သွေးသရဲကြီးမှာ ထိုနေရာ၌ ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာနေရှာသော်လည်း ယခုထက်ထိတော့ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားဆဲပင်။
ယွမ်ချန်မှာ လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သွေးသရဲကြီးကဲ့သို့သော အသက်စွမ်းအင်မျိုး မပိုင်ဆိုင်ပေ။ သူ၏ ဒဏ်ရာများနှင့်အတူ သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အလွန်ဆုံး ဆက်ခံနိုင်မည်ကို စောင့်ကြည့်ရပေမည်။
ဝမ်ချူယင်သည် သွေးသရဲကြီးကို သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စကင်ဖတ်စစ်ဆေးကာ သတိပြန်ဝင်လာစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဝမ်းကွဲတော်စပ်သူ ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်ကို မြင်ရ၍ ကနဦးတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော သွေးသရဲကြီးမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်များကို ပြန်ပြောင်းသတိရသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် ညှိုးကျသွားတော့သည်။ သူသာလျှင် ဝမ်းကွဲတော်စပ်သူနှင့်အတူ ထွက်ပြေးခဲ့သင့်သည်ဟု သူတွေးမိ၏။ မဟုတ်ပါက ဝမ်ချူယင်က သူ့ကို အသေအချာ ခွဲစိတ်စစ်ဆေးလိမ့်မည်မှာ သေချာပေသည်။
ဝမ်ချူယင်သည် ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ကာ စိတ်ကြိုးစားခံထားရသော နောက်လိုက်များ ဉာဏ်ပွင့်လင်းလာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထದနောက်တွင် သူသည် စကားများနေကြသည့် လင်မယားနှစ်ဦး ကွာရှင်းသွားကြပြီလားဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုရန် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။
သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် တစ်ချက်စစ်ဆေးလိုက်သည်နှင့် အရာရာတိုင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။ ချန်ဗိုးဟេងနှင့် ဝမ်ချူ တို့မှာ အမြဲတမ်း စကားများနေရသဖြင့် စိတ်ရောလူပါ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ဗိုးဟេងမှာ ဝမ်ချူယင်ကို ဧည့်ခံရန် အချိန်မရှိချေ။ သူ၏ဇနီးသည်ကို ချော့မြူသိမ်းသွင်းရန်က ပို၍အရေးကြီးနေသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်းက အလွန်တရာ မတရားခံခဲ့ရပြီး သူသာ သူမကို မချော့မြူခဲ့ပါက သူ လူပျိုကြီးပြန်ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ ရှိနေပေသည်။
ဝမ်ချူယင်လည်း ၎င်းတို့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘဲ လုဖုန်းကျွယ်နှင့် မီယန် တို့ကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဝမ်ချူယင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လုဖုန်းကျွယ်နှင့် လုကျိတို့မှာ မီယန် နေထိုင်ရန် အခန်းငယ်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ရေးအတွက် ရှိရင်းစွဲအခခန်းများကို ပိုင်းခြားရန် သစ်သားပြားများကို သံဖြင့်ရိုက်ကပ်နေကြသည်။
အဆိပ်ပြေဆေးများနှင့် ကာကွယ်ဆေးများအကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားကတည်းက အသက်ဆက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ခိုလှုံရာလာရောက်ရှာဖွေကြသဖြင့် အိမ်ရာရှားပါးမှုပြဿနာကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
လုကျိကမူ လူတစ်ဦးတည်းနေ တိုက်ခန်းငယ်တစ်ခုကို သူပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းကပင် အလွန် ကံကောင်းထောက်မသည်ဟု ယူဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လုဖုန်းကျွယ်နှင့် မီယန် တို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာကြသောအခါ လုကျိသည် ချန်ဗိုးဟេងကို ထပ်မံ၍ မနှောင့်ယှက်လိုတော့ဘဲ သူဘာသာသူ အဖြေရှာရန် ကြိုးစားရတော့သည်။
ချန်ဗိုးဟេងက လုဖုန်းကျွယ်နှင့် ဝမ်ချူယင်တို့တွင် ရင်းနှီးနက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ၏သဘောထားမှာ အခြားသူများထက် ကွာခြားနေသည်မှာ သဘာဝပင်။ သူသည် လုဖုန်းကျွယ်အတွက် သီးသန့်အိမ်တစ်လုံး ခွဲဝေပေးလိုသော်လည်း လုဖုန်းကျွယ်ကိုယ်တိုင်က ငြင်းပန်ခဲ့သည်။ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း အိမ်ရာနေရာ ကျပ်တည်းနေပြီး သူ ချန်ဗိုးဟេងကို ထပ်မံမနှောင့်ယှက်လိုပေ။ နေထိုင်စရာနေရာ ရှိသမျှကာလပတ်လုံး သူ အဆင်ပြေပြီး ရွေးချယ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။
