ခေါင်းစဉ်း- ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲမှာ ဆေးခန်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့တယ် – အခန်း ၁၃၄ | NovelPing
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဒေသအသီးသီးမှ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရေးတကြီးဖြစ်နေရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းကြသည်။
ရှောင်ကျန်းသည် ၎င်း၏ မျက်နှာပေးကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားပြီး သူတို့အား ချက်ချင်း ရန်မတွေ့ပေ။ ယင်းအစား ရှီချုန် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အခြေအနေများကို အဆင့်မြင့်အရာရှိများထံ ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။
လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ နိုင်ငံခြားမှ ဖုတ်ကောင်များ ဆွဲဆောင်ခံရခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုပင် မတွေးရဲတော့ဘဲ၊ တရုတ်ပြည်တွင်းရှိ ဖုတ်ကောင်များသာ စုဝေးလာကြမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ဤဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို သာမန်ဖုတ်ကောင်ဒီရေတစ်ခုအဖြစ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ပေ။
ယခုအခါ အရေးအကြီးဆုံးမှာ အခြေအနေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နိုင်ငံခြားမှ ဖုတ်ကောင်များ တကယ်တမ်း ဆွဲဆောင်ခံနေရခြင်း ဖြစ်ပါက၊ ဤကိစ္စသည် တရုတ်နိုင်ငံတစ်ခုတည်းနှင့်သာ သက်ဆိုင်သော ဘေးအန္တရာယ် မဟုတ်တော့ဘဲ အာရှတစ်ခွင်နှင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးအတွက်ပါ ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ဖုတ်ကောင်ရေလွှမ်းမိုးလာရသည့် အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရန် ဗဟိုဧရာမမြို့တော်မှ ကင်းထောက်လေယာဉ်များ ပျံတက်သွားပြီး နယ်စပ်ဒေသအမျိုးမျိုးဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကြသည်။
အရေးပေါ်အမိန့်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စစ်မှန်သော စိန်ခေါ်မှုကြီးမှာ ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှောင်ကျန်းက သူ၏ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော သားဖြစ်သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်နှင့် ကွန်ဖရেন্সခန်းမကြီးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ထိုဆူညံသံမှာ စျေးသည်အဒေါ်ကြီးများ ဈေးဆစ်နေကြသည်ထက်ပင် ပို၍ ဆူညံနေ၏။ ရှီချုန် ကမူ ဤအဖြစ်အပျက် အားလုံးကို အေးစက်စက်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်။
ကျီယုံ၊ ဟီလင် နှင့် ရှီချုန်တို့သည် လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ မြို့ပြင်ဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်မှာ လျော့နည်းလာနေသည်။ ၎င်းတို့သည် အကြောင်းရင်းမဲ့ ဆွဲဆောင်ခံနေရပြီး တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြကာ ဖုတ်ကောင်ဦးရေမှာ တစထက်တစ နည်းပါးလာခဲ့သည်။
အကယ်၍ ဤဖုတ်ကောင်တွေသာ အားလုံး ထွက်သွားကြမည်ဆိုလျှင် ကျန်းလန် ပြန်လာသည့်အခါ သူတို့ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း သိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ ထွက်မသွားအောင် ထိုဖုတ်ကောင်များကို ကြိုးနဲ့တုတ်ထား၍လည်း မရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲကြပ်တည်းလှသည့် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ဖုတ်ကောင်များကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် သူတို့ ဦးနှောက်ခြောက်နေကြချိန်တွင်ပင် ကျန်းလန် သည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျီယုံ နှင့် အခြားသူများလည်း မြို့ပြင်သို့ အမြန်ထွက်ကာ ကြိုဆိုကြသည်။
ကျန်းလန် က စကားအလဟဿ မပြောတော့ပေ။ သူ၏ အသံသည် အဆင့်မြင့်အရာရှိအားလုံး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ “မြို့တော်ဝန်စံအိမ်မှာ အစည်းအဝေးလုပ်မယ်။”
