မီယန် သည် ပျို့အန်ချင်လာသဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်ကို ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ *ခင်ဗျား ရူးနေပြီလား။ ခြောက်ဆင့်မြောက် ပြောင်းလဲထားတဲ့ သက်ရှိတစ်ကောင်နဲ့ တွေ့တာတောင် မပြေးဘဲ လိုက်နေတယ်ပေါ့လေ။*
ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်က ဇွန်ဘီအုပ်စုကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီကို ချိတ်ဆက်မိသွားသည်။ *အဖိုကောင် ခေါင်းဆောင်ပဲ၊ ရင့်ကျက်ပုံရပြီး အမတွေနဲ့ သွေးဇွန်ဘီတွေထက် ပိုယုံကြည်စိတ်ချရပုံပဲ။ ဒီကောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။*
မီယန် မှာ ခေါင်းမူးဝေကာ အံ့သြမှင်သက်နေမိသည်။ *ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ ရင့်ကျက်မှုကို ခင်ဗျား ပြောပြနိုင်တာပေါ့လေ။ ခင်ဗျားကတော့ အဖေလို့ကို အသိအမှတ်ပြုရမယ်။*
ဝမ်ချင်းလင်က ရှေ့သို့တိုးလာနေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီကလည်း ဝမ်ချင်းလင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိကာ လှည့်ပြေးလေတော့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်လက်၍ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပြီး၊ ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီ၏ နောက်တွင် မောင်းနှင်လာသော ကားကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။ လိုက်လံရင်း ဝမ်ချင်းလင်က အော်ပြောလိုက်သည်၊ "တစ်ခုလောက် တိုင်ပင်ကြရအောင်ပါ။ ကော်ပိုရယ်ဗိုလ်ချုပ်၊ ရာထူးမြင့်အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာပေးပါဗျာ။"
ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီက လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားရင်း နောက်သို့လှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော သံကြိုးလေးမှာ လှပသော ကွေးညွတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က တောင်းပန်သလို အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "မပြေးပါနဲ့၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ မင်းကို စံအိမ်လို ဇိမ်ခံဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်စေရမယ်လို့ ငါ အာမခံပါတယ်။"
ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီက ဆက်လက်၍ အပြေးကောင်းနေဆဲ ဖြစ်ကာ၊ "ဟောက်၊ ဟောက်၊ ဟောက်!" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က အမြန်နှုန်းကို ပိုမြှင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီကို ကျော်တက်ရန် ကြိုးစားကာ မာရသွန်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလို လေးဘီးစလုံး အပြည့်အဝ မောင်းနှင်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာကာ အဝေးပြေးကား၏ ရှေ့ဖုံးပေါ်သို့ ပုံကျလာသည်။ မှန်များ ကွဲအက်သွားပြီး အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီ၏ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများက ကားအတွင်းရှိ ဝမ်ချင်းလင်ဆီသို့ ဦးတည် တိုက်ခိုက်လာသည်။ ဝမ်ချင်းလင်က အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ချိုးပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်—
"သူ့ကို မနာကျင်စေနဲ့!" မီယန် က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ တားလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင် တုံ့သွားပြီး၊ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားသည်။ သူမကို သတ်ရန်လည်း နည်းလမ်းမရှိ၊ ပုန်းစရာလည်း မရှိတော့သဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်မှာ ဘရိတ်ကို တက်နင်းလိုက်ရပြီး အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီမှာ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။
နောက်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်လာနေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကို လျစ်လျူရှုကာ မီယန် က ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းပြီး အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီ့ဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။
အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီက မြေပြင်မှ ထရပ်ကာ ဟိန်းဟောက်လျက် နောက်တစ်ကြိမ် ခုန်ဝင်လာသည်။ ဝမ်ချင်းလင်က မီယန် ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
မီယန် က အော်ပြောလိုက်သည်၊ "နည်းနည်းလောက် နူးနူးညံ့ညံ့ လုပ်ပါဦး၊ အဖေရာ!"
