Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 136 | NovelPing

ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ရှိ သုတေသနဌာနသည် သုတေသနပရောဂျက်အားလုံးကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး လင်မြို့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ချင်းလင်က ထိုနေရာမှ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။ လိုအပ်သည်မှာ သွေးပင်ဖြစ်စေ၊ သွေးပင်စည်ပန်းပင်ဖြစ်စေ သူချက်ချင်း ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူ၏သွေးသည် လင်မြို့ကို မည်သို့မျှ ဖျက်ဆီးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူယုံကြည်သလို သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော သုတေသနပညာရှင်များကိုလည်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်အားကိုးထားသည်။

စကားဖြင့် နားမဝင်နိုင်ကြသလို အကြမ်းလည်း မသုံးနိုင်ဘဲ လင်မြို့ သေဆုံးသွားသည်ကိုလည်း ထိုင်မကြည့်နိုင်သောကြောင့် ဝမ်ချင်းလင်အနေဖြင့် ဤနည်းလမ်းကိုသာ စဉ်းစားမိခဲ့သည်။ သူပိုမိုသန်မာလာစေရန်၊ ချည်နှောင်မှုဟူသမျှမှ ကင်းဝေးစေရန်နှင့် မြို့တစ်မြို့အတွက်နှင့် သူတစ်လူလိုတိုးတက် မိုက်မိုက်မဲမဲ အသေခံမသွားစေရန် လုပ်ဆောင်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လင်မြို့ အကယ်၍ ဗဟိုဧရာမမြို့တော်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်နေမည်ဆိုပါက သူသေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟူသော ကြိုတင်အာရုံခံစားမှုမျိုး ဝမ်ချင်းလင်၌ ရှိနေခဲ့သည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်လာစေရန် လုံးဝမစွမ်းဆောင်နိုင်တော့မည့် သေခြင်းမျိုးဖြင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့သော အဖြစ်မျိုးကို သူမည်သည့်အခါမျှ အဖြစ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ လင်မြို့သည် သူတစ်ဦးတည်းပိုင်ဆိုင်သူသာ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မည်သူ့ကိုမျှ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိစေရပေ။

သုတေသနလက်ထောက်တစ်ဦးက အပြင်သို့ အပြေးအလွှားထွက်လာကာ “တပ်မှူးရဲ့ အခြေအနေက အလွန်တရာမှ စိုးရိမ်ရပါတယ်။ ဆရာဝန်ကြီးတွေဖြစ်တဲ့ ဇူ၊ တုန်၊ ရှန်နဲ့ မင်တို့ လေးယောက်စလုံးက ဒါဟာ အချိန်ဆွဲနေရုံသက်သက်ပဲလို့ ယူဆနေကြပါတယ်။ သင့်ရဲ့သွေးတွေက ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲမှု စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်တွေက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ထိန်းချုပ်ရခက်ခဲနေပါတယ်။ လက်ရှိမှာတော့ ပျက်စီးသွားတာတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ သွေးပင်စည်ပန်းကိုသာ အသုံးပြုနေရပါတယ်။ ဆက်ပြီးမလုပ်လို့ မဖြစ်ပါဘူး၊ ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိနေပါတယ်” ဟု အစီရင်ခံတင်ပြလာသည်။

သုတေသနလက်ထောက်က မြို့သခင်ကို အသနားခံသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူ၏သွေး ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသည့် လမ်းကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲဟု မျှော်လင့်မိနေသည်။ အချိန်က အလွန်နည်းပါးနေပြီဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ရေးက အရေးကြီးနေပြီလေ။

ဝမ်ချင်းလင်သည် သူ၏ဘေးတွင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ မိမိ၏ လုပ်ဆောင်ချက် မှားယွင်းသွားခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို သူ လုံးဝဝန်မခံလိုပေ။ “ဘယ်လောက်အထိများ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲထားနိုင်ဦးမှာလဲ”

သုတေသနလက်ထောက်က “အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တတ်နိုင်သမျှတော့ အချိန်အများဆုံးဆွဲထားနိုင်အောင် ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားသွားမှာပါ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က လှည့်ထွက်သွားရင်း “ငါ့ကို သုံးရက်ပေးပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သုတေသနလက်ထောက်မှာမူ—

