ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် ဆေးခန်းဖွင့်ထားသည် – အခန်း ၁၄၁ | NovelPing
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် ဆေးခန်းဖွင့်ထားသည် – အခန်း ၁၄၁
**ဘာသာပြန်ဆိုသူ - Moonlit**
ရှားဟန်၏ ပြောင်းလဲသွားပုံများကို ရှောင်ကျန်းထံသို့ အိုရင်းရှူးက ချက်ချင်း သတင်းပို့ခဲ့သည်။ ရှားဟန်၏ အပြုအမူမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အရင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေခဲ့သည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကာ ရက်စက်ကြမ်းကြောပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် လက်တွဲကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်ခဲ့ရသည့် အိုရင်းရှူးကိုပင် အရေးမစိုက်ဘဲ အေးစက်စက် ဆက်ဆံခဲ့သည်။
ရှောင်ကျန်းတစ်ယောက်တည်း အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ဘာတွေမှားယွင်းသွားမှန်း မတွေးမိဘဲ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် အလွန်ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု ဝင်နေခဲ့သည်။ အနားယူခွင့် လျှောက်ထားစဉ်က ရှားဟန် ပြောခဲ့သော စကားများမှာ ရှောင်ကျန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထပ်တလဲလဲ ပေါ်လာနေသည်။ ရှားဟန်က “ကျွန်တော်သာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရင်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာလား” ဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။
ထိုစဥ်က သူ ဘာပြန်ဖြေခဲ့ပါသလဲ။
ရှောင်ကျန်းသည် အတိတ်ကို ကြိုးစားအောက်မေ့နေမိသည်။ ထိုကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော မေးခွန်းမျိုးအတွက် အချိန်အလဟဿ မခံချင်ဟု သူ ပြောခဲ့ပုံရသည်။
ရှားဟန်၏ ထိုစဥ်က မျက်နှာထားကို ရှောင်ကျန်း အထင်အရှား မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်အားငယ်မိသည်။ သူသည် ယခုအချိန်အထိ ဘာအတွက် ရုန်းကန်ပြီး ဖက်တွယ်ထားခဲ့ပါသလဲ။ သူ့ဇနီးကိုလည်း မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သလို သူ့သားကိုလည်း မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ ယုံကြည်ကိုးကွယ်လာခဲ့သော တာဝန်ဝတ္တရားနှင့် တရားမျှတမှုဆိုသည့် အသိတရားမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာရာကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင် ဟာသတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် လူအများအပြားနှင့် အရာရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးဖူးသည့် မျက်နှာများသည်လည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ရင်းနှီးဖူးသည့် အရာများသည်လည်း စိမ်းစိမ်းကားကား ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။ ရှောင်ကျန်းတစ်ယောက် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ အလွန်တရာ နွမ်းနယ် ক্লান্ত နေခဲ့ရသည်။
အိုရင်းရှူးက တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ “ရှောင်ကျန်း၊ ဘာလို့ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတာလဲ။ အဲ့ဒီ နိုင်ငံခြားသားတွေကလေ—”
ရှောင်ကျန်း၏ အလွန်တရာ ပင်ပန်းဆင်းရဲနေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိုရင်းရှူး၏ စကားများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် ဆို့သွားခဲ့သည်။
သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ကျန်း၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိအားအလွန်အကျွံ မပေးပါနဲ့။ ရှားဟန် ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ လူ့သဘောတရား လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူက ငါတို့ ပြန်လာခွင့်ပေးခဲ့တယ်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်းသည် ကုလားထိုင်ခ្នထောက်တွင် မှီချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ အက်ရှရှအသံဖြင့် “ရှားဟန်က ရိုးရိုးလူသားတစ်ယောက် ဟုတ်သေးတယ်လို့ မင်း ထင်သေးရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံနှင့်အတူ ၎င်းတို့ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည့် ပျော့ညံ့သော ယုံကြည်မှုမှာ တစ်ရှိန်ထိုး ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။
