ဝမ်ကျန့်က "ဝမ်ကျင်းလင်၊ လာပြီးကြည့်ဦး။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပင်လယ်ပန်းမန်လေးမှာ ပုံစံပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က "ငါ့ရဲ့ ပင်လယ်ပန်းမန်လေးကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်မှာမူ... "..."
သူ ဘာမှပင် သွားမထိပါဘဲနှင့် မတရားစွပ်စွဲခံရခြင်းပင်တည်း။
ဝမ်ကျင်းလင် အမြစ်ဟု ထင်ထားသည့်နေရာမှ ကိုယ်ခန္ဓာအသစ်တစ်ခု စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆိပ်သွေးများကို ဆက်လက်စုပ်ယူစားသုံးရင်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာကာ အနက်ရောင်အစင်းကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။
ကျန်းလန်နှင့် ဝမ်ကျန့်တို့လည်း အနားသို့ လိုက်ပါလာကြပြီး စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ကျန်းလန်က "ဒါက ဝက်အဖြစ် ပြောင်းသွားမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်က အံ့သြတကြီးဖြင့် "ဘာလို့ ဝက်ဖြစ်ရမှာလဲ" ဟု ပြန်မေးသည်။
ကျန်းလန်က ကြီးထွားလာနေသည့် ကိုယ်ခန္ဓာအသစ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒါက ခန္ဓာကိုယ်လေ။ ပါးစပ်ဝနဲ့ တဲနတကယ်တွေက ထွက်လာတဲ့ လုံးလုံးဝိုင်းဝိုင်းအရာက ခေါင်းပေါ့။ ဒီလောက် ဝဝကွတ်ကွတ်ကြီးဆိုတော့ ဝက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောဆိုသည်။
ဝမ်ကျန့်က "ဝက်မှမဟုတ်တာ၊ အမြီးမှ မပါဘဲ" ဟု ငြင်းသည်။
ကျန်းလန်က "ဝက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု အပြိုင်အဆိုင် အကျပ်ကိုင်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်မှာ မျက်နှာတွင် အမူအရာကင်းမဲ့လျက် "ဝက်တော့ မလိုချင်ဘူး၊ ငါ ဝက်တွေ မကြိုက်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းလန်က ဇွတ်အတင်း "ဝက်ပေါက်လေးတွေက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာကို" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က "မချစ်စရာကောင်းပါဘူး" ဟု တုံ့ပြန်သည်။
ကျန်းလန် ဒေါသထွက်လာကာ "ဒါဆို ဘာကိုကြိုက်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က "ပီကာချူး (Pikachu) ကို" ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ကျန့်မှာမူ... "..."
ကျီယုံမှာလည်း...
ဝမ်ကျင်းလင်ကို အနီးကပ်ကြည့်လျှင် သူက အသက်အရွယ်ကြီးသူ တစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်သာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် ယခုချိန်ထိ ကျောင်းတက်နေဆဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဇွန်ဘီအဆိပ်များကို စုဆောင်းရန်အတွက် ကျန်ရှိနေသေးသော သွေးပင်လယ်ပန်းမန်ကုသမှု သုံးခုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး လူနာအားလုံးကို ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေး၏ ဘေးသို့ စုစည်းထားလိုက်ကြသည်။
အဆိပ်သွေးများ လုံလောက်စွာရရှိသဖြင့် ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေးမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ကျင်းလင် တောင်းတထားသည့် ပီကာချူးကို မတွေ့ရဘဲ အမည်မသိ လူသားဆန်သည့် သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အရွယ်အစားအားဖြင့် ၈ လသားအရွယ် ကလေးတစ်ဦးလောက်သာ ရှိပြီး လက်များနှင့် ခြေထောက်များ၊ ပြီးပြည့်စုံသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပါရှိကာ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် ပါးစပ်ဝနှင့် တဲနတကယ်များ၊ ကြီးမား၍ သွေးကဲ့သို့ နီရဲဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ကျယ်ပြုံးလိုက်သည့်အခါ ပေါ်လာတတ်သော ထက်ရှသည့် သွားတန်းများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သွေးပင်လယ်ပန်းမန်ဘဝက နီရဲနေသည့် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အနက်ရောင်အစင်းကြောင်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမည်မသိသတ္တဝါလေးမှာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသွားကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် အလွန်တူနေလေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ကုသမှု ပြီးဆုံးခါစ ရောဂါကူးစက်ခံထားရသူမှာ ဟိန်းဟောက်ရင်း အောက်သို့ ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။