ကျန်းလန် တစ်ယောက် ဤမျှလောက် လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ဘယ်တုန်းကမှ စကားမပြောခဲ့ဖူးပေ။ ထိုအချက်ကပင် လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း သတိကြီးစေခဲ့သည်။ သူတို့လက်ထဲတွင် မည်သည့်အလုပ်များ ရှိနေပါစေ ချက်ချင်းဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြပြီး အရေးပေါ်အစည်းအဝေးအတွက် မြို့တော်ဝန်စံအိမ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။
မြောက်ဘက်ဒေသ၏ အသစ်ခန့်အပ်ထားသော ဖုတ်ကောင်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် မြောက်ဘက်ဒေသ၏ အရှင်သခင်တို့သည် အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့ခေါ်ဆောင်လာသည့် သုတေသီများကို သီးသန့်တာဝန်ကျပုဂ္ဂိုလ်များက တာဝန်ခွဲဝေပေးမည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် ကွန်ဖရেন্সခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အဆင့်မြင့်အရာရှိအားလုံး စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျန်းလန် သည် မင်းသမီးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကလေးမလေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ မှားယွင်းသောနေရာသို့ ဝင်လာမိပြီဟု ထင်မှတ်သွားမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။
“မင်းက ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ” ဟု ကျန်းလန် က မေးလိုက်သည်။
ထိုကလေးမလေးသည် တခြားသူမဟုတ်၊ အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုတွင် ထူးချွန်သည့် ရုံမြို့ (Rong City) ၏ ခေါင်းဆောင် မိုယုရိုးပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ကိုယ်တိုင် ပေါ်မလာခဲ့ပါက ကျန်းလန် သူမကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကလေးမလေးက ကျန်းလန် ကို လှောင်ပြောင်သလို မျက်နှာလုပ်ပြပြီး “ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်က ခေါင်းဆောင်တွေ ခေါ်ယူနေတယ်လို့ ကြားလို့ စာရင်းလာသွင်းတာလေ~” ဟု ပြောသည်။
ကလေးမလေးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော သူမ၏မိခင် ဆုန်ယိုရှန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တားဆီးရန်ကြိုးစားကာ “အခုဆို ရုံမြို့မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒီယဉ်ကျေးသောမြို့တော်မှာ အဆိပ်ဖြေဆေးတွေနဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားကြတော့ ဒီစခန်းကို အားလုံး ရောက်လာကြတာပဲ။ ရုံမြို့ထဲက ဖုတ်ကောင်တွေတောင် ကုန်သလောက် ဖြစ်ကုန်ပြီ။ ငါတို့လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့တာနဲ့ ဒီကို လာခဲ့ကြတာပါ” ဟု ရှင်းပြသည်။
ကျန်းလန် လည်း နားလည်သွားပြီး ထပ်မံ၍ မမေးတော့ပေ။
ကျန်းလန်နှင့် ဝမ်ကျန့်တို့လည်း ဤအစည်းအဝေးတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ရှိ ကိစ္စရပ်များစွာကို ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ အခြေအနေကို အသိဆုံးနှင့် အကျွမ်းကျင်ဆုံးများ ဖြစ်ကြသည်။
“အခု လက်ရှိ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်မှာ လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ” ဟု ကျန်းလန် က မေးလိုက်သည်။
ဤမေးခွန်းအတွက် ကျန်းလန် ထက် ပိုသိသူ မရှိပေ။ လက်ရှိတွင် ယဉ်ကျေးသောဖုတ်ကောင် သောင်းသုံးထောင်ကျော်နှင့် လူသားသစ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်းကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
အလွန်နည်းပါးလွန်းသည်၊ အလွန်ပင် နည်းပါးလွန်းနေသေးသည်။
ယဉ်ကျေးသောဖုတ်ကောင်များ ဆိုသည်မှာ သွေးပင်စည်ပန်း ကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲသွားကြသူများဖြစ်ပြီး လူသားသစ်များ ဆိုသည်မှာ အသွင်ပြောင်းဆေးကို သောက်သုံးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သွေးပင်စည်ပန်း ၏ ထောက်ပံ့မှုမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး အဆုံးမရှိ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း အသွင်ပြောင်းဆေး ထုတ်လုပ်မှုကမူ ဆက်တိုက်ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် လုပ်အား အလွန်အမင်း ရှားပါးမှုကြောင့် ဆေးဝါးပမာဏမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိနေပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် လူသားသစ်ဦးရေမှာ ဤမျှလောက်ပင် နည်းပါးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် က “လက်ရှိမှာ တွဲဖက်စခန်း သုံးခုမှာ လူဦးရေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ” ဟု ဆက်မေးသည်။
