ရှေ့နားမှ လူများ ရန်ဖြစ်နေကြသည့် အသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံများသည် သူ့အတွက် ရင်းနှီးနေပြီး အားလုံးမှာ သူသိကျွမ်းသည့် လူများပင် ဖြစ်ကြသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ငိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သူသေတာနဲ့ ကျမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူ့ကို ကျမ သတ်တာ မဟုတ်ဘူး!"
ထိုသူမှာ ရှုရှန်ဖေး ဖြစ်သည်။
လူထျန်ကျင်းက သူ၏အသံကို တိုးအောင် ဖိနှိပ်ထားကာ အော်လိုက်သည်— "မင်းကို မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား။ မင်းကပဲ သူ့ကို ဇွန်ဘီအုပ်ထဲ တွန်းချလိုက်တာလို့ ငါကြားတယ်!"
ရှုရှန်ဖေး၏ ငိုသံ ရပ်တန့်သွားပြီး အသံမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။ "အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ လူတစ်ယောက်က ဇွန်ဘီအုပ်ကို ဆွဲထုတ်မသွားပေးရင် ကျမတို့အားလုံး သေကုန်မှာပေါ့! အုပ်စုကို ကာကွယ်ဖို့ တစ်ယောက်ကို စွန့်လွှတ်ရတာဟာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ!"
လူထျန်ကျင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ဆန္ဒအလျောက်နဲ့ မပါလာဘဲ လုပ်တာက ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်မလဲ! မင်းမှာ တကယ်ပဲ ဒီလို နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ မင်း ကိုယ်တိုင် မဆင်းသွားခဲ့တာလဲ!"
ရှုရှန်ဖေးက ပြောသည်— "ခေါင်းဆောင် လူထျန်ကျင်း, သူက သစ်မျိုးစုံ စွမ်းရည်ရှင် တစ်ယောက်ပါ၊ ကျမကလည်း ပင်မျိုးစုံ စွမ်းရည်ရှင် တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်လောက်များ ကွာခြားသွားမှာမို့လို့လဲ။ သူလုပ်နိုင်တာမှန်သမျှ ကျမလည်း လုပ်နိုင်တာပဲ။ ပိုပြီး အရေးကြီးတာက ကျမမှာ ပိုတန်ဖိုးရှိတာ အမှန်ပဲလေ။"
"ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ ဘယ်အရာတွေက အတန်ဖိုးဆုံးလဲ။ အစားအစာနဲ့ မိန်းမတွေပဲ။ အစားအစာ မရှိရင် လူတွေ ငတ်သေကုန်မယ်။ မိန်းမတွေ မရှိရင် လူသားတွေ မျိုးတုံးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် ကျမက သူ့ထက် ပိုတန်ဖိုးမရှိဘူးလား?"
လူထျန်ကျင်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမ၏ စကားကြောင့် သူ စိတ်ဝင်စားသွားပုံ ရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားကမူ မကောင်းသေးပေ။
ရှုရှန်ဖေးက ဆက်ပြောသည်— "ကျမက အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ရိက္ခာတွေကို တာဝန်ယူပေးနိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မိန်းမလည်း ဖြစ်လာပေးနိုင်တယ်။ သေသွားပြီးသား လူတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ရင် ကျမကို ရွေးတာက ပိုပြီး တန်ဖိုးမရှိဘူးလား?"
ရှုရှန်ဖေး ထိုသို့ ပြောရင်း သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို လူထျန်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။
လူထျန်ကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ မိမိ၏ညီအစ်ကို သေဆုံးရမှုအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်ရန် လိုအပ်နေသည်။ သူ၏ လက်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျသွားကာ ရှုရှန်ဖေး၏ သွယ်လျသော ခါးသိမ်သိမ်ကို ဖက်လိုက်လေသည်။
သို့သော် သူသည် ရှုရှန်ဖေးကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရှုရှန်ဖေး၏ နဖူးဆံစပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ သူမ၏ ဆံပင်အချို့ကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။
ရှုရှန်ဖေး လန့်ဖြန့်၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခြေစိုက်စခန်းထဲမှ လူအချို့လည်း ဘာဖြစ်တာလဲဟု ထွက်ကြည့်ကြသည်။
လူထျန်ကျင်း၏ လက်ထဲတွင် လေးတစ်လက် ပေါ်လာပြီး မြားတစ်စင်းကို တင်ကာ ကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဆန့်လိုက်ကာ ဓားမြောင် ထွက်လာသည့် လမ်းကြောင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
ဤသို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လူထျန်ကျင်း အေးခဲသွားသည်။ "ချင်းလင်?!"