စောင့်ဆိုင်းဧရိယာရှိ လူများမှာလည်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့်သတ္တဝါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်ကာ ခြေလက်များ အားလျော့သွားကြပြီး "ဒါ... ဒါက ဘီလူးတစ်ကောင်လား" ဟု ဆိုကြသည်။
ထိုကောင်ငယ်လေးမှာ လူ့စကားကို နားလည်ပုံရသည်။ ၎င်းသည် သွားများကို ဖြဲပြကာ ထိုလူကို ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏အသံမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ဇွန်ဘီတစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်အားကောင်းလှသည်။
"ဒါ... ဒါ... ဒါ... ဒါက ဇွန်ဘီပေါက်စလေးလား" တစ်ယောက်ယောက်က လန့်ဖျပ်ကာ အော်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုကောင်ငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လာကာ ဝမ်ကျင်းလင်ကို ဖက်တွယ်ထားပြီး လက်မလွှတ်တော့ပေ။
ဝမ်ကျင်းလင်က ကောင်ငယ်လေးကို မတင်လိုက်ပြီး ရှေ့နောက် ဘယ်ညာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အောက်ပိုင်းတွင် ငှက်ကလေးငယ်လေး (အင်္ဂါစပ်) ပင် ရှိနေသေးကာ လူသားတစ်ဦးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က "တကယ်ပဲ ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စ ဖြစ်သွားတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေးက သူ၏ ကြီးမားနီရဲနေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ဝမ်ကျင်းလင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က "မင်းမှာ အနာကျက်စေတဲ့ စွမ်းရည်ရော ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေးမှာ အောက်သို့ဆင်းရန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး စောင့်ဧရိယာရှိ ကူးစက်ခံလူနာထံသို့ ဦးတည်ကာ ခုန်အိပ်လိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို ဖက်တွယ်ထားကာ လက်မလွှတ်ပေ။ ကူးစက်ခံလူနာမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နေရာမှာပင် ၃၆၀ ဒီဂရီ လှည့်ပတ်ကာ ထိုဘီလူးပေါက်စလေးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
ပါးစပ်ဝပတ်လည်ရှိ တဲနတကယ်များမှာ ရုတ်တရက် ရှည်ထွက်လာပြီး အားလုံးမှာ ကူးစက်ခံလူနာ၏ လည်ပင်းဒဏ်ရာထဲသို့ ထိုးဆိုက်ဝင်ရောက်သွားကာ အဆိပ်သွေးများကို အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် စုပ်ယူလိုက်သည်။ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဝမ်ကျင်းလင်၏ လက်မောင်းဆီသို့ အမြန်ခုန်တက်လာခဲ့သည်။
ကူးစက်ခံလူနာမှာ ဇွန်ဘီအဆိပ်ကြောင့် သေလောက်အောင် မကြောက်ရဘဲ ဤထူးဆန်းသော ဘီလူးပေါက်စလေးကြောင့်သာ ဆီးပင်ထွက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားရရှာသည်။ လည်ပင်းပေါ်ရှိ သွေးပေါက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။
အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
ဤအရာ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မတွေ့ခဲ့ရပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဂြိုလ်သားရင်သွေးငယ်လေးဟု ထင်မှတ်မိကြပေမည်။ ယခုမူ ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် ဤအရာမှာ သေချာပေါက် ဘီလူးပေါက်စလေးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားကြလေပြီ။
ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေး၏ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မျက်လုံးများက ရှိနေသမျှ လူအားလုံးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားကြသည်။
ရုတ်တရက် ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေးက ဝမ်ကျန့် အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး သူကိုင်ထားသော သွေးပင်လယ်ပန်းမန်ကို လုယူကာ သွားဖြဲကြီးဖြင့် ဝါးစားပစ်တော့သည်။
တစ်ကိုက်တည်းနှင့် သွေးများ ဖြန်းခနဲ ပက်လက်ကွဲထွက်သွားရာ စောင့်ဆိုင်းဧရိယာရှိ လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အပြင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားကြသည်။ သွေးနံ့များမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
ဝမ်ကျန့်နှင့် ကျီယုံ မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေး စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်နေကြစဉ် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိကြဘဲ ၎င်းတို့၏ ဂျူနီယာလေး အစားကောင်းသောက်ကောင်း စားနိုင်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်သည့် ခံစားချက်ကိုသာ ရရှိနေကြသည်။