ဝမ်ချင်းလင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ဇွန်ဘီတွေကို ဘယ်လို နူးနူးညံ့ညံ့ ဆက်ဆံရမလဲဆိုတာ ငါ့ကို သင်ပေးစမ်းပါ။"
သူလည်း နူးနူးညံ့ညံ့ ဆက်ဆံချင်သည်ပေါ့။ သို့သော် ရွံစရာ ရုပ်အလောင်း အနံ့အသက်ဆိုးကြီး တစ်ကိုယ်လုံးစွဲနေပြီး အနားမပေးဘဲ တိုက်ခိုက်နေသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နူးနူးညံ့ညံ့ လုပ်နိုင်မည်နည်း။
ဘာမှမသိ၊ မဆင်ခြင်တတ်တော့သော အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခုန်လာပြန်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူမကို တချက်ပြန်ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
မီယန် ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ *ဒီကောင်မက ငါ့အမေ ဖြစ်နေနိုင်တယ်!*
ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းစက်များ (ဒေါသမျဉ်းများ) ပြည့်သွားသည်။ *ဒီလိုနဲ့တောင် မင်းက မှတ်မိတာပေါ့လေ။ မိသားစု ခွဲခြားဖို့ စိတ်နဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးနေတာလား။*
မီယန် က နီးကပ်လာဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "သူ့လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတဲ့ လက်စွဲတော်၊ အဲဒီ ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ နှလုံးပုံသဏ္ဌာန် ဆွဲသီးလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ၁၈ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့မှာ အဖေ သီးသန့်လုပ်ပေးထားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဝင်တိုင်းမှာ တစ်ခုစီရှိကြပြီး အဲဒီ ဆွဲသီးထဲမှာ မိသားစု ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါပါတယ်။"
မီယန် က သူ့လည်ပင်းမှ အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီ၏ လည်ပင်းရှိ အရာနှင့် ဆင်တူသော ဆွဲကြိုးကို ဆွဲထုတ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီ၏ ဆွဲကြိုးမှာ မည်းနက်နေသော သွေးကွက်များနှင့် ပုပ်ပွနေသော အသားစများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ဆွဲသီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုသာ မှတ်မိနိုင်သဖြင့် တူသည်ဟု ဆိုရန် ခက်ခဲပေသည်။ အမှန်တော့ နှလုံးပုံဆွဲသီးများက အလွန်ပင် ရိုးအလွန်းလှသည်။
ဝမ်ချင်းလင်မှာ အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီ့ကို ကန်ရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်စဉ် ရပ်သွားခဲ့သည်။ မိမိ၏ သားရှေ့တွင် မိမိ၏ (ဇနီးဖြစ်လာနိုင်သည့်) ဇွန်ဘီကို ကန်ပစ်ရန်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မသင့်တော်ဟု ခံစားရသောကြောင့်တည်း။ သူသည် သစ်သားတိုင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အမျိုးသမီး ဇွန်ဘီ၏ လက်သည်းများကို ထိုသစ်သားတိုင်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သည်။
မီယန် က ငိုလိုက်ရမလား၊ ရယ်လိုက်ရမလား မသိတော့ပေ။ "ကျွန်တော်ရော၊ အမေရော အဖေ့ရဲ့ အလှအပအမြင်ကို မုန်းကြလို့ တစ်ခါမှ မဝတ်ခဲ့ကြဘူး။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပြီးတော့ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးရတဲ့အချိန်မှ ဒီဆွဲကြိုးကို ဝတ်ခဲ့တာပါ။ ဘယ်လိုမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဘယ်လိုမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး အမေကလည်း ဒါကို ဝတ်ထားလိမ့်မယ်လို့လေ။"
ဝမ်ချင်းလင်: —
ဝမ်ချင်းလင်: "မင်းအမေ တစ်ယောက်တည်း ဝတ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ အဖေကလည်း ဝတ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။"
ဟောက်!