ရှုရှန်ဖေးက သူ့ကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! သူ ဇွန်ဘီ ကိုက်ခံထားရတာလေ၊ ကျမတို့ အားလုံး မြင်လိုက်တာပဲ! သူက ဇွန်ဘီ ဖြစ်နေပြီ! သူ လူသား မဟုတ်တော့ဘူး! သူက ဇွန်ဘီ! သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်းပါ! မြန်မြန် သတ်ပစ်လိုက်စမ်းပါ အာ့ ဟားဟားဟား!!!"
လူထျန်ကျင်းမှာ အံ့အားသင့်ဆဲ ဖြစ်နေသော်လည်း ရှုရှန်ဖေး၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် မြားကို ထပ်မံတင်ကာ ဝမ်ချင်းလင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
သူ ဆက်လက် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ချင်းလင်, မင်းက လူသားလား, ဇွန်ဘီလား။ မင်း လူသားဆိုရင် တစ်ခုခု ပြောစမ်းပါ!"
ဝမ်ချင်းလင်က တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ ဆက်တက်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ရှုရှန်ဖေးထံတွင်သာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် လတ်ဆတ်သော သွေးနှင့် အသားနံ့ကို ရနေပြီး ခြွင်းချက်မရှိ အလွန်စားကောင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်နှင့် ဟိုဘက်သို့ ပြေးသွားကာ တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်ဖြတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် အလွန်တရာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည်။
သို့သော် သူ၏ လူသားဆန်သော ဆင်ခြင်တရားက ဤအရူးအမူး ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
အကယ်၍ လူထျန်ကျင်းသာ သူမကို မတွန်းထုတ်လိုက်လျှင် ယခုလေးတင် ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဓားမြောင်က ရှုရှန်ဖေး၏ အသက်ကို နုတ်ယူသွားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဆွေမျိုးတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် တုံ့ဆိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် နှမြောတသဖြစ်ခြင်း အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပေ။
ရှုရှန်ဖေးမှာ သူ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် တုန်ရီလာကာ အော်ဟစ်လျက် သူမ၏ စွမ်းရည်ကို သုံးလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်မှ ဆူးပင်တစ်ပင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချင်းလင် ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ၎င်းကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သွက်လက်ကာ တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိဘဲ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေသည်။
ရှုရှန်ဖေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်— "ကူညီကြပါဦး! ဘယ်သူ့မှ မရှိဘူးလား ကူညီကြပါဦး! သူက ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီ! သူ့ကို သတ်ကြစမ်းပါ! ဝမ်ချင်းလင်က ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပြန်လာတာ!"
