မိုးစက်မိုးပေါက်များကြားတွင် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးမှာ နောက်သို့ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော စစ်ကားတစ်စီးသာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်နှင့် ကျန်းလန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ဒဏ်ရာများရရှိထားကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် ဒဏ်ရာများမှာ အမြန်ပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန်မှာ ထိုကောင်လေးအား တရားပြရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ကောင်လေးကမူ ခေါင်းမာမာဖြင့် လုံးဝနားမထောင်ပေ။ သူက ကျန်းလန်အား အမြဲတမ်း စိတ်တိုအောင် ဆಚံ့တတ်သဖြင့် ကျန်းလန်ကို အလွန်ဒေါသထွက်စေသည်။ ကျန်းလန်မှာ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားကာ လက်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ထိုခေါင်းမာသော ရန်သူငယ်လေးအား မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။
ဝမ်ကျန့်က ထိုကောင်လေးအား ချော့မော့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကောင်လေးက ဆက်လက်အော်ဟစ်ကာ ဝမ်ကျန့်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရွံ့နွံများဖြင့် ပစ်ပေါက်လေရာ ဝမ်ကျန့်မှာ ဦးခေါင်းမှ ခြေဖဝါးအထိ ရွံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့် -
ကျန်းလန်မှာ စစ်စစ်မှန်မှန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူက ကောင်လေးအား အလကားလက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး "မင်းက ဒီလိုမျိုး ဆိုးသွမ်းခေါင်းမာနေပြီး တရားစကားကို နားမထောင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဆက်ပြီးအသက်ရှင်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ငါက မင်းကို ဖန်တီးနိုင်သလို ဖျက်ဆီးပစ်လည်း နိုင်တယ်" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
ထိန်းချုပ်၍မရသော လမ်းလျှောက် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေစေနိုင်သော လက်နက်တစ်ခုသည် ရှိနေခြင်းနှင့် မရှိနေခြင်းတို့အကြားတွင် မည်သည့်ကွာခြားချက်မျှ မရှိပေ။
ကောင်လေးမှာ တခဏမျှ တိတ်ဆجိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းလန်အား ရန်ငိုးဖွဲ့သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကာ အညံ့ခံမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြတော့ဘဲ ပြဿနာရှာခြင်းကိုမူ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန်သည် သူမည်သို့ တွေးတောနေသည်ကို ကောင်းစွာသိ၏။ ထိုဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ဘုရင်ကြီး ရောက်ရှိလာပြီး သူ့အား ကယ်တင်ကာ လက်စားချေပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း မဟုတ်ပါသလော။ သို့သော် ကျန်းလန်က မည်သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ရမည်နည်း။
ဝမ်ကျန့်သည် အလွန်အမင်း ပျက်စီးနေသော စစ်ကားဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သွေးတို့ဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေလျက် မိုးထဲတွင် ရပ်တည်ကာ ကားအတွင်းရှိ အိုရှောင်နှင့် အိုဇွယ်တို့အား ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ရှောင်ကျန်းမှာ တစ်ခါမျှ ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူသည် သဲသဲမဲမဲ ရွာချနေသော မိုးရေထဲတွင် ရှိနေသည့် သူ့သားအား ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာခဲ့သည်။
သူတို့သည် ဤနေရာတွင် အစကတည်းက ရှိနေခဲ့ကြပြီး အရာရာကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ မသိခဲ့သည်မှာ အဘယ်အရာများ ကျန်ရှိသေးသနည်း။ ဝမ်ကျန့်နှင့် ကျန်းလန်တို့မှာ သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်လူသားများ မဟုတ်ကြတော့ပေ။
ရှောင်ကျန်းက ကားပေါ်မှ ဆင်းချင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျန့်က တံခါးကို ပိတ်ဆို့ကာ သူ့အား ဆင်းခွင့်မပေးခဲ့ပေ။
ဝမ်ကျန့်က သူ့အား "ရှင်က လူသားတွေရဲ့ဘက်မှာပဲ ဆက်နေမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်နဲ့အတူ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့မှာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ စည်းကမ်းချက်အရ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီများနှင့် လူသစ်များ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် သူငယ်ချင်းများအနေဖြင့် မြို့ပြင်တွင် နေထိုင်ခွင့် လျှောက်ထားရန် အရည်အချင်းပြည့်မီကြသည်။ အိုရှောင်နှင့် အိုဇွယ်တို့သာ ဆန္ဒရှိကြမည်ဆိုပါက ထိုနေရာတွင် ၎င်းတို့အတွက် နေရာတစ်ခု သေချာပေါက် ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
