ဝမ်ကျန့်သည် ဒဏ်ရာကို သေသေချာချာ ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး ပန်းပင်လယ် anemone ပေါက်စလေးကို ဒဏ်ရာပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ တဲဖတ်လေးက ဒဏ်ရာနံ့ကို ရသွားပြီး လှုပ်ရှားလာပါတော့သည်။ ၎င်းက မည်းတက်နေသော ဒဏ်ရာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ အဆိပ်သွေးများကို စတင်စုပ်ယူလေတော့သည်။ ကူးစက်ခံထားရသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ကင်းစင်သွားသည်နှင့် ပန်းပင်လယ် anemone ပေါက်စလေးသည် ၎င်း၏တဲဖတ်ကို သူ့အလိုလို ပြန်လုပ်ထုတ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန်၏ လက်ဖျားများတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားပြီး ပန်းပင်လယ် anemone ၏တဲဖတ်ကြောင့်ဖြစ်စေ (သို့မဟုတ်) ဇွန်ဘီကိုက်ခံရ၍ ဖြစ်စေ ကျန်ရစ်ခဲ့သော သွေးစွန်းနေသော အဝိုင်းပုံစံ ဒဏ်ရာရာမှာမူ လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန်က "ကဲ၊ နောက်တစ်ယောက်" ဟု ဆိုသည်။
လူတစ်ဦးကို တွဲခေါ်လာကြပြီး ကျန်းလန်က ကုသမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပေးလေသည်။
ရှောင်ဟန့်နှင့် ကျီယုံ တို့မှာ ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ ကြည့်လေလေ ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် မှာ ပုံဆောင်ခဲများကို လက်ခံရယူနေရာ လက်များပင် ပျော့ခွေလာသည်အထိ ဖြစ်နေရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမပြနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်နေမိသည် - "နောက်တစ်ယောက်၊ အဆိပ်ဖြေခ ၁၀၀၊ ဒဏ်ရာကုသခ ၁၀၀..."
ကျန်းလန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးချင်း စုံသွားကြသည်။
ကျန်းလန် သည် ချက်ချင်းပင် ရှုရှန့်ဖေ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။ ရှုရှန့်ဖေမှာ မင်သက်နေတုန်း ရှိသေးသော်လည်း ဒေါသထွက်နေသော ကျန်းလန် ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရှာသည်။
အမေရှုက အော်ဟစ်ကာ ကျန်းလန် ကို ဆွဲဖြုတ်ရန် အရှိန်ဖြင့် ခုန်အုပ်လာသော်လည်း လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် လွင့်စင်သွားရသည်။
ကျန်းလန် မှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေသဖြင့် ရှုရှန့်ဖေပေါ်သို့ ခွထိုင်ကာ ထိုးကြိတ်ပါတော့သည် - "နင်ကတော့လေ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကျားဆိုးမ၊ ငါက နင့်ကို လိုက်မရှာဘဲနဲ့ နင်က ကိုယ်တိုင် တံခါးလာဝုိမ်တာပဲကိုး! ငါ့ဘက်က နင့်ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ မွေးမြူခဲ့ရလဲ၊ ခွေးသားမ၊ နင်နဲ့ကျန်းလန်တို့ဆိုရင် ဘာမဆို အကောင်းဆုံးတွေနဲ့ မျှဝေပေးခဲ့တယ်။ ငါက နင့်ကို တစ်ခါမှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဆက်ဆံခဲ့ဘဲနဲ့ ဒီလို ရက်စက်တဲ့ တိရစ္ဆာန်ဆန်ဆန်နဲ့ ပြန်ဆပ်ရတယ်လို့များ ဟင်!"
အဖေရှုလည်း ဝင်ရောက်ဆွဲဖယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူက အင်အားအပြည့်ရှိသော လူပျိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ကျန်းလန် ကိုမူ မဆွဲဖယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
အမေရှု ထရပ်လာပြီး ကျန်းလန် ထံသို့ ထပ်မံပြေးဝင်လာကာ "ငါ့သမီးကို မထိုးနဲ့! သေနာမ၊ ဘာလို့ မသေသေးတာလဲ နင်က!" ဟု အော်သည်။
ကျန်းလန် သည် အမေရှု၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချပြီး ထိုးကြိတ်ပါတော့သည် - "နင်တို့တောင် မသေသေးတာ၊ ငါက ဘလို့ အရင်သေရမှာလဲ!"
