အခန်း (၃၃)
လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ သွေးစုန်းကောင်က ဖုတ်ကောင်လှိုင်းကြီးကို စေလွှတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း လမ်းခုလပ်တွင် လူသားများနှင့် နီးစပ်သည်ဟု သွေးစုန်းကောင်က သတ်မှတ်ထားသော ကျန်းလန် ၏ ကြားဖြတ်ဟန့်တားမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ကျန်းလန် က ပထမပိုင်းတွင် ဤကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖုတ်ကောင်အချို့က သူ့ကို ဖုတ်ကောင်ကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းများကို သင်ကြားပေးလိုစိတ် ပေါ်လာကြကာ ကိုယ်တွေ့သင်ခန်းစာများပေးကာ သင်ယူစေခဲ့ကြသည်။
လူသားဖြစ်မလား၊ ဖုတ်ကောင်ပဲဖြစ်မလား၊ နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။ တစ်ခုကိုသာ ရွေးချယ်ရမည်။
ကျန်းလန်: ???
ကျန်းလန်: မင်းတို့ရဲ့ အဖေကို ရွေးလိုက်စမ်း!
ကျန်းလန် ဒေါသထွက်လာသည့်အခါ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ကိုယ်သူ ကြောက်ရွံ့မိသည်။
သူ့ကို စည်းမျဉ်းများ လာသင်ပေးဝံ့သူများကို သူက စည်းမျဉ်းများကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းများကို သတ်မှတ်လိုက်လေသည်။
လင်မြို့ သည် အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ကျန်းလန် နှင့် သွေးစုန်းကောင် နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် တူညီသော ဦးတည်ရာအတိုင်းသာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြပြီး ဗဟိုဧရိယာဘက်သို့မူ ခြေမချခဲ့ကြပေ။ ဗဟိုဧရိယာအတွင်း၌ ပြောင်းလဲတိုးတက်ပြီးသား သတ္တဝါ မည်မျှရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
ကျန်းလန် ပြန်လာသောအခါ ဖုတ်ကောင်လှိုင်းကြီးထဲမှ စစ်သည်ဖုတ်ကောင်များကို ခွဲထုတ်ကာ တောင်ပိုင်းမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုဖုတ်ကောင်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နက်များကိုမူ သွေးစုန်းကောင်က ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကို ထိန်းချုပ်ကာ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ထိုလက်နက်များ၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ ကျန်းလန် ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည်လည်း သူနှင့် သွေးစုန်းကောင်တို့ကြားက ပဋိပက္ခကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေသည့် အခြားသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင်တည်း။
ဖုတ်ကောင်လှိုင်းကြီး ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တစ်ရက်အကြာတွင် ကျန်းလန် က တောင်ပိုင်းမြို့ရှိ ဖုတ်ကောင်များ လျော့ပါးလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့က လုယူခံနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးကြည့်ခဲ့ရာ တွင် အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက် မြို့များဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးပို့ခံနေရကြောင်း— ဖုတ်ကောင်များကို ထိုနေရာများသို့ ထွက်ခွာသွားစေရန် ဆွဲဆောင်နေကြကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
အကယ်၍ အသာဘက်မြို့သာဆိုလျှင် သွေးစုန်းကောင်က လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အံ့ဩမိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အနောက်ဘက်မြို့ကျတော့ ဘယ်လိုလဲ? ထိုနေရာတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီလား? သူ ယခင်က မကြားဖူးပေ။
အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းပြန်လည်သိမ်းသွင်းထားခဲ့ရသော စစ်သည်ဖုတ်ကောင်များ တစ်ဖက်ဖက်၏ လက်ထဲသို့ ပါသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ကျန်းလန် သည် မူလသစ်သားမြို့ရိုး၏ အပြင်ဘက်တွင် မြို့ရိုးအသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ဘက်တစ်ဖက်လျှင် ပန်းအိုးလေးလုံးစီ ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။ မြို့နှစ်ခုကို ခွခြမ်းကာ အတွင်းမြို့ရိုးနှင့် အပြင်မြို့ရိုး ဟူ၍ နှစ်ထပ်တည်ဆောက်ထားပြီး အပြင်မြို့ရိုး၏ အမြင့်မှာ ၁၀ မီတာရှိကာ အတွင်းမြို့ရိုးကိုမူ ၁၅ မီတာအထိ မြှင့်တင်ထားလေသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များက အတွင်းမြို့တွင် နေထိုင်ကြပြီး ပြန်လည်သိမ်းသွင်းထားသော စစ်သည်ဖုတ်ကောင်များကမူ အပြင်မြို့တွင် နေထိုင်ကြသည်။
စစ်သည်ဖုတ်ကောင်များသည် ထိုလက်နက်များကို သဘာဝအလျောက် နှစ်သက်ပုံရကြပြီး လက်ထဲတွင် အမြဲဆုပ်ကိုင်ထားတတ်ကြသည်။ ကျန်းလန် သည် ၎င်းတို့၏ သတိကို ပြန်မဖော်ပေးဘဲနှင့်ပင် ပုံမှန်ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့ ၎င်းတို့ကို ကိရိယာများအဖြစ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သို့သော် ကျန်းလန် က ၎င်းတို့ကို အရုပ်များသကဲ့သို့ အသုံးချလိုခြင်း မရှိပေ။ သူက လူသားများအဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်လာစေလိုသည်။
ကျန်းလန် သည် ၎င်းတို့၏ စိတ်များကို ရှင်းလင်းပေးရန်အတွက် နေ့စဉ်လိုလို သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေသည်။ သူက စစ်သည်ဖုတ်ကောင်များ မိမိတို့ဆန္ဒအလျောက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များ ဖြစ်လာစေလိုသော်လည်း အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလိုခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သွေးပင်စည်ပန်း ကို ကျွေးခြင်းက ၎င်းတို့ကို သူ၏သွေးဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရစေမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ထိန်းချုပ်ခံရခြင်းနှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ သဘောတူပါက သူက သတိနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ရရှိစေရန် ကူညီပေးမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မသဘောတူပါကလည်း ၎င်းတို့ကို လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာခွင့် ပေးရုံမှတပါး အခြားမရှိပေ။ သွေးစုန်းကောင်က အလွန်လျင်မြန်စွာ သန်မာလာနေပြီး ကျန်းလန် လည်း ပေါ့ဆနေ၍ မဖြစ်ပေ။ သွေးစုန်းကောင်က လူသားများကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲတိုးတက်လာပြီး ကျန်းလန် ကမူ ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲတိုးတက်လာသည်။ သူသည် သွေးစုန်းကောင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ တိုးတက်မြင့်မားသည်ဟု သူက တွေးဆထားသည်။ သူသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပုံဆောင်ခဲစေ့ ထောင်ပေါင်းများစွာကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သွေးစုန်းကောင်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း လူသားပေါင်းများစွာကို စားနိုင်ပါ့မလား? မစားနိုင်ပါ!
မိမိကိုယ်တိုင်၏ သွေးဖြင့် မွေးမြူထားခဲ့သော အရာတစ်ခုက ယခုအခါတွင် မိမိကို ပြန်လည်ခြိမ်းခြောက်နေသည်မှာ ပြောရလျှင် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။ သေဆုံးသွားရလျှင်တောင်မှ ကျန်းလန် မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို လိုအပ်နေသည်၊ ကြီးမားများပြားလှသော ပုံဆောင်ခဲစေ့များကို လိုအပ်နေသည်။
မည်သူက စစ်မှန်သော အဖေဖြစ်သည်ကို သိရှိနိုင်ရန် သူက သွေးစုန်းကောင်နှင့် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးပမ်းလိုနေသည်။
ကျန်းလန် သည် အနောက်ဘက်မြို့သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်မြို့နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အနောက်ဘက်မြို့နှင့်လည်း ပြဿနာထပ်တူ မဖြစ်လိုပေ။ အားလုံးက အိမ်နီးချင်းကောင်းများ၊ မိတ်ဖက်ကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်နေရန် မသင့်ပေ။ ဖုတ်ကောင်များ ဖြစ်သွားကြလျှင်တောင်မှ ရည်မှန်းချက်ကြီးသော ဖုတ်ကောင်များ ဖြစ်သင့်သည်။ ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်သော မိသားစုဘဝလေးဖြင့် နေထိုင်ရသည်မှာ မကောင်းပေဘူးလား?
ကျန်းလန် က တစ်ခုလုံးသော လင်မြို့ တွင် အဆိုးဆုံးဖုတ်ကောင် ဖြစ်လာခြင်းကို လက်မခံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ သံတမန်ရေးရာ ဆက်ဆံရေးများကို တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။
သံတမန်ရေးရာ ဆက်ဆံရေးများနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းလန် က ဤသို့ ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်— "ဒီလိုလုပ်ငန်းမျိုးနဲ့တော့ ငါ ရင်းနှီးပြီးသားပါကွာ။"
ထို့ကြောင့် ကျန်းလန် သည် အနောက်ဘက်မြို့သို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ သူ၏ မိခင်ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အမေရှိသောနေရာတွင် အဖေလည်း ရှိရမည်— သူ့ဖေပါ အတူတူ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ဦးထံ သွားရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ ပထမဆုံး လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ လက်ဆောင်ပစ္စည်း ယူသွားရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် သည် ဗီဇပြောင်းတိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး သူအသစ်ဝယ်ယူထားသော ဂျစ်ကားကို မောင်းနှင်ကာ အနောက်ဘက်မြို့သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အနောက်ဘက်မြို့သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဖုတ်ကောင်များ အလွန်များပြားလှပြီး ကျန်းလန် စစ်သည်ဖုတ်ကောင်များကို ရှာဖွေရန် လာရောက်စဥ်ကထက် ပိုမို၍ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အနောက်ဘက်မြို့ရှိ ဖုတ်ကောင်များ၏ တက်ကြွမှု အနေအထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနေရာတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
ကျန်းလန် သည် သူ၏ ဂျစ်ကားကို အနောက်ဘက်မြို့၏ ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်ဟိန်းသံကို လွှတ်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ဖုတ်ကောင်ဟိန်းသံ နှစ်သံက သူ့ကို တုံ့ပြန်လာကြသည်။
မှန်ပေသည်။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဟိန်းသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာရပါသနည်း?
