ဒီနေ့မှာတော့ လူအုပ်စုတစ်စုဟာ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ကို ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။
သူတို့က အစိမ်းရောင် ပစ်ကပ်ကားရှည်တွေကို မောင်းနှင်လာကြပြီး ခြေရာခံတန်းစီကာ စခန်းဆီသို့ ဦးတည်ဝင်ရောက်လာကြပါတယ်။ ယူနီဖောင်းစစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းမှာလည်း လက်နက်ကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားကြကာ ထင်ရှားတဲ့ စစ်တပ်အင်အားစုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာနေပါတယ်။
ဒီစစ်တပ်အင်အားစုကြီး ရောက်ရှိလာခြင်းက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ရဲ့ အဆင့်မြင့် ကစားသမားတွေအတွက် အားဆေးတစ်ခွက်သောက်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားစေပါတယ်။
ဒီစစ်တပ်အင်အားကြီးနဲ့ဆိုရင် သူတို့အနေနဲ့ သွေးလောင်းကောင်တွေကို ဆက်ကြောက်နေစရာ လိုသေးလို့လား။
သွေးလောင်းကောင်တွေသာ ထပ်လာဝံ့ရင် သူတို့ ပစ်ခတ်လိုက်တာနဲ့ အစအနမကျန်အောင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်လေ။
အရပ်ဘက်စခန်းဆီသို့လည်း မော်တော်ယာဉ်တန်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ အစိမ်းရောင်မဟုတ်ဘဲ ကုန်တင်ကားကြီးတွေဖြစ်ပေမယ့် အတွင်းမြို့ထဲသို့ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ထိုကားပေါ်မှ လူတွေက ခုန်ဆင်းလာကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းက အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပါတယ်။
"မြို့သခင်၊ ကျုပ်တို့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်သယ်လာခဲ့ပါပြီ။ လမ်းမှာ ဇွန်ဘီတပ်စုနဲ့ ဆုံလို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ကုန်ပစ္စည်းတွေ တစ်ခုမှ မဆုံးရှုံးဘဲ အားလုံးကို ပြန်သယ်လာခဲ့ပါတယ်"
ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ လူတွေက သွေးလောင်းကောင်တွေဘက်က လက်နက်တွေရဲ့ မူလရင်းမြစ်ကို လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ကြပြီး ကီလိုမီတာရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးတဲ့ လန်မြို့ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ လက်နက်တိုက်တစ်ခုရှိပြီး သွေးလောင်းကောင်တွေရဲ့ လက်နက်နဲ့ ကျည်ဆံတွေကို အဲ့ဒီနေရာကနေ သယ်ယူလာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝမ်ချင်းလင်က အဲဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အမြတ်ထုတ်ခဲ့ပါတယ်။
သတိလစ်နေတဲ့ ဇွန်ဘီအရုပ်တွေက သတိရှိနေတဲ့ ဇွန်ဘီတွေလောက် အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဇွန်ဘီအရုပ်တွေက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဇွန်ဘီတွေဆီကနေ လုယူဖို့ ကြိုးစားတာဟာ ကျောက်တုံးနဲ့ ဥ ပစ်တာနဲ့ ဘာမှမခြားပါဘူး။ ရလဒ်ကတော့ အားလုံးအသိပါပဲ။
ရှောင်ဟេងက ကုန်တင်ကားကြီးပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ ပျက်သွားပါတော့တယ်။
အရမ်းများတာပဲ။
ဒါက အကြီးစားလက်နက်တိုက်တစ်ခုကို အပြီးအပိုင် သိမ်းဆည်းလာခဲ့တာ သေချာပါတယ်။
စခန်းထဲက လူတွေက ကူညီဖို့ အကုန်ထွက်လာကြပြီး သေတ္တာကြီးတွေကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတွေဆီ သယ်ဆောင်သွားကြပါတယ်။ ဝမ်ချင်းလင်က မြေအောက်မှာ နေရာလွတ်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ သစ်ပင်စွမ်းရည်ကို အထူးအသုံးပြုခဲ့ပြီး ဒီလက်နက်နဲ့ ကျည်ဆန်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အထဲမှာ သိုလှောင်ထားလိုက်ပါတယ်။
ရှောင်ဟេងက ဘေးမှာရပ်ပြီး စခန်းထဲကလူတွေ သေတ္တာတွေသယ်နေတာကို ကြည့်နေတုန်း ရုတ်တရက် အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ ပုပ်ပွနေတဲ့ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်က သူ့ဆီကို ခုန်ဝင်လာပါတော့တယ်။ ရှောင်ဟេងက ဓားကိုဆွဲထုတ်ဖို့ အချိန်ယူလိုက်တုန်းမှာပဲ ဓားရိုးကို လက်တစ်ဖက်က ဖိကိုင်တားလိုက်ပါတယ်။
ခုန်ဝင်လာတဲ့ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်က ရှောင်ဟេងကို မထိပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ခါးတွေမှာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားပြီး လူတစ်ယောက်က နောက်ကို ဆွဲငင်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
"မြို့သခင်၊ ကျွန်တော် လန်မြို့မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်!"
အဲဒီယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ဇွန်ဘီက လက်နက်နဲ့ ကျည်ဆန်တွေရဲ့ တည်နေရာကို သွားရောက်စုံစမ်းတဲ့ ပထမဆုံးလူ ဖြစ်ပါတယ်။ လန်မြို့ကို ရောက်ပြီး လက်နက်တိုက်ရှိရာ နေရာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်ချင်းလင်ကို အကြောင်းကြားဖို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး မိဘတွေကို ရှာဖွေဖို့ တခြားသူတွေနဲ့အတူ လန်မြို့ကို လိုက်သွားခဲ့တာပါ။ သူ တကယ်ပဲ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။
သံချေးတက်ပြီး ပုပ်ပွနေတဲ့ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်က ရှောင်ဟេងကို ကိုက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ဟိန်းဟောက်လက်သည်းပြကာ ရှီရှီနဲ့ တရစပ် တိုးဝင်လာနေကြပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ငြိမ်ငြိမ်နေကြ၊ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားမှပဲ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီပုပ်ပွနေတဲ့ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်က တကယ်ပဲ ငြိမ်ကျသွားပြီး စောင့်ဆိုင်းဖို့အတွက် ဘက်ကို နာခံမှုရှိရှိနဲ့ ပါသွားကြပါတယ်။
ရှောင်ဟេង အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ ဒီလူတွေက ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ ဇွန်ဘီမိဘတွေကို ခေါ်လာကြတာလဲ။ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခုက သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ အမြန်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူ လုံးဝ မယုံနိုင်ပါဘူး!
ရှောင်ဟេងက ဝမ်ချင်းလင်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဘေးဘက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ "အဲဒီဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး "သိချင်လို့လား" လို့ ပြန်မေးပါတယ်။
ရှောင်ဟេងက ရုတ်တရက် မသိချင်တော့ပါဘူး။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတာက မသိရတာထက် ပိုနာကျင်ရမှာကို သူစိုးရိမ်နေမိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက ဝမ်ချင်းလင်ဆီက မခွာဘဲ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ရိုးသားနေပါသည်—သူ သိချင်နေပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က "ခင်ဗျားက အပြင်လူပါ။ ကျွန်တော်တို့စခန်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အပြင်လူတွေကို မပြသသင့်ပါဘူး" ဟု ဆိုပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင် ထွက်သွားတော့မလို့ လုပ်ပေမဲ့ ရှောင်ဟេងက သူ့ကို ထပ်ဆွဲထားလိုက်ပါတယ်။ ရှောင်ဟេងက အလွန်တရာ ဇွတ်အတင်းလုပ်ကာ အဖြေကိုသိချင်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ဆီကို တိုးကပ်လာပြီး "ကျွန်တော် ခခင်ဗျားကို ကိုက်ရမှာလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ရှောင်ဟេង:-
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ရဲ့ ဖျော့တော့နေတဲ့ လက်ညှိုးကို သူ့မျက်နှာဆီ ညွှန်ပြပြီး "ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှသာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိနိုင်မှာ" လို့ ပြောပါတယ်။
ရှောင်ဟេងက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး "ခင်ဗျား ကိုက်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က မျက်တောင်ခတ်ကာ "ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဟု ဆိုပါတယ်။
ရှောင်ဟេង:-
ဝမ်ချင်းလင်က နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပြင်မှာတွေ့ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇွန်ဘီမိဘတွေကို လျစ်လျူမရှုထားနိုင်ပါဘူး။ သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာပြီးနောက်မှာ အပြင်မြို့ထဲမှာ ထားပြီး ကျွေးမွေးလို့ရပါတယ်။ အဲဒါက နေ့တိုင်း ဗိုက်စာနေတာထက် ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရတာထက် ပိုကောင်းပါတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