ကုသမှုတောင် ပြီးဆုံးသေးသည် မဟုတ်ဘဲ ရန်ပွဲက ဖြစ်ပွားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန်က အနားတွင်ရှိနေသော ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် လူသန်ကြီး ရှောင်ဟန့်ကို ချက်ချင်းလက်ငင်း လက်ဆွဲကာ ဆွဲခေါ်လာပြီး "ဒီလောက်တောင် ကြာကြာ ထိုင်ကြည့်နေတော့ သုံးနှစ်သားကလေးတောင် လုပ်တတ်လောက်ရောပေါ့။ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်ပေးလိုက်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့် - "..."
ကျန်းလန် လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ လူကိုဝင်တားနေဆဲဖြစ်သော အဖေရှုမှာ ကျန်းလန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား ဆုတ်သွားလေသည်။
"နင်၊ နင်က လူသားလား ဇွန်ဘီလား!"
ကျန်းလန် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း ရှုရှန့်ဖေ ပြောပြသည်ကို သူတို့အားလုံး ကြားခဲ့ရသော်လည်း သူက ယခုထိ ပုံမှန်အတိုင်း အကောင်းပကတိ ရပ်နေဆဲ မဟုတ်ပါလော။
ကျန်းလန်က သူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် အဖေရှုမှာ ပို၍ပင် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။
ဝမ်ကျန့် လည်း ကျီယုံ ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကုသမှုကို ဆက်လက်ကူလုပ်ပေးရန် သူ၏ သွေးပန်းပင်လယ် anemone ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
ကျန်းလန်က ဘေးဘွယ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ လူထိုးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ အဖေရှုမှာမူ အလွန်ကြောက်လန့်နေသဖြင့် ရှေ့သို့ မတိုးရဲတော့ပေ။
ဝမ်ကျန့် သသာလျှင် ဤအခြေအနေကို ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော လူသား ဖြစ်နေလေသည်။
ရှုရှန့်ဖေ့ မိခင်နှင့် သမီးနှစ်ဦး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အရိုက်ခံနေရသည်ကို မြင်တော့ ဝမ်ကျန့် မှာ အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ဘဲ ကျန်းလန် ကို ဆွဲတားရလေတော့သည် - "တော်ပါတော့၊ ဆက်ရိုက်နေရင် သူတို့ သေသွားလိမ့်မယ်။"
ကျန်းလန် က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဒါဆိုလည်း ငါ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်လေ! သူတို့သာ ဒီကိုလာရဲတဲ့သတ္တိ ရှိတယ်ဆိုမှတော့ အသက်နဲ့ ပြန်ဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့တော့!" ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ က သွေးပန်းပင်လယ် anemone ၏ ကုသမှုကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေရင်းမှ ပြန်လှည့်ကာ ပြဇာတ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူကြည့်ရင်းဖြင့် ရှောင်ဟန့်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ "ဒီအဘွားကြီးက အင်မတန် အားသန်တာပဲ၊ လူတွေကို အဲဒီလိုပြေးရိုက်ဖို့ဆိုတော့လေ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျန်းလန်ရဲ့ အမုန်းတရားတွေ ပြေပျောက်သွားပြီး လမ်းမှားကနေ လူ့ဘဝကို ပြန်လှည့်လာနိုင်မလား မသိဘူးနော်" ဟု တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
အမေရှုက မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်ကာ ငိုယိုအော်ဟစ်လျက် - "ဝမ်ကျန့်, နင့်မှာ အသိတရားဆိုတာ မရှိဘူး။ နင့်တူမနဲ့ နှမ အထိုးခံနေရတာကို ဝင်မကူဘဲ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရဲတယ်။ နင့်ဇနီးက မိသားစုဆိုရင် နင့်နှမက မိသားစုထဲ မပါဘူးလားဟင်!" ဟု ဆိုသည်။
"ဖူးး! ရှက်တတ်စရာမရှိတဲ့ သေနာမ၊ အခုမှများ ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပါလားဆိုတာ သတိရလာရတယ်လို့! နင့်သမီး ငါ့သားနောက်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လိုက်သွားပြီး ဇွန်ဘီအုပ်ထဲ တွန်းချတုန်းက ဘလို့ မသတိရတာလဲ!"
ကျန်းလန် မှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသည်။ မည်းနက်နေသော သွေးများ စီးကျနေသည့် ရှုရှန့်ဖေ့ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်သွားမိသည် - "ကံတရားပဲ! လူတစ်ဖက်သားကို ဇွန်ဘီအုပ်ထဲ နင်တွန်းချတုန်းက တစ်နေ့နေ့မှာ ဇွန်ဘီပါးစပ်ထဲမှာ သေရလိမ့်မယ်ဆိုတာကို နင် တစ်ခါလောက်වත් တွေးမိရဲ့လား!"
