကွက်အတွင်းတွင် နေရာအနှံ့၌ ဇွန်ဘီများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝမ်ချင်းလင် သည် ကားကို ပထမထပ်တွင် ရပ်ခဲ့ပြီး ဓာတ်လှေကား ကျိုးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ၁၂ ထပ်သို့ လှေကားအတိုင်း တက်သွားခဲ့သည်။

သူ တစ်ချက်တည်းနှင့် အထက်သို့ အရောက် တက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်းလင် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သော အမောဆို့ခြင်းမျိုး လုံးဝ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အံ့မခန်းပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ ၎င်းတို့၏ အိမ်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသော်လည်း ဝမ်ချင်းလင် ကတော့ အိမ်သော့များကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားခဲ့သည်။ အိမ်သော့သာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူ့အိမ်က ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး သူ အချိန်မရွေး ပြန်သွားနိုင်မည်ဟု တွေးထင်နေသကဲ့သို့ပင်။

အစပိုင်းက ၎င်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရစေရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဤသို့ တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးထားခဲ့မိသော်လည်း သူ အိမ်သို့ အမှန်တကယ်ပင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေသည်။ အမှောင်ထังက ဝမ်ချင်းလင် ၏ အမြင်အာရုံကို မည်သို့မျှ မတားဆီးနိုင်ပေ။

သူသည် ပစ္စည်းသိမ်းခန်းဆီသို့ တန်း၍ သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှာ ပြတင်းပေါက် မရှိဘဲ တံခါး တစ်ခုသာ ပါရှိသဖြင့် တံခါးကိုသာ ပိတ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ့မိဘများ အပြင်ထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချင်းလင် သည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဇွန်ဘီ နှစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မူလပုံစံကိုပင် မမှတ်မိနိုင်တော့လောက်အောင် ဆွေးမြေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်အနေဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပစ်သတ်ခံရခြင်း မရှိဘဲ သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်သော်လည်း အချိန်အကြာကြီး အစားအစာ မစားရပါက သေမင်းကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် အိပ်မောကျသည့် အနေအထားသို့ ရောက်သွားတတ်ကြသည်။

ဝမ်ချင်းလင် သည် ကျောပိုးအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဘေးအိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားမြောင် တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှီးဖြတ်ကာ ထွက်လာသော သွေးအချို့ကို ဇွန်ဘီ နှစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကျဆင်းစေလိုက်သည်။ သူ နာကျင်မှုကို မပြောပလောက်အောင်သာ ခံစားလိုက်ရပြီး ဒဏ်ရာမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်းလင် က ဒဏ်ရာ တစ်ချက် ထပ်ပေးရန် ကြံရွယ်နေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံ တစ်ချက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီ နှစ်ကောင်မှာ ရုတ်တရက် ခုန်ထလာကြပြီး အသက်ရှူသံများ ပြန်လည် ရရှိလာကာ ဝမ်ချင်းလင် ၏ ကျောပိုးအိတ်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားကြပြီး ဇစ်ကို ဆွဲဖြဲကာ သွေးပင်စည်ပန်း (blood anemone) တစ်ပွင့်ကို ဆွဲထုတ်၍ အငမ်းမရ စတင် စားသုံးကြတော့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်၊ ......

ဘုရားရေ၊ ဒါဟာ ငတ်မွတ်နေသူတွေ ရွေးချယ်နေစရာ မလိုဘူး ဆိုတဲ့ သဘောတရားမျိုးပါလား။

သွေးနံ့များက ပစ္စည်းသိမ်းခန်းအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဝမ်ချင်းလင် လည်း ထရပ်လိုက်ကာ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ မျက်နှာပေါ်၌ မည်သည့် အမူအရာမျှ မပေါ်ဘဲ ဆက်လက် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်စီက သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ပွင့်လုံးကို ဝါးမြိုပြီးနောက် ပို၍ပင် အံ့သြစရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပြောင်းလဲလာကြတော့သည်။ အရင်က နံရိုးများ ပေါ်နေခဲ့သည့် နေရာများတွင် အသားနှင့် ကြွက်သားအသစ်များ ထွက်လာကြပြီး ပုပ်ပွနေ၍ မည်သူမည်မှန်း မသိနိုင်တော့သည့် မျက်နှာများမှာလည်း မူလအတိုင်း ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာကြသည်။