လည်ချောင်းဝတွင် စကားလုံးများစွာ ဆို့နစ်နေသဖြင့် ရှောင်ကျန်းမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
အိုဇွယ်က ရှည်လျားသော သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "အဲ့ဘက်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့အတူ မိုကျန်း ရှိနေတာပဲ။ ငါတို့ ထပ်ပြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ခေါင်းဆောင်များလွန်းပြီး စည်းလုံးညီညွတ်မှု မရှိကြဘူးဆိုလျှင် တစ်ဦးချင်းစီ သီးခြားခွဲထွက်ကာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခြင်းက ပို၍ကောင်းပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မည်မျှကျန်ရှိနေသေးသည်ကိုလည်း သူတို့ မသိကြပေ။ သူတို့သိသည်မှာ မနေ့ညက လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ကြသည်ဟူ၍သာဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၊ ဟွာရှာနိုင်ငံသား အားလုံးပင် ဖြစ်ကြသည်။
ဝမ်ကျန့်က "ရှင်တို့အနေနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို သဘောမကျဘူးဆိုရင် လန်မြို့ကိုလည်း သွားလို့ရပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ မြို့ရိုးတွေကို တည်ဆောက်ပြီးသားဖြစ်လို့ ရှင်တို့ ဘယ်အချိန်မဆို သွားနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
မြို့တစ်မြို့ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ခိုလှုံရန် လာရောက်ခြင်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မလိုပေ။
လေယုရှောင်းမှာ ဆက်လက်သည်းခံမနေနိုင်တော့ဘဲ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် "ဗိုလ်မှူးကြီးရှောင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျန်းလန်ကို တစ်ခွန်းလောက် တောင်းဆိုပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်အဖေကို ကယ်ပေးပါ၊ သူ ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့ပါဘူး..." ဟု အသနားခံလိုက်သည်။
လေကျန်းမှာ စွမ်းအင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကပင် ကံကောင်းလှပေသည်၊ မဟုတ်ပါက အရိုးအမြောက်အမြား ကျိုးကြေကာ အတွင်းဒဏ်ရာများဖြင့် ဤမျှလောက်အထိ အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
စိမ်းစိုနေသော အလင်းလုံးတစ်လုံးသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကားအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အလင်းလုံးမှာ ကွဲထွက်သွားပြီး လေကျန်းအား တစ်ကိုယ်လုံး လွှမ်းခြုံသွားစေခဲ့သည်။
ကျန်းလန်သည် လက်တစ်ဖက်တွင် အနက်ရောင် နွယ်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် လျှောက်လာခဲ့ရာ ထိုနွယ်ပင်မှာ ကျန်းလန်နှင့် ပုံစံချင်း တစ်ထပ်တည်းတူနေသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ကိုယ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသည်။ ကောင်လေးမှာ ကျိန်စာသင့်နွယ်ပင်၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန်အတွက် ရုန်းကန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန်က "မင်းငါ့ကို တစ်ခုခု ပြန်ဆပ်ရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ငါသိလာတဲ့အခါကျရင် မင်းကို လာရှာမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လေယုရှောင်းမှာ အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်ရှိသွားပြီး ကျန်းလန်အား အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။
ကျန်းလန်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကာ "မင်းတို့ကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေဦး၊ လေ တူညီတဲ့မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ဆိုတော့ အဘိုး လေဟុងကို သိကြလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
လေကျန်းမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် နောက်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်ကာ "ကျွန်... ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ နာမည်က လေဟុងပါ။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက လင်မြို့ကပါ။ သူ အနားယူပြီးသွားတဲ့အခါ လင်မြို့ကို ပြန်ပြီး အေးအေးလူလူ အိုမင်းသွားလာ နေထိုင်ခဲ့တာပါ။ ကံဆိုးချင်တော့ အဘိုးက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး..." ဟု ပြောပြရှာသည်။
ကျန်းလန်သည် ထိုကောင်လေးအား ကိုင်ဆောင်ထားရင်း နောက်သို့ လှည့်လာကာ "ဒါဆိုရင် မှန်ပြီပေါ့။ မင်းရဲ့အဘိုးက အခု ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ ရှိနေတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် မြို့ထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူအများနှင့်လည်း ရောနှောပေါင်းသင်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ကျန့်ထံမှ သေနတ်ပစ်နည်းပညာများကို သင်ယူခဲ့ပြီး အတော်လေး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေသူ ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ကျန့်က ကျန်းလန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အိုရှောင်နှင့် အိုဇွယ်တို့အား စဉ်းစားတွေးတောရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။
