Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 5: Hunger | NovelPing

ခေါင်းစဉ်း- ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ဆေးခန်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည် – အခန်း (၅) : အငတ်ဘေး | NovelPing

မီနူးကို ပြသရန်

NovelPing လိုဂို * ဝတ္ထုစာရင်း * နောက်ဆုံးထွက်ရှိမှုများ * ရေပန်းစားဝတ္ထု * ပြီးဆုံးသွားသောဝတ္ထု * လူကြိုက်အများဆုံး

* ဇာတ်လမ်းအမျိုးအစား

* အက်ရှင် * စွန့်စားခန်း * အန်နီမဲနှင့် ရုပ်ပြများ * ဟာသ * ဒရာမာ * အရှေ့တိုင်း * ဖန်ဖစ် * ပရိသတ်စိတ်ကူးယဉ် * ဖယ်တန်စီ * ဂိမ်း * ကျားမပြောင်းလဲခြင်း * ဟာရမ် * သမိုင်းကြောင်း * သည်းထိမ်ရင်ဖို * အိုင်ဆက်ကိုင်း * ဂျိုဆေး * လစ်အာပီဂျီ * မှော်ပညာ

* မှော်ဆန်ဆန်လက်တွေ့ဝါဒ * ကိုယ်ခံပညာ * အရွယ်ရောက်ပြီးသူ * မက်ခါ * စစ်ရေး * ခေတ်ပေါ်ဘဝ * လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် * စိတ်ပညာ * လက်တွေ့ဆန်သော * ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း * ရိုမန်းတစ် * ကျောင်းဘဝ * သိပ္ပံပညာ * ဆီနင် * ရှိုးဂျိုး * ရှိုးဂျိုးအိုင် * ရှိုနင် * ရှိုနင်အိုင်

* ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံ * အချစ်စွန့်စားခန်း * အားကစား *သဘာဝလွန် * စနစ် * သည်းထိမ်ရင်ဖို (Thriller) * ကြေကွဲဖွယ် * မြို့ပြ * မြို့ပြဖယ်တန်စီ * ဗီဒီယိုဂိမ်း * စစ်ပွဲ * ဝူရှာ * ရှန်ရှာ * ရှွမ်းဟွမ် * ယာအိုအီ * ယူရီ

သူတို့ အိမ်အပြန်လမ်းဝက်သို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်ချင်းလင် သည် သူ၏ မိဘနှစ်ပါးကို သတိပြန်လည်လာစေခဲ့သည်။

ကျန်းလန် က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားတွေ တရှိန်ထိုး ပြောလာ၏။

ဝမ်ချင်းလင် ကတော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ပြဿနာတစ်ရပ်ကို စဉ်းစားတွေးတောနေမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ၏မိဘများကရော အဘယ်အရာများ ဖြစ်ကြသနည်း။

သူက သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ကြည့်ခိုင်းဖူးသော်လည်း ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးကိုမူ သူတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏မိဘများသည် သာမန်လူများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တွင် သတိတရားရှိသည်၊ ခံစားချက်ရှိသည်၊ စကားပြောနိုင်သည်၊ စဉ်းစားတွေးတောနိုင်သည်၊ သို့သော် သာမန်လူများထက် ပို၍သန်မာပြီး အမြန်နှုန်း ပိုမြန်ုံရုံသာ ရှိသည်။ ဤအရာများအားလုံးက ပြဿနာမဟုတ်သေးဘဲ အကြီးမားဆုံးပြဿနာမှာ — ၎င်းတို့သည် အသက်ရှင်လျက်ရှိသော လူသားများနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါတိုင်း ဇွန်ဘီတို့၏ မူလဗီဇဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြခြင်းပင်တည်း။

ဤအရာက အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။ ဤသည်မှာ သူမျှော်မှန်းထားသလိုမျိုး မဟုတ်ပေ။

သူ့မိဘများအနေဖြင့် သတိတရားရှိသော ဇွန်ဘီများ ဖြစ်လာကာ တိုးတက်ပြောင်းလဲပြီးသား ဇွန်ဘီများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလာသည်ကို သူ မလိုလားသလို လူသားများကို မဖြစ်မနေ စားသုံးရမည့် မိစ္ဆာကောင်များအဖြစ်လည်း မရှိစေချင်ပါ။

ဝမ်ကျန့် သည် ကျန်းလန် ထက် ပို၍ စဉ်းစားတွေးတောတတ်သည်။ လူသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူသည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားကာ စားဖို့သာသိသော အသိစိတ်ကင်းမဲ့သည့် မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း နားလည်ထား၏။

ဝမ်ချင်းလင် က သူတို့ ပြန်သယ်လာခဲ့သော ဆေးဝါးများနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကို မေးလိုက်သည် — "ခင်ဗျားတို့ အရမ်းဆာနေပြီလား။"

ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို ငေးကြည့်နေကြပြီး ဘာမှ မပြောကြပေ။

သူတို့ အမှန်တကယ်ပင် ဆာလောင်နေကြသည်၊ အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လူသားများ ဆာလောင်သည့်အခါတွင်မူ သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသော်လည်း သူတို့၏ ဆာလောင်မှုကမူ သည်းခံနိုင်စွမ်း၏ အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်နေပေသည်။ သူတို့သည် သတိလွတ်သွားကြပြီး စားရန်အတွက်သာ အသက်ရှင်နေကြမည့်သူများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဝမ်ချင်းလင် က သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ "သွေးပင်စည်ပန်း ကို စားချင်ကြလား။"

မျက်လုံးနှစ်စုံက သွေးပင်စည်ပန်း ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ အမှန်တကယ် စားချင်နေကြသော်လည်း ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြလိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချင်းလင် က ပြောလိုက်သည် — "အကယ်၍ သွေးပင်စည်ပန်း က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် ကျုပ် မျိုးစိုက်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေကိုတော့ လုံးဝမစားရဘူး။ လူသားတွေရဲ့ အသားနဲ့ သွေးကို အရသာခံမိသွားပြီဆိုတာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ဟာ အသိစိတ်ကင်းမဲ့တဲ့ ဇွန်ဘီစစ်စစ်တွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ကျုပ်တို့အနေနဲ့ ဆာလောင်မှုနဲ့ ဗီဇဆန္ဒတွေကို တွန်းလှန်ရမယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဆာသလို ကျုပ်လည်း ဆာတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လေ။"

ကျန်းလန် က "ဒ-ဒါဆိုရင် သွေးပင်စည်ပန်း ကို သားတို့ပဲ စားလိုက်ပါလား" ဟု ဆို၏။

ဝမ်ချင်းလင် က ခေါင်းခါလိုက်သည် — "အဲဒါတွေက သွေးတွေနဲ့ စေးပိုင်နေတာဆိုတော့ ကျုပ်ကတော့ ဘယ်လိုမှ စားချင်စိတ် မရှိဘူး။"

ကျန်းလန် က "ဒ-ဒါဆိုရင်ရော၊ ပြုတ်ပြီး စားကြည့်ကြမလား"

ဝမ်ချင်းလင် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းလန် လည်း သတိဝင်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်းလင် က "စမ်းကြည့်လို့ ရတာပေါ့" ဟု ဆို၏။

ဆေးဝါးများ သွားရောက်စုဆောင်းစဉ်က သူတို့သည် ကွတ်ကီးများနှင့် ခေါက်ဆွဲခြောက်များကိုပါ တွေ့ရှိခဲ့ကြသေးသည်။ ဝမ်ချင်းလင် က အနည်းငယ် စားသုံးကြည့်မိရာမှ အမြင်အာရုံထဲတွင် အမည်းစက်များ ပေါ်လာသည်အထိ အန်ထုတ်ခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းမှာ အဆိပ်မိသည်ထက်ပင် ပို၍ နာကျင်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဤကဲ့သို့သော အစားအစာမျိုးကို လက်မခံနိုင်ေပ၊ ထို့ကြောင့် သူ ဆာလောင်မှုကို ဆက်လက် သည်းခံနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် မစားနိုင်သည်ဖြစ်ရာ သူ၏ မိဘများမှာလည်း အလားတူ အခြေအနေတွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အသားစားသီးသန့် အစားအစာကိုသာ လက်ခံနိုင်သည်ဆိုပါက အကြံဉာဏ်အချို့ကို စဉ်းစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ပထမဦးစွာ စမ်းသပ်ရမည့်အရာမှာ ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကို စားသုံးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည့် ကိစ္စပင်တည်း။

ကျန်းလန် အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစာ ရှိသည့် သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ပင်ကို ပြုတ်လိုက်သည်။ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့အသက်မှာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသဖြင့် ဇွန်ဘီသုံးကောင်စလုံး တံတွေးမျိုချနေမိကြတော့သည်။

ပြုတ်ပြီးသား သွေးပင်စည်ပန်း မှာ အရွယ်အစား သိသိသာသာ သေးသွားခဲ့သည်။ မိသားစုဝင် သုံးဦးက ၎င်းကို သုံးပုံပုံကာ အသီးသီး ခွဲယူကြပြီး သွေးပင်စည်ပန်း စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်စီနှင့်အတူ တွဲဖက်စားသုံးကြသည်။

ဝမ်ချင်းလင် က ပထမဦးဆုံး ကိုက်စားလိုက်ရာ အရသာမှာ ပြည့်စုံကြွယ်ဝပြီး သွေးပင်စည်ပန်း ၏ အသားမာဖွဲ့စည်းပုံမှာ ပင်လယ်ရေကျောလိုပင် အလွန်တရာ ကြွပ်ရွနေပေသည်။