რა თქმა უნდა၊ ရှောင်ဟេងက ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို မယုံပါဘူး။ အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ သူ လှည့်စားခံရကောင်း ခံရနိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်ပါတော့ဘူး။ သူ ပိုမြင်လေလေ၊ ပိုထူးဆန်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတွေကို သတိထားမိလေလေ ဖြစ်လာပါတယ်။
အဲဒီဇွန်ဘီနှစ်ကောင်က သူ့ကိုသာ ဟိန်းဟောက်ပြီး သူ့ကိုပဲ ကိုက်ချင်နေကြတယ်။ ဒါက တစ်စခန်းလုံးမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားဖြစ်နေလို့လား။
ဒါက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်။ သူ့နှလုံးသားက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အများကြီးကို မသယ်နိုင်ဘဲ သပိတ်မှောက်သွားမှာစိုးလို့ သူ ငြိမ်ငြိမ်လေးနဲ့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရပါမယ်။
လင်မြို့ စခန်း။
ယင်ချန်းကို ဖန်းရှန်လုံက ဂုဏ်သုသေရ အထူးနေရာမှာ ထိုင်ဖို့ ရိုရိုသေသေ ဖိတ်ကြားခဲ့ပါတယ်။ သူလည်း မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ရက်ရက်ရောရော ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။ သူ့အကြည့်တွေနဲ့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျီယုံ၊ ဟီလင် နဲ့ ရှီချုန် တို့ကိုသာ တွေ့ရပြီး ရှောင်ဟេងရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတော့ လုံးဝ မတွေ့ရပါဘူး။
ယင်ချန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဗိုလ်မှူး ရှောင်က ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် ဒီစခန်းကို ရောက်နေတာတောင် ထွက်လာပြီး မတွေ့ဝံ့ဘူးလား" ဟု ဆိုပါတယ်။
ကျီယုံ က ဟီလင် နဲ့ ရှီချုန် တို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ယောက်စလုံးက ခေါင်းခါပြကြပါတယ်။
သူတို့သိတာက အထက်ကနေ အိုမင်ကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ သုတေသနဌာန တည်ထောင်ရာမှာ ကူညီဖို့ လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်မယ်ဆိုတာပါပဲ။ စေလွှတ်လိုက်တဲ့သူက သူတို့ရဲ့ သူဌေးကြီးရဲ့ ရန်သူတော် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်တွေ ရှိနေတာလဲ။ ဒီလူနှစ်ယောက် မတိုက်ခိုက်နိုင်ကြလို့ သူတို့ ကြောက်နေကြတာများ လား။
ရာထူးလေ မြင့်လေ အာဏာကြီးလေပါပဲ။ ကျီယုံ တို့ အုပ်စုက သာမန်အားဖြင့် အလွန်တရာ မကျေနပ်ကြပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ သည်းခံနေကြရုံမှတပါး အခြားမရှိပါဘူး။
ကျီယုံ က "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးမှာ တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ ခင်ဗျားကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။ ဗိုလ်မှူး ယင် ရောက်လာပြီဆိုတော့ အိုမင်ကို ခင်ဗျားလက်ထဲ အပ်ခဲ့ပါမယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာလည်း တခြားကိစ္စတွေ ဆောင်ရွက်စရာ ရှိသေးလို့ ခွင့်ပြုပါဦး" ဟု ပြောပါတယ်။
ဒီမြေးမိုက် ယင်ချန်း လင်မြို့ ကို ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို သူတို့ သူဌေးဆီ အမြန်ဆုံး သွားပြောရပါမယ်။ သူ ရှိနေတဲ့နေရာတိုင်းမှာ ဒုက္ခက ကင်းတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။
"ဘာလို့ အဲဒီလောက် အسرမြန်နေရတာလဲ" ယင်ချန်းက လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်လိုက်ရင်း "အိုမင်ကို ကာကွယ်တာက ကျွန်တော့် တာဝန်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ တာဝန်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဗိုလ်မှူး ရှောင်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ အိုမင်ကို စခန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာကို ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သွားတယ်ဆိုတာတောင် မသိကြဘူးလား" ဟု ဆိုပါတယ်။
ကျီယုံ က ဒီစကားကို ကြားရတာ သဘောမကျပါဘူး။ သူတို့အားလုံး အသုံးမကျတဲ့သူတွေလို ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ အိုမင်ကို ကာကွယ်ဖို့ သူတို့သုံးယောက်က လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်လား။