လေကျန်းမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကာ အိုဇွယ်အား အခက်အခဲု့ကြီးစွာဖြင့် "ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ထဲမှာ ရှိနေကြတဲ့သူတွေ အားလုံးက လူသားတွေချည်းပဲလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
အိုဇွယ်လည်း အခက်အခဲု့ကြီးစွာဖြင့် "ဟုတ်ပါတယ်၊ အားလုံးက လူသားတွေချည်းပါပဲ" ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
လေကျန်း၏ အကြည့်တို့မှာ လေဟာနယ်ထဲသို့ ငေးကျသွားကာ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက ဇွန်ဘီအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးပြီလေ..." ဟု ဆိုရှာသည်။
ယာဉ်မောင်းအပါအဝင် လူလေးဦးစလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
လေကျန်းသည် ကားတံခါးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ ရှင်းလင်းချက်တောင်းခံလိုသဖြင့် "ကျန်းလန်! အဘိုးက ဇွန်ဘီလား၊ လူသားလား။ သူကော ဘယ်လိုလဲ..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်က ကျန်းလန်အား ဆွဲကိုင်ထားကာ ကောင်လေးအား ပွေ့ချီလျက် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လေကျန်းမှာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ယာဉ်မောင်းအား "မြန်မြန်၊ မြန်မြန်လုပ်၊ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို သွားကြစို့!" ဟု အမြန်မောင်းနှင်ရန် တိုက်တွန်းတော့သည်။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုမှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန်က ထိုပြဿနာရှာတတ်သော ကောင်လေးအား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့သဖြင့် သူ့၏ ဇီဝဗေဒအရ မိဘများဖြစ်ကြသူတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင်သာ ထားရှိခဲ့သည်။
ကျန်းလန်နှင့် ဝမ်ကျန့်တို့မှာ ထိုကောင်လေး၏ ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဤမျှကြီးပြင်းနေပြီဖြစ်သော မြေးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သင့်လျော်စွာ မပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရသဖြင့် အကြွင်းမဲ့ ဆိုးသွမ်းနေခဲ့သည်။ ဘိုးအဘွားနှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ကြသည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာမူ အလွန်ယဉ်ကျေးလိမ္မာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ စကားကိုပင် ပီပီသသ ပြောတတ်နေပြီဖြစ်ပြီး ထိုကောင်လေးနှင့် အမြဲလိုလို အတူဆော့ကစားတတ်ကြသည်။ သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် ထိုကောင်လေးက ၎င်းတို့အား မောင်းထုတ်လေ့ရှိပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မပေးပေ။ သူသည် အိမ်ရှိ အစားအစာများကို လုံးဝမစားဘဲ ဆာလောင်လာသည့်အခါ မွေးစားဇုန်သို့ ပြေးသွားကာ မီးဖွားတော့မည့် ဗီဇပြောင်းသိုးအချို့အား ကိုက်ခတ်လေ့ရှိသည်။ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် စီမံခတ်ခွဲရေး ဝန်ထမ်းများ၏ ရင်ကို ကွဲအက်စေခဲ့ပြီး ခိုးဆိုးသူအား ဖမ်းဆီးရန်အတွက် နေ့စဉ် လူအင်အားစုဖွဲ့ကာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြရသည်။
ညတစ်ညတွင်မူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်သီးနှင့် လက်တွေ့မိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ ထိုသူ၏ လည်ပင်းရှိ သွေးကြောမကြီးအား ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်ရာ သွေးများမှာ နေရာအနှံ့သို့ ဖန်းထွက်သွားခဲ့သည်။
လူတိုင်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြသည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်းတွင် လူသားများအား စားသုံးခြင်းကို တားမြစ်ထားပြီး မိမိအမျိုးအနွယ်ချင်း ပြန်လည်စားသုံးခြင်းမှာမူ ပို၍ပင် လုံးဝမလုပ်ရမည့် တားမြစ်ချက်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။
လူတိုင်း ဝိုင်းဝန်းပြေးလာကြပြီး သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် ကောင်လေးအား ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော ကောင်လေးမှာ အဆိပ်ငွေ့များ ထုတ်လွှတ်ရန်အတွက် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ကျန်းလန်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင် နွယ်ပင်များ ပေါ်ထွက်လာကာ ထိုကောင်လေးအား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ဆုံးမလေသည်။