ကျန်းလန် က ခေါင်းဆောင်ကို တွေ့ဆုံရန် ဖိတ်ခေါ်ရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းသံပေးလိုက်သည်။
အဆောက်အအုံ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးများကြားမှ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ကျန်းလန် တို့ မိသားစု၏ ရှေ့နားတည့်တည့်သို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။
၎င်းတို့မှာ မိန်းကလေး နှစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အရပ်အမောင်းနှင့် သေဆုံးသွားစဥ်က ပုံစံများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့မှာ အမြွှာညီအစ်မများ ဖြစ်ကြပေမည်။ ၎င်းတို့၏ အသက်မှာ ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် သေသပ်လှပသော ဂါဝန်လေးများကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ စည်းနှောင်ထားခဲ့ကြရမည့်သူများ ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းတို့၏ ဂါဝန်များမှာ ဆုတ်ပြဲနေပြီး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ဆံပင်များမှာလည်း ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်များကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေပြီး ဆံပင်ကျွတ်ထွက်မှုများလည်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းနေရာ အများအပြားမှာ အလှတရားဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ပြောင်လက်နေသော ဦးခေါင်းခွံကြီးများ ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အဆင့် ခြောက် အဆင့်ရှိ ပြောင်းလဲတိုးတက်ပြီးသား သတ္တဝါများ ပီပီ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အရေပြားများမှာ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ပုပ်ပွသွားခြင်း မရှိသေးဘဲ ဆက်လက်ကောင်းမွန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က ၎င်းတို့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
မိန်းကလေး နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဟိန်းသံပေးလိုက်ကြပြီး ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် အမည်းရောင် သွေးကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ၎င်းတို့သည် လူသားများစွာကို စားသုံးထားခဲ့ဖူးကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
ကျန်းလန် က မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းခဲ့ပြီး ယေဘုယျ သုံးသပ်ချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးတည်း ရှိနေရုံနှင့်ပင် ပြဿနာများလှပြီ ဖြစ်ရာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မြို့လယ်ရှိ ဖုတ်ကောင်မွေးထုတ်ရာ မြေနေရာကြောင့်ပင်တည်း။
ခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ သတိကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်ရရှိထားကြသော်လည်း အများစုမှာ ဖုတ်ကောင်တို့၏ မူလဗီဇအလျောက် ထိန်းချုပ်ခံနေရဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လူစားခြင်းသည် ၎င်းတို့ အရင်ဆုံး လုပ်ချင်ဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ၎င်းတို့ကို ဗိုက်ပြည့်စေရုံသာမက ပိုမိုသန်မာလာစေကာ ပြောင်းလဲတိုးတက်စေနိုင်ပေသည်။
ဤညီအစ်မ ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးစလုံးသည် အတော်အတန် မြင့်မားသော ပြောင်းလဲတိုးတက်မှု အဆင့်တွင် ရှိနေကြပြီး လူသစ်ခေါင်းဆောင်များ မဟုတ်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် လင်မြို့ ၏ ဗဟိုဧရိယာတွင် ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြوتသော သတ်ဖြတ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြို့လယ်ခေါင်မှ ထွက်လာခဲ့ကြကာ အနောက်ဘက်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့လျှင် လင်မြို့ ရှိ ဖုတ်ကောင်များ၏ လေးပုံတစ်ပုံကို အမိန့်ပေးကွပ်ကဲရန် ခက်ခဲပေမည်။ သို့သော် ယခုမူ ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦး ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ၎င်းတို့မှာ ဦးနှောက်လှိုင်းများ အတူတူချိတ်ဆက်နေပြီး စွမ်းအားများ ထပ်တလဲလဲ ပေါင်းစပ်နေကြသည့် အမြွှာညီအစ်မများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အနောက်ဘက်မြို့ရှိ ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေကြပေသည်။
ကျန်းလန် က သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော လက်ဆောင်နှစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး “မင်းတို့က လူသားတွေကိုပဲ စားတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗီဇပြောင်းတိရစ္ဆာန်တွေကလည်း စားလို့ကောင်းပါတယ်။ စမ်းစားကြည့်သင့်တယ်။ တကယ် အရသာရှိတယ်၊ အထူးသဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားရင် ပိုကောင်းတာပေါ့” ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းလန် ရရှိလိုက်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ ဖုတ်ကောင်ဟိန်းသံ နှစ်သံပင် ဖြစ်သည်။
အမြွှာခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးက ဂရုမစိုက်ကြဘဲ လက်ဆောင်များကိုပင် ငဲ့မကြည့်ကြပေ။ ဤကဲ့သို့သော အစားအစာများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
ကျန်းလန် က ဝင်ရောက် အကြံပြုလေသည်– “သမီးတို့ရယ်၊ လူသားတွေက အရသာရှိပေမဲ့ အများကြီး စားရင် ဝလာလိမ့်မယ်။ ကိုယ်အလှကို ထိန်းသိမ်းဖို့ မလိုဘူးလား။ သမီးတို့ရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ပန်းပွင့်ဂါဝန်တွေနဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်၊ ဆံပင်တွေကိုလည်း ကြည့်ဦး။ တကယ် ကြည့်ရဆိုးနေပြီ”
ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။ တူညီသော ဒေါသသံဖြင့် အမြွှာညီအစ်မ နှစ်ဦးစလုံး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းလန် မှာ ခေါင်းဆောင်တို့၏ ဖိအားကြောင့် အနည်းငယ်မျှပင် အသက်ရှုကြပ်သွားရမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
တတိယအဆင့် ပြောင်းလဲတိုးတက်ပြီးသား ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူမတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဖိအားမျိုး မရှိပေ။
သူမတင်သာမကဘဲ ၎င်းတို့၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များအားလုံးမှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပြီးမြောက်သေးသော ပစ္စည်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။ ပြောင်းလဲတိုးတက်ပြီးသား ခန္ဓာကိုယ်များ၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း ဖုတ်ကောင်တို့၏ ဖိအားမျိုး မရှိကြပေ။ သာမန်ဖုတ်ကောင်များကိုပင် မခြိမ်းခြောက်နိုင်ကြပေ။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
ဖုတ်ကောင်အတုများနှင့် လူသားအတုများ ဖြစ်ကြသည်။
ကျန်းလန် က ပြန်လည်ဟိန်းသံပေးလိုက်သည်– “ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူ့ကို အော်နေတာလဲ။ အစထဲက ရုပ်ဆိုးပြီးသားကို။ ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ဆိုးမှုကို ကိုယ်တိုင် ငြင်းဆန်နေတာက ရုပ်ဆိုးတဲ့သူတွေပဲ ရှိတယ်!”
အမြွှာခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးမှာ ဆွံ့အသွားစေရန် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီး ကျန်းလန် ထံသို့ ပြေးလာကာ ကိုက်ဖြတ်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားကြသည်။
၎င်းတို့သည် ဖုတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း မိန်းကလေးများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ သတိကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာကြပြီး အလှတရားကို တပ်မက်လိုလားမှုမှာ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေပေသည်။ မိမိတို့အား ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ကြပေ။
ကျန်းလန် က သူမ အော်ဟစ်ခြင်းသည် အလုပ်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိထား၏။ မဟုတ်ပါက သူမကိုယ်တိုင်လည်း စကားအချို့ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုပေမည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုကို နားမထောင်နိုင်တော့သည်မှာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
ကျန်းလန် က သူမ၏ ပူလောင်ပြင်းထန်သော ဒေါသစိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ “သမီးတို့ရယ်၊ ရုပ်ဆိုးပေမဲ့လည်း အဒေါ်က မရွံပါဘူး။ ငါတို့မိသားစုမှာ တောင်ဘက်မြို့မှာ ဆေးခန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ငါတို့ရဲ့ဆေးခန်းကို လာခဲ့မယ်ဆိုရင် သသမီးတို့ကို လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်လို့ အာမခံပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ?” ကျန်းလန် သာ မထိန်းထားခဲ့လျှင် အမြွှာညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ သူမထံသို့ ပြေးလာကာ တိုက်ခိုက်မိကြပေမည်။
၎င်းတို့၏ စွဲလမ်းမှုမှာ အသွင်အပြင်အပေါ်တွင်သာ အခြေခံနေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ပြောခွင့်မပေးကြပေ။
ကျန်းလန် က သူမကိုယ်တိုင်ကို ပြသလိုက်ပြီး “ကြည့်လိုက်လေ။ ဘယ်လောက်ဂုဏ်ရှိန်ရှိပြီး သန့်ရှင်းကာ လှပနေလဲ။ ငါ့ရဲ့ တောက်ပမည်းနက်တဲ့ ဆံပင်တွေ၊ ဝင်းပတဲ့ အရေပြားနဲ့ လှပတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်စမ်းပါ။ မနာလိုဘူးလား? ငါ့သားနောက်ကို လိုက်မယ်ဆိုရင် သမီးတို့လည်း လှလာမှာပါ” ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရပ်နေကြပြီး အားပေးသည့်အနေဖြင့် လက်ခုပ်တီးရုံသာ တတ်နိုင်ကြတော့သည်။
ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ ကျန်းလန် နှင့် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခြားနားချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းလန် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သာမန်ဖုတ်ကောင်များကိုသာ ကုသပေးခဲ့ဖူးပြီး ပြောင်းလဲတိုးတက်ပြီးသား ဖုတ်ကောင်များကို တစ်ခါမျှ မကုသဖူးပေ။ အကယ်၍ ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးကို သူတို့နှင့်အတူ ပြန်လာရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး အောင်မြင်စွာ ကုသပေးနိုင်မည်ဆိုပါက ကြီးမားသော အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။
ကျန်းလန် က ရှေ့သို့တိုးလာကာ “ဟဲ့၊ ဆက်မကြည့်နဲ့တော့။ ငါ့သားက သမီးတို့ကို သေချာပေါက် လှပလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ငါတို့အခြေစိုက်စခန်းမှာ အရင်က သမီးတို့လိုပဲဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူငယ်မိန်းကလေးတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့တွေ လှပနေကြပြီ။ အဒေါ်တို့နဲ့အတူ ပြန်ပြီး တစ်ချက်လောက် လိုက်ကြည့်ချင်သေးလား” ဟု ပြောလေသည်။
ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ရည် အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သော ဦးနှောက်များဖြင့် ဤအစီအစဉ်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားတွေးတောနေကြသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးမှာ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆွေးနွေးရန် အတူတကွ စုဝေးလာကြသည်။
ကျန်းလန် က သူ၏ မိခင်ကို တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မေးစေ့ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရနေလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မ နှစ်ဦးက ချောမောလှပသော လူငယ်မိန်းကလေးများကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ ကျန်းလန် နှင့် မိသားစုမှာ ကားဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မ နှစ်ဦးက ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
မြို့ရိုးပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေကြသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များမှာ ၎င်းတို့၏ မျက်စိများကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ မြို့တော်သခင်သည် အနောက်ဘက်မြို့၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် မိတ်ဖက်ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း ၎င်းတို့ သိရှိထားကြသည်။ အနောက်ဘက်မြို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။
ထို့ပြင် နှစ်ဦးတောင် ပါလာခဲ့သည်။
ခေါင်းဆောင်၏ ဖိအားမှာ ဤယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များအပေါ်တွင်လည်း အတူတကူပင် သက်ရောက်မှု ရှိနေပေသည်။
၎င်းတို့၏ မျိုးဗီဇများမှာ ဖုတ်ကောင်များပင် ဖြစ်ဆဲဖြစ်ရာ အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်များကို အပေါ် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုနှင့် ဗီဇအရ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က ၎င်းတို့ကို မြို့တွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ကျန်းလန် က လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မိတ်ဆက်ပေးလာခဲ့သည်– “ငါတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ သန့်ရှင်းနေတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ရဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကော ဂုဏ်ရှိန်ရှိကြတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ရဲ့ ဘဝတွေကော သိုက်မြိုက်ကြတယ် မဟုတ်လား”
ကျန်းလန် က သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးစွမ်းအားကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေး ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်များအားလုံးကို အလှချင်းပြိုင်ရန် လှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်လာကြရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့၏ လှပသော ဂါဝန်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ဘီးဖြီးကာ မိတ်ကပ်များကို သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မနာလိုဝန်တိုမှုကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာကြပြီး ကျန်းလန် ကို အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းလန် က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ အရောင်းအဝယ် ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က ၎င်းတို့ကို ဆေးခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး အကြီးဆုံး သွေးပင်စည်ပန်း နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလာခဲ့ကာ “ဒါတွေကို စားလိုက်ရင် သမီးတို့လည်း လှလာလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလေသည်။
ကျန်းလန် မှာ သွေးပင်စည်ပန်းများသည် ခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးကို ထိန်းချုပ်ရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် တိရစ္ဆာန်သွေးများနှင့် ရောစပ်ထားသော သွေးပင်စည်ပန်းများကို အသုံးမပြုဘဲ သန့်စင်သော သွေးများဖြင့် သူကိုယ်တိုင် မွေးမြူထားခဲ့သော သွေးပင်စည်ပန်း နှစ်ခုကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဤအရာများသည် အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားကြပြီး ဝယ်ယူရန်အတွက် ပုံဆောင်ခဲစေ့များ လိုအပ်ပေသည်။ သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ခုလျှင် သာမန်ဖုတ်ကောင် ပုံဆောင်ခဲစေ့ ၁,၀၀၀ ကျသင့်ပေသည်။
ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ ၎င်းတို့၏ လက်များကို ဖြန့်ကာ တိုက်ရိုက် ယူလိုက်ကြသည်။ လှပလာနိုင်မည်ဆိုပါက ပုံဆောင်ခဲစေ့ ၁,၀၀၀ က အဘယ်အရာ ဖြစ်သွားနိုင်မည်နည်း။
ကျန်းလန် က ၎င်းတို့ သွေးပင်စည်ပန်း နှစ်ခုကို စားသုံးနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ပုပ်ပွနေသော အသားစများနေရာတွင် အသားသစ်များ စတင်ထွက်ပေါ်လာကာ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များမှာလည်း ပြန်လည်မည်းနက်ကာ ပျော့ပျောင်းလာပြီး ဦးခေါင်းခွံပြောင်နေသော နေရာများတွင် အရေပြားအသစ်နှင့် ဆံပင်များ ပေါက်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မကြာမီမှာပင် လှပသော မိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျန်းလန် က ၎င်းတို့အတွက် လှပသော ဂါဝန်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ “လာကြ၊ ရေသွားချိုးကြစို့၊ ပြီးရင် သန့်ရှင်းပြီး လှပတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သမီးတို့တွေ လှပတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးတွေ ဖြစ်လာကြမှာပါ”
ကျန်းလန် က ၎င်းတို့ကို ရေချိုးရန်နှင့် အဝတ်အစားလဲလှယ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ ပြန်လာကြသောအခါတွင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပကြပြီး ၎င်းတို့အား ရုပ်ဆိုးသည်ဟု မည်သူ့ကိုမျှ အဘယ်ကြောင့် ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာပင် မဟုတ်ပေ။
ကျန်းလန် သည် ၎င်းတို့ကို အစအဆုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ သာမန်ဖုတ်ကောင်များ မဟုတ်ကြဘဲ အဆင့်ခြောက် ပြောင်းလဲတိုးတက်ပြီးသား သတ္တဝါများဖြစ်ကြသော ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သွေးပင်စည်ပန်း ကို စားသုံးပြီးနောက် မည်ကဲ့သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သူ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သွေး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရမည်လား သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်လား? သူ စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်နေသည်။
မျက်နှာလေဖြတ်ရောဂါကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသော မိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ စကားပြောနိုင်စွမ်းကို ပြန်လည်ရရှိသွားကြသည်။
ကောင်းပေစွ၊ မျက်နှာတောင့်တင်းနေခြင်းက ၎င်းတို့သည် သွေး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။
“ကျွန်မက အစ်မကြီး ထုံထုံ ပါ၊ ပြီးတော့ သူက ညီမလေး မြောင်ဘို ပါ။ မြို့တော်သခင်ကျန်း ရဲ့ ကူညီမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကုသခတွေကို နောက်မှ ပို့ပေးပါမယ်”
ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မ နှစ်ဦးမှာ ထွက်သွားလိုကြသော်လည်း ကျန်းလန် က “ဒီမှာ ဆက်မနေတော့ဘူးလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
၎င်းတို့က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး “တောင်တစ်တောင်ပေါ်မှာ ကျားနှစ်ကောင် မရှိနိုင်ဘူး” ဟု ပြောကြသည်။
ကျန်းလန်:
၎င်းတို့၏ အသွင်အပြင်ကိုသာ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ဦးနှောက်များကို ကုသပေးခဲ့သော်လည်း သွေး၏ လွှမ်းမိုးမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ဘူးလား။
မဟုတ်ပေ၊ လွှမ်းမိုးမှု အနည်းငယ်တော့ ရှိခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများ တောင့်တင်းနေပြီး ကျန်းလန် အပေါ်တွင် ရန်လိုမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။
မထွက်ခွာမီတွင် ညီအစ်မခေါင်းဆောင်က ကျန်းလန် အား သတိပေးခဲ့သည်– “ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက မကြာခင် သူ့ရဲ့ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကို ပြီးမြောက်တော့မှာ။ သူက သစ္စာဖောက်တွေကို ရှင်းလိတ်ရှင်းတော့မယ်။ သတိထားပြီး လူသားတွေနဲ့ မပေါင်းနဲ့။ လူသားဆိုတာ အစားအစာတွေပဲ၊ ငါတို့အမျိုးတွေ မဟုတ်ဘူး”