ဝမ်ချင်းလင် ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် သူတို့သည် လူသားပုံစံ မပေါ်တော့လောက်အောင် ဆွေးမြေ့နေသော ဇွန်ဘီများမှ သူ့ဆီသို့ အပြည့်အစုံဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည့် မိဘများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။

ဆောင်းခိုခြင်း (hibernation) ဟုခေါ်သော အိပ်မောကျသည့် အနေအထားမှ အခုလေးတင် နိုးထလာကြပြီး သွေးများကို သောက်ကာ သွေးပင်စည်ပန်း ကို စားသုံးလိုက်ကြသော ဇွန်ဘီ နှစ်ကောင်မှာမူ ထບ တွေဝေနေဆဲပင် ရှိသေးသည်။

ဝမ်ချင်းလင်၊ "ဟိုက်၊ အမေ၊ သားကို မှတ်မိသေးလား။"

ကျန်းလန် (ကျန်း ဟူသော ဇာတိအမည် ရှိသူ) က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဝမ်ချင်းလင် ကို အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လာသည်။ "ဘာလို့ ကျောင်းမသွားတာလဲ။ တို့ရဲ့ ဆေးခန်းက သင့်ကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ဆက်ပြီး စောင့်နေတုန်းပဲလေ။ ဆေးပညာကို မကြိုက်ရင်တောင်မှ အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်လေ။ ဆရာဝန် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် လူသားတွေ အားလုံး မျိုးတုံးသွားမယ့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ရင် ဘယ်တော့မှ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အမေ၊ အမေ၊ ချစ်လှစွာသော အမေ!" ဝမ်ချင်းလင် က သူမ၏ တရားရှည်ကို ကြားဖြတ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ "ကျေးဇူးပြုပြီး သား တစ်ခွန်းလောက် ပြောခွင့်ပေးပါ၊ ဆရာဝန်တွေက အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားကြပါပြီခင်ဗျာ။"

"שטויות! မင်းရဲ့ အဖေ ဖြစ်တဲ့ ငါကိုယ်တိုင်က အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဆရာဝန်တွေ အကုန်လုံးက ရုတ်တရက် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားနိုင်မှာလဲ" ဝမ်ကျန့် (ဝမ် ဟူသော အမည်ရှိသူ) က သူ့သားကို ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆုံးမလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင် သည် သူတို့၏ ဖိအားပေးမှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ "ဆရာဝန် တစ်ယောက်ရဲ့ ပညာရပ်က ကုသရေးစွမ်းရည်ရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ရှုံးနိမ့်သွားပါပြီဗျာ။"

ဝမ်ကျန့်၊ "အဲဒါ ဘာလဲ?"

ဝမ်ချင်းလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ အမေနှင့် အဖေတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဇွန်ဘီ မဖြစ်လာမီ အချိန်က အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်၊ "ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ခဲ့တာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီလေ။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ကြပါဦး၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဇွန်ဘီ ဘဝကနေ အခုမှ ပြန်ပြောင်းလာကြတာလေ။"

ဝမ်ကျန့် နှင့် ကျန်းလန် တို့သည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားကြည့်ကြပြီးနောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းလန်၊ "ငါ့ဗိုက်ကြီး ပုပ်နေပြီ ထင်တယ်..."

ဝမ်ကျန့်၊ "ငါ့မျက်နှာကြီး ပုပ်နေပြီ ထင်တယ်..."

ကျန်းလန်က "ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားရင်တောင် ရှင်က ဇွန်ဘီတွေထဲမှာ အချောဆုံး ဇွန်ဘီဖေဖေ ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကလည်း "မင်းကလည်း အလှဆုံး ဇွန်ဘီမေမေပါပဲကွာ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

သူတို့၏ မိဘများမှာ မည်သည့်အခါကမျှ ဤမျှလောက် အချစ်အညောင်း မထိုင်ဖူးကြဘဲ ယခုမူ အမူအရာ ကင်းမဲ့လျက်နှင့်ပင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကြလေသည်။

ဝမ်ချင်းလင်၊ ......