"မင်း ဘာတွေလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ အဆိပ်ငွေ့တွေ ထုတ်လွှတ်နေတာလား။ မင်းက အဆိပ်ငွေ့တွေ ထုတ်လွှတ်ချင်နေတာလား!" ဝမ်ကျန့် ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်းလန်၏ တုန်ရီနေသော လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ "ဆက်မရိုက်နဲ့တော့၊ ဘာမှ အကျိုးမရှိပါဘူး" ဟု တားမြစ်လိုက်သည်။
ကျန်းလန်က "သူက ဒီလောက်အထိ ဆုံးမလို့မရဘူးဆိုရင်တော့ သတ်ပစ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းပါသေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းလန်နှင့် ဝမ်ကျန့်တို့မှာလည်း ထိုကောင်လေးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။ အိမ်တွင် စားစရာများ ရှိနေပါလျက်နှင့် သူက တစ်ခုကိုမျှ မစားပေ။ ဆာလောင်လာသည့်အခါမှသာ ဗီဇပြောင်းတိရစ္ဆာန်များကို ခိုးယူကာ အရှင်လတ်လတ်နှင့် အစိမ်းလိုက် ကိုက်ဖြတ်စားသုံးလေ့ရှိသည်။ သူသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နေထိုင်ကာ မည်သို့ပင် ဆုံးမပြင်ဆင်ပေးစေကာမူ သူ၏ အပြုအမူများကို ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
ဝမ်ကျန့်က စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသော ထိုကောင်လေးအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် "သူ့ကို သတ်လိုက်လို့ ဘာပြဿနာမှ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို သွားပြီး အလားအလာဘုရင်ကို သတ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလူက ငါတို့စကားကို သေချာပေါက် နားထောင်လိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စင်စစ်အားဖြင့် ဤစကားမှာ ထိုကောင်လေး၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ချက်ချင်းပင် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ခုန်ထလာပြီး ဝမ်ကျန့်အား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ကျန့်က သူ၏ သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အာကာသစွမ်းအားဖြင့် ထိုနေရာမှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းလန်က ဒဏ်ရာရရှိထားသူများကို ဆေးကုသပေးရင်း ထိုကောင်လေး၏ အခြေအနေနှင့် ဖြစ်ရပ်မှန်များကို ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။
ထိုကလေးငယ်မှာ မြို့တော်သခင်ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် စားသုံးရန်အတွက် ဗီဇပြောင်းတိရစ္ဆာန်အချို့ကို ခိုးယူခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။ ဝန်ထမ်းများက နားလည်ပေးကြပြီး ကျန်းလန်အား နှစ်သိမ့်ပြောဆိုကြပြီးနောက် အနားယူရန်အတွက် အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဝမ်ကျန့်သည် ထိုကောင်လေးအား မြို့ရိုးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ ကောင်လေးမှာ ဝမ်ကျန့်အား ဆက်လက်တွန်းလှန် တိုက်ခိုက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့်၏ အသံမှာ အေးစက်သွားကာ "မင်းသာ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေမယ်ဆိုရင် အလားအလာဘုရင် ရောက်လာတာကိုတောင် မမြင်ရဘဲနဲ့ အသက်ရှင်နေရဖို့ မသေချာဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟိန်းဟစ်သံကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်လေးက သူ့အား ရန်လိုစွာ ဟိန်းဟစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့်က ကောင်လေးအား တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ငါ ကူညီပေးလို့ ရမရဆိုတာကို ငါ့ကို ပြောပြပါလား" ဟု ဆိုလေသည်။
ကောင်လေးက မတုံ့ပြန်ပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ လိမ်ညာနေကြသူများဖြစ်ပြီး ဖုန်းချန်အား ထိခိုက်နာကျင်စေခဲ့ကြသည့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများသာ ဖြစ်သည်ဟု သူက ယုံကြည်ထားသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဆိုးသွမ်းသူများဖြစ်ကြပြီး သေသင့်ကြပေသည်။
ဝမ်ကျန့်က "မင်း သူ့ကို တွေ့ချင်လား။ ပြန်သွားချင်လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကောင်လေးမှာ တန့်သွားပြီး ဝမ်ကျန့်အား မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး "ပြဿနာမရှာနဲ့တော့။ တိုးတိုးတိတ်တိတ်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကောင်လေးက ဘာမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျန့်အား သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့်က "မင်း သူ့ဘေးမှာပဲ အမြဲတမ်း နေချင်တာလား။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ဒီလောက်တောင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်ပြနေတာလား။ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ငါ ပြောပြမယ်၊ မင်းလုပ်နေတဲ့ ပုံစံက လုံးဝ မှားယွင်းနေတယ်။ မင်းရဲ့ ဖခင်လို့ ခေါ်ဆိုရမယ့် မြို့တော်သခင်က ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးတွေကို ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ မင်းသာ ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကိုသာ အန္တရာယ်ဖြစ်စေလိမ့်မယ်" ဟု ဆက်လက်ပြောပြလိုက်သည်။