“ဟင့်အင်း၊ မသွားပါနဲ့ဦး! သွေးဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲမှုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ!” ဟု အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း မထူးတော့ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် သွေးဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟူသော ကြိုတင်အာရုံခံစားမှုမျိုး ရှိနေသော်လည်း ယခုလို ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မဖြစ်နိုင်တော့သလို ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ကြိုတင်အာရုံခံစားမှု မှားယွင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘူးဆိုလျှင် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်မှာ သူကြိုမြင်ထားသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုးကို ရရှိစေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင်က လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ဝမ်ချင်းလင်သည် စွမ်းအင်သလင်းကျောက်များ ပါဝင်သော သေတ္တာကြီးအချို့ကို မြို့သခင်အိမ်တော်ဆီသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် စွမ်းအင်ပုံကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏ဝမ်းဗက်ကို ဖြဲ၍ စွမ်းအင်များကို အငမ်းမရ စားသုံးလေတော့သည်။ အတိုတိုဆုံး အချိန်အတွင်းမှာပင် အလွန်တရာ သန်မာလာစေရန် သူပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်တည်း။ ထိုသို့မှသာလျှင် သူ၏သွေးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လင်မြို့ကို အသက်ရှင်လျက် ဆက်လက်ရှိနေစေနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

စောင့်ဆိုင်းနေရသော သုံးရက်တာ ကာလအတွင်း လင်မြို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းဆိုသည့် သံသရာလည်မှုကြီးကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် အချို့သော ပျက်စီးယိုယွင်းသည့် အဆင့်သို့ရောက်ရှိကာ ပေါက်ကွဲတော့မည့် အနားသတ်သို့ ရောက်သွားတိုင်း သုတေသနပညာရှင်များက သွေးပင်စည်ပန်းကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို ပြန်လည်ကုသပေးကြသည်။ ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးစီးသွားသည်နှင့် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုက ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဤဖြစ်စဉ်ကြီးမှာ အထပ်ထပ် အခါခါ ပြန်လည်ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ လင်မြို့၌ ဖုတ်ကောင်သွေးစက်မျိုးရိုးဗီဇသာ မရှိခဲ့ဘဲ နာကျင်မှုကိုသာ ပုံမှန်ခံစားရသူတစ်ဦးသာဖြစ်ခဲ့ပါက ဤသုံးရက်တာ ကာလကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်သည် သူ၏ ကတိကဝတ်အတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် သူ၏ စွမ်းအင်များကို အကုန်အစင်ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် မြို့သခင်အိမ်တော်မှစတင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအင်သည် ဗဟိုမြို့တော်၊ အတွင်းမြို့တော်၊ အလယ်မြို့တော်၊ အပြင်မြို့တော်၊ အပြင်မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်နှင့် အဓိကခရိုင် မဟာမိတ်အခြေစိုက်စခန်း သုံးခုအထိ တိုင်အောင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့သော စွမ်းအင်ကြီးသည် အဆုံးအစမရှိဘဲ အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

စွမ်းအင်ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ သက်ရှိရာဇာအဖြာဖြာတို့မှာ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာကြသည်။

လယ်ကွင်းများအတွင်း၌ စိုက်ပျိုးထားရုံသာ ရှိသေးသော မျိုးစေ့များသည် အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာကြကာ ရင့်မှည့်လာကြသဖြင့် အရာရာတိုင်းကို ရွှေရောင်လွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေကြသည့် ဖုတ်ကောင်များ၊ လူသားများ၊ μεταပြောင်းလဲသွားသော သတ္တဝါများနှင့် အလောင်းကောင်သတ္တဝါ အားလုံးတို့သည် ၎င်းတို့၏ မူလအခြေအနေအတိုင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ရောထွေးရှုပ်ထွေးနေကြသော ဖုတ်ကောင်များ၏ ဦးနှောက်များတွင် အသိစိတ်ဓာတ် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဖုတ်ကောင်များသာ ဖြစ်ကြကြောင်းကို သဘောပေါက်လာကြပြီး ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးဝေေဝါးသော ဘဝမျိုးဖြင့် ဆက်လက်ရှင်သန်နေထိုင်လိုခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိဖြင့် အသက်ရှင်လိုကြပြီး အသိတရားများကို ပိုင်ဆိုင်ကာ စစ်မှန်သော ဘုရင်များ ဖြစ်လာလိုကြသည်။