ချစ်သူ့မျက်စိမှာ လှပေသလား။

ငိုချင်စရာကောင်းလောက်အောင် အရုပ်ဆိုးလှပေသည်၊ မဟုတ်ပေဘူးလား။ သို့သော် သူ မပြောဝံ့ပေ။

ကျန်းလန်၏ ဒေါသက ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ သားဖြစ်သူကို စတင် ဆဲရေးတော့သည်။ "ငါတို့ မိဘနှစ်ပါးကို ဒီထဲမှာ သော့ခတ်ပြီး ငတ်သေအောင် လုပ်ချင်တာလား။ အဲဒါ လူလုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်လားဟင်။"

ဝမ်ချင်းလင်မှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အရှေ့တွင် အားငယ်စွာဖြင့် ဘာမှ မတတ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ "သားက ဟိုဘက်ဒီဘက် လျှောက်သွားပြီး ပျောက်သွားမှာ ကြောက်လို့ပါ..."

ဝမ်ကျန့်က သူ၏ လက်များကို ခါးပေါ်တင်လိုက်ပြီး သက်ကြီးမန်နေဂျာကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့သော ဣန္ဒြေဖြင့် အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ "ကာကွယ်ဆေး တစ်မျိုးမျိုး ထွက်လာပြီပေါ့၊ ဟုတ်လား။ ငါတို့တွေ လူသားတွေ ဖြစ်သွားကြပြီလား။"

ဝမ်ချင်းလင်က "ဟင့်အင်း၊ လူသားအစစ်တော့ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းလန်က "ဒါဆိုရင် ငါတို့က ဘာတွေလဲ" ဟု မေးသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က အသံကို တိတ်တဆိတ် တောင့်ခံလိုက်ပြီး "ကိုယ်ပိုင်သတိ ရှိနေတဲ့ ဇွန်ဘီ မိသားစု တစ်စုပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလန်၊ ......

ကျန်းလန်က "မင်းလည်း ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီလား။ မင်းက ကူးစက်ခံရတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အံ့သြတကြီး မေးသည်။

ထိုသို့ မေးပြီးနောက် ဇွန်ဘီ သုံးကောင်သား အတူတကွ ထိုင်ကာ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာ မှန်သမျှကို ဝမ်ချင်းလင် ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ကြလေသည်။ သူ ရှုရှန်ဖေး၏ တွန်းချခြင်း ခံရ၍ ဇွန်ဘီ အုပ်စုထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ရပုံ၊ ဇွန်ဘီတို့၏ ကိုက်ခဲခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ရပုံ၊ သစ်သားဆူး တစ်ခုဖြင့် တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက် ထိုးစိုက်ခံခဲ့ရပုံနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ယခုကဲ့သို့ အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာပုံတို့ကို အထူးပြု၍ ပြောပြခဲ့သည်။

ဝမ်ကျန့်၊ ......

ဝမ်ကျန့် မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဝံ့ပေ။ ဤမီးပွားက သူ့ဆီသို့ ကူးစက်လာမည်ကို သူ စိုးရွံ့နေခဲ့သည်။

အမှန်ပင်၊ သူ စကားမပြောဘဲ နေသော်လည်း မီးပွားက သူ့ဆီသို့ ကူးစက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းလန်က သူ့ခေါင်းကို တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အမေကြီး ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့၊ အဲဒီ သမီးမိုက် ကျွေးမွေးပြုစုပျိုးထောင်လိုက်တဲ့ ကလေးကို ကြည့်စမ်း! ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူယုတ်မာ! ငါ သူ့ကို ဘနှစ်နှစ်တောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရတာလဲ၊ ဒါက သူမရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ နည်းလမ်းတဲ့လား?!"

ကျန်းလန် ထရပ်လိုက်သည်။ "ငါ့သား၊ မင်းရဲ့ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ဘယ်မှာလဲ။ မင်းရဲ့ အမေအိုကြီး သွားပြီး သူတို့ကို ကိုက်သတ်ပြမယ်!"