ကောင်လေးမှာ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "ငါ... ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်။ ငါ ပြန်သွားချင်တယ်" ဟု ပြောလာခဲ့သည်။
စိတ်ဓာတ်ကျနေသော သူ၏ ပုံစံကို မြို့တော်သခင် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ "သူက မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရဲ့လား"
ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။"
ဝမ်ကျန့်က "ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ကောင်းတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကောင်လေးက ခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီးမှ "သူက ငါ့ကို ကျွေးတယ်၊ ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ပေးတယ်၊ ကစားခွင့်ပေးတယ်၊ သူ... သူ ငါ့ကို ချစ်တယ်..." ဟု ဖြေကြားလာခဲ့သည်။
သူသည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး သူ လုပ်ချင်သည့်အရာမှန်သမျှကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ကိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ဖုန်းချန်က သူ့အား မည်သည့်အခါမျှ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ သူသာ ပျော်ရွှင်နေမည်ဆိုလျှင် အားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျန့်က "မင်း သူ့နားမှာပဲ အမြဲတမ်း အတူတူ နေချင်တာပေါ့လေ" ဟု မေးလိုက်ရာ၊
ကောင်လေးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အတူတူ၊ အတူတူပဲ။"
ဝမ်ကျန့်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်မံချလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါဆိုရင် နည်းနည်းယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နေစမ်းပါ။ ပြဿနာမရှာနဲ့တော့။ ငါ မင်းအဖေနဲ့ စကားပြောပြီး မင်းကို ပြန်သွားခွင့်ပေးဖို့ ကြိုးစားပြီး ಮನောသိမ်းပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား"
ကောင်လေးက သူပြောသည့်စကား မှန်သည် မမှန်ကို ဆန်းစစ်လိုသည့်အဟန်ဖြင့် သူ့အား မော့ကြည့်လာခဲ့သည်။ "မရဘူး၊ မပေးရဘူး။ ဖုန်းချန်ကို ရိုက်တယ်။"
ဝမ်ကျန့်မှာ ထိုနာမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ "သူ့နာမည်က ဖုန်းချန်လား။"
ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးကြီးများမှာ ဝမ်ကျန့်ထံတွင်သာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့်က "မင်းသာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်း သူ့ကို မနာကျင်အောင် ကြိုးစားပါမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ့အား မနာကျင်စေရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခြေအနေမှာ ဖုန်းချန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ လက်စားချေရန်အတွက် ရူးသွပ်စွာ ပြေးလာမည်ဆိုပါက တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဝမ်ကျန့်က ထိုကောင်လေးအား ကျန်းလန်ထံသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် မြို့တော်သခင်၏စံအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းလန်အား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောပြလိုက်ရာ ကျန်းလန်မှာ ဖုန်းချန်အား ရိုက်နှက်ဆုံးမရန်အတွက် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်သို့ ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားချင်စိတ်များ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။ ထိုရိုင်းစိုင်းသော လူသားက သူ၏ အဖိုးတန်သော ကွေ့အား လုယူသွားရဲသည်အထိ မည်သို့ သတ္တိရှိရပါသနည်း။
ဝမ်ကျန့်က အခက်အခဲများစွာဖြင့် သူ့အား နှစ်သိမ့်တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ကောင်လေး၏ အပြုအမူများကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ သူသာ ယဉ်ကျေးစွာ နေထိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ မူလဇာတ်စရိုက်မှာ ဆိုးသွမ်းခြင်းမရှိဘဲ ဆုံးမစကားကို နားမထောင်ဘဲ ကျန်းလန်အား တမင်တကာ ပြဿနာရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည်ဆိုလျှင်တော့ ဖုန်းချန်နှင့် သေချာပေါက် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းသင့်ပေသည်။
ကျန်းလန်သည် သူ၏ ဒေါသစိတ်များကို ယာယီအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရသည်။