မီယန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုးပြေးလာသော အမျိုးသမီးမဟုတ်ဘဲ အဖိုဇွန်ဘီတစ်ကောင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မိသွားပြီး ၎င်း၏ လည်ပင်းတွင်လည်း ထိုဆွဲကြိုးကြီး လွှဲယမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ *ဒါ သူသိနေကျ ရင်းနှီးပြီးသား ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ ဆွဲကြိုးကြီး မဟုတ်ဘူးလား။*
မြေပြင်မှ နွယ်ပင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရူးသွပ်နေသော ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို တုပ်နှောင်ကာ ၎င်းတို့အား စည်းကမ်းသင်ခန်းစာ ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ စိတ်စွမ်းအင် လွှမ်းခြုံသွားကာ ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီ ထိန်းချုပ်ထားသော ဇွန်ဘီအုပ်ကို ချော့မော့ ငြိမ်သက်သွားစေသည်။
မီယန် က သူ၏ ဖြတ်ထားသော လက်တိုဖြင့် အဖိုနှင့် အမ ဇွန်ဘီတို့၏ လည်ပင်းများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ အမှန်တကယ်ပင် အတွင်းဘက်တွင် အလွန်ရိုးအလွန်းသော မိသားစု ဓာတ်ပုံများ မြှုပ်နှံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မီယန် က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း မျက်ရည်များက ရွှဲနစ်ကျလာသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ မိဘတွေက အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ၊ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။"
မီယန် က ပြန်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော့်ကို ဝမ်းသာမျက်ရည် ကျအောင် လုပ်တာက ခင်ဗျား မဟုတ်ဘူးလား။"
ဝမ်ချင်းလင်သည် ကားဆီသို့ ပြန်သွားကာ သူယူလာသော ကျောပိုးအိတ်ကို ယူထုတ်ပြီး သွေးပင်စည်ပန်း နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။
နေရာလွတ် အိတ်ကြီး ရှိနေတာကြောင့် ကျောပိုးအိတ် ထပ်လွယ်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ တွေးမိခဲ့တာကို ပြန်တွေးမိလျှင် ရင်နာစရာပင်။ သို့သော် သွေးပင်စည်ပန်း က ဂိုဒေါင်နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်၍မရကြောင်း ပေါ်ထွက်လာစဥ်ကတည်းက သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ဆက်လက် သယ်ဆောင်လာရဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သွေးပင်စည်ပန်း မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာအားလုံးကိုတော့ နေရာလွတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။
မီယန် က သွေးပင်စည်ပန်း ကို ကိုင်ကာ ဝါးစားနေကြသော ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း လုံးဝ အံ့သြမှင်သက်နေမိသည်။ "ဒါ ဘာကြီးလဲ။"
ဝမ်ချင်းလင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ မိဘတွေကို လူသားတွေ ဖြစ်လာအောင် ပြောင်းလဲပေးမယ့် အရာလေ။"
မီယန် က ပြောသည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားက ဒါဆေးရည်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"
သူက မျက်စိကန်းနေသူ မဟုတ်ပေ။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ဒါက ဆေးရည်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူပေ။
ဝမ်ချင်းလင်က တည်ကြည်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ မိဘတွေက ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီနဲ့ တတိယအဆင့် ပြောင်းလဲထားတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ ဖြစ်နေတာကို ထည့်တွက်ပြီး ပိုပြီးစွမ်းအားထက်မြက်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ငါ ပေးလိုက်တာပါ။ လူသားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးရင်တောင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ဆက်လက်ရှိနေဦးမှာဖြစ်ပြီး ပိုလို့တောင် သန်မာလာပါလိမ့်မယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်က ၎င်းတို့ကို ထိခိုက်နစ်နာစေမည် မဟုတ်ကြောင်း မီယန် သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် ဤမျှအထိ အလူးအလဲ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူက အံ့သြနေရုံသာဖြစ်ပြီး ဝမ်ချင်းလင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များ မှားယွင်းသွားကာ လူကိုခွေးမှတ်ပြီး ဆေးရည်ကို ဘောလုံးအထင်နှင့် ပေးမိလေပြီလောဟု တွေးမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်၏ အပြုအမူများမှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ကတော့ ကောင်းမွန်နေဆဲပင်။