ဝမ်ချင်းလင် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့က တစ်ဖက်စီမှ သူမကို အသီးအသီး တားဆီးထားကြသည်။

ဝမ်ကျန့်က "အပြင်မှာ ဇွန်ဘီတွေ ပြည့်နေတာ၊ ဟိုဒီ မလျှောက်သွားပါနဲ့" ဟု တားသည်။

ကျန်းလန်က သူ့ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး "ငါလည်း ဇွန်ဘီပဲလေ၊ ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိလဲ?!" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က "အဲဒီ အခြေစိုက်စခန်းမှာ စွမ်းရည်ရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့ ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်" ဟု ရှင်းပြသည်။

ကျန်းလန်က သူ့ကိုလည်း အလားတူပင် ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး "ငါ တခြား ဇွန်ဘီရဲဘော်တွေကို စုစည်းပြီး အားလုံး ဝိုင်းကိုက်ပစ်မယ်!" ဟု ကြိမ်းဝါးသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က သဘောမကျဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ရဲဘော် ကျန်းလန် ခင်ဗျာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက အလွန်တရာ အန္တရာယ်များနေပါပြီ။ အဲဒါတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေက ဆိုရှယ်လစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အသိတရား ရှိတဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်ရပါမယ်။ ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ လူတွေကို မကိုက်တာကစလို့ လုပ်ကြရအောင်ဗျာ။"

ဝမ်ချင်းလင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်သီးချက် တစ်ချက် ကျရောက်လာသည်။

ကျန်းလန်က "ကောင်းတာတွေ ဘာတွေ လာမပြောနဲ့! ငါ့သားကို ဇွန်ဘီစာဖြစ်အောင် တွန်းချခဲ့တာလေ၊ အဲဒါကို ငါ့ကို ကောင်းတဲ့ ဇွန်ဘီ ဖြစ်ခိုင်းမလို့လား။ အဲဒီ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ရှုရှန်ဖေး ဆိုတဲ့ မိန်းမကို အရင် သတ်လိုက်မယ်၊ ပြီးမှ တခြားဟာတွေ ဖြေရှင်းမယ်!" ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။

"မေမေ၊ မေမေ၊ မေမေ!"

ဝမ်ချင်းလင်က သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားပြီး ဝမ်ကျန့်ကလည်း သူမ၏ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားသော်လည်း၊ ဇွန်ဘီ နှစ်ကောင်၏ အလေးချိန်ဖြင့် ဖိထားခြင်း ခံရသည်တိုင်အောင် ရဲဘော် ကျန်းလန်၏ ဒေါသတကြီး ခြေလှမ်းများကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ချင်းလင် ရုတ်တရက် ဉာဏ်ပေါ်လာပြီး ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ကျွန်တော်တို့ သွားရှာစရာ မလိုပါဘူး၊ သူမ အလိုလို ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းလန်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "သူမက တကယ်ပဲ လာဝံ့ဦးမယ်ပေါ့လေ?!"

ဝမ်ချင်းလင်က "သူမသာ ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေသေးသမျှ ကာလပတ်လုံး သူမ သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပါ။ ကျွန်တော်က ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ သူမမှာ အသိဉာဏ်အနည်းငယ် ကျန်သေးရင် ကျွန်တော် ဒီကို မိဘတွေဆီ ပြန်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ သူမ သေချာပေါက် ခန့်မှန်းမိမှာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ငါ သူမကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်!"

ကျန်းလန် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဝမ်ချင်းလင် လည်း ဘေးဘက်သို့ အမြန် လူးလဲရှောင်လိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် အသက်အန္တရာယ် ရှိသွားနိုင်မည့် အနေအထားပင် ဖြစ်ပေသည်။

**အခန်း (၂) ပြီး၏**

_ဝမ်မိသားစု မူလတန်းထိန်းကျောင်း:_

_ဝမ်ချင်းလင် နှင့် ဝမ်ကျန့် - လူငယ်မ ကျန်းလန် ရေ၊ တခြားကလေးတွေကို မကိုက်ရပါဘူး။_

_ကျန်းလန် - *လက်သီးကို မြှောက်လျက်*_