ဝမ်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ဝမ်ကျင်းလင်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ရင်း ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။
စားသောက်နေဆဲဖြစ်သော ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေးမှာ ရုတ်တရက် လက်ထဲမှ အစားအစာကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း ဝမ်ကျန့်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ဖြူစင်နုဖတ်နေသော လက်ကလေးများမှာ ထက်ရှမည်းနက်သော လက်သည်းခွံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်ကျန့်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဦးတည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်က ဓားကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ရာ ထက်ရှမည်းနက်သော လက်သည်းများနှင့် ဓားသွားတို့ ထိခိုက်မိသဖြင့် နားကွဲမတတ် ကြမ်းတမ်းသော အသံနှင့်အတူ မီးပွားများ ထွက်လာသည်။
"ကွေပေါ (Kuibao) လို့ ခေါ်ကြစို့။" ဝမ်ကျင်းလင်က ပြောလိုက်သည်။ (ကွေပေါ ဆိုသည်မှာ ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး နားမဝင်ဆန်းအောင် ဤနာမည်ကိုသာ သုံးပါမည်။)
ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေးမှာ ခုန်ထွက်သွားပြီး ဝမ်ကျင်းလင်ကို တောင့်တသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က မြေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "အမှိုက်မလုပ်နဲ့" ဟု ဆိုသည်။
ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေးက ဝမ်ကျန့်ကို အချက်များစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်းနက်နေသော လက်သည်းများမှာ ပန်းရောင်နုဖတ်သည့် လက်ကလေးများအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးပင်လယ်ပန်းမန်ကို ကောက်ယူကာ ဆက်လက်ဝါးစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ကျန်းလန်က အပြိုင်အဆိုင် အကျပ်ကိုင်လျက် "ဂွိုင်းပေါ (Guaibao) လေး၊ မြေပေါ်ကျနေတာတွေကို မစားရဘူးလေ။ အဘွား ဆေးကြောပေးမယ်။ ဆေးပြီးမှ စားရတယ်" ဟု အမြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းလန်၏ ရင်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေးကို မြင်ရသည်မှာ သူမ၏ မြေးအရင်းကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေး၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆွဲကာ သွေးပင်လယ်ပန်းမန်ကို ဆေးကြောပေးရန် ခေါ်သွားလေသည်။
ဝမ်ကျန့်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားကာ ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေး၏ ချစ်စရာကောင်းမှုကြောင့် စွဲလမ်းသွားပုံရပေသည်။
ဖုန်းဘင်နှင့် ဝမ်ဗိုလ်တို့ကမူ သွေးများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန်နှင့် ကုသမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် တာဝန်ယူကြသည်။
ဝမ်ကျန့်က ဝမ်ကျင်းလင်ကို အခန်းသီးသန့်တစ်ခုသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးမှ "အဲဒါ ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က "ပင်လယ်ပန်းမန်ပေါက်စလေ" ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ကျန့်က အသံတိုးတိုးဖြင့် "မင်း မျိုးစိတ်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က သူ့ကို ကြည့်ကာ "ငါ ဖန်တီးတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့အလိုလို ပြောင်းလဲလာတာ" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ကျန့်က "မင်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကျွေးမွေးနေတာပဲလေ။ ငါ မသိဘူး မထင်နဲ့" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကာ "ငါ လူနာတွေကို ကုနေတာပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ကျန့်က သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ "ဝမ်ကျင်းလင်၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်လည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်ကာ "ငါ့မိဘတွေနဲ့ အခြေစိုက်စခန်းထဲက တခြားလူတွေနဲ့အတူတူ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ချင်တာပါ" ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ကျန့် အံ့သြသွားကာ "လူသားတွေအပေါ် မင်းမှာ ဘယ်လိုခံစားချက်မှ မရှိဘူးလို့ ငါထင်ထားတာ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်မှာမူ... "..."