မီယန် က သူ၏ ဇွန်ဘီမိဘနှစ်ပါး ပုံစံမပေါ်တော့သော ဇွန်ဘီအသွင်မှ ရင်းနှီးသော မျက်နှာသွင်ပြင်များဆီသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလာသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
မီယန် မှာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ အလွန်တရာမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုကြွေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မိသားစုလိုက် အတူတကွ ငိုကြွေးခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က အနည်းငယ် ခပ်ခွာခွာသို့ သွားလိုက်ကာ ၎င်းတို့ မိသားစု အမောဖြေရန် အချိန်အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်နှင့် ဒါပိုင်တို့သည် ၎င်းတို့၏ အသားရိက္ခာကို စားသုံးနေကြသည်။ တစ်ယောက်တစ်ကိုက်စီဖြင့် မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့ ယူလာခဲ့သော အခြောက်ခံအသားများ အကုန်ကုန်သွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် မိသားစုသုံးယောက်လည်း နောက်ဆုံး၌ ငြိမ်ကျသွားကြတော့သည်။
မီရှန်လင်သည် သူ၏ သားဖြစ်သူနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ ဝမ်ချင်းလင်ထံသို့ ကျေးဇူးတင်ရန် လာခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ၎င်းတို့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မီရှန်လင်မှာ စီအို (CEO) တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လျှင်တောင် သူက ဇွန်ဘီကမ္ဘာ၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်နေဆဲ မဟုတ်ပါလော။
မီယန် ၏ အမေမှာလည်း စီအိုတစ်ဦးပင် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်း ခေါင်းဆောင်ဇွန်ဘီ ဖြစ်လာသောအခါ သူမကလည်း တတိယအဆင့် ပြောင်းလဲထားသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်လာကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နောက်ကို လိုက်ပါလျက် မည်သည့်အချိန်မဆို ရှေ့တန်းသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ဝင်ရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။
*မစ္စတာနှင့် မစ္စမီတို့ စုံတွဲကတော့ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပါပေ။*
ဝမ်ချင်းလင်က ပြောလိုက်သည်၊ "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ယဉ်ကျေးမြို့တော်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းချပြီးသား ဖြစ်သွားပြီလေ။ အခုကစပြီး မစ္စတာမီ က မြောက်ပိုင်းဇွန်ဘီတွေရဲ့ တပ်မှူးအနေနဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်မယ်၊ ပြီးတော့ မစ္စမီ က မြောက်ပိုင်းမြို့တော်ရဲ့ အရှင်သခင်အနေနဲ့ တာဝန်ယူလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါ အဆင်ပြေလား။"
မီရှန်လင်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ပြီး၊ "ပြဿနာမရှိပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
ရှိသမျှအရာအားလုံးက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်နေပြီးသားမှတော့ ဘာပြဿနာများ ရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။
ဝမ်ချင်းလင်က မစ္စမီ၏ အထောက်အထားကို အတိအကျ မသိရသေးသော်လည်း သူမ၏ ပင်ကိုစရိုက်အရ သာမန်လူတစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပေ။
မစ္စမီအနေဖြင့် မြောက်ပိုင်းမြို့တော်၏ အရှင်သခင်ဆိုသည့် လေးလံသော တာဝန်ကြီးကို မထမ်းဆောင်နိုင်လျှင်တောင် ဇွန်ဘီတပ်မှူး ဖြစ်သည့် မစ္စတာမီ ရှိနေသေးသည်ပင်။ မည်သို့ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့၏ မိသားစုကိစ္စသာ ဖြစ်သဖြင့် အချင်းချင်း ကူညီပံ့ပိုးသွားကြရပေမည်။
ဝမ်ချင်းလင်က မီယန် ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ "မင်းအမေက အရင်က ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ။"
မီယန် က တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်အမေက မြောက်ပိုင်းမြို့တော်ရဲ့ အရှင်သခင် ရာထူးကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်က ဘြူတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။
မီယန် က တိုးတိုးချင်း ဆက်ပြောသည်၊ "သူက ကျွန်တော်တို့ ပြည်နယ်ရဲ့ အမျိုးသမီးများအဖွဲ့ချုပ် ဥက္ကဋ္ဌ မကျียวမေ့ရှန် ပါပဲ။ အတော်လေး စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းတဲ့သူပါ။ ယဉ်ကျေးမြို့တော်ရဲ့ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက ကျွန်တော့်အမေရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ်မှာ တောင် မှီခိုနေရဦးမှာပါ။"
ဝမ်ချင်းလင်: —
အမှန်တကယ်ပင် သူ လူမှားပြီး ရွေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