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ ရှင်သန်ခဲ့ရသော ကျန်းလန် သည် အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် သက်ရှိများမှာ အစစ်အမှန် မိစ္ဆာကောင်များဖြစ်ကြသည့် အဆင့်ခုနစ် တာဝါတိုင်များ ဖြစ်ကြောင်း ကြားဖူးနားဝ ရှိခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း လင်မြို့ ၏ ဗဟိုချက်မတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။
ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးလော။
ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မက ပြောခဲ့သည်– “ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် သက်ရှိအားလုံးကို အမိန့်ပေးနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် လင်မြို့ ထဲက ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် သက်ရှိအားလုံး မြို့လယ်ခေါင်မှာ ဘာလို့ စုဝေးနေကြတယ်လို့ ထင်လဲ။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ငါတို့ထက် ပိုပြီး ပြီးပြည့်စုံပြီး စွမ်းအားထက်မြက်တယ်။ သူက လင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်လိမ့်မယ်”
ကျန်းလန်:
လင်မြို့ ၏ စစ်မှန်သော နောက်ကွယ်က လူကြီးလူကောင်းမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သွေးဖုတ်ကောင်ကတော့ အလን္ကာမျှသာ ခုန်ပေါက်နေဆဲပင်လော။
သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ၊ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် ပြီးမြောက်ခါနီးဖြစ်သော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ ခေါင်းဆောင်နှင့် တာဝါတိုင်တို့ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်ရှစ် ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် သက်ရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာဖွယ်ရှိသည်။
အကယ်၍ အဆင့်ရှစ် ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုသာ အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လျှင် သူ ဖိနှိပ်ခံရမည်လောဟု ကျန်းလန် သံသယရှိနေသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူသည် မည်သည့်ဖုတ်ကောင်၏ ဖိအားပေးမှုကိုမျှ ခံခဲ့ရခြင်း မရှိသေးဘဲ အခြားသူများကိုသာ အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်လာခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းလန် သည် အခြားဖုတ်ကောင်များနှင့် မတူညီကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် ဤဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို တစ်ဖက်တွင် မျှော်လင့်စောင့်စားနေသကဲ့သို့ တစ်ဖက်တွင်လည်း သတိကြီးစွာ ထားလျက်ရှိသည်။
ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မများ ထွက်သွားကြသည့်အခါတွင် တောင်ဘက်မြို့ဆီသို့ ဖုတ်ကောင်များကို နောက်ယက်မခေါ်ဆောင်တော့ရန် ကတိပြုခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ ဖုတ်ကောင်များ လိုအပ်လာသည့်အခါ အခြားနေရာများသို့ သွားရောက်ရှာဖွေကြမည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က ၎င်းတို့အား မှန်ကန်သော দিকဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ညွှန်ပြပေးခဲ့သည်။ အခြားနေရာများကို မသွားကြဘဲ ဖုတ်ကောင်များပေါများပြီး အလကားရမည့် လက်နက်များ ရှိနေသော အရှေ့ဘက်မြို့သို့သာ သွားကြပါ။ အလွန်ကောင်းမွန်သည် မဟုတ်လော။ အရှေ့ဘက်မြို့ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို အားလုံး အတူတကွ ခွဲဝေယူကြစို့။
ခေါင်းဆောင်ညီအစ်မများက လုပ်ဆောင်လိုကြသော်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ အနောက်ဘက်မြို့နှင့် အရှေ့ဘက်မြို့တို့မှာ မြို့လယ်ခေါင်ဖြင့် ခြားထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မြို့လယ်ခေါင်မှ အသက်ရှင်လျက် ပါးပါးလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြရုံသာ ရှိသေးရာ နောက်ပြန်လှည့်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အနောက်ဘက်မြို့ကို နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် သွားကြရပေမည်။
ဝမ်ကျန့် သည် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ၏ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူခဲ့ပြီးနောက် တောင်ဘက်မြို့သို့ လာရောက် အစီရင်ခံခဲ့သည်။
သူသည် တစ်ဦးတည်း လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်းလန် က မည်သူ့ကိုမျှ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မပြုလိုကြောင်း သူ သိထားသည်။
ခေါင်းပြတ်စေရေး အစီအစဉ် မတိုင်မီက ၎င်းတို့သည် တောင်ဘက်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြဖူးသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ကျန်းလန် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အား တောင်ဘက်မြို့သို့ ထပ်မံလာရောက်ခွင့် အမှန်တကယ်ပင် မပေးခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းလန် က ဝမ်ကျန့် အား နည်းပြဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် လာရောက်ရန် ဦးဆောင်တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပေ။
မှန်ပေသည်၊ ဝမ်ကျန့် ၏ ကား တောင်ဘက်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုက မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အခြေစိုက်စခန်းကြီးမှာ သိသိသာသာ ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြို့တစ်မြို့မှ မြို့နှစ်မြို့အဖြစ်သို့၊ ထိုမျှကြီးမားသော ပမာဏဖြင့် သူပြောသည့်အတိုင်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းက ကျန်းလန် ၏ သစ်ပင်အမျိုးအစား စွမ်းရည်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း လုံလောက်စွာ ပြသနေပေသည်။
အပြင်မြို့ရိုး၏ ဝမ်ချန်မြို့တံခါး ပွင့်လာပြီး ဝမ်ကျန့် က ကားကို မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အပြင်မြို့မှာ အလွန်တရာ ခြောက်ကပ်နေပြီး သစ်သားစည်ပိုင်းများကို သယ်ဆောင်ထားကြကာ သတိလစ်မေ့မျောနေပုံရသည့် ဖုတ်ကောင်စစ်သားအနည်းငယ်သာ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။
ဝမ်ကျန့် က ကားကို အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ဖုတ်ကောင်အများအပြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။
ကားမှာ အတွင်းမြို့ထဲသို့ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အတွင်းမြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျန်းလန် ၏ ဆေးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အတွင်းမြို့မှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် လူဦးရေမှာ အဆများစွာ တိုးပွားလာခဲ့ပြီး ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများလာကာ လူသွားလူလာများဖြင့် စည်ကားလှုပ်ရှားနေပေသည်။
ကျန်းလန် က ဆေးခန်းတံခါးဝတွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းလျက်ပင် ရှိနေသေးသည်။ ဝမ်ကျန့် က ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူ့ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကာ “ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က “ကျွန်တော့်ကို ဘယ်အရာကမှ မနာကျင်စေနိုင်ပါဘူး” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့် က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ချီးကျူးလိုက်သည်– “ခင်ဗျားက တကယ်ကို သန်မာတာပဲ”
ကျန်းလန် က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောရမှာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က “ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောစေချင်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က “ဒါဆို ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့် က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်– “ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားတွေကို လူသားတွေအပေါ်မှာ မသုံးမိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ကျန်းလန် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်– “ခင်ဗျား နားလည်လွဲနေပြီ။ လူသားတွေက ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မပြကြဖို့ပဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော် ပြန်တုံ့ပြန်မှာပဲ”
အခြားတစ်ဖက်တွင် ဆိုလိုသည်မှာ လူသားများက သူ့အပေါ် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆက်ဆံမည်ဆိုပါက သူလည်း ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူသားများက သူ့အပေါ် စစ်ခင်းလာမည်ဆိုပါက သူ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး လမ်းပြသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျန့် က သူ့ကျောပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်မှ နှေးကွေးစွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က ပြောကြားခဲ့သည်– “ကျွန်တော့်လူတွေက ကျည်ဆန်ရဲ့ အရွယ်အစားကိုတောင် မခွဲခြားတတ်ကြဘူး၊ ဂိုဒေါင်တံခါးတွေ တကျီကျီ မြည်တဲ့အခါ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုလည်း မသိကြဘူး။ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်ပါ့မလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ကောင်းကောင်း သင်ကြားပေးပါဦး နည်းပြဆရာ ဝမ်ကျန့် ခင်ဗျား”
ဝမ်ကျန့် ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့ပြီး “လက်နက်တွေအကြောင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် သင်ယူချင်လာရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က သဘာဝကျကျပင် ပြန်ဖြေခဲ့သည်– “ပုပ်ပွနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေတောင် လက်နက်သုံးတတ်နေပြီ။ ငါတို့က မသုံးတတ်ဘူးဆိုရင် ရှက်စရာ မကောင်းဘူးလား”
ဝမ်ကျန့်:
လက်နက်ဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိကြတဲ့ လူတွေအတွက်ကော။ သူတို့မှာ မျက်နှာဖုံးကွယ်စရာ ရှိသေးလို့လား။
ယခင်က စည်ကားလှုပ်ရှားခဲ့သော အခြေစိုက်စခန်းမှာ ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပေသည်။ ဝမ်ကျန့် က ကျန်းလန် နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အခြေစိုက်စခန်းရှိ လူအားလုံးမှာ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် တန်းစီလျက် နည်းပြဆရာ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ဝမ်ကျန့်:
မူလက အခြေစိုက်စခန်းတွင် လူတစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာခန့်သာ ရှိခဲ့ပြီး လက်နက်သုံးတတ်ရန် အမှန်တကယ် သင်ယူလိုသူများမှာ များပြားလှမည် မဟုတ်ပေ။ လက်တွေ့ဘဝက သူ့အား ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပေးလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ကျန့် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လူမများဘူးလား။ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ကျပ်ညပ်နေသော ဤလူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပါ။ ဒါကိုများ လူမများဘူးလို့ ခင်ဗျားက ပြောတာလား။
ကျား၊ မ၊ ကလေး၊ လူကြီး အရွယ်စုံ ပါဝင်နေကြသည်။ အခြေစိုက်စခန်းမှ လူသားမှန်သမျှ၊ အသက် ၆ နှစ်အရွယ် ထုံထုံ မှစ၍ အသက် ၇၀ အရွယ် ကျန်းမာသော လူကြီးအိုကြီးအထိ အားလုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤလူအားလုံး ဤနေရာတွင် ဘာလုပ်နေကြသည်ကို ထုံထုံ မသိနိုင်ပေ။ သူတို့တကယ်ပဲ လက်နက်များကို သယ်ဆောင်နိုင်ကြမည်လော။ ထုံထုံ က အနည်းဆုံး လက်နက်သုံးတတ်လို့လား။ လူကြီးအိုကြီးတွေက လက်နက်နောက်ကန်အားကြောင့် သူတို့ရဲ့ အရိုးအိုတွေ ကျိုးပဲ့သွားမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား။
ဝမ်ကျန့် တွင် ပြောစရာစကားများစွာ ရှိနေသော်လည်း ကျန်းလန် ၏ သဘာဝကျသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စကားစရာ စကားလုံးများ ဆုံးရှုံးသွားရလေသည်။
ဝမ်ကျန့် က ခက်ခဲစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်– “အားလုံးက သင်ယူနေကြတာလား”
ကျန်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်– “အားလုံး သင်ယူနေကြတာပါ”
ဝမ်ကျန့် က ထပ်မံမေးမြန်းခဲ့သည်– “လက်နက်တွေကော ဒီလောက်တောင် များများစားစား ရှိလို့လား”
ရှိတာပေါ့! လူတိုင်းက သူ့အား ပြသရန်အတွက် လက်နက်များကို မြှောက်ကိုင်ပြခဲ့ကြပြီး ထုံထုံ ပင်လျှင် လက်ထဲတွင် လက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အဖွဲ့အစည်း၏ ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်: !!!