ကျီယုံ က “ရှန်ခရိုင် မှာ လက်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ခြောက်သိန်းကျော်၊ ရှုခရိုင်မှာ ငါးသိန်းကျော်နဲ့ ယွဲ့ခရိုင်မှာ တစ်သိန်းကျော် ရှိပါတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကတော့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဆက်တိုက်ရောက်ရှိလာနေပါတယ်။ ရှန်ခရိုင် နဲ့ ရှုခရိုင်တို့က လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်လို့ အခုဆိုရင် ယွဲ့ခရိုင်တစ်ခုတည်းကသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားကို လက်ခံနိုင်ပါတော့တယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
ဤမျှလောက် နည်းပါးသော လူဦးရေဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖုတ်ကောင်ရေလွှမ်းမိုးမှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် အသက်ရှူချောင်မည့် အချိန်တောင် ရမည်မဟုတ်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။
ကျန်းလန် က “လတ်တလော အပြင်ဘက်မှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အပြင်မထွက်ဖို့ ကြိုးစားကြပါ။ ဒါ့အပြင် ငါ့အတွက် စွမ်းအင်တွေ လိုအပ်တယ်။ ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းတွေနဲ့ ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲတွေကို ကန့်သတ်ချက်မရှိ ထောက်ပံ့ပေးမယ်။ အဆိပ်ဖြေဆေးတွေနဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေကို ဘာကန့်သတ်ချက်မှ မထားဘဲ ရောင်းချပေးပါ” ဟု အမိန့်ပေးသည်။
ကျန်းလန် သည် လမ်းခရီးတွင် စွန့်ပစ်ခံထားရသော မြို့များနှင့် ဖုတ်ကောင်ရေလွှမ်းမိုးမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ ဖုတ်ကောင်များအားလုံးမှာလည်း ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရကာ ၎င်းတို့၏ မူလမြို့များကို စွန့်ခွာသွားကြပြီး အရှေ့မြောက်ဘက်ဆီသို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုဦးတည်ရာမှာ ယွင်ကျင်းမြို့တော် တည်ရှိရာနေရာပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလန် သည် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အကယ်၍ သူသာ အမြန်ဆုံး အစွမ်းထက်လာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါက ဤကပ်ဘေးကြီးထဲတွင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။ သူ၏စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းများနှင့် ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲအမြောက်အမြား လိုအပ်နေသည်။
ကျီယုံ က မြို့ပြင်ရှိ ဖုတ်ကောင်များ၏ အခြေအနေကို တင်ပြခဲ့ရာ ယင်းမှာ ကျန်းလန် သိပြီးသားဖြစ်၍ ထပ်မံပြောပြရန် မလိုတော့ပေ။
ကျန်းလန် က ရှောင်ဟန်အား ပြန်ခေါ်လာရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတပါး၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်အတွက် စိုးရိမ်ပေးနေချိန် မရှိတော့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကို ဘယ်တုန်းကမှ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း မရှိသလို မိမိလူများကို အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်စေမည့် အရေးကိုလည်း သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။
ကျီယုံ က အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပြီး “အကယ်၍ ဧရာမမြို့တော်က တကယ်ပဲ အန္တရာယ်ရှိနေတယ်ဆိုရင် သူ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းလန် က စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး “သူ အဲဒီမှာ သေဖို့ စောင့်နေမှာလား” ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျန်းလန် က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး “ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်း လွှတ်ပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့” ဟု အမိန့်ပေးသည်။
