အခန်း (၂၂)
ဒါဟာ ဆူညံပျော်စရာကောင်းတဲ့ ညတစ်ညပါပဲ။
အပြင်ဘက်မှာ အသံတွေက အမြဲဆူညံနေပြီး ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ဟိန်းသံတွေကလည်း မပြတ်တောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားရာ အခြေစိုက်စခန်းထဲမှာတော့ အေးချမ်းသာယာလျက်ရှိပါတယ်။
နေထိုင်သူတွေရဲ့ အိမ်တွေမှာ မီးတွေထိန်ထိန်လင်းနေပြီး မိသားစုတွေက ညစာကို အတူတကွ စားသုံးဖို့ စုဝေးနေကြပါတယ်။ အဲဒါက အပြင်ဘက်က ရူးသွပ်မိုက်မဲနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးလို ကွာခြားနေပါတယ်။
ကျန်းလန်က ဖုန်းဘင်ကို ဘုရင်မပင်စိမ်းပန်း (anemones) တွေကို သွားမတို့ဖို့ ဦးစွာ သတိပေးခဲ့ပါတယ်။
ဖုန်းဘင်:
သူက ထိတွေ့ချင်ပေမဲ့ မထိရဲခဲ့ပါဘူး။
ဒါကြောင့် ဖုန်းဘင်က သူ့အချိန်တွေကို နည်းလမ်းတစ်မျိုးနဲ့ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပါတယ်— အဲ့ဒါကတော့ ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူတာပါပဲ။
မိုးလင်းသည်အထိ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စုဆောင်းထားတဲ့ ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင်တွေအားလုံးကို သူ စုပ်ယူပြီးသွားခဲ့ပေမဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်မှုအဆင့်ကိုတော့ မရောက်သေးပါဘူး။
ဖုန်းဘင်က နံနက်စောစောကတည်းက အစပြုပြင်ဆင်မှုတွေ စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ သူ အလွန်အလုပ်ရှုပ်ဖွယ်ရှိတယ်လို့ ခံစားနေရပါတယ်။
တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းဘက်ကနေ ဝမ်ကျန့်နဲ့ ကျီယုံတို့က အရှေ့ဘက်ကို တစ်လမ်းလုံး မောင်းနှင်လာခဲ့ကြပြီး အဝေးမှာ ရေလှိုင်းတွေလို လှိမ့်ဝင်လာနေတဲ့ ထူထပ် dense ဖြစ်နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပါတယ်။ ဒါက ဖုတ်ကောင်အုပ်စုမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အသေးစား ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့တယ်!
သူတို့မှာ ခရီးဆက်ဖို့ မတတ်သာတော့ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်ရပါတယ်။ ဒီလိုဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ဦးတည်းထားနှင့်ဦး၊ စစ်တပ်တစ်ခုလုံး လာရင်တောင် တစ်ရှိန်ထိုး လွှမ်းမိုးနှစ်မြှုပ်ခံရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်ညလုံး သူတို့ဟာ လမ်းပေါ်မှာပဲ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြရပါတယ်။ ဘာမှကို တတ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျီယုံက “ဖုန်းဘင်က ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းကို ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ မင်းထင်လား” လို့ မေးခဲ့ပါတယ်။
သူ တကယ်ပြောချင်တာကတော့ ဖုန်းဘင်က ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းကို တားဆီးနိုင်မလား ဆိုတာပါပဲ။
ဘာတွေဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သူ ကြိုသိထားတယ်ဆိုမှတော့ အဲဒါကို တားဆီးနိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရော သူ့မှာ ရှိလို့လား။
ကျီယုံ ဆိုလိုချင်တာကို ဝမ်ကျန့် နားလည်သဘောပေါက်လိုက်ပြီး “သူ လက်ချက်နဲ့ ဝင်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လူသားတွေအပေါ် သူ ဘယ်လိုမှ မေတ္တာမရှိဘူးဆိုတာ ငါ ခံစားမိတယ်” လို့ပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကျီယုံက “ဒါပေမဲ့ သူ့အခြေစိုက်စခန်းထဲက လူတွေအပေါ်မှာတော့ သူက အရမ်းကို သဘောကောင်းတယ်လေ” လို့ ပြောပါတယ်။
ဝမ်ကျန့်က “အဲဒါဆိုရင်တော့ သူ့အခြေစိုက်စခန်းထဲက လူတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ရလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုပါတယ်။
သူတို့နှစ်ဦးတည်းကို တစ်ညတာတောင် အနားယူခွင့် မပေးခဲ့ပါဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ယဉ်ကျေးမှုထွန်းကားရာ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သွေးပင်စိမ်းပန်းကို ရယူဖို့ ကြိုးစားရသလောက်ကို ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။
နောက်ပိုင်း အဲဒီညမှာပဲ အသေးစား ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းက အလယ်အလတ်စား အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ညလုံး တိုက်ခိုက်ထွက်ပြေးခဲ့ရပြီးနောက် လူဦးရေ အနည်းငယ်သာ ဖုတ်ကောင်ရေလှိုင်းရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကနေ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြပေမဲ့ သူတို့နောက်ကို လိုက်လံနှောက်ယှက်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေက အများကြီး ကျန်ရှိနေပါသေးတယ်။