သူမ၏ အော်သံကြောင့် အခြေစိုက်စခန်း အတွင်းပိုင်းမှ လူများ ပိုမို ထွက်လာကြသည်။ ဝမ်ချင်းလင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ဦးခေါင်းခွံများ ထုံကျင်သွားကြပြီး ဝမ်ချင်းလင် တစ်ယောက် ဇွန်ဘီကိုက်ခံခဲ့ရကြောင်း အားလုံး ကြားထားပြီးဖြစ်ရာ သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။ ထိုမျှသာမက ဇွန်ဘီအုပ်၏ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်မှာ သုံးရက်တောင် ရှိသွားပြီ မဟုတ်ပါလော။
မည်သူမျှ ဇွန်ဘီမြို့တော်ထဲတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။
အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသော လူများမှာ မည်သည့် ရှင်းလင်းချက်ကိုမျှ မစောင့်ဘဲ အားလုံး လက်နက်များကို မြှောက်ကာ ဝမ်ချင်းလင်ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
တုံ့ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်သော လူထျန်ကျင်းလည်း သွားကိုကြိတ်ကာ မြားကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်းမှာ ဇွန်ဘီများ ကိုက်ခံထားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူသည် မည်သို့မျှ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပေ။
ဝမ်ချင်းလင် ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး မြားကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
ရိုးရှင်းသော ခုန်ပျံမှု တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် မီတာအများအပြား မြင့်တက်သွားသဖြင့် အခြေစိုက်စခန်းမှ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူများ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်မှု အားလုံးကို သူ့ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင် ဆက်လက် မတက်တော့ဘဲ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွားရကာ သူသိကျွမ်းခဲ့သည့် လူများနှင့် အခြေစိုက်စခန်းတို့ တစတစ ဝေးကွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ တကယ်တမ်း သတ်ချင်သည်မှာ လူတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ရှုရှန်ဖေးက သူ့ကို ဇွန်ဘီအုပ်ထဲသို့ တွန်းချခဲ့ပြီး သေမသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဇွန်ဘီ အားလုံးကို ဆွဲထုတ်မသွားနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်လည်းကောင်း သစ်သားဆူးဖြင့် ထိုးခဲ့သေးသည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် သူမ၏ အသက်ကို လာယူခြင်းဖြစ်ရာ လွန်လွန်ကဲကဲ မရှိလှပေ။
သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ဟောင်း ရဲဘော်များက သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာကြပြီး သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုနေကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် လူသားအုပ်စု၏ လိုက်လံ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံရသဖြင့် တောင်ပိုင်းမြို့ ဇွန်ဘီမြို့တော်ထဲသို့ မလွှဲမရှောင်သာ ထွက်ပြေးသွားရလေတော့သည်။
ဇွန်ဘီမြို့တော်မှာ တစ်ချိန်က စည်ကားသိုက်မြိုက်သော မဟာမြို့ကြီး တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး လူဦးရေ အလွန်တရာ ထူထပ်လှပေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဤနေရာသည် ဇွန်ဘီအများဆုံး ကျရောက်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူများက ဤနေရာကို ဇွန်ဘီမြို့တော်ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လူသားများမှာ မြို့စပ်အထိသာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။
ရှုရှန်ဖေးမှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ? သူက အထဲကို ထွက်ပြေးသွားပြီ၊ ဒီတစ်ခါသာ သူ့ကို မသတ်နိုင်ရင် သူက ဇွန်ဘီတွေကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျတို့အားလုံး သေကုန်ကြတော့မှာပဲ!"
သူမ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်သူများ၏ မျက်နှာထားများ အားလုံး လေးနက်သွားကြသည်။
ကောင်းကင်ယံမှာ ပို၍ပို၍ မှောင်လာပြီး မြို့ထဲမှ ဇွန်ဘီတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ မပြတ်မလပ် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လူထျန်ကျင်းက ပြောသည်— "ညဉ့်နက်တော့မယ်။ အရင်ဆုံး ပြန်ကြရအောင်၊ အခြေစိုက်စခန်းထဲက လူတိုင်းကို ကင်းစခန်း တိုးမြှင့်ဖို့ အကြောင်းကြားကြစို့။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ ထပ်ကြိုးစားကြမယ်။"
အမြန်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လူသားများ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် ညအိပ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
ညအချိန်ဆိုသည်မှာ ဗီဇပြောင်း သက်ရှိများနှင့် ဇွန်ဘီများအတွက် အတက်ကြွဆုံး အချိန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ အပြင်ဘက်တွင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ သေခြင်းတရားသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