လူသားများအပေါ် သူ၏ ခံစားချက်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ ပို၍ အားနည်းလာနေပုံပင် ရပေတော့သည်။
သူတစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ပေ၊ သူ၏ မိဘများလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏ ချစ်လှစွာသော သမီးအကြီးဆုံးအပေါ် အမြဲတမ်း သည်းခံခွင့်လွှတ်တတ်ဆုံးသူ ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လျစ်လျူရှုကာ အေးစက်စွာသာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ မိသားစု သေဆုံးသွားသည်ကို ကယ်တင်လိုစိတ် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ ထჯိုင်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ကျင်းလင် စဉ်းစားမိသည်။ သူသည် အချိန်တန်လျှင် လူသားတို့၏ ခံစားချက်အားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ဆုံးရှုံးသွားပြီး ဇွန်ဘီစစ်စစ် တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါမည်လော။
ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ရန်သူ ဖြစ်လာတော့မည်လော။
ဝမ်ကျန့်က "နောက်တစ်ကောင် ထပ်မဖန်တီးနဲ့တော့၊ အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ သူ့ရဲ့ ထက်ရှတဲ့ လက်သည်းတွေကို ငါ ခံစားမိနေရတယ်။ အဲဒါက သွေးဇွန်ဘီရဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ တူနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်နေလေသလော။
သူအနေဖြင့် ၎င်းကို သက်သေပြရန် အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပုံရသည်။
ဝမ်ကျင်းလင် အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းလန် က ကွေပေါကို ပွေ့ချီထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကွေပေါမှာ ရေချိုးပေးပြီး ဖြစ်ကာ အဝတ်စတစ်စဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းပေးထားသဖြင့် လူသား ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေပေသည်။
ကွေပေါ ပေါ်ထွက်လာခြင်းက သွေးပင်လယ်ပန်းမန်ဆိုသည်မှာ အပင်တစ်ပင်တည်း မဟုတ်ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ပေါက်ဖွားလာသည့် သက်ရှိတစ်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ကျင်းလင် နားလည်သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က ကွေပေါကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် "ငါ အပြင်ခဏသွားမယ်။ ဒီနေရာကို မင်းတို့ပဲ ကြည့်ထားလိုက်ကြပါ" ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူသည် မိမိ၏ ခန့်မှန်းချက်များကို စစ်ဆေးအတည်ပြုရန်နှင့် နည်းလမ်းတကျဖြင့် ကွေပေါတွင် မည်သည့်စွမ်းရည်များ ရှိသည်ကို စမ်းသပ်ရန် သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် စမ်းသပ်မှုကို တောင်ပိုင်းမြို့တော် (South City) တွင် မပြုလုပ်ဘဲ အရှေ့ပိုင်းမြို့တော် (East City) ရှိ ဇွန်ဘီများနှင့် ကစားရန် သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က မိမိ၏ ရူပစွမ်းအားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ထားကာ သူ၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဟုန် မပေါ်လွင်စေရန် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကွေပေါကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ "သွားပြီး ကစားစမ်း၊ ပုံဆောင်ခဲလေးတွေ အမြန်သွားယူခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကွေပေါက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်အိပ်လိုက်ပြီး မည်းနက်ထက်ရှနေသော လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်သည်းတစ်ချက်ဖြင့် ဇွန်ဘီ၏ ခေါင်းတစ်ဝက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ ပုံဆောင်ခဲကို ခြစ်ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက်သွားကာ ဒုတိယမြောက် ဇွန်ဘီကို ဆက်လက် အမဲလိုက်ပြန်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က နောက်မှနေ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်ပါလာပြီး စမ်းသပ်မည့် ပစ်မှတ်များကို ရွေးချယ်နေသည်။
ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသော ရုံးဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးဇွန်ဘီတစ်ကောင် ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့နှင့် လျှောက်လာသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "မင်းနဲ့ငါနဲ့ ကံပါလာတာပဲ။ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု လုပ်ကြရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လေထဲသို့ လက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ အမျိုးသမီးဇွန်ဘီမှာ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသည်။ ဝမ်ကျင်းလင်က သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်ပြီး သွေးနှစ်စက်ကို အမျိုးသမီးဇွန်ဘီ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ချပေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးဇွန်ဘီမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်တုန်ခါသွားသည်။ ပုပ်ပွနေသော အသားစများ ကြွေကျလာပြီး အသားစသစ်များ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရှင်သန်ထွက်ပေါ်လာသည်။
အမျိုးသမီးဇွန်ဘီ၏ မျက်လုံးများ ရှင်းလင်းလာပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် ဖြောင့်တန်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကပ်ညှိနေသော သွေးစေးများ စီးကျလာကာ အလွန်စူးရှရွံရှဖွယ် အနံ့ဆိုးကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
အမျိုးသမီးဇွန်ဘီ၏ လည်ပင်းမှာ ၉၀ ဒီဂရီနီးပါး ချိုးကွေ့သွားသည်။ သူမက စူးရှသော အော်ဟਿਰသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သွေးအိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားလေသည်။
ဝမ်ကျင်းလင်- "..."
အတည်ပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်များကို ဖန်တီးရတာ နှစ်သက်သော ထိုသွေးဇွန်ဘီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ ချန်ထားခဲ့သော သွေးများကို ခိုးယူကာ တကယ်ပင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သွေးဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် မပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤအမျိုးသမီးဇွန်ဘီကမူ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ စွမ်းအားလွန်ကဲသွား၍ လော။
ဝမ်ကျင်းလင်က ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ထပ်မံဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သွေးတစ်စက်တည်းသာ ပေးလိုက်သည်။
ဇွန်ဘီမှာ သွေးဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ ကြာရှည်ခံသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသွားဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က သွေးဇွန်ဘီဟူသည်မှာ သူ၏ တည်ရှိမှုကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာမှ ရှားပါးသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။
ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်စဉ်ကတည်းက သူ့သွေးကို သောက်ခဲ့ကြသော သူ့မိဘများမှာမူ သွေးနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ကျင်းလင်သည် သူတို့၏ သွေးကြောဆက်နွှယ်မှု၏ အဆက်အစ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းလင်၏ သွေးသည် သူတို့အတွက် အနာတရ မဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း အခြားသူများအတွက်မူ ကွဲပြားခြားနားသွားပေလိမ့်မည်။
သွေးဇွန်ဘီ၏ အစပြုရာ ရင်းမြစ်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းလင်သည် ထပ်မံစမ်းသပ်ရန် မကြံရွယ်တော့ဘဲ ကွေပေါကို အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ခေါ်လိုက်သည်။
ကွေပေါမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော စူးရှဆိုးညစ်သည့် ဇွန်ဘီသွေးများ ပေကျံလျက် ပြန်ပြေးလာပြီး ဖက်တွယ်ရန် လက်တံများကို ဖြန့်ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူသာ လမ်းလျှောက်ပြန်ရန် လုပ်လိုက်သည်။
ကွေပေါလေးမှာ ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးဟန်ဖြင့် လွယ်ပိုးကာ နောက်မှ ပြေးလိုက်လာသည်။ အိတ်ထဲတွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသော ပုံဆောင်ခဲများ အပြည့် ပါရှိနေသည်။