သူတို့ဟာ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ဘက်ကို ဦးတည်ပြီး တစ်လမ်းလုံး ထွက်ပြေးခဲ့ကြပါတယ်။ အမြန်နှုန်း ပိုမြန်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကတော့ သူတို့ကို ဆက်လက်လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ရှုကျင့်ဖေးမှာတော့ အင်မတန်မှကို အားကုန်ခမ်းနေပါပြီ။ သူမက လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ကနေ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ၊ ဖုန်းဘင်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားခံရကာ အိုးအိမ်တည်စရာနေရာ ရရှိခဲ့တာဟာ သူမရဲ့ကံကောင်းခြင်းလို့ အစကတော့ ထင်ခဲ့မိတာပါ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ဖုန်းဘင်ဟာ တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ ခြေကုပ်မြဲဖို့အတွက် သူမရဲ့ နင်းပြားသစ်ခက် (stepping stone) တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ လူလေးဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တာကြောင့် သူမဟာ တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းကနေ ထပ်ပြီး ကန်ထုတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းဟာ အဲဒီညမှာပဲ ပျက်စီးသွားခဲ့တာကြောင့် ဒါဟာ သူမအတွက် အကံကောင်းဆုံး အဖြစ်အပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူမကို ကူညီပေးခဲ့ကြတဲ့ လူလေးယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ချင်နေမိပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်းဆီကို ပြန်သွားလို့ မရတော့ဘဲ အသေးစားနဲ့ အလယ်အလတ်စား အခြေစိုက်စခန်းအမျိုးမျိုးမှာသာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင် လုပ်ကိုင်စားသောက်ခဲ့ရပါတယ်။ သူမက သပင်စိမ်းစွမ်းရည်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့် သူမကို လိုအပ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိပြီး သူမရဲ့ မိဘတွေကို အလယ်အလတ်စား အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုထဲကို အလွယ်တကူ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
သူမ ဒီနေရာမှာ အခြေချနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ထပ်ပြီး ခံရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် သေဆုံးသူနဲ့ ဒဏ်ရာရသူ အများအပြား ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး သူမအနေနဲ့ တခြားသူများစွာနဲ့အတူ ဆက်လက်ထွက်ပြေးရပြန်ပါတော့တယ်။ လူအများအပြားဟာ ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို တိုက်ရိုက် ခံခဲ့ရပါတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကိုက်ခံရပြီး ဖုတ်ကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပါတယ်။
ရှုကျင့်ဖေးက မောဟိုက်ပန်းနယ်လျက် “ငါတို့ ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘူး၊ ကားတစ်စီး ရှာကိုရှာရမယ်!” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှုကျင့်ဖေး ပင်ပန်းနေရုံသာမက သူမရဲ့ မိဘတွေလည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေကြပါပြီ။ သူတို့က သာမန်လူတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ ရှုကျင့်ဖေးရဲ့ ကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ခံခဲ့ရသူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။
ဖခင်ဖြစ်သူ ရှုက ရှာဖွေရင်း ပြေးလာခဲ့ပါတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး ဖုတ်ကောင်တွေကို ဆက်တိုက် ခုတ်ပိုင်းဖြတ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒီအချိန်အထိ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေဟာ သူတို့ရဲ့လက်တွေကို သွေးနဲ့စွန်းထင်းစေခဲ့ရသူတွေချည်းပါပဲ။
“ဟောဒီမှာ ကားတစ်စီးရှိတယ်! ငါ သွားမောင်းလာမယ်!” ဖခင်ဖြစ်သူ ရှုက အမြန်ပြေးထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်ကောင်က လေထဲမှာ ပျံဝဲလာပြီး ကျန်တစ်ကောင်ကတော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ရှုရဲ့ ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုက်လိုက်တဲ့အတွက် သူ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားခဲ့ပါတယ်။
“အဖေ!”