ရှောင်ကျန်းသည် သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်း၊ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းထံသို့ မျက်လုံးများ နီရဲလာလျက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “သူက ရဟတ်ယာဉ်တွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ ခုတ်ပိုင်းနိုင်ပြီး အာကာသစွမ်းအားကိုသုံးပြီး တခြားနေရာတွေမှာပါ တိုက်ခိုက်မှုတွေ ဖန်တီးနိုင်တယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်။ ဗဟိုမဟာမြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတုန်းက သူ့မှာ ဒီလိုစွမ်းအားမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ရက်ပိုင်းအတွင်းနဲ့တင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ သန်မာသွားတာလဲ”
ပုံမှန်ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ စွမ်းအင်သလင်းခဲတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့တောင်မှ ဒီလို အတန်းအစားအဆင့်မျိုးကို ဒီလောက် குறတိုတဲ့ အချိန်အတွင်း ရောက်ရှိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ပိုဆိုးတာက စွမ်းအားရှင်တွေရဲ့ စွမ်းရည် တိုးတက်ဖို့အတွက် အဆင့်တစ်ခုချင်းစီရဲ့ နယ်နိမိတ်အတားအဆီးတွေကို ဖြတ်ကျော်ရပါတယ်။ စွမ်းအားရှင် အများအပြားဟာ ဒီအတားအဆီးတွေမှာ လပေါင်းများစွာ ဒါမှမဟုတ် တစ်နှစ်ကနေ နှစ်နှစ်အထိ တောင် စုပြုံပိတ်မိနေတတ်ကြပါတယ်။ ဒီလောက် မြန်ဆန်တဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းမျိုး ရှိလာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
သူတို့အနေဖြင့် ဤမေးခွန်းကို နက်နက်နဲနဲ ဆက်စပ်တွေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။ အဖြေကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရင်ထဲတွင် ကောင်းကောင်း သိနေကြပြီးသား ဖြစ်သည်။
ရှောင်ကျန်းသည် စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ “နိုင်ငံလွှမ်းခြုံ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က အလွယ်တကူ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ဆီ ပြန်လာဖို့ နည်းလမ်းကို သေချာပေါက် ရှာလိမ့်မယ်။ အဆိပ်ဖြေဆေးနဲ့ ကာကွယ်ဆေးသာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အဲ့ဒီနေရာမှာ အငြိမ်ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတို့ထဲက တချို့က သူတို့ဟာ မဟာမြို့တော်ရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ ကူညီပေးဖို့ လာကြတာပါလို့ ရိုးအစွာ ယုံကြည်နေကြဆဲဆိုတာ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အခု သူတို့ အလိုချင်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အဆိပ်ဖြေဆေးနဲ့ ကာကွယ်ဆေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေကို ရသွားကြပြီဆိုတော့ တရုတ်နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားတာကို မြင်ချင်ပြီး ပျော်ရွှင်နေကြမှာ သေချာတယ်။ မဟာမြို့တော်သာ တိုက်ခိုက်ခံရရင် သူတို့ဘက်က ကူညီလက်ဆန့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ သူတို့ကို အားကိုးလို့ မရဘူး။ ငါတို့မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်မယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရမယ်”
“တိုက်ပွဲတွေ စတင်တာနဲ့ မင်းရဲ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး တတိယခရိုင်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်ပြီး ထွက်သွားပါ။ မထွက်ချင်တဲ့သူတွေကို မစောင့်နဲ့။ လိုက်ချင်တဲ့ တခြားခရိုင်တွေက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိရင် လက်ခံပေးလို့ရပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လုံခြုံမှုကိုတော့ ငါတို့ အာမခံလို့ မရဘူး။ တတ်နိုင်သလောက် များများ ခေါ်သွားပါ” ဟု ဆက်ပြောသည်။