မထွက်ခွာမီတွင် ဝမ်ချင်းလင်က မီရှန်လင်အား ဤဇွန်ဘီများကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် မည်သည့်နေရာကို ရည်မှန်းထားသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
မီရှန်လင်မှာ အနည်းငယ် ဝေေဝဝါးဝါး ဖြစ်နေပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြနိုင်ပေ။ ထိုဘက်သို့ သူ့အား ဆွဲဆောင်နေသည့် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်ဟု ခံစားရုံသာ ခံစားနေရပြီး မသိစိတ်က အညံ့ခံကာ လိုက်ပါသွားလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်တွေ တွေဝေနေရင်းဖြင့်ပင် ဇွန်ဘီတပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ထိုနေရာတွင် ခိုလှုံရန် လာခဲ့ခြင်းတတည်း။
ဝမ်ချင်းလင်က ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါ ၎င်းတို့တွင် လူလေးဦး ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး မီယန် တစ်ဦးတည်းသာ အစစ်အမှန် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်တော့သည်။ မီယန် ၏ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့မှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မီယန် လည်း ဆက်လက် ခန့်မှန်းနေတော့ဘဲ ဝမ်ချင်းလင်ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား... တကယ်တော့ လူသား မဟုတ်ဘူးမလား။"
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး စော်ကားနေတယ်လို့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာနဲ့ကို သံသယဖြစ်မိတယ်။"
မီယန် ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ "ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဇွန်ဘီတွေက ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုကြတယ်။ ခင်ဗျား ခဏထွက်သွားတဲ့အချိန်ကျမှ ဇွန်ဘီတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝင်တိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ဇွန်ဘီတွေအပေါ် ခင်ဗျားရဲ့ သဘောထားက လူသားတွေ ရှိသင့်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး လုံးဝ မရှိဘူး။"
"ငါက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပဲ။" ဝမ်ချင်းလင်က လွန်စွာ ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။
မီယန် ၏ ကျောင်းသားမျက်လုံးများ တုန်ရီသွားပြီး အသံများ တိမ်ဝင်သွားကာ၊ "ဘ... ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ။"
ဝမ်ချင်းလင် ခဏမျှ တွေးလိုက်သည်။ "ဖြစ်တာ တော်တော်ကြာပြီ။"
သူ့မျက်လုံးများ ရဲတက်လာပြီး မီယန် မှာ မျက်ရည်များကို မနည်း ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ "အဲ့ဒီတုန်းက ချုံခိုတိုက်ခံရလို့လား။"
ဝမ်ချင်းလင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း ဟုတ်တယ်။"
လော့ဖုန်းကျောက် က ဝမ်ချင်းလင်၏ အခြေအနေ၊ ချုံခိုတိုက်ခံရသည့် ကိစ္စနှင့် တောင်ပိုင်းမြို့တော်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာများကို မီယန် အား အတော်များများ ပြောပြထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရပေသည်။ မဟုတ်လျှင် မီယန် သိရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။
မီယန် က အသံတိမ်ဝင်လျက် မေးလိုက်သည်၊ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။"
"ငါ ဗီဇပြောင်းသွားတာလေ။" ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ဦးခေါင်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်ပြလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်ရတာ အတော်ကောင်းပါတယ်။ ဇွန်ဘီတွေကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ ဇွန်ဘီတွေကပဲ ငါတို့ကို ကြောက်ရတယ်။ ဒါ့အပြင် ငါက သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲလေ။ လူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဇွန်ဘီပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်။"
မီယန် မှာ သူ၏ ရဲတင်းလှသော စကားကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ခင်ဗျားတော့ တော်တော် မာန်တက်နေပါလား။"
ဝမ်ချင်းလင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ မာန်တက်နေသလား၊ မတက်ဘူးလားဆိုတာ မင်း မပြောပြနဲ့တော့။"
မီယန် က ငိုလိုက်ရမလား၊ ရယ်လိုက်ရမလား မသိတော့ပေ။ "မာန်တက်တယ်၊ တကယ့်ကို မာန်တက်တာပဲ။"
မီယန် က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ချင်းလင်ကို ဖက်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခင်ဗျား လူပဲဖြစ်ဖြစ် ခွေးပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အထင်သေး ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ဝမ်ချင်းလင်: —
မင်းက ဒီလောက်တောင် အလွန်အကျွံ ငိုကြွေးနေတာဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့မယ်။