ရှုကျင့်ဖေးက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး အလောတကြီးနဲ့ အပေါ်ကို ခုန်တက်လာတဲ့ ဖုတ်ကောင်ဆီကို နွယ်ပင်တွေနဲ့ ရစ်ပတ်ကာ ကူညီဖို့ ပြေးသွားလိုက်ပါတယ်။ မိခင်ဖြစ်သူ ရှုကလည်း သူမရဲ့ သမီးဘေးမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေပါတယ်။
တစ်ညလုံး သတ်ဖြတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာကြောင့် ရှုကျင့်ဖေးမှာ စွမ်းရည်တွေ အလွန်နည်းပါးတော့ပြီး သုံးဖို့တောင် ခက်ခဲနေပါပြီ။
ဖခင်ဖြစ်သူ ရှုက လှည့်လိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်ရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ ကားဆီကို ပြေးသွားရင်း “ငါ အကောင်းကြီးပါ! ကားကို မောင်းလာခဲ့မယ်!” ဟု အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဖုတ်ကောင်အချို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်လာကြပါတယ်။ ရှုကျင့်ဖေးမှာ သူမရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဆက်သုံးလို့ မရတော့ဘဲ လက်ထဲကဓားကိုတောင် မနည်းမတင်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူမက သူတို့ကို မသတ်နိုင်တော့ဘဲ တစ်လှမ်းချင်းစီ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး နောက်ဆုံးမှာ လူတစ်ယောက်နဲ့ သွားတိုက်မိသွားပါတယ်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အသိတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ရှုကျင့်ဖေးက ဘာမှပင် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အဲဒီလူကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမဆီကို ခုန်ဆင်းလာတဲ့ ဖုတ်ကောင်အချို့ဘက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပါတော့တယ်။
“ကျောင်ရှင်း!” သူမရဲ့ အဖော်တွေက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ကယ်တင်ဖို့အတွက် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပါတယ်။
“ပြေး၊ ပြေး၊ ပြေး!” ရှုကျင့်ဖေးက သူမရဲ့အမေကို ထပ်ခါထပ်ခါ တိုက်တွန်းနေခဲ့ပါတယ်။
ကျောင်ရှင်းက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြوتမှုနဲ့ ပြတ်သားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်ထဲက ကြိမ်လုံးရှည်ကို ရှုကျင့်ဖေးဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်ကာ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ပြီး နောက်ကို ဆွဲငင်လိုက်ပါတယ်။ ဖုတ်ကောင်တွေက ချက်ချင်းဆိုသလို ခုန်ဝင်လာကြပါတယ်။
မိခင်ဖြစ်သူ ရှုက အားရပါးရ အော်ဟစ်ရင်း လက်ထဲကဓားကို ရမ်းသမ်းကာ ဖုတ်ကောင်တွေကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပါတယ်။
“ဒီယုတ်မာတဲ့ စုန်းမယုတ်! ငါ့နဲ့အတူ ငရဲကို ဆွဲချသွားမယ်!” ကျောင်ရှင်းက သူမကို ကိုက်တဲ့ဖုတ်ကောင်ရဲ့ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အဖော်တွေရဲ့ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုထဲကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဖခင်ဖြစ်သူ ရှုက ကားကို ရယူပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ဖုတ်ကောင်အချို့ကို ကားနဲ့တိုက်ချလိုက်ပြီး “ကားပေါ်တက်၊ ကားပေါ်တက်၊ ကားပေါ်တက်ကြစမ်း!!!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
မိခင်ဖြစ်သူ ရှုက ရှုကျင့်ဖေးကို ကားပေါ်ဆွဲတင်လိုက်ပါတယ်။ ကျောင်ရှင်းနဲ့ သူမရဲ့ အဖော်တွေက လိုက်လံသတ်ဖြတ်ချင်ကြပေမဲ့ ကားက မောင်းထွက်သွားခဲ့ပါပြီ။