ဟီလင် က ကျီယုံ ကို တားဆီးလိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာနဲ့ "ဒါက တကယ်ကို အလွန်အမင်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးက လင်မြို့ မှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီဒီလှိုင်းကို တားဆီးဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်။ အကယ်၍သာ ကျွန်တော်တို့ သူဌေးမရှိရင် ဗိုလ်မှူး ယင် ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ စခန်းရဲ့ အပျက်အစီးပုံတွေကိုပဲ မြင်ရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောပါတယ်။
ယင်ချန်းရဲ့ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဟီလင် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ လာတာ နောက်ကျသွားလို့ တာဝန်မဲ့တယ်လို့ တိုင်ကြားနေတာလား။
ဟီလင် က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဗိုလ်မှူး ယင်က အလုပ်များနေတာပဲ၊ သူဌေးရဲ့ အလုပ်တွေ ပြီးသွားပြီလားဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ဆိုပါတယ်။
သူတို့သုံးယောက်က လှည့်ထွက်သွားကြပြီး ယင်ချန်းကို လုံးဝ မျက်နှာမသာပြကြပါဘူး။
ယင်ချန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး "ဗိုလ်မှူး ရှောင်က အဲဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စနဲ့ အလုပ်များနေတယ်ဆိုရင် အားလုံးအတူတူ သွားကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်ပါတော့သည်။
တော်စမ်းပါ သင့်မိခင်ကိုပဲ!
ယင်ချန်းက အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတတ်သူဖြစ်ပြီး ဂုဏ်ယူစရာတွေကို လုယူတတ်တာ ဒါမှမဟုတ် တာဝန်တွေကို ဖျက်ဆီးတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတုန်းကဆိုရင် သူ့ကြောင့် သူတို့အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးနီးပါး ပျက်စီးရမလို ဖြစ်ဖူးပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်လှိုင်းတွေက ဘယ်တုန်းကမှ ပုံမှန်အတိုင်း မရှိဘဲ ရူးသွပ်ပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်တွေကိုသာ အမြဲလုပ်နေတတ်ပါတယ်။
လင်မြို့ ကတော့ ပိတုန်းအုံကြီးလိုပါပဲ၊ ဘယ်သူပဲ နှောက်ယှက်နှောက်ယှက် သေဆုံးရမှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ ရှောင်ဟេងနဲ့ သူ့အဖွဲ့ကိုသာ ပဋိဇီဝပစ္စည်း သယ်ဆောင်လာသူကို ရှာဖွေခိုင်းခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒါက အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက် ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က လူကိုတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ပဋိဇီဝပစ္စည်း ရှိနေကြောင်းကိုလည်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တာက အလွန်တရာ အရေးကြီးလှပါတယ်။
အဲဒီလိုပဲ အရေးကြီးတာကတော့ တောင်ပိုင်းမြို့က ဇွန်ဘီတွေ သတိပြန်ဝင်လာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် မြောင်ဘို ရောက်လာခဲ့ပြီး ယင်ချန်းကလည်း ဂုဏ်လုဖို့အတွက် နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက သူ့အုပ်စု အမြဲလုပ်ရတာကို နှစ်သက်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။ ရှောင်ဟេងနဲ့ သူ့အုပ်စုကို အဲဒီလို ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကို တစ်ယောက်တည်း လက်ဝါးကြီးမားခွင့် သူတို့ မပေးနိုင်ပါဘူး။
ကျီယုံ က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ သူဌေးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို မှတ်သားထားပါတယ်။ မြောင်ဘိုရဲ့ နောက်တစ်လှမ်းအကွာကိုမှ မခွာရဘူးလို့ ဆိုထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က မြောင်ဘိုကို လိုက်လံစောင့်ရှောက်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း လိုက်ခဲ့ချင်သေးလား" လို့ ပြောပါတယ်။
ယင်ချန်းက သူ့ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဒီလို တင်းမာနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က "ရှောင်ဟេងက တောင်ပိုင်းမြို့မှာ ရှိနေတယ်" လို့ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။ ကျီယုံ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြောင်ဟွာရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်က မြောင်ဟွာကို သတ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို သူတို့ ရရှိပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ မြောင်ဟွာမှာ သူ့ကို အလွန်ယုံကြည်အားကိုးကြတဲ့ လက်အောက်ငယ်သား အများအပြား ရှိပါတယ်။ သူတို့က မြောင်ဟွာအတွက် လက်စားချေချင်ကြမှာ သေချာပါတယ်။