ထိုဘုရင်တို့၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာမှ မှေးမှိန်နေခဲ့သော်လည်း ပေတည်း။

မြို့သခင်အိမ်တော်အတွင်းမှ ဖုတ်ကောင်တို့၏ ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ဖုတ်ကောင်အပေါင်းတို့မှာ မည်သည့်တွန့်ဆုတ်ခြင်းမျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်အညံ့ခံလိုက်ကြသည်။

တိမ်တိုက်မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ လှိမ့်ဝင်လာကြသော ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးကြောင့် ပြင်းထန်သော ရားယက်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်များသည် ထိုနေရာတွင်ပင် လှည့်ပတ်ကာ တွေဝေသွားကြပြီး ဝန်းကျင်ကို ရှับสนុកစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်နေကြသည်။ မြောက်ဘက်မှ ဆွဲဆောင်အားမှာ စစ်မှန်သောဘုရင်၏ စင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါကို ဖုတ်ကောင်များ ရရှိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ အလွန်တရာမှ မှေးမှိန်နေသော်လည်း ထိုအရှိန်အဝါမှာ စစ်မှန်သောဘုရင်ကြီး တောင်ဘက်တွင် ပေါ်ထွန်းလာပြီဖြစ်ကြောင်း ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးထံသို့ အခိုင်အမာ ညွှန်ပြနေခဲ့ပေသည်။

ဘုရင်ဆိုးကြီး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်းခံရသော ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးမှာ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

မြောက်ဘက်မှ အစိုးရသူများ၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းခံရသော ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးမှာမူ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ချီတက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားကြပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းနှစ်ခုဆီသို့ အသီးသီး ချီတက်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာမှ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှပေသည်။ ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော ဖုတ်ကောင်များသည် တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်ဟူသော မြို့တော်နှစ်ခုဆီသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြကာ တရုတ်ပြည်မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ မည်းနက်နေသည့် မျက်စိကွင်းကြီး နှစ်ကွင်းသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေကြသော သုတေသနပညာရှင်များနှင့် လက်ထောက်များအားလုံးမှာ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့် အာရုံဖမ်းစားခြင်း ခံလိုက်ကြရသည်။ ဘုရင်ထံသို့ အညံ့ခံခြင်းမှာ ဖုတ်ကောင်တိုင်း၏ မျိုးဗီဇထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေသည့် မွေးရာပါ ဗီဇပင်ဖြစ်ပေသည်။

သုတေသနကုတင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော ပုံရိပ်မှာ သွေးပင်စည်ပန်းဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံသို့ သူ့အလိုလို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ထောက်၏လက်ထဲမှ သွေးအိတ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒိုင်းခနဲ မြည်သံဖြင့် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ “ဘုရင်ကြီး ရောက်လာတာလား? ဘာလို့ ဘုရင်ကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါက ကျွန်တော်နဲ့ ဒီလောက်နီးကပ်နေရတာလဲလို့ ခံစားနေရတာပါလိမ့်?”

သူ့ဘေးနားမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း “ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားနေရတယ်” ဟု ထောက်ခံပြောဆိုသည်။

ဆရာဝန်ကြီး ဇူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အတွေးနက်နေသည့် အမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်ပေါ်ထွက်လာသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအရှိန်အဝါမှာ တစ်မျိုးထူးခြားနေတယ်။ အရင်က ခံစားချက်နဲ့ လုံးဝကို မတူဘဲ ကွာခြားနေတယ်—”

ရုတ်တရက် ဆရာဝန်ကြီး ဇူ စကားစရပ်သွားကာ ရပ်တန့်သွားပြီး သုတေသနကုတင်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းနေသော ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် လူတစ်ဦးက ကုတင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထჯိုင်းထိုင်နေကာ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကို သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ထက်ရှပြီး အေးစက်နေကာ မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ဆန္ဒများနှင့် စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့နေသည့် စစ်မှန်သော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်လျက် ရှိနေပေသည်။