ဝမ်ကျန့် က ကျန်းလန် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်– “ဒီလောက်များပြားတဲ့ လက်နက်တွေကို ခင်ဗျား ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ”
ကျန်းလန် က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်– “ငါတို့ လုယူလာခဲ့တာပေါ့။ အနီးအနားက သွေးဖုတ်ကောင်တွေမှာ လက်နက်နဲ့ ခဲယမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အကယ်၍သာ ငါတို့ မစားသုံးပေးခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ဤအရာများသည် ထုတ်ယူလာခဲ့ပြီးသား ဟိုဟာဒီဟာတွေမျှသာ ဖြစ်သည်။ ဂိုဒေါင်ထဲတွင် မထုတ်ရသေးသည့် လက်နက်အမြောက်အများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဝမ်ကျန့် မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လက်နက်တိုက်ကို ဝင်ရောက်ဓားပြတိုက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊ သံသယရှိစရာ လုံးဝ မရှိပေ။
ဝမ်ကျန့် က ပြောကြားခဲ့သည်– “ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကိုပါ ဒီကို ခေါ်လာဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ အကုန် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး”
ကျန်းလန် က ပြန်ပြောခဲ့သည်– “မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရပါတယ်။ တကယ်ပါ”
ဝမ်ကျန့် က “ဒါဆိုရင် အတန်းလိုက် ခွဲပြီး သင်ပေးရမယ်။ လူတွေအကုန်လုံး ဒီလိုစုပြုံနေရင် ဘာမှ ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းလန် က အံ့သြဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်– “ခင်ဗျားက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း လို ဆင်းရဲတယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ဝမ်ကျန့်၏ အမူအရာမှာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ ကျန်းလန်က လက်တစ်ချက် အပြအမူ ပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က စပီကာအကြီးစား နှစ်လုံးနှင့် ခေါင်းစွပ်မိုက်ခရိုဖုန်းတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာကာ ဝမ်ကျန့်၏ ခေါင်းတွင် တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့အပြင် အသံရောစပ်စက်နှင့် အသံထိန်းညှိစက်ပင် ပါရှိသေးသည်။
ဝမ်ကျန့်မှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။
ကျန်းလန်က “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသံပိုင်းဆိုင်ရာ တာဝန်ခံက အလွန်ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့လူတွေက အမြင်အာရုံ ကောင်းမွန်ကြပါတယ်။ သူတို့ မမြင်ရမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျား အခုပဲ စတင်နိုင်ပါပြီ” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်မှာ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း လိုက်နာလုပ်ဆောင်ရန်သာ ရှိတော့သည်။
သူသည် မြင့်မားသောစင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး အလိုအလျောက် သေနတ်တစ်လက်ကို ဖြုတ်တပ်ပြသခြင်းကို နေရာင်တွင် လက်တွေ့လုပ်ပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်ဆင့်ချင်း တပ်ဆင်ပုံနှင့် ရှင်းလင်းချက်များကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ ပထမဦးစွာ ပုံမှန်သီအိုရီဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများကို ဖြန့်ဝေပေးပြီးမှ သင်ကြားခြင်း အဆင့်သို့ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ကျန်းလန်က ဘေးတွင် ရပ်လျက် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသင်ယူနေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်မှာ လက်နက်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများကို သင်ကြားရာတွင် အလွန် အတွေ့အကြုံရင့်ကျسသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက အဆင့်တိုင်းကို စနစ်တကျ ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူ၏ ဖြုတ်တပ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်ပြီး ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းမျိုးကို ယခင်ကလည်း မကြာခဏ လုပ်ဆောင်ဖူးကြောင်း ခန့်မှန်းရန် မခက်ပေ။
လက်နက် ဖြုတ်တပ်ခြင်း ဗဟုသုတများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါတွင် မတူညီသော ကျည်ဆန်အရွယ်အစားအလိုက် လက်နက်များနှင့် မည်သို့ ကိုက်ညီအောင် အသုံးပြုရမည်ဟူသော ပြဿနာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်က ကျည်ဆန်သေတ္တာများကို မတင်ထုတ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန်က အလွန်ပင် သင့်လျော်သော မှတ်ချက်တစ်ခုကို ပြောကြားခဲ့သည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုအခြေစိုက်စခန်းသည် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ထက် အမှန်တကယ်ပင် ပိုမို ကြွယ်ဝချမ်းသာပေသည်။ လူတိုင်းတွင် လက်နက်တစ်လက်စီနှင့် ကျည်ဆန်သေတ္တာများ အပြည့်အစုံ ရှိနေခြင်း၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
နေ့လယ်စာကို ကျန်းလန်၏ အိမ်တွင်ပင် ဆက်လက် စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ကျန်းလန် ချက်ပြုတ်သည့် အစားအစာများမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသည်။ သူမသည် ဝမ်ကျန့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်ကကဲ့သို့ ယခုအခါတွင် တုန်လှုပ်နေတော့ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ဝမ်ကျန့်ကို အတော်လေး သဘောကျနေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာလည်း အပြည့်အစုံ ရှိကာ၊ အရာရာတွင် အမှတ်ပြည့်ရနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူက ဗဟုသုတကြွယ်ဝပြီး ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခြေစိုက်စခန်း၏ နည်းပြဆရာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်ကြည့် သူသည် ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး ချစ်ခင်စရာ ကောင်းနေပေသည်။
နေ့လယ်စာမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှပေသည်။ ကျောင်းသားများ ပို့ဆောင်ပေးထားသော ကောင်းမွန်ပြီး ရှားပါးသည့် အစားအစာများ များပြားလှသဖြင့် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် မစားကုန်နိုင်ဘဲ ရေခဲသတ္တာထဲတွင် သိမ်းဆည်းကာ နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း စားသုံးရပေမည်။
ဝမ်ကျန့်သည် ဤနေရာရှိ ကျောင်းသားများ၏ စေတနာကို အပြည့်အဝ ခံစားမိနေခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးတွင် မျက်နှာပြင် တောင့်တင်းနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ရိုးသားေသာ စေတနာကိုမူ ဝမ်ကျန့် ကောင်းစွာ ခံစားမိနေပေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းလန် က သူ့ကို ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ဟင်းထည့်ပေးသည့် တူဖြင့် သူ့ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ အဆက်မပြတ် ထည့်ပေးကာ ပိုပိုစားရန် အားပေးနေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ဘဝမှာ အခြေစိုက်စခန်းလောက် မကောင်းနိုင်ကြောင်း သူမ သိရှိထားပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲလှသည်ဖြစ်ရာ ပိုပိုစားကာ အားဖြည့်ထားရန် တိုက်တွန်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယောက္ခမဖြစ်သူက ချွေးမတော်စပ်သူ အလည်လာသည်ကို ဤမျှတောင် စေတနာ အလွန်အမင်း ပြသနေရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။
ဝမ်ကျန့်မှာ ထိုသို့သော မေတ္တာလက်ဆောင်များအောက်တွင် ရေနစ်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး ကျန်းလန်ဘက်သို့သာ အခါခါ လှည့်ကြည့်နေမိသည်။
ကျန်းလန်က ဟင်းညှပ်တူကို မသုံးဘဲ ကင်ထားသော မူတန်သိုးသားကင် အတုံးတစ်တုံးကို ညှပ်စက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ယူကာ ဝမ်ကျန့်၏ ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ပြီး—
“ပိုပိုစားစမ်းပါ။ မဟုတ်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး လက်နက်တွေနဲ့ လေ့ကျင့်တဲ့အခါ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အမြန်နှုန်းကို မမှီဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်:
သို့ဖြစ်ပါ၍ သူ့အား ဤမျှ စေတနာတကြီး ကြိုဆိုရခြင်း၏ အဆုံးသတ် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျောင်းသားများအတွက်ပင် ဖြစ်နေဆဲ မဟုတ်ပါလော။
ကောင်းပြီလေ၊ အခြေစိုက်စခန်းတွင် သူ့အတွက် တန်ဖိုးဆို၍ ဤမျှသာ ရှိတော့သည်။
ဝမ်ကျန့်က ကျန်းလန်သည် ညှပ်စက်ကို အသုံးပြုကာ ဟင်းတစ်မျိုးချင်းစီမှ အနည်းငယ်စီ ယူ၍ သူ့ရှေ့ရှိ ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ တင်ပေးပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ စားသုံးနေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သေချာ စောင့်ကြည့်မိမှသာလျှင် ဝမ်ကျန့် နှင့် ကျန်းလန် တို့တွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော အလေ့အထမျိုး ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဝမ်ကျန့်သည် ကျန်းလန်၏ အိမ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် နေ့လယ်စာ စားသုံးခဲ့စဉ်ကတည်းက သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စားတူများကို အသုံးပြု၍ ဟင်းကို တိုက်ရိုက်မညှပ်ဘဲ အခြားဟင်းညှပ်တူ သို့မဟုတ် အသုံးအဆောင်တစ်ခုခုကို အသုံးပြုကာ မိမိတို့၏ ပန်းကန် သို့မဟုတ် ပန်းကန်လုံးထဲသို့ အရင်ထည့်ပြီးမှ မိမိတို့၏ စားတူဖြင့် စားသုံးကြသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်က ကျန်းလန်တို့ မိသားစုမှာ အလွန် အသေးစိတ်ကျလှသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး ဧည့်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဒေသန္တရဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း အသုံးအဆောင်များကို အသုံးပြုကာ ဟင်းညှပ်စားသုံးခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ အမှန်တရားမှာ သူထင်မှတ်ထားသည်နှင့် ကွာခြားနေဖွယ် ရှိပေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျောင်းသားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လေ့ကျင့်ရန် ထွက်သွားသောအခါမှသာ ဝမ်ကျန့်သည် ကျန်းလန်၏ စကားဆိုလိုရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့တော့သည်။ လူတိုင်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်ကြပြီး ဆယ်မီတာကျော်အကွာအဝေးကိုပင် လွယ်ကူစွာဖြင့် ခုန်ကူးနိုင်ကြသည်။ ဝမ်ကျန့်အနေဖြင့် သူတို့၏ အမြန်နှုန်းကို မီအောင် လိုက်ရန် အပြင်းအထ란 ကြိုးစားရပေမည်။