ကျီယုံ က ခြေမချွတ်ဘဲ ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ “သူ အဲဒီမှာ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု တင်ပြသည်။
ကျန်းလန် ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားကာ ကျီယုံ ကို အရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။ သူသည် အားတင်းကာ “ဗဟိုဧရာမမြို့တော်သာ ပျက်စီးသွားမယ်ဆိုရင် တရုတ်နိုင်ငံမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် သင်သာ ထိုဘော့စ်ကြီးကို မနိုင်ဘူးဆိုရင် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်တောင်မှ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သင် နိုင်ပါ့မလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အတိတ်ကာလက ဆိုလျှင် ကျန်းလန် က နိုင်သည်ဟု တုံ့ဆိုင်းစရာမလိုဘဲ ပြောခဲ့ပေလိမ့်မည်။ လိုအပ်ပါက သူ အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုသေပေးလိုက်ရုံသာ ရှိပေသည်။
သို့သော် ယခုအကြိမ်က မတူတော့ပေ။ သူသည် အစဉ်မပြတ် အကျပ်အတည်း ခံစားနေရပြီး ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ဖူးသော မူလအစ မရှိသေးသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားနေရသည်။ အဆင့် (၈) တိုးတက်လာသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရစဉ်ကတည်းကပင် ဤကဲ့သို့သော ဖိအားမျိုးကို သူ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။
ကျီယုံ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်လေးနက်နေသည်။ “အကယ်၍ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဗဟိုဧရာမမြို့တော် မျိုးတုံးပျက်စီးသွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အလှည့်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော် ရောက်လာလိမ့်မယ်လေ။ ဒါကို ကျွန်တော် နားလည်သလို ခေါင်းဆောင်ကလည်း ပိုပြီးတော့ နားလည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ ပြန်မလာတာပါ။ သူသာ တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် ဒီအန္တရာယ်ကို ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်နဲ့ ဝေးရာကို ရှောင်ရှားသွားစေမှာ ဖြစ်ပါတယ်”
ကျန်းလန် က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်တို့မှာ ကြည်လင်၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ “ဘယ်ဖုတ်ကောင်မှ ငါ့ခေါင်းပေါ်ကို တက်မလာနိုင်ဘူး။ ယွင်ကျင်းမြို့တော်ကောင်အတွက်လည်း အတူတူပဲ”
သူသည် အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် ဘာများ ဖြစ်သွားဦးမှာလဲ။ ကျန်းလန် တစ်ခါမှ မကြောက်ခဲ့ဖူးပေ။
ဝမ်ကျန့် က အန္တရာယ်များသည် ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ဆီသို့ ရောက်လာသည်ကို မလိုလားသကဲ့သို့ ကျန်းလန် လည်း အတူတူပင် ခံစားရသည်။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်းလန် သည် တရားထိုင် ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် အבודတကနေထိုင်ခြင်း (seclusion) သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ရှိ ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းများနှင့် ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲအားလုံးကို သူထံသို့ အဆက်မပြတ် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာမှာ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရန်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယွင်ကျင်းမြို့တော်မှ ဘော့စ်ကြီး သတ်ဖြတ်မှုများ မစတင်မီ သူ၏စွမ်းအားကို တတ်နိုင်သမျှ မြှင့်တင်လိုခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အဆင့် (၁၀) သို့ ရောက်ရှိရန် စွမ်းအင် မလုံလောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ရရှိနိုင်သမျှ ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းများနှင့် ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲအားလုံးကို စုပ်ယူပြီး ဖြစ်သည်။ အဆင့် (၉) သို့ ရောက်ရန်ပင် သိသာထင်ရှားသော ကွာဟချက် ကျန်ရှိနေသေးရာ အဆင့် (၁၀) အကြောင်းကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။ ယွင်ကျင်းမြို့တော်မှ တစ်ကောင်တည်းသော ထိုကောင်ကြီးအား သူစိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း ရိုက်နှက်သင်ခန်းစာပေးရန်မှာ ခဲယဉ်းလိမ့်မည်ကို သူ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသာ ပြန်လည်အရိုက်ခံရရန် ရှိနေပေသည်။