"တောင်ပိုင်းမြို့ထဲက ဇွန်ဘီအုံကြားမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ နေထိုင်တဲ့ စခန်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။"
"ကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဒေါက်တာဝမ် ဆိုတာက အဲဒီစခန်းမှာ နေတယ်လေ။"
"အဲဒီစခန်းက အပြင်လူတွေကို လုံးဝ လက်မခံဘဲ အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်လို့ ကြားတယ်။"
မြောင်ဟွာရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ လမ်းပြမှုအောက်မှာ သူတို့က အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေ အားလုံးကို ဖော်ထုတ်ပြောဆိုခဲ့ကြပါတယ်။ ယင်ချန်းရဲ့ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန်းရှန်လုံကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
ဒါနဲ့ ဖန်းရှန်လုံကလည်း တောင်ပိုင်းမြို့နဲ့ ဝမ်ချင်းလင်တို့ရဲ့ အခြေအနေကို ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။ သူက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း နဲ့ သွေးလောင်းစက်ဆုပ်တို့ကြားက ရန်ငြိုးကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဝမ်ချင်းလင်မှာ သစ်တောနဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ စွမ်းရည်နှစ်ရပ် ရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ ဝမ်ချင်းလင်က ရှောင်ဟេងရဲ့ မျက်နှာကို နှစ်သက်သဘောကျနေကြောင်းကိုလည်း အလေးပေး ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။ ရှောင်ဟេងရဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် သူတို့အတွက် ဇွန်ဘီလှိုင်းကို တားဆီးပေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျီယုံ နဲ့ ရှီချုန် တို့ရဲ့ အမူအရာတွေက အရမ်းကို ထူးဆန်းနေပါတယ်။ ဝမ်ချင်းလင်က ရှောင်ဟេងနဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရယူခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို သူတို့ လက်ခံရရှိထားပါတယ်။ ဝမ်ချင်းလင်က ဇွန်ဘီလှိုင်းကို တားဆီးပေးမယ်၊ ရှောင်ဟេងက ယဉ်ကျေးမှုစခန်းကိုသွားပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာ နည်းပြလုပ်ပေးမယ် ဆိုတာပါပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖန်းရှန်လုံရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါ ပုံပြင်ရဲ့ အရသာက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။
ကျီယုံ နဲ့ ရှီချုန် တို့က တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟီလင် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ ဟီလင် တစ်ယောက်တည်းသာ အဲဒီတုန်းက ရှောင်ဟេងရဲ့ နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ သေချာပေါက် သိထားရပါမယ်။
ဟီလင်:
ဟီလင် က "שטויותတွေ! အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေတာ၊ ခင်ဗျားတို့ပြောသလို ဘာမှမရှိဘူး!" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဖန်းရှန်လုံကလည်း ဝမ်ချင်းလင်က ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိတာကို စိတ်ပျက်နေပြီး "ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကြားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်မှ လိုက်သွားတဲ့ လူတိုင်းလည်း ကြားခဲ့ကြတာပဲ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်း ရုပ်ဆိုးတယ်၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိခိုက်စေတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ ပုံဆောင်ခဲတွေ ပေးရင်တောင် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်" ဟု ဆိုပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကြားခဲ့ရတယ်!"
"သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာမှ မရှိဘူးလို့ ခင်ဗျားတို့ ပြောရင်တော့ ကျွန်တော် သေသွားရင်တောင် မယုံဘူး!"
"ကျွတ်စမ်း၊ လူယောကျ်ားချင်း တွဲနေကြတာ အရမ်းကို ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ!"