ဆရာဝန်ကြီး ဇူသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အကျယ်ကြီး ပွင့်လိုက်မိပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေလျက် “ဒုတိယဘုရင်……” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုဝေါဟာရသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို ဆရာဝန်ကြီး ဇူကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။

ယခုလက်ရှိ အရှိန်အဝါသည် ယခင်အရှိန်အဝါနှင့် လုံးဝကို အခြေခံအားဖြင့် ကွာခြားနေကြောင်း သူအသေအချာ ခွဲခြားသိရှိနိုင်ပေသည်။ ယခင်ဘုရင်၏ အရှိန်အဝါမှာ စင်ကြယ်ပြီး သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်ကာ စစ်မှန်သော မွေးရာပါဘုရင်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်သည်။

ယခုသူတို့ရှေ့မှ လူသားတွင်လည်း ဘုရင်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါ ရှိနေသော်လည်း စစ်မှန်သောဘုရင်တစ်ပါး၏ စင်ကြယ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုပါက သူ၏အရှိန်အဝါထဲတွင် အခြားသော အရာတစ်ခုခု ရောနှောပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

ဆရာဝန်ကြီး ဇူအနေဖြင့် ၎င်းကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် မတတ်နိုင်ပေ။ သဘာဝအတိုင်း မွေးဖွားလာခြင်းနှင့် လူလုပ်ဖြင့် ဖန်တီးယူခြင်းတို့အကြား ကွာခြားချက်မှာ ဤသည်ပင်ဖြစ်လေမည်လော။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဖုတ်ကောင်အပေါင်းတို့မှာ ဤကွာခြားချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ခွဲခြားသိရှိနိုင်ကြပေသည်။ ဤပုံရိပ်မှာ စစ်မှန်သောဘုရင် မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယဘုရင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အတူတူပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါများဖြစ်ကြသည်ဆိုသည့် အချက်မှာမူ ငြင်းမရနိုင်သော အမှန်တရားပင်တည်း။

သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်း၌ အပ်ကျသံပင် ကြားလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက မသိစိတ်အလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး ဘောက်ဆာဘောင်းဘီတစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုမျက်နှာလွှဲထားသည့် လူသားကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ထိုလူမှာ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား တင့်တယ်လှပပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်သော ကြွက်သားများနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲအားကောင်းမည့် အင်အားတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘောက်ဆာဘောင်းဘီတွင် သွေးများစွန်းထင်းနေပြီး အလွန်တရာမှ မာနကြီးကာ လျစ်လျူရှုတတ်သည့် ပုံစံဖြင့် အခန်းတွင်းရှိ မည်သူ့ကိုမျှပင် တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ သုတေသနပညာရှင်များနှင့် လက်ထောက်များအားလုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူနိုင်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် ဘုရင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အလွန်တရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ သူတို့သည် တကယ်တမ်းပင် ဘုရင်တစ်ပါးကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့ကြလေပြီတကား။

ဤအချိန်တွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်အပေါင်းတို့မှာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို ဖုံးအုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေကြတော့သည်။

တိမ်တိုက်မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟို၊ ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ဧရာမ ရေကန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုရေကန်မှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး လှိုင်းထန်နေသော အမည်းရောင် ပျစ်ချွဲချွဲအရည်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ မည်းနက်သော ဆံပင်များ၊ မည်းနက်သော မျက်လုံးများနှင့် အမည်းရောင် လေကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦး ထჯိုင်းထိုင်နေသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ ဖျော့တော့နေပြီး အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် ရှိပေသည်။ ထိုအမည်းရောင် ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်တို့မှာ မြွေမည်းငယ်လေးများကဲ့သို့ လိမ်ယှက်တွန့်ကောက်ကာ ထိုလူ၏ အသားထဲသို့ တိုးဝင်နေကြသည်။