သွေးပင်စည်ပန်း အတုံးနှင့် စွပ်ပြုတ်ကို စားသုံးပြီးနောက် ဝမ်ချင်းလင် တစ်ယောက် အစာဝသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ်မျှသော မသက်မသာဖြစ်မှုမျိုးပင် မရှိတော့ပေ။

ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့လည်း သူတို့၏ အပိုင်းများကို စားသုံးပြီးစီးသွားကြရာ ရူးသွပ်လောက်အောင် ပြင်းထန်နေသော ဆာလောင်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလန် က "ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ သွေးပင်စည်ပန်း က ပိုတောင် စားလို့ကောင်းသေးတယ်။ ဒါကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ။ အဲဒါမျိုး နည်းနည်းလောက် ထပ်စိုက်ကြရအောင်" ဟု ပြောလေသည်။

ဝမ်ချင်းလင် က သွေးပင်စည်ပန်း ၏ မူလဇစ်မြစ်ကို ရှင်းပြလိုက်သောအခါ ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဝမ်ချင်းလင် က "အကယ်၍ သွေးကို အာဟာရပျော်ရည်အဖြစ် သုံးရမယ်ဆိုရင် ဒါက ကျုုပ်ရဲ့သွေး ဖြစ်စရာမှ မလိုဘဲ တိရစ္ဆာန်သွေးတွေကိုလည်း သုံးပြီး စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် ဇွန်ဘီများက လူသားများကို စားကြပြီး ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲနေသော အပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များကလည်း လူသားများကို စားကြသည်။ လူသားများကလည်း (ဇွန်ဘီများမှအပ) ၎င်းတို့ကို ပြန်လည် စားသုံးကြလေသည်။

ဝမ်ကျန့် က "ငါတို့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတာက သားရဲ့သွေးကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် သွေးပင်စည်ပန်း ကြောင့်လားဆိုတာကို ငါ တွေးနေမိတယ်။ အကယ်၍ သားရဲ့သွေးကသာ ထူးခြားနေတာဆိုရင် တိရစ္ဆာန်သွေးတွေကို သုံးရင်တောင်မှ သွေးပင်စည်ပန်း ကို ကြီးထွားအောင် စိုက်ပျိုးနိုင်ချေ ရှိပါ့မလား" ဟု ပြောသည်။

ဝမ်ချင်းလင် က "စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

မိသားစုသုံးဦးစလုံး ဓားများ၊ ကြိုးများနှင့် အိတ်များကိုယ်စီ ယူဆောင်ကာ မူတေးရှင်းဝင် တိရစ္ဆာန်များကို ရှာဖွေရန် ကားဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

တောင်ပိုင်းမြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ကားစက်နှိုးသံသာလျှင် ဟိန်းထွက်နေ၏။ ထိုမျှလောက် ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံကို ကြားရသော်လည်း မည်သည့်ဇွန်ဘီကမှ သူတို့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိပေ။ ဤအချက်က တောင်ပိုင်းမြို့တော်ထဲသို့ ခိုးဝင်လာကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို သံသယဝင်သွားစေခဲ့သည်။

မြို့ပြင်ပိုင်းတွင်မူ မူတေးရှင်းဝင် တိရစ္ဆာန်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ရှားပါးနေပြီး အများစုမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ အစားအစာ ဖြစ်သွားကြေလေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မြို့လယ်ခေါင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြရသည်။

သူတို့၏ ကံကောင်းမှုက အတော်ပင် ကောင်းမွန်လှရာ မူတေးရှင်းဝင် ဝက်တစ်ကောင်နှင့် လျင်မြန်စွာပင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နက်မှောင်နေပြီး ခေါင်းနှစ်လုံး ပါရှိကာ အရွယ်အစားမှာ လူလားကြီး နွားတစ်ကောင်ထက်ပင် သိသိသာသာ ကြီးမားနေသည်။ ဝက်၏ ပြေးလွှားသည့် အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဝမ်ချင်းလင် က ကားကို မောင်းနှင်ကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ ထိုမူတေးရှင်းဝင် ဝက်ကြီးမှာ မောင်မြို့တော်၏ မြို့လယ်ခေါင်ဘီဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

မြို့တော်ခန်းမသို့ ရောက်တော့မည့်အချိန်တွင် ဝမ်ချင်းလင် က ကားကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ ထွက်ပြေးလာသော ဝက်ကြီးလည်း ရပ်သွားကာ ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များ တုန်ရီလျက် အနောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွား၏။

ဘာတွေလဲ—

"ရှီး!" ဝမ်ချင်းလင် က သူတို့ကို တိတ်တဆိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မျှ မရှိဘဲ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