ရှုကျင့်ဖေးက သူမရဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ပခုံးတွေကနေ စီးကျလာတဲ့ အမည်းရောင် သွေးတွေကို ကြည့်ပြီး “အမေ၊ အဖေ၊ သမီး ရောဂါကူးစက်ခံလိုက်ရပြီ၊ သမီး သေတော့မှာပါ……” ဟု ငိုကြွေးလိုက်ပါတယ်။
မိခင်ဖြစ်သူ ရှုက ငိုကြွေးရင်းသား ဖြစ်နေပါပြီ။ “မကြောက်နဲ့၊ ဖေဖေ၊ သမီး မသေရပါဘူး။ ကိုကြီးရေ၊ လှည့်ပြီး တောင်ပိုင်းမြို့ဘက်ကို မောင်းပါ။ သမီးလေးကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ ဆေးခန်းတစ်ခု ရှိတယ်လေ။ အမြန်သွား၊ အမြန်သွား၊ သမီးလေးကို……”
ရှုကျင့်ဖေးက ငိုလျက် “ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်ဘူး၊ သမီး ကူးစက်ခံရပြီးပြီ!” ဟု ပြောပါတယ်။
“ကုသလို့ရတယ်။ ကုသလို့ရတယ်။ တောင်ပိုင်းမြို့က ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလ ရှိတယ်။ သွားပြီး ရှာကြစို့။ သူတို့ သေချာပေါက် သမီးကို ကယ်နိုင်မှာပါ!” မိခင်ဖြစ်သူ ရှုက ငိုကြွေးရင်း သူမရဲ့သမီးလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။
သူတို့ တောင်ဘက်ကို ခရီးဆက်နေစဉ်မှာပဲ တောင်ပိုင်းမြို့ဆီကို အပြေးအလွှား မောင်းနှင်သွားနေကြတဲ့ ယာဉ်အများအပြားကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး သူတို့နဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ချင်း တူပုံရပါတယ်။ ဒါက ရှုကျင့်ဖေးကို မျှော်လင့်ချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့ပါတယ်။
ကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့သူ တကယ်ပဲ ရှိတာလား။
သူတို့ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပဲ ကျောင်ရှင်းနဲ့ တခြားသူတွေလည်း ကားတစ်စီးကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး တောင်ပိုင်းမြို့ဘက်ကို မောင်းနှင်လာခဲ့ကြပါတယ်။
အဲဒါက ကူးစက်ခံရသူတွေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်သော အခွင့်အရေးလေးသာ ရှိရင်တောင်မှ သူတို့ ကြိုးစားကြည့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဖုန်းဘင် ခန့်မှန်းခဲ့တာ မှန်ကန်ပါတယ်။ မိုးလင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ တောင်ပိုင်းမြို့ဆီကို အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပါတော့တယ်။
သူတို့အားလုံးဟာ အချိန်မီ လွတ်မြောက်လာကြတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ လူအများအပြားကတော့ ကိုက်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ခြစ်ရာထင်တာတွေနဲ့ ဒဏ်ရာရရှိထားကြပါတယ်။ ဒီလူတွေအားလုံးဟာ ကူးစက်ခံထားရပြီးသား ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်း ရဲ့ သတင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး လင်မြို့မှာ ကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဆေးခန်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
လူအများအပြားဟာ ဒီကောလာဟလကို ကြားဖူးကြပါတယ်။ အစတုန်းကတော့ သူတို့ မယုံကြည်ခဲ့ကြပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို အကိုက်ခံရတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့မှာ ယုံကြည်ကိုးစားဖို့ല്ലാതെ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ အသက်ဆက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် သူတို့တွေ တောင်ပိုင်းမြို့ကို လာပြီး ကံစမ်းကြည့်ကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