ကျီယုံ က စိတ်တိုတတ်သူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ဘေးက ကုလားထိုင်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး အစွန်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ "ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ! ခင်ဗျားတို့မှာ အမုန်းတရား ရှိရင် ဝမ်ချင်းလင်နဲ့ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်သွားလေ! ခင်ဗျားတို့မှာ အဲဒီလောက် ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိလို့လား?! ခင်ဗျားတို့တွေ အလွန်ကို လူသانیတွေပဲ! ဝမ်ချင်းလင်က ကူညီဖို့ ငြင်းဆန်တာကို သူ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ နောင်လာမယ့် ပြဿနာတွေကို ရှင်းထုတ်ဖို့ သူက ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီပေးရမှာလား? နောက်ပိုင်းကျရင် လင်မြို့ စခန်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် သူက တာဝန်ယူပေးရမှာလား?!" ဟု ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က "သူ့မှာ စွမ်းရည်ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သူ့အကူအညီကို တောင်းခံခဲ့တာဖြစ်ပြီး ပုံဆောင်ခဲတွေကိုတောင် ပေးခဲ့တာလေ!" ဟု ကန့်ကွက်ပြောဆိုပါတယ်။
ကျီယုံ က ဒေါသနဲ့ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်မောလိုက်ကာ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ကတ်နေတဲ့ လေသံအတွက် ကျွန်တော် အမှတ်အပြည့် ပေးပါတယ်။ တကယ်လို့သာ ကျွန်တော်က ဝမ်ချင်းလင်ဖြစ်ရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုပါတယ်။
ယင်ချန်းနဲ့ သူ့ရဲ့လူတွေက ဘေးကနေ ပွဲကြည့်နေကြပါတယ်။
အကုန်လုံး ပြီးခါနီးအချိန်မှာ ယင်ချန်းက ပြုံးလျက်နဲ့ "ဗိုလ်မှူး ရှောင်က တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော်က ဝမ်ချင်းလင်ကို စိတ်ဝင်စားသွားပြီ။ သူသာ ဗိုလ်မှူး ရှောင်ကို ချုပ်ကိုင်နိုင်တယ်ဆိုရင် သူက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်" ဟု နောက်ဆုံးတွင် ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။
ဝတ်စားဆင်ယင်မှု သေသပ်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး "ဗိုလ်မှူး ယင်၊ အဓိက ပြဿနာက ဗိုလ်မှူး ရှောင် ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မှန်မှန်ကန်ကန် ကြားခဲ့ရတယ်ဆိုရင် ဝမ်ချင်းလင်က ကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုတာ တကယ်ပဲလား" ဟု မေးမြန်းပါတယ်။
ဖန်းရှန်လုံက "အတိအကျပြောရရင် ဝမ်ချင်းလင် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ သူခေါ်လာတဲ့ ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်က... မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ကလေးမဟုတ်ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ရာသော သတ္တဝါဆန်းလေး ဖြစ်မယ်ထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကူးစက်ခံရသူတွေကို တကယ် ကုသပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောပါတယ်။
မြောင်ဘို ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး "ကျွန်တော် အာမခံနိုင်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော် အရှေ့မြို့ကို သွေးလောင်းစက်ဆုပ်ကို သတ်ဖို့ သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ဇွန်ဘီက ကိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ဒေါက်တာဝမ် ခေါ်လာတဲ့ သတ္တဝါလေးက ကုသပေးခဲ့လို့ ပျောက်ကင်းသွားပါတယ်" ဟု ပြောပါတယ်။
လူကြီးလူကောင်းက ယင်ချန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ "ဗိုလ်မှူး ယင်" ဟု ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
ယင်ချန်းရဲ့ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ "ကျွန်တော် ကြားပါတယ်။ ကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ သတ္တဝါလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဇွန်ဘီအုံထဲမှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ စခန်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်ရမယ်" ဟု ဆိုပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားပြီး မြောင်ဘိုနဲ့ အခြား လက်ထောက်သုံးယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပါမယ်" လို့ လူကြီးလူကောင်းက ပြောပြီး ထွက်သွားဖို့ လှည့်လိုက်ပေမဲ့ ကျီယုံ က "အချိန်မဖြုန်းနေနဲ့တော့။ ကျွန်တော်တို့တောင် တောင်ပိုင်းမြို့ထဲကို ဝင်လို့မရဘူး၊ သွားတာ အလကားပါပဲ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
რა თក္မလည်း, ယင်ချန်းက ကျီယုံ ရဲ့ စကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ သွားရမယ်ဆိုရင် သွားရမှာဖြစ်ပြီး မြောင်ဘိုကိုပါ ဖိတ်ခေါ်ရမယ်ဆိုရင် ဖိတ်ခေါ်ရမှာပါပဲ။
အဲဒီအုပ်စုက အစိမ်းရောင် ပစ်ကပ်ထရပ်ကားကို စီးကာ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ချေမှုန်းတော့မည့်အလား ရੰ့ရံ့သိုက်သိုက်နဲ့ တောင်ပိုင်းမြို့ဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားကြပါတော့သည်။