ဘယ်ကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာသော သားသတ်ဓားတစ်လက်က မူတေးရှင်းဝင် ဝက်ကြီး၏ ခေါင်းကို တစ်ရှိန်ထိုး ဖြတ်ပိုင်းသွားခဲ့သည်။ ဝက်သွေးများ တစ်နေရာလုံး ပန်းထွက်ကုန်၏။

ကိုယ်ထည်တောင့်တင်းသန်မာသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အမြင့် နှစ်မီတာနီးပါး ရှိပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဝမ်းဗိုက်ပူနေကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိ အသားစိုင်များမှာ မူလအတိုင်းပင် ပြည့်စုံလျက် ရှိသည်။ ၎င်းသည် မူတေးရှင်းဝင် ဝက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သားသတ်ဓားကို ကောက်ယူပြီး ဝမ်ချင်းလင် တို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့သည် ဤကဲ့သို့သော ဇွန်ဘီမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖိအားက သူတို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရပ်နေရာတွင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားကြသည်။

"အဆင့်တစ် အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ အသက်ရှင်သပ် ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ သားသတ်သမားပဲ။"

သားသတ်သမားဇွန်ဘီမှာ ကိုယ်ထည် တောင့်တင်းသန်မာပြီး လှုပ်ရှားမှု နှေးကွေးသည်။ လူသားများနှင့် ဆင်တူစွာပင် ၎င်းတို့သည် သားသတ်ဓား သို့မဟုတ် ပုဆိန်ကဲ့သို့သော လက်နက်များကို အသုံးပြုရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။

"ကားထဲမှာပဲ နေကြ၊ လုံးဝမထွက်လာနဲ့။" ဝမ်ချင်းလင် က တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။ သူသည် ရုပ်ဆိုးပြီး အန္တရာယ်များလှသော သားသတ်သမားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေခဲ့သည်။

အဆင့်အတန်းများအရ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ သားသတ်သမားထက် ပို၍ မြင့်မားပေသည်။ သူ ကြောက်ရွံ့ရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့ရမည့်သူမှာ ဤသားသတ်သမားပင် ဖြစ်သည်။

သားသတ်သမားက အနီးသို့ မလာဘဲ ဝမ်ချင်းလင် ကို ညည်းတွားဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင် က သူ အထናခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူကိုယ်တိုင်က အဆင့်ခြောက် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် သာမာန် အဆင့်တစ် သားသတ်သမားလေးက သူ့ကို လှုံ့ဆော်ခြိခြောက်ဝံ့ပေသည်တကား။ ဒါ ဘာကောင်လဲ၊ သေချင်နေတာလား။

ဝမ်ချင်းလင် က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး အလွန်တရာ ခြိခြောက်အားကောင်းလှသော ဇွန်ဘီဟိန်းသံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်!

ဟိန်းဟောက်ရတဲ့ အလုပ်မှာ ဘယ်သူကများ မတတ်ဘဲ နေမလဲလေ။

သားသတ်သမားမှာ ဆွံ့အသွားပြီး ဝမ်ချင်းလင် ကို တစ်ခဏမျှ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေပြီးနောက် ဝက်ခေါင်းကို ယူဆောင်ကာ သနားစရာကောင်းဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

**အခန်း ၅ ပြီးဆုံးပါပြီ**

THISBRO: ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ဆေးခန်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည် ရဲ့ ပထမဆုံး အခန်း (၅) ခန်းကို တင်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်ရှင့်~ ကျန်တာတွေကိုလည်း ဆက်လက် မျှော်လင့်စရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် - ထုံးစံမရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ၊ ဟိုက်ဗရစ်တွေ၊ လက်စားချေမှု ဇာတ်ကွက်တွေ၊ ကြည်နူးစရာ အခန်းတွေနဲ့ ယောက်ျား მთავរសာတောင် အခန်း (၈) မှာ ပေါ်လာဦးမှာပါ ; )

အခန်းအရှည်တွေကလည်း မရှည်လှပါဘူး၊ ဘာသာပြန်ရတာလည်း ခက်ခဲလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖတ်ရှုပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!

* * *

[ယခင်အခန်း](https://novelping.com/book/i-opened-a-clinic-in-the-ကမ္ဘာပျက်ကပ်/chapter-4-instinct "အခန်း 4- ဗီဇ")[နောက်အခန်း](https://novelping.com/book/i-opened-a-clinic-in-the-ကမ္ဘာပျက်ကပ်/chapter-6-seed "အခန်း 6- မျိုးစေ့")

မှတ်ချက်များ ပြဿနာတင်ပြရန်

**မှတ်ချက်များ**

စီစစ်ရန်

နောက်ဆုံးပေါ် အကြိုက်ဆုံး အဟောင်းဆုံး

မှတ်ချက်တစ်ခု ရေးပါ…

😊🔥❤️🎉📖💡🤔😢