ကျန်းလန် သည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်လျက် မြို့ပြင်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့ကာ လူသေကောင်ထင်မှတ်ရလောက်အောင် ဆိတ်ငြိမ်နေသော ရှုခင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ မကြာမီ ရှုံးနိမ့်တော့မည့်သကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားနေရသည်။
သူသည် မကြာသေးမီကမှ အဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ရိုက်နှက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ရိုက်နှက်ခံရရန် လာမည့်အစား ယွင်ကျင်းမြို့တော်၏ ဘုရင်က သူ့ထံသို့ လာရောက်တိုက်ခိုက်လိုနေသည်။ ကျန်းလန် က ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ သူ့ကို ဆန့်ကျင်သည့် အနေဖြင့် အပေါင်းအပါဖွဲ့ကာ ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြသည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ဖယ်ထားခံရကာ အသုံးမကျသော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်အဖြစ် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းလန် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေမိသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ရိုက်နှက်ခံရရန် မလာခြင်းအပေါ် ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ယွင်ကျင်းမြို့တော်၏ ဘုရင်ဟောင်းအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်း နှင့် ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းများ၊ ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲများ မလုံလောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း ရင်ထဲရှိသမျှ အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဆုတ်ခွာသွားကြသော ဖုတ်ကောင်ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးမှာ ရုတ်တရက် တန့်သွားပြီး တစ်နေရာတည်းတွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာဖြင့် လှည့်ပတ်နေကြတော့သည်။ ထို့နောက် ဖုတ်ကောင်အချို့က စတင်လှည့်ပြန်လာကြပြီး နောက်ထပ် ဒါဇင်နှင့်ချီကာ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဒါဇင်များစွာ ထပ်မံ၍ လှည့်လာကြသည်။ ပိုမိုများပြားလာသော ဖုတ်ကောင်များမှာ ဆက်တိုက် ပြန်လှည့်လာကြတော့သည်။
ကျီယုံ နှင့် အခြားသူများမှာ မြို့ရိုးပေါ်တွင် အတူတကွ ရပ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဆုတ်ခွာသွားသော ဖုတ်ကောင်ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးမှာ အလယ်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ကွဲထွက်သွားပြီး အနောက်ဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်များမှာ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်လာကြတော့သည်။
အလွန်တရာ ထူထပ်ထုံမွှမ်းလှသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဖုတ်ကောင်များက မြို့ကို ဝိုင်းရံထားကြသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
ကျပ်ညပ်နေသော ဖုတ်ကောင်များမှာ ၎င်းတို့၏ မူလနေရာများဆီသို့ ဆက်လက်ပြန်လာကြပြီး ကယ်တင်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် နေ့ရက်များဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ကျန်းလန် သည် ဤမြင်ကွင်းကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရနေသည်။ သူ့ဖုတ်ကောင် ညီငယ်လေးများမှာ သူတို့၏ ဖုတ်ကောင်ဖေဖေကို နှစ်လိုစေချင်နေကြသည်ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။ ၎င်းတို့က ချစ်စရာပင် ကောင်းလှပေသည်!