ရှုရှန့်ဖေ့ ငိုသံမှာ အလွန်တရာ နူနာခံစားနေရသကဲ့သို့ နွမ်းနယ်ကရုဏာသက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူမသည် ကျန်းလန်နှင့် ကျန်းလန် တို့ကို မကြည့်ရဲဘဲ ကျန်းလန် ၏ ဘောင်းဘီစကို ဆွဲကိုင်ကာ ငိုယိုလေသည်။
"ဦးလေး... ဦးလေးရေ, သမီးကို ကယ်ပါဦး။ သမီး တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကြောက်လန့်ပြီး ဦးနှောက်တွေ ခြောက်ခြားနေလို့ ဘေးကလူက ကိုယ့်ဝမ်းကွဲမောင်နှမဆိုတာတောင် သတိမထားမိဘဲ ဝူး..."
ကျန်းလန် က အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည် - "ကြောက်လန့်ပြီး ဦးနှောက်ခြောက်သွားလို့ ဟုတ်လား? သစ်သားဆူး တစ်ချောင်းနဲ့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ဇွန်ဘီအုပ်ထဲ တွန်းချရလောက်အောင် ကြောက်နေတာပေါ့လေ?! နင်က ငါ့သားကို သတ်ဖို့ တမင်ကြံစည်ခဲ့တာပဲ! သူ မသေမှာကိုနဲ့ ဇွန်ဘီအသုတ်လိုက် ဆွဲဆောင်နိုင်မှာကို မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး ကြောက်လို့ သူ့ကို သွေးထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား? နင်က တကယ် တိရစ္ဆာန်ထက်ဆိုးတဲ့ မသတ္တဝါပဲ! ဇွန်ဘီထက်ကို ဆိုးသေးတယ်!"
ရှုရှန့်ဖေမှာ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးလျက် - "သမီး အားလုံးအပေါ် မှားပါတယ်။ အဒေါ် ဒေါသထွက်တာလည်း ခံထိုက်ပါတယ်၊ သမီး အရိုက်ခံရတာလည်း တရားပါတယ်။ အဒေါ်နဲ့ မောင်လေးတို့ ဒေါသပြေမယ်ဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ..." ဟု ပြောသည်။
ကျန်းလန် မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်းမထွက်တော့ဘဲ ရင်ဘတ်ကိုသာ ဆက်တိုက် ပုတ်နေရသည်။ သူမသည် ဒေါသကြောင့် လူသားဘဝကနေ ရူးသွပ်တော့မည့် အနေအထားပင် ရှိနေတော့သည်။
"သူ ဟန်ဆောင်ပြီး သနားကရုဏာခံနေတာ၊ နင့်ကို သတ်ဖို့ အစောကတည်းက ကြံစည်ထားပြီးသားလေ" ရှောင်ဟန့်၏ အသံက ဤအခြေအနေတွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ကျီယုံ က အံ့သြသွားကာ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူဌေးကြီးက သူများအရေးထဲ ဝင်ပါလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ရှုရှန့်ဖေ တောင့်ခဲသွားပြီး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာနှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျီယုံ က လျှာကို သပ်လိုက်ပြီး "ငါတို့ ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးမလား? နင့်အသက်ကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ လူကျင်းထျင် မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့ညက စခန်းတစ်ခုလုံး ဇွန်ဘီအုပ်ရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုကို ခံခဲ့ရပေမယ့် နင့်မိသားစုကတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီတစ်ခေါက် အသတ်ခံရတဲ့ စခန်းကလည်း နင့်မိသားစု နေထိုင်ရာ စခန်းပဲ မဟုတ်လား?" ဟု ပြောသည်။
ရှုရှန့်ဖေ့ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဖြတ်ခနဲ လက်သွားသည်။ သူမသာ ဇွန်ဘီအကိုက်မခံခဲ့ရလျှင် တောင်မြို့ထဲသို့ ထပ်ဝင်လာမည် မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူမ အသက်ရှင်ချင်သည်။ ကျန်းလန်က တောင်မြို့မှာ ရှိနေမှန်း သိထားလျှင်တောင်မှ သူမ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းလန်နှင့် တိုက်ဆိုင်တိုးမိမည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆုံတွေ့ရုံသာမက မိသားစုဝင်တွေလက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ရလေသည်။
ကူးစက်ခံရသူများကို ကုသပေးနိုင်သည့် ဆရာဝန်မှာ ကျန်းလန် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ပေ။
သာ၍သာ သူ၌ ဤစွမ်းရည်ရှိကြောင်း ကြိုသိခဲ့ပါလျှင် မည်သည့်အခြေအနေတွင်ဖြစ်ပါစေ အဲဒီတုန်းက သူမ အဲဒီခြေလှမ်းကို ဘယ်တော့မှ လှမ်းခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျန်းလန်က ရှောင်ဟန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် "သူ့ကို ဇွန်ဘီတွေ ကျွေးဖို့ အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှုရှန့်ဖေ့ မျက်နှာမှာ တစ်ရှိန်ချင်း မီးခိုးရောင် သန်းသွားတော့သည်။
အမေရှုက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ဝမ်ကျန့် ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်လေတော့သည် - "ငါ ဒူးထောက်ပေးပါ့မယ်။ ဖေဖေလုပ်မိတဲ့ အမှားအတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ သူက ဇွန်ဘီကိုက်ခံထားရတာ၊ မကယ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ ငါ့မှာ ဒီသမီး တစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ။ သူက ငါ့အသက်ပါပဲ!"