မြို့တော်သခင်စံအိမ်နှင့် စစ်သေနာပတိစံအိမ်တို့ တည်ဆောက်ပြီးစီးခဲ့ချိန်မှစ၍ အမျိုးမျိုးသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန်အတွက် သီးသန့်ဝန်ထမ်းများအား ခန့်အပ်ထားရှိခဲ့သည်။ အစားအသောက်ကိစ္စများကို တာဝန်ယူရသည့် သီးသန့်ဝန်ထမ်းများလည်း ရှိကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုပါက ၎င်းတို့သည် မြို့တော်သခင်စံအိမ် သို့မဟုတ် စစ်သေနာပတိစံအိမ်တို့တွင်သာ ထမင်းစားသုံးလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ၎င်းတို့သည် ကျန်းလန်ထံသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သွားရောက်ကာ ထမင်းစားသုံးကြရင်း တုန်၏ အပြုအမူများကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။
ထိုကောင်လေးတစ်ယောက် စားပွဲဝိုင်းတွင် ငြိမ်ငြိမ်ကုပ်ကုပ်ထိုင်ကာ အစားအစာများကို ငြိမ်သက်စွာ စားသုံးနေသည်မှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးလိမ္မာနေပုံရပြီး ယခင်နေ့က ပြသခဲ့သော တောရိုင်းဆန်ဆန်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သော ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
အမှန်တရားမှာ ထိုကောင်လေးသည် အရာရာကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းလန်အား တမင်တကာ ပြဿနာရှာနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
သူ၏ ယဉ်ကျေးလိမ္မာနေသော ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းလန်မှာ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းမှုများ ခံစားလာရသည်။ သူ၏ ခံစားချက်မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် အဖိုးတန် ဂေါ်ဖီထုပ်လေးတစ်ထုပ်အား ဝက်တစ်ကောင်က ခိုးယူသွားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် လေထုမှာ အလွန်အမင်းလေးပင်နေခဲ့သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ၎င်းတို့မှာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ကျန့်က ကျန်းလန်အနေဖြင့် သူ၏ မတည်ငြိမ်သော ဒေါသစိတ်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ထပ်မံပေါက်ကွဲထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သဖြင့် ယာယီအားဖြင့် နှစ်ဦးသား ခွဲခြားနေထိုင်ကြခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
ကျန်းလန်သည် စစ်မှန်သောဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဝမ်ကျန့်သည် ဒုတိယဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့ချိန်မှစ၍ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အမြဲတမ်း ခွဲခြား၍မရအောင် အတူတကွ ရှိနေခဲ့ကြပြီး ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာလည်း ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံခဲ့ကြပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးနေရာများအရ ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာ ၎င်းတို့အတွက် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ကျင်းပပေးသင့်သလော မကျင်းပသင့်သလော ဆိုသည်ကိုပင် မဝေခွဲတတ်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ကျင်းပပေးမည်ဆိုပါက များပြားလှသော ဇွန်ဘီညီအစ်ကို မောင်နှမများအား ဖိတ်ကြားသင့်ပါသလော။
ကျန်းလန် မှာ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်ကို မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် ဝမ်ကျန့်၏ အဖေနှင့် ဦးလေးဖြစ်သူတို့မှာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
လမ်းခရီးတွင် ကြန့်ကြာမှုများ ရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အား ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဇွန်ဘီအများစုမှာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တို့တွင်သာ စုဝေးရောက်ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် ခရီးသွားလာရေးမှာ အတော်လေး လုံခြုံချောမွေ့ခဲ့သည်။ အခြားသော ဒေသများရှိ ဇွန်ဘီဦးရေမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီး ခရီးသွားလာသူများအတွက် အလွန်ပင် အဆင်ပြေစေခဲ့သည်။
ကျန်းလန်က လူတစ်ဦးအား စေလွှတ်ကာ လေကျန်းနှင့် လေယုရှောင်းတို့အား ၎င်းတို့၏ အဘိုးဖြစ်သူ လေဟុងနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံစေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ဝမ်ကျန့်နှင့်အတူ လေကျန်းနှင့် အိုဇွယ်တို့အား သွားရောက်တွေ့ဆုံရန်အတွက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