တောင်ပိုင်းမြို့ထဲကို ဝင်တဲ့ ပင်မလမ်းမကြီးကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ဖုတ်ကောင်တွေ ပိတ်ဆို့ထားခြင်း မရှိဘဲ လာရောက်သူတွေကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုနေပုံပေါ်ပါတယ်။ ဖုတ်ကောင်တွေအားလုံးက ပင်မလမ်းမကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာသာ လှည့်လည်သွားလာနေကြပါတယ်။
အဲဒီမြင်ကွင်းက အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေတာကြောင့် လမ်းမှားပြီး ရောက်လာကြတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ နည်းနည်းတော့ ကြောက်ရွံ့နေကြပေမဲ့ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် အတွင်းဘက်ကို ဝင်သွားကြရပါတော့တယ်။
ရှေးဟောင်းမြို့ရိုးကို မြင်တွေ့ရတဲ့အခါကျမှသာ တောင်ပိုင်းမြို့ထဲမှာ ဆေးခန်းဖွင့်ထားပြီး ကူးစက်ခံရသူတွေကိုသာ ကုသပေးနေတဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်သူ တစ်ဦးဦး ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ နောက်ဆုံးမှာ ယုံကြည်လာခဲ့ကြပါတယ်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။
တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက်ရှိသော တံခါးပေါက် ခံတပ်ကို ဖွင့်ထားသော်လည်း မြို့ရိုးအတွင်းပိုင်း တံခါးကတော့ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ခံတပ်အတွင်းမှာ မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေ ရှိပြီး တောင်ဘက်မျက်နှာစာ ခံတပ်ထဲက အဆောက်အအုံကို ယဉ်ကျေးပြီးသား ဖုတ်ကောင်တွေက သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားခဲ့ပါပြီ။ အခုဆိုရင် အဲဒီနေရာဟာ သန့်ရှင်းပြီး ကျယ်ဝန်းနေပါပြီ။
ကျန်းလန်၊ ဝမ်ကျန့်၊ ဖုန်းဘင် နဲ့ နင်နင့်ရဲ့ ဖခင်တို့က ကူညီဖို့အတွက် ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ ကျန်းလန် ကတော့ ကုသခကြေး ကောက်ခံမှုကို တာဝန်ယူထားပြီး ကျန်တဲ့လေးယောက်ကတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ လက်ထဲမှာ သွေးပင်စိမ်းပန်း တစ်ပင်စီ ကိုင်စွဲထားကြပါတယ်။
သူတို့အားလုံးဟာ သွေးပင်စိမ်းပန်းရဲ့ အရေးပါပုံကို ကောင်းကောင်း သိရှိကြပါတယ်။
နင်နင့်ရဲ့ ဖခင် ဝမ်ဗိုး (Wen Bo) က စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့သားဖြစ်တဲ့ နင်နင်က အသက် ၁၀ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ကာ တောင်တံခါးဝမှာ တੋਂတောင် (Tong Tong) とအတူ ရပ်နေပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးကို တာဝန်ယူထားကြပါတယ်။
ခံတပ်တံခါးဝမှာ “ယာဉ်များ ဝင်ရောက်ခွင့်မပြုပါ” ဆိုတဲ့ စာသားတွေ ရေးထိုးထားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ သစ်သားသင်ပုန်းကြီးတစ်ခုကို စိုက်ထူထားပါတယ်။
ခံတပ်ထဲမှာ နေရာအကန့်အသတ်နဲ့သာ ရှိတာကြောင့် လူတိုင်းသာ သူတို့ရဲ့ကားတွေကို မောင်းဝင်လာကြမယ်ဆိုရင် လူနာတွေ တန်းစီဖို့အတွက် ဘယ်လိုလုပ် နေရာလွတ် ရှိတော့မှာလဲ။
လာကြတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေဟာ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းရမှာဖြစ်ပြီး ခံတပ်ထဲကို ခြေကျင်လျှောက်ဝင်လာကာ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်တွေကို လိုက်နာပြီး အဆောက်အအုံတစ်ခုရဲ့ ရှေ့ကို လာခဲ့ရပါတယ်။