ဝမ်ကျန့် က ငိုယိုတောင်းပန်နေသော သူ့နှမကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး လုံးဝ စိမ်းကားနေသည့် တစ်ပါးသူတစ်ဦးကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
သူ့ကိုယ်သူ လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်တော့ောက်ပါဘူးဟု သူ ခံစားရသည်။ အခြေခံကျသည့် လူသားပီသသော ခံစားချက်များပင် ကုန်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ မိမိ၏ နှမရင်း တောင်းပန်နေသည်ကိုပင် သူ အေးစက်စက်ဖြင့် သက်ဆိုင်သူမရှိသလို ကြည့်နေနိုင်ခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့် က "ငါ့မှာ သမီးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါ ချင်းလင်းပဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ အသက်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
အမေရှုမှာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
ရှုရှန့်ဖေ့ က မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ ဦးတိုက်လျက် - "အားလုံးက သမီးအမှားပါပဲ။ သမီးက နှမတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ မောင်လေးကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့မိတာ သမီးပါ" ဟု ဆိုသည်။
ချောင်ရှင်း သည် ရှုရှန့်ဖေ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထိုသူမကို အရင်ဆုံး ကန်ချလိုက်ပြီး - "ဒီသေနာမ... ငါ့ကို ဒုက္ခပေးချင်သေးတာပေါ့လေ? ငါ သေရရင်တောင် နင့်ကို သေရာပါစေရမယ်!" ဟု အော်လိုက်သည်။
ချောင်ရှင်း ဓားကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် အဖေရှုမှာ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သဖြင့် နှစ်ဦးသား ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားကြသည်။
ချောင်ရှင်း၏ အဖော်များလည်း ဝင်ရောက်ကူညီကြပြီး အဖေရှုကို ချုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။
ကျန်းလန် က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ အဖေရှု၏ ညှို့စပ်စပ် ခြေသလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ချောင်ရှင်း က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးရုံ አልጋပေါ်တွင် ကုသမှုခံယူနေကြသူများနှင့် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသော ဖြူစင်သည့် ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသူ အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလ급အလစ ပြောလိုက်သည် - "ရှင်တို့အားလုံး... ဒီမိန်းမကို ဘယ်လိုမှ ကယ်တင်ပေးဖို့ မတန်ပါဘူး။ သူမက အရိုးစွဲအောင် ပုပ်သိုးနေတဲ့သူပါ။ သူက သစ်ပင်စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး ကျွန်မတို့ စခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တာပါ။ ဒီမှာ အခြေကျဖို့အတွက် သူ ရောက်လာတာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားကို မြူဆွယ်ခဲ့တယ်။ ထွက်ပြေးတုန်းကဆိုရင် ကျွန်မကို ဇွန်ဘီအုပ်ထဲ တွန်းချပြီး သူ့အတွက် အကာအကွယ်လုပ်ခဲ့တာ။ ရှင်တို့သာ သူ့ကို ကယ်တင်ပေးမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ပြန်ကိုက်တာကို မခံရအောင် သတိထားကြပေတော့၊ သူမက အဆိပ်အတောက် ပြည့်နေတဲ့သူပါ!"