အဝေးမှ ရဟတ်ယာဉ် cánhပန် (blades) များ၏ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရဟတ်ယာဉ်အချို့ ယဉ်ကျေးသောမြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။
ဝမ်ကျန့် ပြန်ရောက်လာပြီ ဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလန် ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူသည် ဝမ်ကျန့် ကို ပြန်ခေါ်လာရန် လူလွှတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကျီယုံ က မလုပ်ရန် တားဆီးခဲ့သည်။ ကျန်းလန် က ရှီချုန် သွေးစပ်ကိုင်တွယ်ထားသူဖြစ်ရာ မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကို အနည်းငယ်မျှ မစဉ်စားဘဲ မနေနိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။
ဝမ်ကျန့် ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီယုံ မှာ မိမိ၏ မျက်နှာကို အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပြီ၊ အလွန်အမင်း မှားယွင်းနေသည်။ ၎င်းမှာ ခေါင်းဆောင် လုပ်လေ့ရှိသော ပုံစံနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်နေပေသည်။ ခေါင်းဆောင်၏ စရိုက်အရ ဆိုလျှင် သူသည် ဗဟိုဧရာမမြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်နေရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်လှမ်းချင်းပင် ခွာသွားမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့် ယခုမှ ပြန်လာရတာပါနည်း။
ကျီယုံ၊ ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့သည် အခြေအနေ အမှန်တကယ် မည်သို့ရှိသည်ကို သိရှိရန်အတွက် နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
ကျန်းလန် လမ်းလျှောက်လာကာ နှေးကွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီရဟတ်ယာဉ်တွေကလည်း ငါ့ဟာတွေပဲလား”
ဝမ်ကျန့် က ပြန်ဖြေသည်။ “ခင်ဗျား လိုချင်ရင် အားလုံးကို သိမ်းထားလိုက်လေ”
ကျန်းလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ယူလာတဲ့ ရဟတ်ယာဉ်တွေနဲ့ သံချပ်ကာယာဉ်တွေကို ငါ မြင်လိုက်တယ်”
ဝမ်ကျန့် က မေးလိုက်သည်။ “သဘောကျရဲ့လား”
ကျန်းလန် ပြုံးဖြဲလိုက်ကာ သူ၏ ကျေနပ်နှစ်ခြိုက်မှုကို ဖော်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သဘောကျတာပေါ့”
ဝမ်ကျန့် လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းလန် ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အေးစက်နေပြီး ကျန်းလန် ၏ ကိုယ်အပူချိန်မှာ ဝမ်ကျန့် ထက် များစွာ ပို၍ နိမ့်နေပေသည်။
ကျန်းလန် လက်ကို ရုပ်သိမ်းမသွားဘဲ ဝမ်ကျန့် ကို လက်ကိုင်ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။
“လာပါဦး၊ ဒီတစ်ခေါက် ပစ္စည်းတွေကို သဘောကျမလား ကြည့်ရအောင်” ကျန်းလန် အား မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော သစ်သားသေတ္တာကြီးများကို ကြည့်ရှုရန် ဝမ်ကျန့် က ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ စစ်သည်တော်များက ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ ၎င်းတို့ကို ဆက်လက်ချပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး သစ်သားသေတ္တာကြီး အများအပြားကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ထားကြသည်။
သေတ္တာထဲတွင် ဘာတွေပါဝင်နေသနည်းဟု မေးမြန်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကျန်းလန် က ဝမ်ကျန့် ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က သူ၏လက်ကို ညှစ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ”
ကျန်းလန် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သစ်သားသေတ္တာကြီးများထဲမှ တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းများနှင့် ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျန်းလန်: !!!