ပထမထပ်က အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ဆေးရုံကုတင်တွေကို အထဲမှာ သပ်ရပ်စွာ ချထားပါတယ်။ အဲဒါတွေကို ပိုပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်ဆန် ပုံပေါ်လာစေဖို့အတွက် လင်မြို့ ဆေးရုံကနေ ယဉ်ကျေးပြီးသား ဖုတ်ကောင်တွေက သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းလန် နဲ့ အခြားသူတွေက ဆေးဝတ်စုံအဖြူတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး နင်နင်နဲ့ တੋਂတောင်တို့တောင်မှ ဆေးဝတ်စုံအဖြူတွေရဲ့ ပုံစံငယ်လေးတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြကာ အထူးသဖြင့် တည်ကြည်ခန့်ညားနေတဲ့ ပုံစံပေါ်နေပါတယ်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။ အသိဉာဏ် မြန်ဆန်သူတွေကတော့ အထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြနှင့်ပါပြီ။
“ဆရာဝန်! ဆရာဝန်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး။ ကျွန်တော် ဖုတ်ကောင် အကိုက်ခံရလို့ပါ!” လို့ လူတစ်ယောက်က ငိုကြွေးအော်ဟစ်ရင်း အထဲကို ပြေးဝင်လာခဲ့ရာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ကျန်းလန် ရဲ့ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတယ်။
ကျန်းလန် က တံခါးဝမှာ ရပ်နေပြီး “ငါ တစ်ခါပဲ ပြောမယ်။ တန်းစီကြ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဝင်ခဲ့၊ ငွေကြေးကို အရင်ပေးပြီးမှ ကုသမှုခံယူပါ။ ကုသမှုတစ်ခုချင်းစီအတွက် သာမန်ဖုတ်ကောင် ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင် အခု ၁၀၀ ကောက်ခံပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
လူတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ “ကျွန်တော့်မှာ အခုလောက်များတဲ့ ပုံဆောင်ခဲစွမ်းအင်တွေ မပါလာဘူးဗျ။ အကြွေးတင်ထားလို့ ရမလား၊ နောက်မှ ပြန်ပေးမယ်လေ” ဟု ဆိုပါတယ်။
ကျန်းလန် က အဲဒီလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျှောက်လာကာ “လက်ကိုပေး” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလူက အမြန်ပဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျန်းလန် က လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညှပ်ကိုင်လိုက်ပြီးမှ “ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားက ပြောပြနေတာကတော့ ခင်ဗျား ပြန်မပေးဘူးဆိုတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး “ခင်ဗျား အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့! ငါ ပြန်ပေးမယ်လို့ ပြောရင် ပြန်ပေးမှာပေါ့!” ဟု အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းလန် က သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်း လိမ်နေတာ” ဟု ဆိုလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာ ရက်စက်ကြမ်းကြوتသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်က ရုတ်တရက် ဓားသွားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန်းလန် ရဲ့ လည်ပင်းပေါ်ကို တင်လိုက်ကာ “ငါ့ကို အရင်ကုစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီကောင့်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
ဆေးဝတ်စုံအဖြူတွေ ဝတ်ထားတဲ့ လူအနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကြပြီး အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
အဲဒီလူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ “ကြားလား?! ငါ့ကို ကုပေးစမ်း!” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းလန် က “ခင်ဗျားက ကုသမှုခံယူဖို့ မလိုပါဘူး၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဦးနှောက်ကို ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ဆေးကြောဖို့လိုနေတာ” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းလန် က အဲဒီလက်ကို ကိုင်ဆွဲပြီး တချောက်ချောက်မြည်အောင် ချိုးပစ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလူ အူလှိုက်သည်းလှိုက် အော်ဟစ်လိုက်ပါတော့သည်။