ရေကန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စွမ်းအင်ဆင့်ကဲဖြစ်ပေါ်လာကြသူများ အလုပ်ရှုပ်စွာဖြင့် ကူးသန်းသွားလာနေကြသည်။ ၎င်းတို့ ချဉ်းကပ်လာတိုင်း လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော စွမ်းအင်သလင်းကျောက်များကို အမည်းရောင် ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကြသည်။ ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်များက စွမ်းအင်သလင်းကျောက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖျော်ရည်ဖြစ်သွားစေပြီး အရည်ပျော်သွားသော စွမ်းအင်များကို ရေကန်အလယ်ရှိ လူထုထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ကြသည်။

ရေကန်စွန်းတွင် [[NAMELOCK_004]] ရိုက်ချင်နေသည့် [[NAMELOCK_005]] ဖြစ်သော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ထჯိုင်းထိုင်နေသည်။ ထိုအရိပ်မည်းကြီးမှာ ရေကန်အလယ်ရှိ လူကို တစ်ချက်ပင် မမှိတ်တုတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

[[NAMELOCK_005]] နှင့် မတူသည်မှာ သတ္တုအမြောက်စင်တစ်ခုနှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီး ထူးဆန်းကာ ဧရာမ ဖုတ်ကောင်ကြီးတစ်ကောင်မှာ ရေကန်စွန်းတွင် နာခံမှုရှိစွာ ထჯိုင်းထိုင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အမြောက်ကဲ့သို့ ပုံစံမှာ ရေကန်ကို ပစ်ခတ်ရန် အသင့်ရှိနေသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ဆန့်ထွက်နေသော်လည်း ပစ်ခတ်ခြင်းတော့ မရှိပေ။ ၎င်းသည် မည်မျှကြာအောင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည် မသိပေ။ ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လင်မြို့ မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော [[NAMELOCK_006]] ပင်တည်း။ [[NAMELOCK_005]] ကဲ့သို့ပင် သူ၏ဘုရင် ရေကန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း ရေကန်စွန်းကို နာခံမှုရှိရှိဖြင့် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။

[[NAMELOCK_005]] နှင့် [[NAMELOCK_006]] တို့နှင့် မတူသည်မှာ (၇) လ သို့မဟုတ် (၈) လသာ ရှိသေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကလေးငယ်၏ ဦးခေါင်းတွင် အစမ်းသပ်ခံ ရေဘဝဲလက်တံများ အပြည့်ပါရှိပြီး ရေကန်စွန်းတွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ၎င်းသည် ရေကန်ထဲရှိ ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်များကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသော လက်ဖြင့် ရုန်းကန်နေသည်။ ၎င်းသည် ထိုအရည်ကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုပြီး ရေကန်အတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ခံစားမိနေသည်။ ၎င်းသည် ဆာလောင်နေပြီး စားလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ ဖျော့တော့နေသော လူမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ပွင့်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မည်းနက်သော ကျောက်စက်ကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများမှာ အဆုံးအစမရှိသော ငရဲတွင်းကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

သူ၏ ယခင်က ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သော အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ အမျက်ဒေါသဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်လေသည်။

ဖုတ်ကောင်အပေါင်းတို့မှာ ဒူးထောက်ကာ အညံ့ခံလိုက်ကြသည်။

[[NAMELOCK_004]] သည် မြို့သခင်အိမ်တော်ထဲမှ ချော်ထွက်လာရင်း ပျင်းရိစွာဖြင့် ဆန့်ဆန့်ကြီး ပျင်းကြောဆွဲလိုက်သည်။

မြို့သခင်အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင်မူ လူစည်ကားကာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပေသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဖုတ်ကောင်များနှင့် လူသားသစ်များ အားလုံးမှာ ဘုရင် မွေးဖွားလာခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အော်ဟစ် ဂုဏ်ပြုနေကြသည်။

သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးများ ကိုယ်စီရှိနေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာလည်း တောင့်တင်းနေတော့ခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာလည်း ကင်းမဲ့နေတော့ခြင်း မရှိပေ။ မျိုးဗီဇဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များသာ မရှိခဲ့ပါက သူတို့သည် အသက်ရှူသံများနှင့် ပြည့်စုံသည့် အသက်ရှင်လျက်ရှိသော လူသားများပင် ဖြစ်ကြပေမည်။

အမှန်တရားမှာလည်း ၎င်းတို့ကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းက ၎င်းတို့အား လူသားများ ဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်စရာ လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာလည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် သူတို့ ဖြစ်ချင်ခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