အပြင်ထွက်၍ လေ့ကျင့်ရာတွင် လူတိုင်း အကုန်မထွက်နိုင်ကြဘဲ အသုတ်လိုက်သာ ထွက်ရပေမည်။ ကျန်းလန်က သူတို့အတွက် အရှေ့မြို့နယ်တွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပေးထားခဲ့ပြီး ထိုနေရာရှိ သစ်သားပစ်မှတ်များမှာ ဖုတ်ကောင်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘဲ သတ်ဖြတ်ရန် ကျည်ဆန်များ အလုံအလောက် ရှိနေကြသည်။
ဝမ်ကျန့်:
သူသည် သူတို့နောက်သို့ တစ်ောက်ောက်လိုက်ပါသွားကာ ဖုတ်ကောင်များ အပြည့်အနှက် ရှိနေသည့် လင်မြို့ အတွင်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ဖုတ်ကောင်ကမျှ သူတို့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဖုတ်ကောင်များသည် သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် တက်တက်ကြွကြွပင် ရှောင်ရှားသွားကြသည်။
ဝမ်ကျန့်မှာ အစအဆုံး ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး မြင်တွေ့ရလေလေ၊ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ ငြိမ်သက်နိုင်စရာ မရှိတော့လေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လက်နက်လေ့ကျင့်ရေးအတွင်း သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသော ဖုတ်ကောင်များ၏ ပုံဆောင်ခဲ အားလုံးကို ကျန်းလန်ထံသို့ အပ်နှံပေးခဲ့ကြပြီး ကျန်းလန်လည်း အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။
ပြန်လာသည့် လမ်းခရီးတွင် သူတို့သည် ပါးလွှာပြီး ကိုယ်လုံးသေးငယ်သော်လည်း အလွန်ပင် မြန်ဆန်ပြီး လျင်မြန်လှေကားသော အဆင့် (၃) တိုးတက်ပြောင်းလဲလာသည့် အမဲလိုက်ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ၎င်းက လူတိုင်းကို လျစ်လျרוရှုထားပြီး ဝမ်ကျန့်နောက်သို့သာ တစိုက်မတ်မတ် လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်:
လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာထဲမှ သူတစ်ဦးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ကာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သူ့ကံကြမ္မာမှာ မည်မျှအထိ ဆိုးရွားနေခဲ့ပါသနည်း။
အခြေစိုက်စခန်းရှိ လူများက သူတို့၏ နည်းပြဆရာ တိုက်ခိုက်ခံနေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး လူတိုင်းက အဆင့် (၃) တိုးတက်ပြောင်းလဲလာသော ဖုတ်ကောင်ကို ဝိုင်းဝန်း ထိုးနှက်ကြတော့သည်။
အဆင့် (၃) တိုးတက်ပြောင်းလဲလာသော ဖုတ်ကောင်:
သူတို့အားလုံး မျက်စိကန်းသွားကြပြီလော။ သားကောင်ကို မလိုက်ဘဲ မိမိတို့အချင်းချင်း ပြန်လည် သတ်ဖြတ်နေကြသည်တကား။
ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် မစွမ်းသာတော့သည့်အတွက် ၎င်းမှာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရသည်။
အဆင့် (၃) တိုးတက်ပြောင်းလဲလာသော ဖုတ်ကောင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး အဖွဲ့သားများလည်း လမ်းခရီးတွင် အခြားဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်နှင့်မျှ ထပ်မံ မတွေ့ဆုံရဘဲ မြို့တွင်းသို့ လုံခြုံစွာဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
အခြေစိုက်စခန်း၏ နည်းပြဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်ကျန့်မှာ အတွင်းမြို့တွင် အခြေချနေထိုင်ခွင့် အခွင့်အရေးကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိသွားခဲ့ပြီး ကျန်းလန်၏ အိမ်ဘေးနားရှိ သူတို့အတွက် သီးသန့်ချန်လှပ်ထားသော လူမနေသေးသော ဗီလာအိမ်ကြီးတွင် ဝင်ရောက် နေထိုင်ခဲ့သည်။
အခြေစိုက်စခန်း၏ ညချမ်းအချိန်မှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှပေသည်။ မီးထွန်းထားသော အိမ်များတွင် လူများ နေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။ အချို့မှာ တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ကြပြီး အချို့မှာမူ မိသားစုများနှင့်အတူ စုဝေးကာ ညစာကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးရင်း ငြိမ်းချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အန္တရာယ်များနှင့် အခက်အခဲများမှာ ဤနေရာသို့ မည်သို့မျှ လွှမ်းမိုးနိုင်စရာ မရှိပေ။ ဤနေရာသည် ကမ္ဘာကြီးနှင့် အဆက်အပြတ် ကင်းကွာနေဘဲ သူတို့၏ ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝများကို အနှောင့်အယှက်ကင်းကင်းဖြင့် ရှင်သန်နေထိုင်လျက် ရှိကြပေသည်။
ဝမ်ကျန့် ရောက်ရှိလာပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း က ရုတ်တရက် အကြံအစည်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တောင်မြို့သို့ လာရောက်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန်နှင့် ကျန်းလန်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
သူတို့မှာ တောင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိကြသರಿု့ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တည်ကာ အသံကုန် ဟစ်ကြွေးကြရတော့သည်။ ဤသည်မှာ တောင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသူများ သူတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းလန် သူတို့၏ အသံကို မကြားရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့သည် အသံချဲ့စက်များကို အထူးတလည် တပ်ဆင်လာခဲ့ကြရာ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန်က ဟောပြောချက်ကို နားထောင်နေရင်း အပြင်ဘက်မှ လူများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျန်းလန်က “ခင်ဗျားတို့ ဆက်လုပ်နေကြပါ။ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်က သူထွက်သွားသည့် လမ်းကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျောင်းသားများကို ကိုယ်ပိုင် လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့ပြီး လိုက်လံ ကြည့်ရှုရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျန်းလန်သည် တောင်မြို့၏ အစွန်းဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကွန်တိန်နာတစ်လုံး၏ အပေါ်ထိပ်တွင် ရပ်တည်လျက် မြို့အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ပြင်ပလူများ တောင်မြို့တွင်းသို့ စိတ်ကြိုက် ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိစေရန်အတွက် ကျန်းလန် သည် တောင်မြို့အတွင်းရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ကားအားလုံးကို တောင်မြို့အစွန်းဘက်သို့ ဖုတ်ကောင်များအား တွန်းထုတ်ခိုင်းကာ အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခု သွယ်တန်းဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ တောင်မြို့သို့ ဦးတည်သော ပင်မလမ်းမကြီး တစ်ခုတည်းသာ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပြီး ၎င်းလမ်းမကြီးကိုမူ ဖုတ်ကောင်များက လွှမ်းမိုးထားကြသည်။ ပြင်ပမှ ယာဉ်များအနေဖြင့် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာ၍ မရနိုင်ဘဲ အမှိုက်ပုံကြီးကို ကျော်လွန်ပျံသန်းလာခြင်း မရှိပါက ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားကြရပေမည်။
လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း မှ စွမ်းရည်ထက်မြက်သူများမှာ ကျန်းလန် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
ဝမ်ကျန့် က “ဆရာဝန် ကျန်းလန်၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ဆွေးနွေးစရာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီး တစ်ခု ရှိပါတယ်” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာမျှ အမူအရာမပြဘဲ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်: “အဲ့ဒီနေ့က ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းကို တားဆီးခဲ့တာ ခင်ဗျား မဟုတ်လား။ ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းကို တားဆီးနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ သွေးပင်စည်ပန်း ကိုလည်း သေချာပေါက် သတ်နိုင်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း က သွေးပင်စည်ပန်း ကို သတ်ပေးဖို့အတွက် ပုံဆောင်ခဲတွေ ပေးပြီး ငှားရမ်းချင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ”
ကျန်းလန်: “မစိတ်ဝင်စားဘူး။ ဒီမှာ အချေအတင် ငြင်းခုံမနေနဲ့တော့၊ ထွက်သွားတော့။”
“ကျန်းလန်!”
ကျန်းလန် ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တွင် အသံချဲ့စက်ကို ကိုင်ဆောင်သူ မြောင်ဘို က တားဆီးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက စိတ်စွမ်းအင် သုံးစွဲသူပဲ၊ ခင်ဗျားက စိတ်စွမ်းအင် သုံးစွဲသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်! အဲ့ဒီနေ့က ခင်ဗျား လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်းကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးနေတာကို ကျွန်တော် အာရုံခံမိတာ မှားမသွားဘူး! ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အဲ့ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာပဲ! ခင်ဗျားမှာ ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းကို တားဆီးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်! ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်! အဲ့ဒီလောက်တောင် အစွမ်းသတ္တိတွေ ရှိနေပါလျက်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ပျက်စီးသွားတာကို ဆက်ပြီး ကြည့်နေချင်သေးတာလား။”
ကျန်းလန် က လှည့်ကြည့်လာပြီး အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ “အဲ့ဒါက ခင်ဗျားတို့နဲ့ သွေးပင်စည်ပန်း တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ၊ ကျုပ်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်: “ပုံဆောင်ခဲတွေနဲ့ ငှားရမ်းပါ့မယ်။”
ကျန်းလန်: “ကျုပ်က ငှားရမ်းမှုကို လက်မခံဘူး။”
မြောင်ဘို: “ဒါဆို ဘာလိုချင်လဲ။ ခင်ဗျား ပြောသမျှ ဘာမဆို ကျွန်တော်တို့ ဖြည့်ဆည်းပေးပါမယ်!”
