Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 25 | NovelPing

အခန်း (၂၅)

ကျန်းလန် သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖုန်းဘင် ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ— "ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ မင်းတို့လည်း ပင်ပန်းနေကြရောပေါ့၊ သွားပြီး အနားယူကြပါတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းဘင် နှင့် ကျီယုံ တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ဆေးခန်းမှ ထွက်သွားကြသည်။

ဆေးခန်းထဲတွင် လူရှင်းသွားသောအခါ ကျန်းလန် သည် စနစ်ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူတို့ ယူဆောင်လာခဲ့သော သွေးပင်စည်ပန်း သည် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အလွန်အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲတွင် ထိုသို့သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ကျန်းလန် သည် စားပွဲခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော သွေးပင်စည်ပန်း ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ ဤဆေးပင်က လင်မြို့ တစ်ဝိုက်ရှိ လူများအတွက် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်လာစေနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ အဓိက တာဝန်မှာ ဆေးကုသရန်ပင်ဖြစ်ပြီး၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စနစ်၏ အကူအညီကို ထပ်မံရယူရမည်ဖြစ်သည်။

"စနစ်၊ ဒီ သွေးပင်စည်ပန်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို ဆေးတွေ ဖော်စပ်လို့ရမလဲ..." ကျန်းလန် က စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ တိကျစွာပင် မိုးမှောင်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး ခံတပ်မြို့ရိုးဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးလည်း ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ကိုယ်တိုင် မရှိေသာ်လည်း ခံတပ်အတွင်းက အခြေအနေများကို မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အမြဲတမ်း အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အချို့လူများက သူသည် သတ္တဝါငယ်လေး ကျန်းလန် နှင့်အတူ ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ကျိုးရှာကြံစည်လိုသည့် စိတ်ကူးများ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကျန်းလန် နှင့် အခြားသူများထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ တစ်ညတာမျှ တည်းခိုခွင့်ပြုရန် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သံသယဝင်စရာ မလိုအောင်ပင် သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို ပယ်ချခံလိုက်ရသည်။ ထိုသူတို့က မြို့ထဲသို့ ဝင်စရာမလိုဘဲ ခံတပ်ဝန်းထဲတွင်သာ နေထိုင်ကြမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်းလန် က လုံးဝလက်မခံဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဝမ်ချင်လင်၏ စွမ်းအားကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကျန်သူများ၏ အသေးစိတ်အခြေအနေများကို မသိကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျန်းလန် အား လက်ခံလာစေရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အုပ်စုဖွဲ့လာခဲ့ကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့်မူ လူတိုင်း မြို့ပြင်သို့ ရိုက်ထုတ်နှင်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချင်လင်၏ စွမ်းအားမှာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သူ့နှင့် ဆက်စပ်နေသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ဇွန်ဘီ အားလုံးသည်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် အထူးစွမ်းရည်များ မရှိကြသော်လည်း အရှိန်အဟုန်နှင့် ခွန်အားတို့မှာ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာသော ဇွန်ဘီများနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်အထိ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ အလွယ်တကူ စော်ကားရဲစရာ မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ဟင်း နှင့် ကျီယုံ တို့လည်း ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကာလတိုအတွင်းမှာပင် အသေးစားနှင့် အလတ်စား အခြေစိုက်စခန်း နှစ်ခု ဆက်တိုက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အခြေစိုက်စခန်းများအားလုံး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ကြသည်။ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ဝင်ရောက်သင့် မသင့်ကို ဆက်လက်တွေဝေနေကြဆဲဖြစ်သော သူများမှာလည်း ယခုအခါတွင် တွေဝေနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ အမြန်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးမှာ အကြီးမားဆုံး ပမာဏဖြင့် စုစည်းရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်က ဇွန်ဘီဒီလှိုင်းကို ဦးဆောင်လာကြသော ဇွန်ဘီများသည် အသိဉာဏ်ရှိကြပြီး စကားပြောနိုင်ကြသည့် မျိုးကွဲသစ် ဇွန်ဘီများဖြစ်ကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ ၎င်းတို့သည် ဉာဏ်ကောင်းကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ကြွက်သားစွမ်းအားဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်မဟုတ်ဘဲ အသိဉာဏ်ပါ သုံး၍ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လင်မြို့ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများစုမှာ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း အတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ စခန်း၏ ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင်ပိုင်းများလည်း ဇွန်ဘီဒီလှိုင်းကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်တုံ့ပြန်ကြမည်နည်းဟူသော ကိစ္စရပ်ကို ဆွေးနွေးရန် စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ဇွန်ဘီဒီလှိုင်းကြီး ဝင်ရောက်လာမည့် အရေးကို အခြေစိုက်စခန်းအနေဖြင့် မည်သို့ ခုခံကြမည်နည်း။