[[NAMELOCK_004]] သည် သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ လိုချင်သည့် ဦးတည်ရာအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ကြီးထွားလာစေရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ယခင်က လူသားများ ဖြစ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ [[NAMELOCK_004]] သည် ကန့်သတ်ချက်များကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အား လွတ်လပ်စွာ ကြီးထွားရန်နှင့် μεταပြောင်းလဲရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ လူတိုင်းနီးပါးမှာ လူနှင့်တူသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။

လူသားတို့ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သမျှ အရာရာတိုင်းကို ၎င်းတို့ထံတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။

ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်း၏ မွေးရာပါ အရည်အသွေး အားလုံးတို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

[[NAMELOCK_004]] သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ထိုပုံရိပ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူသည် လက်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ချက်ခေါက်လိုက်မိပြီး ဤသို့ တွေးတောမိလိုက်သည် - သူက ဒီလောက်အထိ စိတ်တိုတတ်တာတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးမို့လား? ဒီလို အရေးမကြီးတဲ့ ကိစ္စလေးကို စိတ်ဆိုးပြီး ဘုရင်သစ် မွေးဖွားတာကိုတောင် လာပြီး မဂုဏ်ပြုဘဲ နေရဲတယ်ပေါ့? ဟုတ်တာပေါ့၊ သူက တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ဘုရင် မဟုတ်သေးဘူး၊ တကယ့်စစ်မှန်တဲ့ဘုရင် ဖြစ်လာမည့် အလားအလာ ရှိသူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သေးတာကိုး။

သူ့တွင် လုံလောက်သော စွမ်းအင် အခြေအမြစ် ရှိလာသောအခါ စစ်မှန်သောဘုရင်၏ ပလ္လင်တော်သည် သူ့အတွက် တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ရိုက်ဆက်ခံသကဲ့သို့ ခက်ခဲပင်ပန်းသော အောင်မြင်ကျော်လွှားမှုမျိုး ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ရွေးချယ်ခံထားရသော စစ်မှန်သောဘုရင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့နှင့်အတူ တွဲဖက်ကာ [[NAMELOCK_007]] ဖြစ်လာခဲ့သော [[NAMELOCK_008]] မှာမူ တစ်နေရာရာရှိ ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းကာ စိတ်ကောက်နေခဲ့သည်။

[[NAMELOCK_004]] သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့ရာမှ [[NAMELOCK_007]] ၏ တည်ရှိရာ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

အသစ်မွေးဖွားလာသော [[NAMELOCK_008]] သည် အပြင်မြို့တော်၏ တံတိုင်းစွန်းတွင် ထჯိုင်းထိုင်နေပြီး သူ၏ ကျောပြင်မှာ အထီးကျန်ဆန်ကာ လျစ်လျူရှုထားသည့် ပုံစံ ဖြစ်နေပေသည်။ သူသည် လေထဲတွင် လက်ချောင်းများကို ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အသာခေါက်လိုက်ရာ ဧရာမ အာကာသဓားသွားကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ကြီးထွားနေသော မလိုလားအပ်သော ပေါင်းပင်များကို အမြစ်ပြတ် ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ချောင်းများကို တစ်ကြိမ် ထပ်မံခေါက်လိုက်ရာ အခြားသော ပေါင်းပင်များလည်း ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။

[[NAMELOCK_008]] ၏ လက်ရှိ စိတ်နေသဘောထားမှာ ကောင်းမွန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် [[NAMELOCK_004]] ၏ သစ်ပင်စွမ်းအင်ကြောင့် ပေါက်ရောက်လာကြသည့် ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းပေးနေသော မြက်ရိတ်စက်တစ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

**စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်။**

[[NAMELOCK_008]] - ကလေးက တော်တော်လေး ခါးသီးနေပြီနော်။

[[NAMELOCK_004]] - လိမ္မာပါတယ်၊ မင်း နောင်ကျရင် ပိုပြီး ချိုမြိန်လာမှာပါ။

အခန်းတိုလေး တစ်ခန်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်မရှိတော့လို့ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါမယ်။ အခွင့်အရေးရှိတဲ့အခါ ထပ်ရေးပါမယ်။ မွတ်~