ကျန်းလန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ပေါ်လာသည်။ “ဒါတွေက ဘယ်က ရလာတာလဲ”
သေတ္တာတစ်ခုလုံး ပြည့်နေသော ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းများနှင့် ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီယုံ နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ရုတ်တရက် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ အလွန်တရာ များပြားလှပြီး သစ်သားသေတ္တာကြီး အများအပြားကိုပင် ပြည့်စေခဲ့သည်။ ဤအရာများအတွက် ဖုတ်ကောင်များနှင့် ရုပ်အလောင်း သတ္တဝါ (corpse beasts) ဘယ်နှစ်ကောင်လောက်ကို သတ်ခဲ့ရပါလိမ့်မည်နည်း။
ဝမ်ကျန့် ဘာမှ ပိုမိုမပြောခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဗဟိုဧရာမမြို့တော်၏ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များကို ရယူရန်မှာ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပေ။ ထိုလူကြီးပိုင်းများမှာ ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အခါ မသိကျိုးကျွံ ပြုလုပ်နေကြတတ်သည်။ ၎င်းတို့၏အကျိုးအမြတ်များကို ထိခိုက်မှသာလျှင် ဆူပူဆန္ဒပြကြတော့သည်။
ထိုလူကြီးပိုင်းများနှင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းပြီးနောက် ဝမ်ကျန့် သည် ပထမ၊ စတုတ္ထနှင့် ဆဋ္ဌမခရိုင်များ၏ ငွေကြေးအရင်းအမြစ်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ နောင်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုခရိုင်များကို ဆက်ခံမည်ဆိုလျှင်တောင် ငွေကြေးအရင်းအမြစ်များမှာ အားလုံးကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ အခွံသက်သက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်။
ထို့အပြင် တတိယနှင့် သတ္တမခရိုင်တို့ကလည်း ဆုလာဘ်များအတွက် ၎င်းတို့၏ ငွေကြေးအရင်းအမြစ်များ의 ထက်ဝက်ကို ဆန္ဒအလျောက် ပံ့ပိုးပေးခဲ့ကြသည်။
ဒုတိယနှင့် ပဉ္စမခရိုင်တို့မှာလည်း လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မရနိုင်ပေ။ ကျန်းလန် က ၎င်းတို့အား အမှန်တကယ်ပင် များစွာ ကူညီပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ နာကျင်ခံစားရသော်လည်း ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းများနှင့် ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲအချို့ကို ပံ့ပိုးပေးခြင်းမှာ တရားမျှတပေသည်။
ထို့ကြောင့် ဒုတိယနှင့် ပဉ္စမခရိုင်တို့က ငွေကြေးအရင်းအမြစ်များ၏ ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြရာ သစ်သားသေတ္တာကြီး အများအပြားကို ပြည့်စေရန် လုံလောက်နေပေသည်။
ကျန်းလန် သည် ဝမ်ကျန့် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်သားသေတ္တာကြီးများကို ငေးကြည့်ကာ တစ်ဖန် ဝမ်ကျန့် ဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က သူ့ကို နောက်ပြောင်သလို ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဘာတွေကို ကြည့်နေတာလဲ”
ကျန်းလန် က မျက်နှာကို တည်တင်းသွားစေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားလိုက်ပြီလို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်နေတယ်”
ဝမ်ကျန့် က ပြန်ပြောသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး”
ကျန်းလန် က သံသယဝင်စွာဖြင့် မေးသည်။ “ဒါဆို သူတို့က တုံးအလို့လား။ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ပုံဆောင်ခဲစက်ကွင်းတွေနဲ့ ပရမာရေသတ္တဝါ ပုံဆောင်ခဲတွေကို စွန့်လွှတ်ရဲကြတယ်ပေါ့”
ဝမ်ကျန့် က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတွေက ခင်ဗျားရဲ့ ဆုလာဘ်တွေလေ”
ကျန်းလန် သည် အနီးနားတွင် ရပ်ထားသော ရဟတ်ယာဉ်များနှင့် သံချပ်ကာယာဉ်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရာများက ၎င်းတို့အတွက် လုံးဝ အထင်အရှား မရှိလှသည် မဟုတ်ပေလော။ ၎င်းတို့က တန်ဖိုးမရှိကြတော့ဘဲ ဖြစ်နေသလား။
“တစ်ခုခုတော့ လျော့နည်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိတယ်... အဟွန်း၊ အထူးသဖြင့် ပထမအပိုင်းကပေါ့”