ဇွန်ဘီဒီလှိုင်းကြီးသည် တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တွင် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာမည်မှာ သေချာနေသည်ဟု ၎င်းတို့က ယုံကြည်နေကြသည်။ ၎င်းတို့လိုချင်သည်မှာ ဇွန်ဘီဒီလှိုင်း မရောက်ရှိလာမီ မြို့ရိုးများကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ရန်၊ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် လူအင်အားကို ကောင်းမွန်စွာ စုစည်းပြင်ဆင်ထားရန်နှင့် ဇွန်ဘီဒီလှိုင်းက ကာကွယ်ရေးမျဉ်းကို ဖောက်ထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ဟင်း နှင့် ကျီယုံ တို့ ယူဆောင်လာပေးနိုင်သည်မှာ သွေးဇွန်ဘီ အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အခြားကိစ္စရပ်များတွင်မူ ကူညီပေးနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်က ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်လေးစားခဲ့ပြီး စခန်းတွင် ဝင်ရောက်နေထိုင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့က လက်မခံခဲ့ပေ။

ဝမ်ချင်လင် ရှိနေခြင်းကသာ ရှောင်ဟင်း နှင့် ကျီယုံ တို့ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်နေခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် စခန်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရောက်ရှိနေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ဟင်း နှင့် ကျီယုံ တို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အခြေစိုက်စခန်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်လာကြပြီးနောက် စခန်းတွင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုသည့် ဆန္ဒကို ထပ်မံတင်ပြကြပြန်သည်။

ဝမ်ချင်လင် က ဆက်လက် ငြင်းပယ်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုတ်ကာ အလျှော့ပေးသည့်အနေဖြင့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ စခန်းတွင်း၌ မနေရလျှင်တောင် မြို့ဝင်တံခါးစောင့်ရုံး (ဘားဘီကန်) တွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်လင်– မြို့ဝင်တံခါးစောင့်ရုံးမှာလည်း လုံးဝမရဘူး။

သူက လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ ထိုလူနှစ်ဦးကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက စခန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက် ဘယ်လောက်များများ ပေါ်ပေါက်သွားလိမ့်မည်နည်း။

ရှောင်ဟင်း မှာ ဆက်လက် တောင်းဆို၍ မရတော့သည့်အတွက် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းနှင့် တောင်မြို့ကြားတွင်သာ ဆက်လက်၍ အသွားအလာ လုပ်နေရတော့သည်။ ညဘက်တွင် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်၍ အိပ်စက်ပြီး နေ့ဘက်တွင် တောင်မြို့သို့ လာရောက်လေ့ရှိသည်။

တောင်မြို့ ဆေးခန်း၏ သတင်းမှာ တစ်မြို့လုံးသို့ အပြည့်အဝ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားမှာ ရောဂါပျင်းကင်းကွာသွားခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ ဆေးခန်းအတွက် အသက်ရှင်လျက်ရှိသော ကြော်ငြာများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရောဂါကူးစက်ခံထားရသူများ ရောက်ရှိလာကြသကဲ့သို့ စခန်းမှ ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်ကာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဂျစ်တိုက်နေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများလည်း ရှိလာကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကျန်းလန် က အမြဲတမ်း သူ၏ လက်သီးဆုပ်ဖြင့်သာ စကားပြောတတ်သည်။

ကုသပေးရသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက် များပြားလာသည်နှင့်အမျှ သွေးပင်စည်ပန်း အတွက် အဆိပ်သွေးများ ပိုမိုရရှိလာခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော သွေးပင်စည်ပန်း နှစ်ပင်မှာလည်း ပြောင်းလဲမှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်စွာ တိုးတက်ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ လမ်းခုလတ်တွင် ကွေ့ဗောက် ၏ စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် မိမိ၏ အမျိုးအနွယ်သစ်များ ပေါ်ထွက်လာခြင်းကို အလွန်အမင်း ဆန့်ကျင်ပုံရပေသည်။