ကျန်းလန် က သူတို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားတို့အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ပြီး တောင်မြို့ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားကြဖို့ပဲ လိုချင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
မြောင်ဘို ဒေါသထွက်သွားကာ “ထုံထုံ ရဲ့ စကားကြောင့် ခင်ဗျားက ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကျတော့ ပုံဆောင်ခဲတောင် မပေးနိုင်ဘူးပေါ့လေ။ လူတွေကို အထင်အသေး မသေးနဲ့!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယခုမှ ရောက်ရှိလာသော ထုံထုံ မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က ထုံထုံ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြောင်ဘိုကို လည်းကောင်း၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ကျန်ရှိသူ အားလုံးကို လည်းကောင်း အလှည့်ကျ ကြည့်ရှုလိုက်ကာ “ခင်ဗျားတို့အားလုံးက အရမ်းကို ရုပ်ဆိုးနေကြတယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ထိခိုက်စေတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်း:
လူတိုင်းက ထုံထုံ ကို အပေါ်ဆုံးမှ အောက်ခြေအထိ၊ ဘယ်မှညာသို့ “ရုပ်ချောလေး” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပါသည့် အကြည့်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်း ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။
ထုံထုံ:
မြောင်ဘိုက လူအုပ်ထဲမှ လိုဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ “သူကော ဘယ်လိုလဲ။ သူက ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ခံစားချက်နဲ့ ကိုက်ညီရမယ် မဟုတ်လား” ဟု ဆိုသည်။
အကယ်၍ သူသာ မကိုက်ညီခဲ့လျှင် သူတို့၏ ညီအစ်ကို မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
သူတို့က ထိုသို့ပင် တွေးထင်ထားခဲ့ကြသည်။
တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသော လိုဖုန်း:
ကျန်းလန် က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုကာ “ခင်ဗျားကလည်း ကျုပ်ကို လာစည်းရုံးမလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
လိုဖုန်း၏ အကြည့်တို့မှာ ကျန်းလန် နှင့် ထုံထုံ ကြားတွင် အပြန်အလှန် ရွေ့လျားသွားပြီး “မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
“လိုဖုန်း! ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဟုတ်သေးရဲ့လား။ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တာဝန်မဲ့နေရတာလဲ” ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား ထိုနေရာတွင်ပင် ဝေဖန်ဆူပူလိုက်သည်။
လိုဖုန်းမှာမူ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သတိမထားမိဟန်ဖြင့် သူ၏အကြည့်များကို ထိုသူနှစ်ဦးထံတွင်သာ စူးစိုက်ထားလျက် “ကျန်းလန်၊ ခင်ဗျားက စွမ်းရည်နှစ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူ တစ်ယောက်လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ “ဟုတ်တယ်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
လိုဖုန်းမှာ သူ၏ရင်ထဲတွင် ခံစားနေရသော ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ကျန်းလန် သည် သူတို့ထံမှ စစ်မှန်သော အစွမ်းသတ္တိကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးကြောင့် လူးထန်ကျင်းက ညီအစ်ကို မေတ္တာကို ကျောခိုင်းကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အလွန်အမင်း ရုန်းကန်ရှင်သန်ခဲ့ရပြီး လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းတွင် လူထွက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရသည်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်တော့မှ မယုံကြည်ခဲ့ဘူးလား” ဟု လိုဖုန်းက မေးမြန်းခဲ့သည်။
“မယုံကြည်ခဲ့ပါဘူး” ဟု ကျန်းလန် က ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။
ထိုစဉ်ကတည်းက သူသည် စွမ်းရည်နှစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏စိတ်စွမ်းအင်မှာ အခြားသူများထက် အာရုံခံစားမှု ပိုမို ထက်မြက်သည်မှလွဲ၍ အစပိုင်းတွင် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည် ရှင်သန်လာမှသာလျှင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်မှာ အသုံးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူ လူသားမဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံရခြင်းနှင့် အခြေစိုက်စခန်းရှိ လူအားလုံးကို ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်းတို့သာ ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စများကို သူ မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။
“ခင်ဗျားက စွမ်းရည်နှစ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် အချိန်ကြာ تر ထိ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရတာလဲ” ဟု လိုဖုန်းက မေးမြန်းခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က “အလုပ်ရှုပ်လို့ပါ။ စွမ်းရည်နှစ်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတာကြောင့် မလိုအပ်တဲ့ အ麻煩 (အခက်အခဲ) တွေကို မဖိတ်ခေါ်ချင်ဘူး” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
သူ့စကားကို ယုံကြည်ခြင်း ရှိ မရှိ မသေချာသော်လည်း လိုဖုန်းက ကျန်းလန် ကို ကြည့်ကာ “နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခု မေးပါရစေ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းထဲကို ကျွန်တော် ဝင်လို့ရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က “ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ခင်ဗျားအတွက် မသင့်လျော်ပါဘူး” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
လိုဖုန်းက သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်ကို သွားရမလဲ” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က “ဒီမှာက အန္တရာယ်များတယ်။ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီး လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို စွန့်ခွာသွားပါ” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
လိုဖုန်းက “ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားကော” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က “ကျုပ်က ဒီမှာပဲ ဆက်နေမယ်။ ခင်ဗျားသာ ဖုတ်ကောင် ကိုက်ခံရလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုတ်ကောင် ဖြစ်သွားလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်ဆီကို ပြန်လာပြီး ရှာလို့ရပါတယ်။ အကယ်၍ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါမယ်။”
လိုဖုန်းက ကျန်းလန် နှင့် ထုံထုံ တို့ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ငေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှ လူအားလုံးမှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ အံ့အားသင့်နေကြသည်။
“သူက လူမိုက်လား။ သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းတာက တစ်ပိုင်း၊ ဒီလိုခေတ်ကြီးထဲမှာ သူ ဘယ်ကို သွားလို့ရမှာလဲ။ နေရာတိုင်းမှာ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ဘယ်နေရာကို သွားသွား သူ သေမှာပဲ။ လုံခြုံတဲ့ ဒီနေရာမှာပဲ ဆက်နေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။”
ကျန်းလန် က သူတို့ကို ကြည့်ကာ “ခင်ဗျားတို့ အခု ထွက်သွားလို့ရပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မြောင်ဘိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် “ခင်ဗျားက လိုဖုန်းကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ။ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း ပျက်စီးသွားတာကို မြင်ချင်လို့လား” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က “အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို တတ်နိုင်သره အမြန်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းကြပါ၊ ဝေးလေ ပိုကောင်းလေပါပဲ။ တကယ်လို့ အချိန်အကြာကြီး ဆက်စောင့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
“အဲ့ဒါ ဘယ်လို အကြံဉာဏ်မျိုးလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ ခင်ဗျားက အရမ်းကြီး မြတ်လှပြီလို့ ထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းသာ ပျက်စီးသွားမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းလည်း လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ဖုန်မှုန့်လို ဖြစ်သွားတာကို မြင်ရဖို့ အရမ်းကို စောင့်မျှော်နေမိတယ်!” ဟု မြောင်ဘိုက အော်ဟစ်ကာ အလ급လှည့်၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က “ရှုစိန်း သေသွားပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
မြောင်ဘို၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုးသွားပြီး သွားများကို ကျိတ်ကာ “ငါ မေ့နေလိုက်တာ၊ ခင်ဗျားက အဲ့ဒီ မွှေးကြိုင်တဲ့ မိန်းမရဲ့ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုပဲကိုး! သူ့ရဲ့ စာရင်းကိုပါ ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ ရှင်းလို့ရတာပေါ့!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မြောင်ဘိုက ရုတ်တရက် သစ်သားတူကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ကျန်းလန် ထံသို့ ဒိုင်းခနဲ အချက်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဝင်ရောက် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
ကျန်းလန် ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်လည် ပေါ်လာသည့်အခါတွင် မြောင်ဘို၏ ရှေ့တွင် ရပ်တည်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြောင်ဘို၏လက်ထဲမှ သစ်သားတူကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုမူ မြောင်ဘို၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်ကာ အတိတ်ကို စမ်းသပ် ရှာဖွေနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မြောင်ဘိုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျန်းလန် ၏ ခြေထောက်များကို ချည်နှောင်ရန် မြေပြင်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ထိုစွမ်းအင်မှာ အလွန်တရာ အားမကောင်းလှသဖြင့် ကျန်းလန် က လွယ်ကူစွာပင် ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ကျန်းလန် က နောက်သို့ ပျံထွက်သွားပြီး ကွန်တိန်နာ၏ အပေါ်ထိပ်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ကျန်းလန် က “ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ အစ်မရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းနဲ့ အိပ်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒါကို အသုံးချကာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်၊ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း မှာ သူ့နဲ့ သူ့မိဘတွေအတွက် ခိုလှုံရာ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ သူက ခင်ဗျားရဲ့ အစ်မကို သတ်ခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါက အပြန်အလှန် လက်စားချေတာပဲ။ ခင်ဗျားက သူ့အတွက် ဆုငွေထုတ်တာကို ဆက်လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ရောဂါကူးစက်ခံထားရတဲ့ မိန်းမတစ်ဦးကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးခွင့် ပေးခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျားက အဲ့ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
“သေစမ်း၊ ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်မယ်!!!!” မြောင်ဘိုမှာ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကာ သေနတ်ကို စတင် ပစ်ခတ်တော့သည်။
ကျန်းလန် က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရွက်များအားလုံး မြောက်တက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ကို ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အရွက်များအားလုံးမှာ ထက်မြက်သော ဓားသွားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဖုဖု ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မြောင်ဘိုမှာ ပျော့ပြောင်းသော အရွက်များဖြင့် ဆူးပုံကဲ့သို့ မြေပြင်တွင် အပ်စိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သစ်စွမ်းအင် ပညာရပ် — အရွက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း!