မီယန် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် လူတစ်ဦးနှင့် ဇွန်ဘီသုံးကောင်ပါဝင်သော ထိုအဖွဲ့သည် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ မူလနေရာသို့ ပြန်မသွားဘဲ မကျียวမေ့ရှန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ သုတေသနဌာနဆီသို့ ဦးတည်သွားကြကာ ထိုနေရာမှ သုတေသီအားလုံးကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဖြစ်သည်။
သုတေသီများကို မည်သို့ ခွဲခြားရမည်နည်းဟူမူ ဝမ်ချင်းလင်က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး ခွဲခြားနေစရာ မလိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သုတေသန ဝတ်စုံဝတ်ထားသူ မှန်သမျှကိုသာ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ပိုက်ကွန်ကျယ်ကျယ် လွှမ်းလိုက်ပါက ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ငါးကြီးများကို သေချာပေါက် ဖမ်းမိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
သူတို့ ထွက်ခွာစဥ်ကတည်းက ဝမ်ချင်းလင်သည် သိသိသာသာ များပြားလှသော ဆေးရည်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ နေရာလွတ် အိတ်ကြီး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ လိုချင်သလောက် ပမာဏကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်သည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ဇွန်ဘီသုတေသီများကို ပြောင်းလဲခြင်းဆေးရည် တိုက်ကျွေးလိုက်ရာ ၎င်းတို့ သတိရလာပြီး လူသားသစ်များ ဖြစ်လာသောအခါ ထိုသူတို့ထဲမှ အရည်အချင်းရှိသူ အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ထွက်ဆိုချက်များမှတစ်ဆင့် ဝမ်ချင်းလင် လိုအပ်နေသော သုတေသီများ ရှိသည့် သုတေသနဌာနများနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့ပြီး အဖွဲ့သည် ဆက်လက်၍ ရှာဖွေမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
ဤကဲ့သို့ဖြင့် လောဘကြီးသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြိုးတစ်မျှင်နှင့် တစ်မျှင် ဆက်စပ်သွားကာ၊ အဆုံးမရှိသော ကြိုးများစွာဖြင့် များပြားလှသော အရာများကို ချိတ်ဆက်မိသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်းလင်သည် ဇွန်ဘီသုတေသီအားလုံးကို ပစ်မှတ်ထားကာ လမ်းခရီးတွင် ပိတ်မိနေသော ဇွန်ဘီသုတေသီ အားလုံးကို ယဉ်ကျေးမြို့တော်သို့ အရောက်ခေါ်ဆောင်လာရန် အပြတ်အသတ် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။
မူလက လူနှစ်ဦးသာ ရှိရာမှ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်မူ ကြီးမားလှသော အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။
ရှောက်ဟန့် က ဝမ်ချင်းလင်အတွက် အရည်အချင်းရှိသော သုတေသီများကို ရှာဖွေပေးရန် အမြဲတမ်း စဉ်းစားပေးနေခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူက ဗဟိုမဟာမြို့တော် တွင် ဆက်လက် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်ကမူ ဤကိစ္စကို သူကိုယ်တိုင် အပြီးသတ် ဖြေရှင်းပြီးစီးခဲ့ကာ အလွန်တရာ ပြည့်စုံလင်လင်ပင် ပြီးမြောက်ခဲ့လေပြီ။ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ သုတေသီများကို သူ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤသို့သော နည်းလမ်းဖြင့်သာ သုတေသန လုပ်ငန်းစဥ်များ ပိုမိုမြန်ဆန်လာမည်ဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးမြို့တော်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုလည်း ပိုမို လျင်မြန်လာနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ အလုပ်များနေမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှောက်ဟန့် လည်း အေးအေးလူလူ ရှိနေသည် မဟုတ်ပေ။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ ပြန်ရောက်လာကတည်းက ရှောက်ဟန့် သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို မြို့မှထွက်ခွာရန် စည်းရုံးရေးဆင်းသည့် အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်နေခဲ့ပြီး မြို့မှထွက်ခွာခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ရှင်းပြပေးနေခဲ့သည်။ သူက လေပေါက်လေထွက် ကောင်းမွန်စွာဖြင့် စည်းရုံးပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ ထွက်ခွာရန် ဆန္ဒမရှိကြသေးသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ၏ စည်းရုံးရေးလုပ်ငန်းများကို မပြီးဆုံးသေးမီမှာပင် ဗိုင်းရပ်စ် သုတေသနဌာနတွင် နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည် — ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် တိုက်ဖျက်ရေး ပဋိပစ္စည်းများ ပါဝင်သည့် သွေးနမူနာများ ခိုးယူခံလိုက်ရလေပြီ။