ကျန်းလန် က အဲဒီလူကို ခံတပ်လှေကားအတိုင်း တစ်ဆင့်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူက ၁၀ မီတာ မြင့်တဲ့ မြို့ရိုးပေါ်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး အဲဒီလူကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ အောက်ကို ပစ်ချလိုက်ပါတယ်။
မြို့ရိုးအောက်က ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးက ရူးသွပ်သွားကြပြီး အစားအစာအတွက် အရူးအမူး လုယက်စားသုံးကြပါတော့သည်။ အဲဒီလူရဲ့ အော်သံကြောင့် ခံတပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပါတယ်။
ရှောက်ဟန်နဲ့ ကျီယုံ တို့ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ကြတာနဲ့ ဒီမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်— ကျန်းလန် က လူတစ်ယောက်ကို ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲ ပစ်ချပြီး ဖုတ်ကောင်တွေကို ကျွေးမွေးနေတာပါပဲ။
ကျီယုံ က တရွှီရွှီနဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး “သူ လူသတ်တာကို မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ” ဟု ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှောက်ဟန်က မျက်လုံးကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ကျန်းလန် က မျက်လွှာချလိုက်ကာ နှစ်ဦးသား အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ ကျန်းလန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လှိုင်းထန်မှု တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေပါတယ်။
သူ့အတွက် လူသတ်တယ်ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်သလိုပါပဲ။
ကျန်းလန် က လှေကားအတိုင်း လျှောက်ဆင်းလာပြီး အဆောက်အအုံထဲကို ထပ်ပြီး ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို စိန်ခေါ်ဝံ့တော့ခြင်း မရှိကြတော့ပါဘူး။
ရှောက်ဟန်နဲ့ ကျီယုံ တို့ ဝင်လာကြပြီး အထဲမှာ တန်းစီနေကြတဲ့ လူတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ နားလည်သွားကြပါပြီ။
ကြက်ကိုပြပြီး ကျားကို ခြောက်လှန့်တာပေါ့။
ရှောက်ဟန်က အထဲကို ဝင်သွားချင်ပေမဲ့ နင်နင်နဲ့ တੋਂတောင်တို့ရဲ့ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတယ်။
“သွားပြီး တန်းစီပါ” လို့ တੋਂတောင်ရဲ့ ကလေးသံဝဲဝဲနဲ့ ပြောသံ ထွက်လာပါတယ်။
ရှောက်ဟန်က ကျန်းလန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျန်းလန် က “သူတို့ကို ဝင်လာခွင့်ပေးလိုက်ပါ” ဟု ဆိုပါတယ်။
“ခင်ဗျားက သွေးပင်စိမ်းပန်းနဲ့ ကုသတာကို ကြည့်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ကျွန်တော် ကြည့်ခွင့်ပေးမယ်လေ။”
ရှောက်ဟန်နဲ့ ကျီယုံ တို့ အထဲကို ဝင်သွားကြပြီး ကျန်းလန် ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်သွားကြပါတယ်။
ကျန်းလန် ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ သွေးပင်စိမ်းပန်း ပုံစံငယ်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ အနက်ရောင် အစင်းကြောင်းတွေ ပေါ်နေနှင့်ပါပြီ။ သူက ဝမ်ကျန့် နဲ့ အခြားသူတွေရဲ့ လက်ထဲက သွေးပင်စိမ်းပန်းတွေထက် ဖုတ်ကောင်အဆိပ်တွေကို ပိုပြီး စားသုံးထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။