လူတိုင်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြတော့သည်။
ကျန်းလန် က အလွန်အမင်း သန်မာလွန်းလှပြီး သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် တွေးခေါ်မှုများကိုပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။
မြေပြင်ပေါ်မှ နွယ်ပင်များသည် ဆန့်ထွက်လာကာ လုံးဝ မသေသေးသော မြောင်ဘိုကို ဆွဲငင်သွားပြီး ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးက တစ်ဲတဲဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကာ လတ်ဆတ်သော အသားစများကို လုယူကိုက်ဖြတ်ကြတော့သည်။
ကျန်းလန် က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “ထွက်သွားကြတော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်းက လန့်ဖျပ်ကာ ကားပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်ကြပြီး အမြန်ဆုံး မောင်းနှင် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ မည်သူကများ ကျန်းလန် ကို ထပ်မံ အော်ဟစ် ရဲဝံ့ကြတော့မည်နည်း။
ကျန်းလန် လှည့်ထွက်လာပြီး အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ ပြန်လည် လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့် က အသံတိတ်ပင် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
အခြေစိုက်စခန်းနှင့် နီးကပ်လာချိန်တွင် ဝမ်ကျန့် က နောက်ဆုံး၌ နှုတ်ခမ်းဖွင့် ပြောလာခဲ့သည်— “ခင်ဗျားက ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်လို့ အမြဲတမ်း ပြောနေတယ်။ အဲ့ဒီအန္တရာယ်ရဲ့ ရင်းမြစ်က ဘာလဲ။”
“ဒါက ခင်ဗျားအတွက်တော့ တကယ်ကို ကံဆိုးတဲ့ သတင်းပဲ။ ခင်ဗျား ကြားချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လူသား စွမ်းရည်ရှင်တွေရဲ့ စွမ်းအားက အဆင့်မြင့် တိုးတက်ပြီးသား ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်တဲ့အထိ မသန်မာသေးခင်မှာပဲ အဆင့် (၈) ရှိတဲ့ အဆင့်မြင့် တိုးတက်ပြီးသား ဖုတ်ကောင်တွေ ပေါ်လာတော့မှာ။ ဒါက လူသားတွေအတွက် သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ အကြီးမားဆုံး ဘေးဥပဒ်ကြီးပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
ဝမ်ကျန့် က “ကံဆိုးတဲ့ သတင်းတွေက အများကြီး ကြားပြီးပါပြီ၊ တစ်ခုလောက် ပိုဆိုးတာက ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က သူ့ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နိုင်ငံတော် အဆင့် ပညာရှင်ကြီးက မထွက်သွားသေးဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က “မထွက်သွားသေးဘူး” ဟု ဖြေခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က “ဒါဆို ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ရှိနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မြောင်ဘို မှာ ပဋိပစ္စည်းတွေ ရှိနေပြီး တောင်ဘက်မြို့က ဖုတ်ကောင်တွေလည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီလေ။ အဲ့ဒါက ပညာရှင်ကြီးရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားတယ်။ သူက ဒီမှာ သုတေသနဌာနတစ်ခု တည်ထောင်ချင်နေတယ်” ဟု ဖြေခဲ့သည်။
ကျန်းလန် ၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။
ဘာမှ မပြောရသေးမီမှာပင် ဝမ်ကျန့် က ဆက်ပြောလာခဲ့သည်— “ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်သူကမှ နောက်ပြန်လှည့်အောင် ဖျောင်းဖျလို့ မရဘူး။ သူသာ ဒီမှာရှိနေသရွေ့ သူ့ရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် ငါ တာဝန်ယူရမယ်။”
ကျန်းလန် က သူ့ကို သနားကြင်နာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ “ခင်ဗျား တကယ်ကို ပင်ပန်းနေပြီပဲ။ ဒီအတိုင်း ဆက်ကြိုးစားပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က “ဒီနေရာက အန္တရာယ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်က ဘာလဲ” ဟု ဆက်မေးခဲ့သည်။
ကျန်းလန် က မြို့လယ်ခေါင်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ မဆိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်— “လိုဖုန်းအတွက်နဲ့ ခင်ဗျားက ဘာကြောင့် သွေးပင်စည်ပန်းကို သတ်ဖို့ သဘောတူခဲ့တာလဲ။ သူသွားရင် အရှေ့ဘက်မြို့မှာ သေဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အရမ်းများတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိသားနဲ့။”
ဝမ်ကျန့် က ကျန်းလန် ၏ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော ဘက်ခြမ်းကို ငေးကြည့်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်— “ငါ သိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို ငါ မလွှတ်ပေးနိုင်တာပေါ့။”
“ဘာလို့လဲ” ကျန်းလန် က သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာကာ မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က ကျန်းလန် ၏ မျက်ဝန်းထဲကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်— “ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေဘက်ကို အလုံးစုံ ယိမ်းမသွားအောင် တားဆီးပေးနိုင်မယ့် တစ်စုံတစ်ရာသော ဆက်သွယ်ချက်မျိုး ရှိနေစေချင်လို့ပဲ။”
“လိုဖုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆက်သွယ်ချက်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား” ဟု ကျန်းလန် က မေးလိုက်သည်။
“သူ့ကို ဖယ်လိုက်ရင် ငါ့မှာ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး” ဟု ဝမ်ကျန့် က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
အကယ်၍ ကျန်းလန် ၏ မိဘများသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက သူတို့သည် အခိုင်မာဆုံး ဆက်သွယ်ချက်များ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် သူတို့ကလည်း သူ့ဘက်တွင်သာ ရှိနေကြသည်။
ကျန်းလန် က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျန့် ၏ မျက်နှာကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဝမ်ကျန့် ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ “ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် တစ်ချက်လောက် ကိုက်ပြပြီး ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆက်သွယ်ချက် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် ၏ ကျုံနယ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကျန်းလန် ကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ သွားများကို ကျိတ်၍ မေးလိုက်သည်— “ခင်ဗျား တကယ်ပဲ လူသား မဟုတ်တော့ဘူးလား။”
ကျန်းလန် ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားခဲ့သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်တက်သွားကာ “ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က ရှာဖွေစုံစမ်းရန် သို့မဟုတ် ခန့်မှန်းရန် မလိုလားတော့ပေ။
ဝမ်ကျန့် က ဆက်မေးလိုက်သည်— “အခြေစိုက်စခန်းထဲက လူတွေကော။ သူတို့က တကယ်ပဲ လူသားတွေလား။ သူတို့က ဘာတွေလဲ။”
ကျန်းလန် က “ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်ပဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ မခန့်မှန်းချင်ဘူး!” ဟု ဝမ်ကျန့် က အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း မခန့်မှန်းနဲ့တော့။ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ ကြည့်လိုက်တော့” ဟု ပြောပြီး ကျန်းလန် က လှည့်၍ ဆက်လက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့် သည် ထိုနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများ တည်ဆောက်ကာ အခြေစိုက်စခန်းဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ကျန်းလန် ၏ စကားများကို နားထောင်ခဲ့ပြီး မေးခွန်းများ ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူသည် အခြေစိုက်စခန်းထဲရှိ လူတိုင်းကိုသာ စောင့်ကြည့်လေ့လာခဲ့သည်။ သူတို့တွင် မျက်နှာပေါ်၌ ခံစားချက် အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသည်မှလွဲ၍ သာမန်လူသားများနှင့် လုံးဝ မကွာခြားပေ။ သူတို့သည် တကယ်ကို လူသားများပင် ဖြစ်ကြသည်!
နေ့စဉ်ရက်ဆက်ဆိုသလို ဝမ်ကျန့် သည် ကျန်းလန် ထံတွင်ပင် အစားအစာ ဝင်စားလေ့ရှိသည်။ သူတို့သည် အစားအသောက်များကို ညှပ်စားရန်အတွက် အဘယ်ကြောင့် သီးသန့် အစားအသောက်ညှပ်တံများနှင့် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကြသည်ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ကို မည်သည့်အရာနှင့်မဆို ကူးစက်သွားစေနိုင်သော်လည်း ၎င်းကို တိုက်ရိုက် မပြောပြနိုင်ကြသರಿಂದ ထိုဘေးမှ ရှောင်ရှားရန် ဤနည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ကျန့် သည် ကျောင်းသားများကို ပညာသင်ကြားပေးသည့် အရှိန်အဟုန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူသည် လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း သို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားလိုနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ပညာရှင်များကို ထားခဲ့ရသည်မှာ သူ စိတ်မချ ဖြစ်နေရသည်။ အကယ်၍သာ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက လင်မြို့ သည် အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်များလှပြီး ထိုနေရာတွင် သုတေသနဌာနတစ်ခု တည်ထောင်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ပါသဖြင့် ပညာရှင်ကြီးကိုပါ ပြန်လှည့်လာရန် သူ ဖျောင်းဖျချင်နေခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ပစ်ခတ်ရေး သင်တန်းများ လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း ဝမ်ကျန့် သည် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသည်။ ဤသို့ ဖြစ်လာတိုင်း သူမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ လူသားမဟုတ်ကြတော့ကြောင်း သူ စတင် ခံစားလာရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့်မြင့် တိုးတက်လာသော သက်ရှိများက သူ့ကို လိုက်လံ ရှာဖွေကာ သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။