အိုရင်းရှူးမှာ ရှောင်ကျန်း၏ အခြေအနေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ “နိုင်ငံတကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က ထွက်သွားကြပြီ။ ငါတို့ သူတို့ကို အားကိုးလို့ မရတော့ဘူး။ ငါတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ အားကိုးရတော့မယ်”
ရှောင်ကျန်း အံ့သြသွားသည်။ “ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားကြတာလဲ”
အိုရင်းရှူးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “အစည်းအဝေးပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့က ကျိန်ဆဲရင်း မကျေမနပ်နဲ့ ထွက်သွားကြတာ။ အထူးသဖြင့် ငါတို့က ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာကို အရမ်း ဒေါသထွက်နေကြတယ်။ အခုတော့ သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြပြီ”
ရှောင်ကျန်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ “တစ်ညတည်းနဲ့ ထွက်သွားကြတာလား”
အိုရင်းရှူးက ခေါင်းထပ်ညိတ်ပြသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ နောက်ဆုံး နိုင်ငံတကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်ကမှ ထွက်သွားကြတာ”
ရှောင်ကျန်း၏ မျက်မှောင်ကြောကြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ “ဒါ မမှန်ဘူး။ သူတို့မှာ အဆိပ်ဖြေဆေးနဲ့ ကာကွယ်ဆေး ထုတ်လုပ်မယ့် နည်းလမ်းမှ မရှိတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ ထွက်သွားဝံ့ကြတာလဲ”
အိုရင်းရှူးက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “သူတို့ နောက်တစ်ဆင့် တိုက်ကွက်အတွက် ကြံစည်ဖို့ ပြန်သွားကြတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
ရှောင်ကျန်းက သဘောမတူပေ။ “ငါတို့ သူတို့ကို အဲ့ဒီလောက်နဲ့ အလွယ်တကူ ထွက်သွားခွင့် မပေးသင့်ဘူး။ သူတို့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိတယ်”
အိုရင်းရှူး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မိုကျန်းနဲ့ လေကျန်းလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ တွതးပြီး သူတို့ကို တားဖို့ လူတွေ လွှတ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်မတတ် ဖြစ်သွားကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့လည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ကြတယ်။ သူတို့သဘောအတိုင်း လုပ်ကြပါစေတော့”
အခြေအနေကို စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ရှောင်ကျန်းလည်း သူတို့က ထွက်သွားကြပြီဖြစ်ရာ ဆက်ပြီး အချိန်ကုန်ခံ စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ “မင်း သွားပြီး အစီအစဉ်တွေ လုပ်တော့။ အခွင့်အရေးပေါ်လာတာနဲ့ မင်းတို့လူတွေနဲ့အတူ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာ evacuate လုပ်ကြ။ ငါ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး မင်းတို့ ဆုတ်ခွာတာကို ကာကွယ်ပေးမယ်”
အိုရင်းရှူးက ငြင်းဆန်သည်။ “ရှင်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားပါ။ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး ဆုတ်ခွာတာကို ကာကွယ်ပေးမယ်—”
အိုရင်းရှူး၏ စကားများမှာ ရှောင်ကျန်းနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားသောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အရှေ့ဘက်ကို ရည်ရွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။
အိုရင်းရှူး သူ နားလွှဲနေသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ “အဲ့ဒါ ဗုံးကြဲလေယာဉ်တွေရဲ့ အသံလား”
ရှောင်ကျန်း၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ဝန်ထမ်းတွေကို စုစည်းပြီး Evacuate လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ! အမြန်လုပ်!”