ဝမ်ချင်လင် အပြင်ဘက်သို့ အမဲလိုက်ထွက်တိုင်း ကွေ့ဗောက် ကို အမြဲတမ်း ခေါ်သွားလေ့ရှိသည်။ မြို့ဝင်တံခါးစောင့်ရုံး ဆေးခန်းကိစ္စကိုမူ သူ၏ မိဘများဖြစ်ကြသော ဖုန်းဘင် နှင့် ဝမ်ဗိုလ် တို့ကို လွှဲအပ်ထားခဲ့သည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်မူ သူသည် ဗီဇပြောင်းကျွဲတစ်ကောင်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေစဉ် ကွေ့ဗောက် မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ အဆိပ်မြူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ ခိုင်ခံ့တောင့်တင်းလှသော ဗီဇပြောင်းကျွဲကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့်အတူ ပုပ်သိုးနေသည့် ဇွန်ဘီကျွဲတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သကဲ့သို့ ရဲစွမ်းသတ္တိများလည်း တိုးပွားလာခဲ့ကာ ဝမ်ချင်လင် ကိုပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချင်လင် မှာ ၎င်းကို မိမိလက်ဖြင့်ပင် သတ်ပစ်လိုက်ရတော့သည်။

ကွေ့ဗောက် အဆိပ်မြူများ မှုတ်ထုတ်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိခဲ့ရခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကွေ့ဗောက် အား သာမန်ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်ဆီသို့ အဆိပ်မြူများ မှုတ်ထုတ်ခိုင်းကြည့်ခဲ့ရာ ထိုသာမန်ဇွန်ဘီမှာ မျက်လုံးနီနီနှင့် ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီ တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်လင် က ကွေ့ဗောက် အား တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ဆုံးမစကားပြောကြားခဲ့သည်– "ငါတို့က ဆိုရှယ်လစ်စနစ်ကောင်း ဇွန်ဘီတွေလေ။ အဆိပ်မြူတွေကို ဟိုလူ့ပေါက်ကရ ဒီလူ့ပေါက်ကရ လျှောက်မှုတ်လို့ မရဘူးလေ၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကွေ့ဗောက် က သူ့ကို ခေါင်းစောင်းကာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ နားလည်သွားခြင်း ရှိမရှိကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

အဆိပ်မြူများသည် ဇွန်ဘီများနှင့် ဗီဇပြောင်းတိရစ္ဆာန်များအပေါ်တွင်ပင် အာနိသင်ထက်မြက်လှပေရာ လူသားများအပေါ်တွင်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။ ၎င်း၏ အာနိသင်မှာ ပိုမိုပင် ပြင်းထန်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ အဆိပ်မြူများကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ အခြေစိုက်စခန်းပေါ်သာ မှုတ်ထုတ်လိုက်မည်ဆိုပါက မည်ကဲ့သို့သော လှပသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် စိတ်ကူးမယဉ်ရဲပေ။

နံနက်စောစောတွင် ဝမ်ချင်လင် သည် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ကာ အပြင်ထွက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကွေ့ဗောက် မှာ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

သူသည် မြို့ဝင်တံခါးစောင့်ရုံးမှ ထွက်လာသည်နှင့် ရှောင်ဟင်း နှင့် ကျီယုံ တို့ကို ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်ဟင်း– ခင်ဗျား အပြင်ထွက်မလို့လား။

ဝမ်ချင်လင်– လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို သွားမလို့။

ရှောင်ဟင်း မှာ ဇွန်ဘီတွေက လူမစားဘူးဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ "ခင်ဗျားက လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းထဲကို ဝင်ချင်တာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။"

ဝမ်ချင်လင် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူရှာမလို့ ဟု ဆိုသည်။

သူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော သွေးပင်စည်ပန်း နှစ်ပင်အတွက် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းသို့ သွားရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူက ပြောပြမည်လောက် ထင်နေသလော။ မပြောပြပါ။

ရှောင်ဟင်း– ကျုပ်တို့ လိုက်ပို့ပေးမယ်။

ဝမ်ချင်လင် က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အခမဲ့ ကားသမားတစ်ယောက် ရှိနေမှတော့ သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းရမည့် အလုပ်ကို လုပ်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျီယုံ က ကားမောင်းပြီး ဝမ်ချင်လင် နှင့် ရှောင်ဟင်း တို့က နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ကြသည်။

ဝမ်ချင်လင် သည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပသို့ ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ အကြည့်တို့မှာ မှိုင်းမှုံနေခဲ့သည်။