အမေရှုက သူမကို ပြန်အော်လိုက်သည် - "နင့်ရည်းစားကိုတောင် နင် ကိုယ်တိုင် မထိန်းနိုင်ဘဲနဲ့ ငါ့သမီးကို လာအပြစ်တင်နေတာလား! လူတွေက မြင့်ရာကို တက်ချင်ကြပြီး ရေက နိမ့်ရာကို စီးကြတာပဲလေ။ လူဆိုတာ တက်လမ်းကို ကြိုးစားရှာတတ်တာ သဘာဝပါပဲ။ ငါ့သမီးက ငယ်တယ်၊ လှတယ်၊ သစ်ပင်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ။ မျက်စိမကန်းတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဘယ်သူ့ကို ရွေးရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့!"
ချောင်ရှင်း က စိတ်ကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဖောက်ပြန်သည့် ရည်းစားကိုသာမက သူမ၏ စခန်းကို ဝင်လုသည့် ဤမယားငယ်ကိုပါ တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်နိုင်သည့် စွမ်းရည် ရှိပေသည်။
ချောင်ရှင်း က အမေရှု၏ မျက်နှာကို အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး - "ဒီလိုသမီးမျိုးကို မွေးလာတယ်ဆိုတော့ နင်လည်း ကောင်းတဲ့လူတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့! အပေါ်ထုပ်မဖြောင့်ရင် အောက်ထုပ်ကောက်တတ်တာပေါ့။ ဒါက နင်ကိုယ်တိုင်လည်း ပုပ်သိုးနေတဲ့ အိုအိုမတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ပြနေတာပဲ!" ဟု ဆိုသည်။
အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ဦး လျှောက်ဝင်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှုရှန့်ဖေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ကျန်းလန် တို့ မိသားစုဘက်သို့ လှည့်၍ - "သူ့ရဲ့ ဇွန်ဘီအဆိပ်က ပျံ့နှံ့နေပါပြီ။ ရှင်တို့သာ မကယ်ဘူးဆိုရင် သူမ မကြာခင် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မှာပါ။ သူ့ကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးလိုက်ပါတော့လား?" ဟု ပြောသည်။
ကျန်းလန် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ - "ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ?" ဟု မေးသည်။
ထိုလူက လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး - လင်မြို့ စခန်းမှ ကပ္ပတိန် ဟီယီ ပါ။ ကျွန်တော် ကပ္ပတိန်ချန် ဗိုလ်ဟេង နဲ့ ဒု-ကပ္ပတိန် ဝမ်ချူ တို့ကို သိပါတယ်။ ဒု-ကပ္ပတိန် ဝမ်ချူ ကို ရှင်တို့ ကယ်တင်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ကြားသိခဲ့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်လည်း ကူးစက်ခံထားရလို့ ဒီကို ထပ်ပြီး ရောက်လာတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ရှုရှန့်ဖေ့ နဲ့ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဟီယီ က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှုရှန့်ဖေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ - "ဒီလူကတော့ အရိုးစွဲအောင် ပုပ်သိုးနေတဲ့သူပါပဲ။ လင်မြို့ စခန်းကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ တည်ထောင်ခဲ့တာပါ၊ သူမလည်း အဲဒီတုန်းက အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ သူမနဲ့ တပ်မှူးမုန်ဟွာရဲ့ နှမတို့က အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းတွေပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းကြတယ်။ တပ်မှူးက အဲဒီအကြောင်းကြောင့် သူတို့မိသားစုကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်ခါတုန်းက သူတို့အဖွဲ့နဲ့အတူ ပစ္စည်းပစ္စယတွေ သွားရှာကြတဲ့အခါ ဇွန်ဘီအုပ်ဝိုင်းခံရတော့ သူမက သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းကို ဇွန်ဘီတွေစားဖို့ တွန်းချပေးခဲ့တာပါ။
အဲဒီသတင်း ပေါက်ကြားမသွားအောင် သူမက အခြားအဖွဲ့ဝင်တွေကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့ပေမဲ့ လူအချို့ကတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ သူမက သူမရဲ့စွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး အလစ်အငိုက်တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ အခြားအဖွဲ့ဝင်တွေကိုပါ ဆက်သတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အားလုံးကို ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းမယ့် သူမရဲ့ အကြံအစည်တွေ အောင်မြင်မသွားတဲ့အခါမှာတော့ စခန်းကို အမြန်ဆုံးပြန်ပြေးလာပြီး မိဘတွေနဲ့အတူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာပါပဲ။