ရှောင်ကျန်းသည် လေကျန်း၊ မိုကျန်းနှင့် ရှာကျန်းတို့အား ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးိုးဖုန်းကို ကောက်ကို。「 သူတို့အားလုံးလည်း ဗုံးကြဲလေယာဉ်များ ပျံသန်းသွားသည့် အသံကို ကြားခဲ့ကြရပြီး အဆိုးဆုံး ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းမိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် သိမ်မွေ့ယဉ်ကျေးတတ်သော ရှာကျန်းမှာ ဖုန်းထဲတွင် အလွန်တရာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြိမ်းမောင်းနေတော့သည်။
გენရV လေးဦးစလုံး နိုင်ငံတကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ တည်းခိုရာနေရာသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသော်လည်း အခန်းများမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့မှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်ကတည်းက ထွက်သွားနှင့်ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းက ၎င်းတို့သည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အငြင်းပွားခဲ့ကြပြီး သဘောတူညီချက် မရရှိဘဲ လူကွဲသွားခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံတကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့မှာ အလွန်တရာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဘာမှ မူမမှန်သည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဆက်သွယ်ခြင်းမရှိဘဲ သက်ဆိုင်ရာ တည်းခိုရာနေရာများသို့ အသီးသီး ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် နိုင်ငံတကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤနာရီပိုင်းအတွင်းမှာပင် နိုင်ငံတကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များ ဆက်လက် ထွက်ခွာနေခဲ့ကြသည်။ ဗဟိုမဟာမြို့တော်ကမူ သူတို့မှာ ဟွာရှာ၏ ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်လိုတော့ဘဲ ပြန်သွားကြပြီဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဤမျှ မသန့်စင်သော နည်းလမ်းကို ရုတ်တရက် အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
အရှေ့ဘက်မှနေ၍ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားနေရပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားများမှာ အလွန်တရာ တင်းမာမည်းမှောင်သွားကြတော့သည်။
გენရယ်လေးဦးသည် အမြန်တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး ဗဟိုမဟာမြို့တော်ကို စွန့်ခွာကာ အတတ်နိုင်ဆုံး ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးကြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်!
ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် မစွတ်စွဲဘဲနှင့်ပင် ပေါက်ကွဲရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် ပျားသိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တိုက်ခိုက်ခံနေရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ यင်းကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် မပေါက်ကွဲဘဲနေလျှင် ထိုမြို့သည် ဇွန်ဘီများ ကျက်စားရာမြို့ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
အဆိပ်ဖြေဆေးနှင့် ကာကွယ်ဆေး၏ တည်နေရာကို သိရှိရန်အတွက် ထိုခွေးလောက်ကောင် ပလတ်စတစ်ဆန်သော နိုင်ငံတကာ မိတ်ဝတ်မဝတ္တရားများသည် တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မစောင့်နိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် အသက်များကို ပဓာနမထားဘဲ အလုအယက် စတေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသာမကသေး၊ ၎င်းတို့သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် တွင် ထုတ်လုပ်သည့်နည်းလမ်းများကို နိုင်ငံခြားသို့ ယူဆောင်သွားခြင်းမှ တားဆီးခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဗဟိုမဟာမြို့တော်အတွက်ပါ ကွက်ပ်တစ်ခု ထောင်ပေးခဲ့ကြသေးသည်။ သူတို့က ဗဟိုမဟာမြို့တော်ကို အရင်ဆုံး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းစရာ ရှိသည်များကို ပေးခဲ့ရပေမည်။
ခန့်မှန်းသည်အတိုင်းပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ဖျော့တော့သောလူသား (The Pale Man) သည် မဲမှောင်နေသော ရေကန်ထဲတွင် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေစဉ် မိုးပေါ်မှ ဗုံးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ကျလာပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ဧရာမဇွန်ဘီကြီးများသည် အမည်းစက်ပျံ့နှံ့နေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲမှ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ လက်ဝါးတစ်ချက်တီးလိုက်ရုံဖြင့် လေယာဉ်များကို ပုတ်ချလိုက်ကြရာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် တစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားတော့သည်။