ကျီယုံ က ကြေးမုံပြင်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ စမ်းသပ်သည့်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်– "မြို့တော်ဝန် ဝမ်၊ သွေးဇွန်ဘီက လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်လာနိုင်မလား။"

ဝမ်ချင်လင် ၏ အကြည့်တို့မှာ ရွှေ့ပြောင်းသွားခြင်း မရှိပေ။ "သာ အဲဒါ ငါသာဆိုရင် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းရွှေ့ပစ်လိုက်မှာပဲ။"

ကျီယုံ နှင့် ရှောင်ဟင်း တို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ရှောင်ဟင်း– လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးသောင်းနီးပါး ရှိတယ်။ စွမ်းအားရှင်တွေလည်း မနည်းဘူး။ အကယ်၍ သွေးဇွန်ဘီသာ လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို တကယ်ပဲ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် လင်မြို့ တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ အကုန်လုံးနီးပါးကို စုစည်းရလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက လင်မြို့ ထဲက ဇွန်ဘီတွေ အားလုံးကို တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလား။

အနည်းဆုံးတော့ တောင်မြို့ထဲက ဇွန်ဘီတွေကတော့ သွေးဇွန်ဘီ၏ အမိန့်ကို လုံးဝ နားထောင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းမှာ ဝမ်ချင်လင် က ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်လင် က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်– "ဒါကြောင့်လည်း လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းက အခုထိ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆက်လက် တည်ရှိနေနိုင်သေးတာပေါ့။ သွေးဇွန်ဘီသာ လင်မြို့ ကို အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်လိုက်တဲ့အခါကျရင် လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်းက အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပဲ။"

ရှောင်ဟင်း က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်– "ခင်ဗျားက သွေးဇွန်ဘီကို ခင်ဗျားရဲ့ တောင်မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်ဟင်း က အလွန်အမင်း အတည်ပြုသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ဝမ်ချင်လင် နှင့် ပတ်သက်၍ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်လင် သည် လူသားတို့၏ ကိစ္စရပ်များအပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့လှသော်လည်း လူသားများကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အစပျိုးမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်စေ၊ သူ ထိန်းချုပ်ထားသော ဇွန်ဘီအုပ်စု ဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က သူသည် အနည်းငယ် အေးစက်သူသာ ဖြစ်ပြီး လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။ သူ လုပ်သမျှကို သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်အခြေခံမူများနှင့် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်လင်– သွေးဇွန်ဘီက တောင်မြို့ကို ထိတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငတ်မွတ်မှုကို မခံနိုင်တော့တဲ့ တောင်မြို့ထဲက ဇွန်ဘီတွေကတော့ သူတို့ဖာသာ အပြင်ကို ထွက်ပြီး သစ္စာဖောက်ကြလိမ့်မယ်။

ဝမ်ချင်လင် သည် ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြခြင်းမှ ဇွန်ဘီများကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ လူသားများကဲ့သို့ပင် ဇွန်ဘီများတွင်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိကြသည်။

ပြတင်းပေါက်ပြင်ပတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ယာဉ်တန်းများကို ငေးကြည့်ရင်း ဝမ်ချင်လင် မှာ စိတ်ထဲတွင် ရီဝေေဝ ဖြစ်နေမိသည်။ သေချာပြန်တွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် လူသားတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်လနီးပါးပင် ရှိခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ လူသားတို့၏ ဘဝသည် သူနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှဝေးကွာနေရပါသနည်း။ အလွန်ပင် ဝေးကွာလွန်းလှသဖြင့် သူပင်လျှင် အစိမ်းသက်သက် တစ်ယောက်လို ခံစားနေရသည်။

လင်မြို့ အခြေစိုက်စခန်း၏ အဝင်ဝမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို စည်ကားနေခဲ့သည်။ နေရာတိုင်းတွင် ယာဉ်များ၊ ဆူညံနေကြသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော ကွေ့ဗောက် မှာ ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ လှုပ်ရှားကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဝမ်ချင်လင် က ကျောပိုးအိတ်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ကာ ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ ယခုအချိန်သည် ပြဿနာရှာရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ဟင်း က သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သတိဝီရိယကို ပိုမို တိုးမြှင့်လိုက်သည်။

တောင်မြို့မှ ထွက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သူက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အစပျိုးကာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် သေချာပေါက် အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရပေမည်။

ထိုမျှသာမကဘဲ သူသည် ကွေ့ဗောက် ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့သေးသည်။