၎င်းတို့မှာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခြေချဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မြို့တော်၏ မြို့ပြစီမံကိန်းနှင့် ဝန်းကျင်လေထုမှာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ လူတိုင်းတွင် သီးသန့်တာဝန်ကိုယ်စီ ရှိကြပြီး အလုပ်များဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလာနေကြကာ စကားပြောဆို ရယ်မောနေကြသည်။ ဘဝမှာ ပြည့်စုံလုံလောက်နေပြီး အဖွဲ့ဖွဲ့ကာ အချင်းချင်း ကုန်းချောကြံစည်နေရန်အတွက် အလဟဿ အချိန်ကုန်ခံစရာ မလိုပေ။ အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော အချိန်များ ရှိနေမည်ဆိုပါက မြေယာများကို ပိုမိုထွန်ယက်ကာ သီးနှံများကို ပိုမိုစိုက်ပျိုးခြင်းကသာ ပို၍ အကျိုးရှိပေမည်။ ဤအရာများအားလုံးမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရာများပင် ဖြစ်ကြသည်။
၎င်းတို့၏ ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဗဟိုမြို့တော်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တို့အကြားရှိ ကွာခြားချက်ကြီးကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြသည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်နိုင်စွမ်းကို အပြည့်အဝ ရရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ပိုလျှံလာသည့် အစားအစာမှန်သမျှကို ကျန်ရှိနေသေးသော အခြားအခြေစိုက်စခန်း သုံးခုနှင့် ဖလှယ်ကြလေ့ရှိသည်။
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်းတွင် လှည့်လាត់သုံးစွဲနေကြသည့် ငွေကြေးများမှာ သားရဲပုံဆောင်ခဲများနှင့် စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲများပင် ဖြစ်ကြသည်။ ဇွန်ဘီပုံဆောင်ခဲស្នေက်များအား အသုံးပြုခြင်းကို တားမြစ်ထားပြီး ဇွန်ဘီများအား အမဲလိုက်ခြင်းကိုလည်း လုံးဝ ခွင့်မပြုပေ။
ကျန်းလန်နှင့် အိုဇွယ်တို့မှာ ဤစနစ်အကြောင်းကို ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင် အံ့ဩသွားကြသော်လည်း ထပ်မံ၍ အကျယ်တဝင့် မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ အခြားသူတစ်ဦး၏ စနစ်ဖြစ်ပြီး သူတို့မှာမူ မေးခွန်းထုတ်ပိုင်ခွင့် မရှိသည့် ပြင်ပမှလာသူများသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သူတို့သည် မြို့ပြင်ဘက်သို့ ဖြတ်သန်းသွားလာနေစဉ်အတွင်း ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် နွံနစ်နေကာ ရှေ့သို့ ဆက်မတက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည့် ထွန်စက်တစ်စီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူမှာ ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ တဟုန်ထိုး ခုန်ဆင်းသွားပြီးနောက် ထွန်စက်ကို မတင်ကာ ကတ္တရာလမ်းမပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်လေသည်။
ကျန်းလန်မှာ အံ့ဩသွားသည်။
အိုဇွယ်မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှ လူသားအားလုံးမှာ ဤမျှလောက်ပင် အင်အားကြီးမားကြသည်လော။ ဤသည်မှာ လူက ထွန်စက်ကို မောင်းနှင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထွန်စက်ကသာ လူကို မောင်းနှင်နေရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေတော့သည်။
မြို့တော်၏ ဗဟိုချက်မသို့ ရောက်ရှိလာကြချိန်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် သာမန်သွားလာနေကျ လမ်းကြောင်းအတိုင်း မသွားဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ တက်ချင်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လှေကားကို အသုံးပြုမည့်အစား လမ်းမပေါ်မှနေ၍ ဒုတိယထပ် ဝရန်တာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားကာ အေးအေးလူလူပင် အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။
ကျန်းလန်မှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။
အိုဇွယ်မှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။
သူတို့မှာ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ချွတ်ယွင်းနေပြီလောဟု စတင်သံသယ ဝင်လာကြတော့သည်။
ထိုနောက်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် ဗီဇပြောင်း ကိုးတစ်ကောင်အား ထမ်းပိုးကာ လျှောက်သွားနေသူတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ကလေးငယ်များမှာ ကစားနေရင်းဖြင့်ပင် နှစ်မီတာခန့် မြင့်မားစွာ ခုန်ပျံနေကြသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသဖြင့် အာရုံများပင် ထိုင်းမှိုင်းကုန်ကြတော့သည်။ ဤအရာများမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦး လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပေ၊ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်မြင့်လာကြသည့် ဗီဇပြောင်းဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှသာလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ခုန်နိုင်စွမ်းနှင့် အင်အားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း ထိုသူများမှာ ထင်ရှားစွာပင် လူသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားများကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိခဲ့ကြပါသနည်း။