ဖျော့တော့သောလူသားသည် ရေကန်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဇွန်ဘီဟိန်းသံကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးက တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ကြသည်။ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မှ ထွက်ခွာလာကြပြီး ဗဟိုမဟာမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။
ဖျော့တော့သောလူသားသည် မြေကြီးများပေကျံနေကာ မှိုင်တွေနေသည့် လူငယ်လေးကို ဆွဲထူပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ မြေမှုန့်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်လေး၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူက “သွားပြီး လက်စားချေစမ်း” ဟု ပြောလိုက်သည်။
နီရဲနေသော မျက်လုံးများပိုင်ရှင် လူငယ်လေးသည် ထိုလူ၏နှုတ်ခမ်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အတုယူ၍ “ပါးချူ…” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူက သူ့ကို ပြင်ပေးရင်း “လက်စားချေ” ဟု ဆိုသည်။
လူငယ်လေးက ခေါင်းကို စောင်းကာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး “ပါးချူ၊ ပါး၊ ချူ၊ ပါးချူ၊ လက်စားချေ” ဟု ပြောလေသည်။
ကောင်လေးသည် ထိုစကားလုံးကို ထပ်တလဲလဲ ရွတ်ဆိုရင်း သူ၏ အသံထွက်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေသည်။ ထိုလူ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်စားချေရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် အပျင်းပြေ လက်ရန်းကို မှီရင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူက မှောင်မည်းနေသော ညကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ “ဒီညတော့ စည်ကားတော့မှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်းသည် သူ၏ဘေးတွင် အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ “ဘာတွေ မြင်လို့လဲ”
ဝမ်ချင်းလင်က အေးအေးလူလူပင် “ဗဟိုမဟာမြို့တော်က ဉာဏ်ကောင်းပြပြီး အကျိုးဆက်ကို ခံစားနေရတာကို မြင်နေရတာလေ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ရှောင်ကျန်းက စကားမပြောဘဲ ဝမ်ချင်းလင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
မြို့စားမင်း ဖြစ်လာထဲက ရှောင်ကျန်း၏ရင်ထဲတွင် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ နေရာမပေးနိုင်တော့ပေ။ သူ့၏မျက်လုံးများနှင့် နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်ချင်းလင်တစ်ဦးတည်းသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
၎င်းမှာ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာနှင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေး တိုက်ပွဲများကြားမှ သူ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော ခံစားချက် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်အပေါ်ထားရှိသည့် သူ့ရဲ့ ကြင်နာချစ်ခင်မှု၊ ချစ်မြတ်နိုးမှုသည် သူ လက်လွှတ်မခံချင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သောကြောင့် သူ အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှောင်ချင်း၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး သူ့ကို ငုံ့ခိုင်းကာ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် ကိုက်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်းက သူ့ကို ပြန်နမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး “မင်း ဒီည အလုပ်များလိမ့်မယ်။ ငါ ဒီယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို တည်ဆောက်ဖို့ လွယ်လွယ်နဲ့ လုပ်ခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒါကို ဖျက်ဆီးခွင့်မပေးနိုင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်းက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်ချားလေးများကို နမ်းလိုက်ပြီး “စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့ကိုပဲ ပုံအပ်ထားလိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဗုံးကြဲလေယာဉ်များနှင့် တိုက်လေယာဉ်အုပ်စုကြီးသည် ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ပျံသန်းလာကြပြီး ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံသို့ မရောက်ရှိမီပင် တိုက်ခိုက်မှုများ မိုးရွာသလို ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်၍ မြေနဲ့တပြေးညီ ဖြစ်စေလိုကြခြင်း အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ရှောင်ကျန်းသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည့် မမြင်နိုင်သော အာကာသ အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးသည် အတားအဆီးပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်နေရာရာသို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရပုံ ပေါ်လေသည်။ သူတို့တွင် မည်မျှပင် များပြားသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းများ ရှိနေစေကာမူ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်စေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ဝမ်ချင်းလင်လည်း လက်ပိုက်ထိုင်နေသည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်စွမ်းအင်သည် လေထုထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားကာ လေယာဉ်မှူးများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် သنتေမော hypnotize လုပ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ သာမန်လေသံဖြင့် “လာခဲ့တဲ့နေရာကို ပြန်သွားကြ။ သူတို့က မင်းတို့ရဲ့ ရန်သူတွေပဲ။ အကုန်သတ်ပစ်လိုက်ကြ” ဟု အသံလွှင့်ပေးလိုက်သည်။