**အခန်း ၁ နိဂုံး**
ဝမ်ချင်းလင် သည် ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခေတ္တရပ်လိုက်ကာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မိုးချုပ်စပြုလာပြီဖြစ်ပြီး အထီးကျန်ဆန်လှသော တောင်ပိုင်းမြို့ ဇွန်ဘီမြို့တော်ကြီးသည် တစ္ဆေခြောက်သလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် အသံအချို့က အရိုးကို ဆူဖြိုးစေသည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ချင်းလင် အတွက်မူ ဤနေရာသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းတော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဇွန်ဘီများ၏ အနံ့နှင့် စွမ်းအင်လှိုင်းများကို သူ ပီပီပြင်ပြင် ခံစားနေရသည်။ သူတို့သည် သူ၏ ရန်သူများ မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်မျိုးတစ်ဖုံအားဖြင့် အလွန်ရင်းနှီးနေကြသလိုပင်။
သူ့နောက်ဘက်ရှိ အခြေစိုက်စခန်းဘက်မှ အသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လူသားများ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်းလင် သည် အနည်းငယ် မတ်တပ်ရပ်နေပြီးနောက် မြို့တော်ထဲသို့ ပို၍နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
***
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်း ၌ အခြေအနေမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။
ရှုရှန်ဖေး မှာ ညလုံးပေါက် ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဝမ်ချင်းလင် ပြန်ပေါ်လာမည်ကို အလွန်တရာ စိုးရိမ်နေသည်။ သူက ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ သာမန်ဇွန်ဘီများနှင့် မတူဘဲ လူသားဘဝက အသိဉာဏ်အချို့ ပါလာနိုင်သည်ဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။
"လူထျန်ကျင်း၊" ရှုရှန်ဖေး က လူထျန်ကျင်း အနားသို့ တိုးသွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူက အထဲမှာ အင်အားစုတွေ စုစည်းနေလောက်ပြီ။ ကျမတို့ မြန်မြန် တစ်ခုခု လုပ်ရမယ်။"
လူထျန်ကျင်း ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်နေသည်။ သူသည် ဝမ်ချင်းလင် နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ ရဲဘော်ရဲဘက်လုပ်ခဲ့ကြဖူးသူ ဖြစ်သည်။ မနေ့က ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အဖြစ်အပျက်များက သူ့ရင်ကို ဆူးနှင့်ထိုးသလို ခံစားရစေသည်။
"သူက... တကယ်ပဲ ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီလား ရှုရှန်ဖေး?" လူထျန်ကျင်း က ဩရှရှ အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မနေ့က သူ့ပုံစံကို ကိုယ်တိုင်လည်း မြင်ခဲ့တာပဲလေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဇွန်ဘီကိုက်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့... လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အပူချိန်တောင် မရှိတော့ဘူး။"
"ရှင် သံသ័យဝင်နေတာလား?" ရှုရှန်ဖေး ၏ အသံမှာ မြင့်တက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုနှင့်အတူ ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "သူ့ကို ဇွန်ဘီအထဲ တွန်းချလိုက်တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေ့နေပြီလား။ သူသာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာရင် ရှင်ရော ကျမရော အသက်ရှင်မယ် ထင်နေလား။ သူ့မှာ လူသားဆန်တဲ့ သတိတရားတွေ ကျန်နေသေးရင်တောင် ကျမတို့ကို ခွင့်လွှတ်မယ် မထင်နဲ့!"
လူထျန်ကျင်း သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ဆက်လက် ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ အကယ်၍ ဝမ်ချင်းလင် သာ အမှန်တကယ် ပြန်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးခံရနိုင်သည်မှာ သေချာပေသည်။
"ကောင်းပြီလေ..." လူထျန်ကျင်း က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါတို့ တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို စုပြီး ဇွန်ဘီမြို့တော် ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ကင်းစခန်းတွေ ထပ်တိုးမယ်။ သူ ထပ်ထွက်လာရင် တားဆီးနိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတာပေါ့။"
သို့သော် သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ ဇွန်ဘီမြို့တော် ၏ မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များအောက်တွင် ဝမ်ချင်းလင် သည် တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့တော်၏ အပျက်အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဝမ်ချင်းလင် ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အေးစက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများထဲတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဆင်းနေပြီး ၎င်းက သူ့ကို ပိုမိုသန်မာလာစေသည်။
သူ့ထံသို့ လေထဲမှတဆင့် သင်းပျံ့သော သွေးနံ့အချို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဝမ်ချင်းလင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် စူးရှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လူသားတို့၏ လောဘနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းကို ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။