ကျန်းလန်ရော အိုဇွယ်ပါ နှစ်ဦးစလုံးမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေသည့် မျက်နှာပေးများဖြင့် ရှိနေကြသည်။
ကျန်းလန်နှင့် ဝမ်ကျန့်တို့က အိုဇွယ်နှင့် လေကျန်းတို့အား ဧည့်ခံရန်အတွက် ပွဲတော်တစ်ခုကို ကျင်းပပေးခဲ့ကြသည်။ ထမင်းစားဝိုင်းအတွင်း ၎င်းတို့က ကလေးနှစ်ဦးအကြောင်းကို ပြောဆိုဆွေးနွေးခဲ့ကြရာ ကျန်းလန်နှင့် အိုဇွယ်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။ လေကျန်းနှင့် ဝမ်ကျန့်တို့တွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ရိုးသားပွင့်လင်းကြသည့် ရှေးရိုးစွဲအမျိုးသားကြီး နှစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဦးနှောက်များကို အပြင်းအထန် အသုံးချကာ စဉ်းစားခဲ့ကြလျှင်တောင်မှ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အတူတကွ တွဲဖက်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ကို လုံးဝ မတွေးမိနိုင်ခဲ့ကြပေ။
ကျန်းလန်က ကလေးနှစ်ဦးမှာ ယခုအခါတွင် အပြန်အလှန် မှီခိုနေကြရသည့် ပေါင်းစပ်ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အတူတကွ ထွန်းကားကြမည်ဖြစ်ပြီး အတူတကွ ကျဆုံးကြမည်ဖြစ်ကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွဲခြား၍မရအောင် ရှိနေကြပေသည်။
အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသော်လည်း လေကျန်းမှာ လက်တွေ့အမှန်တရားကို လျင်မြန်စွာပင် လက်ခံနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဆိုသည့် အချက်ကိုပင် သူက လက်ခံပြီးဖြစ်ရာ အခြားမည်သည့်အရာကိုများ လက်မခံနိုင်စရာ ရှိတော့မည်နည်း။
မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပပေးရန် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းလာခဲ့ချိန်တွင် လေကျန်းက ကလေးများ၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ဖြေကြားခဲ့သည်။
ကလေးများ၏ သဘောထားမှာ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပရန် မလိုအပ်ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။ သေဆုံးပြီးသားလူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်းတွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။ ၎င်းမှာ ရုပ်အလောင်း သင်္ဂြိုဟ်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပနေရသကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း အကြောက်တရားနှင့် အနေရခက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့မှာလည်း လူသားများ မဟုတ်တော့ပြီဖြစ်၍ လူသားတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်နာရန် မလိုတော့ပေ။
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် နှစ်ရက်ကြာမျှ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီးနောက် လေကျန်းမှာ လင်မြို့သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ ဤအရာမှာ ၎င်းတို့ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းခဲ့ကြသည့် ရလဒ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ကျန့်က ကျီယုံကို စေခိုင်းကာ ၎င်းတို့အား ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် လင်မြို့သို့ ပို့ဆောင်ပေးစေခဲ့သည်။ လေယာဉ်ပေါ်သို့ မတက်ရောက်မီတွင် လေကျန်းက မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ "ဒီယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ထဲက လူတွေက တကယ်ပဲ လူသားတွေ ဟုတ်ရဲ့လား။"
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်းတွင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် မျှော်လင့်မထားသည်များနှင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိသည်များကို အလွန်အမင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ကျန့်နှင့် လေကျန်းတို့က ၎င်းတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့မှာ မြင်တွေ့သွားခြင်းခံရမည်ကို မစိုးရိမ်ကြပုံ ပေရပေမည်။
ဝမ်ကျန့်က "ဇွန်ဘီတွေဆိုတာ ပိုးဝင်သွားတဲ့ လူသားတွေပါပဲ။ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်သာ ကင်းစင်သွားမယ်ဆိုရင် သူတို့တွေဟာ လူသားတွေပါပဲ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
လေယာဉ် ထွက်ခွာသွားသည်အထိ လေကျန်းမှာ သတိဝင်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နီရဲလာခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်းတွင် သူသည် မည်သည့်အခါကမျှ နောင်တရခြင်းဟူ၍ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ယခုလက်ရှိ အချိန်တွင်မူ သူသည် ကြီးမားလှသော နောင်တတရားများကို ခံစားနေရကာ သူ၏ အတိတ်က ဆုံးဖြတ်ချက်များအတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရမိနေခဲ့တော့သည်။