ဗုံးကြဲလေယာဉ်များနှင့် တိုက်လေယာဉ်အုပ်စုကြီးသည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အထက်တွင် ဝဲပျံနေကြပြီးနောက် ဝုန်းဒိုင်းကြဲလျက် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။
ယွမ်ချိန် ပေးခဲ့သော မဟာဗျူဟာမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ပြောရပေမည်။ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သမျှ ပြဿနာမှန်သမျှသည် အမှန်တကယ် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
ဗဟိုမဟာမြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားကြသော နိုင်ငံတကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များသည် အမှန်တကယ် မိခင်နိုင်ငံများသို့ ပြန်သွားကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ တရုတ်မြေပေါ်တွင်သာ ဆက်လက်ရှိနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ပိုမိုလုံခြုံစွာ ပုန်းအောင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တရုတ်နိုင်ငံတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း သူတို့အား လိုက်ပါစောင့်ကြပ်လာခဲ့ကြသော ဗုံးကြဲလေယာဉ်များနှင့် တိုက်လေယာဉ်များသည် ဤဒေသတွင်ပင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ စစ်ဆင်ရေး အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။
C နိုင်ငံ၏ ကိုယ်စားလှယ်က စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ကို ဖော်ပြကာ “အဲ့ဒီဇွန်ဘီသာ သေသွားရင် အဆိပ်ဖြေဆေးနဲ့ ကာကွယ်ဆေးရဲ့ ဖော်မြူလာကို ဘယ်လိုလုပ် ရယူကြမှာလဲ” ဟု မေးမြန်းသည်။
M နိုင်ငံ၏ ကိုယ်စားလှယ်က လျစ်လျူရှုသောလေသံဖြင့် “ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲကလို ဇွန်ဘီမျိုးကို သတ်နိုင်တဲ့ ဗုံးကြဲမှုမျိုးက လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ငါတို့လိုချင်တာက သူ့ကို အားနည်းသွားအောင် လုပ်ဖို့၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေဖို့၊ ပြီးတော့ ဖမ်းဆီးဖို့ပဲ။ အဲ့ဒါက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ။ ကံဆိုးလို့ သူသာ သေသွားခဲ့ရင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ထဲက သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းက ငါတို့ရဲ့ စစ်သုံ့ပစ္စည်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဆိပ်ဖြေဆေးနဲ့ ကာကွယ်ဆေးရဲ့ ဖော်မြူလာကို ရဖို့အတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖမ်းစရာတောင် လိုလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
F နိုင်ငံ၏ ကိုယ်စားလှယ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဗဟိုမဟာမြို့တော်နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော် နှစ်ခုစလုံးသာ ဖျက်ဆီးခံရပြီး တရုတ်နိုင်ငံက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အားလုံး သေဆုံးသွားမယ်ဆိုရင် နောင်လာမယ့် ကမ္ဘာ့သမိုင်းက ငါတို့အပေါ် ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ကြမလဲ” ဟု မေးမြန်းသည်။
M နိုင်ငံ၏ ကိုယ်စားလှယ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ခင်ဗျားက သူတို့ အားလုံး ပျက်စီးသွားတာကိုပဲ ပြောနေတာပဲ။ ဘယ်သူကမှ ငါတို့နဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သသမိုင်းဆိုတာ အနိုင်ရတဲ့သူတွေ ရေးတာပဲ။ တရုတ်နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားရတာက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ အဆိပ်ဖြေဆေးနဲ့ ကာကွယ်ဆေးကို တီထွင်ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတွေက M နိုင်ငံ၊ C နိုင်ငံနဲ့ F နိုင်ငံတို့ ဖြစ်ကြတယ်။ ငါတို့က လူသားတွေကို ကယ်တင်နေတဲ့သူတွေပဲ။ ငါတို့က လူသားတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရရင် တရုတ်နိုင်ငံက ဆက်ပြီး အရေးမပါတော့ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
လူသားများကို ကယ်တင်ခြင်း၏ ဘုန်းဂုဏ်ကို တွေးတောမိလိုက်ကြသောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး နိုင်ငံအသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် ကောင်းသော သတင်းကို စောင့်မျှော်ရင်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားကြတော့သည်။
ရင်းနှီးနေသော ဗုံးကြဲသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နိုင်ငံတကာ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။ “သူတို့ ပြန်လာကြပြီ။ ပြန်လာတဲ့ အရေအတွက်ကို ကြည့်ရတာ အောင်မြင်ပုံပဲ”