တပ်မှူးမုန်မှာ ဆွေမျိုးဆိုလို့ သူ့နှမ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ၊ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ အသတ်ခံလိုက်ရရှာတယ်။ သူ အလွန်တရာ စိတ်နှလုံးနာကျင်ခဲ့ရတာပေါ့။ သူမရဲ့ ခေါင်းအတွက် သာမန်ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ နှစ်ထောင်နဲ့ ဆုကြေးထုတ်ထားခဲ့ပေမဲ့ သူမက အရမ်းကို ပုန်းရှောင်ကျွမ်းကျင်နေခဲ့တာပါ။ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ သူမနဲ့ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး" ဟု ပြောပြသည်။
ဟီယီ က ဆက်လက်၍ - "ကျွန်တော် သူ့ကို လိုချင်တာက တပ်မှူးမုန်ကို အလိုလိုက်ချော့မော့ချင်လို့ပါ။ ရှုရှန့်ဖေ့ကို ခေါ်သွားဖို့အတွက် သာမန်ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲ တစ်ထောင်ကို အရင်ပေးပါမယ်၊ ကျန်တဲ့ဝက်ကိုတော့ နောက်မှ ပို့ပေးပါ့မယ်။ အဲဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား?" ဟု ပြောသည်။
"မရဘူး! မရဘူး! မရဘူး!!" အမေရှုမှာ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုလေသည်။
ကျန်းလန် က ဟီယီ ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဟီယီ က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို သူ့အလိုလို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။
ဟီယီ လည်း အပြင်ဘက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ကျန်းလန် တွင် အခြားသူများ လိမ်ညာနေခြင်း ရှိ မရှိကို စစ်ဆေးနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု သူ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
ကျီယုံ က ရှောင်ဟန့်ကို စွမ်းအင်မရှိတော့သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးသွားပြီ။ ပုံဆောင်ခဲတွေ အများကြီးနဲ့ဆိုရင် ကျန်းလန် ကို သေချာပေါက် စွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို မထိတွေ့ဘဲ - "ကောင်းပြီ၊ ပုံဆောင်ခဲတွေကို အပ်လိုက်တော့။ လူကို ခေါ်သွားလို့ရပြီ" ဟု ဆိုသည်။
သူသည် အခြားသူများကို ထိတွေ့စရာမလိုဘဲနှင့်ပင် သူတို့၏ အတွေးများကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။ အကွာအဝေးက လုံလောက်ရုံနီးပါး နီးကပ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး လိမ်ညာနေခြင်း ရှိ မရှိကို သူ ထိုးထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ထိတွေ့ခြင်းက ပို၍ပင် တိကျစေရုံသာ ဖြစ်သည်။
ဟီယီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ ဤလူငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရသည်မှာ သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် ဖိထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူကြပ်လာရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ဟီယီ က ပုံဆောင်ခဲ အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်နှင့် အသေးတစ်ထုပ်ကို ကျန်းလန် ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး - "ရေတွက်ကြည့်လိုက်ပါ။ အထုပ်သေးလေးက ကျွန်တော့်ညီရဲ့ ကုသခ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ကျန်းလန် က သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ထိုအထုပ်များကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း စစ်ဆေးလိုက်ရာ အရေအတွက်အတိအကျကို သိရှိသွားလေသည်။
ရှုရှန့်ဖေ့၏ မိသားစုကြောင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့သည်။ ကျန်းလန် က ဟီယီ ၏ ညီဖြစ်သူကို အရင်ဆုံး ကုသပေးလိုက်ပြီး ကုသမှုပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။
ရှုရှန့်ဖေ့မှာ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် လက်မောင်းများကို ကျောဘက်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ပါးစပ်ကိုလည်း တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။ သူမသည် လမ်းခုလပ်တွင် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလျှင်တောင် မည်သူ့ကိုမျှ ကိုက်ခတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူမကို လူအချို့က ခံတပ်တံခါးဝမှ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြကာ ကားတစ်စီးပေါ်သို့ ပစ်တင်ပြီး ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။
အဖေရှုနှင့် အမေရှုတို့လည်း အလ급အလစ လိုက်ပါလာကြပြီး သူတို့စီးသွားသည့် ကားနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ကြသည်။ အဖေရှုမှာ လမ်းခုလပ်တွင် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကားမှာလည်း တိမ်းမှောက်သွားကာ ဇွန်ဘီအုပ်ထဲသို့ လိမ့်ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။
အမေရှု၏ နောက်ဆုံး အော်သံကြီး ပြီးဆုံးသွားသည့်နောက်တွင် အရာရာတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။