လုကျိက ထိုကလေးနှစ်ဦး အခက်အခဲဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူ၏တိုက်ခန်းကို ၎င်းတို့အား နေထိုင်ရန် ပေးအပ်လိုခဲ့သည်။ သူက မည်သည့်နေရာတွင်မဆို နေနိုင်သည်၊ စင်္ကြံလမ်းတွင်ပင် ဖြစ်စေကာမူ အဆင်ပြေသည်။ မြို့ထဲသို့ပင် ဝင်ခွင့်မရဘဲ တောတောင်များထဲတွင် အိပ်စက်ရသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စင်္ကြံလမ်းတွင် နေခွင့်ရခြင်းကပင် ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် လုဖုန်းကျွယ်နှင့် မီယန် တို့မှာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် တိုက်ခန်းကို စွန့်လွှတ်ပေးလိုသည့် လုကျိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်မခံကြဘဲ အိမ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် အကြံအစည်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ကြသည်။ ခြေချစရာ နေရာတစ်ခုရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး အနည်းငယ်ကျဉ်းကျပ်ခြင်းက ပြဿနာမရှိပေ။
ဝမ်ချူယင် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူသုံးဦးစလုံး အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။
လုကျိသည် ဝမ်ချူယင်ကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ရှိနေပြီး သူ၏ကျေးဇူးတင်မှုကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။ သူသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ၏ ခါးသီးမှုများကို ခံရပ်ခဲ့ရပြီး ဒုက္ခအမျိုးမျိုးနှင့် လူမျိုးစုံကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည့် သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချူယင်နှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်မှစ၍ သူ၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကဏ္ဍတိုင်းတွင် ဂရုစိုက်ခံရပြီး လုပ်သမျှအရာရာတိုင်းတွင်လည်း အစစအရာရာ စောင့်ရှောက်ခံခဲ့ရသည်။ အလုပ်များလှသည့် ချန်ဗိုးဟេងကဲ့သို့သော သူပင်လျှင် သူ့ထံသို့ မကြာခဏ လာရောက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ဝမ်ချူယင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။
စကားလုံးများက သူ၏ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်ဟု ခံစားရသည်။ ရိုးရှင်းသော ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းတလေမျှဖြင့် မလုံလောက်နိုင်ပေ။
လုဖုန်းကျွယ်က သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်သလို သူ့တွင်လည်း ကျေးဇူးတင်စိတ်များစွာ ရှိနေသည်။ သူက “နောင်မှာ ခင်ဗျားမှာ ဘာအမိန့်ပေးစရာတွေပဲ ရှိရှိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောပါ။ ကျနော့်အဖေရော ကျနော်ရော နှစ်ယောက်စလုံးက ခင်ဗျားကို အသက်ကျေးဇူးတင်နေရတာပါ။ ကျနော်တို့နဲ့တော့ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ပြောလေသည်။
ဝမ်ချူယင်က “တကယ်ပဲ၊ ငါ့မှာ လူနှစ်ယောက်စလုံးကို အပ်နှံစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေတယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
လုဖုန်းကျွယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက အလုပ်များရမှာ သို့မဟုတ် ပင်ပန်းရမှာကို မကြောက်ပေ။ သူကြောက်သည်မှာ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေရခြင်းပင်။ “ဘာကိစ္စလဲဗျ”
ဝမ်ချူယင်က “ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အခု လက်ရှိမှာ အဲဒီနေရာက ရှုပ်ပွနေတယ်။ မင်းနဲ့ မစ္စတာလုတို့ အဲဒီကို အရင်သွားကြပါ။ ငါ လူတွေလွှတ်ပြီး ကူညီခိုင်းမယ်။ အုပ်ချုပ်မှု အောင်မြင်ရေးက မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်။ မင်းတို့သာ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင် နောင်ကျရင် ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းက မင်းတို့ပိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဟု ပြောဆိုသည်။
ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လုဖုန်းကျွယ်လည်း အများကြီး သင်ယူခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းနှင့် ရှုခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းတို့မှာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ လက်အောက်ခံများ ဖြစ်ကြပြီး ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းမှာလည်း ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိနေသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုပေ။ သို့သော် ဝမ်ချူယင်မှာ မထွက်ခွာမီက ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းကို တည်ဆောက်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူပြန်လာချိန်တွင် အခြေစိုက်စခန်းမှာ အခြားသူတစ်ဦးဦး၏ တည်ဆောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးသားဖြစ်ကာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကလည်း မျက်ကွယ်ပြုထားမည် မဟုတ်ပေ။
ယွဲ့ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းကို ဝမ်ချူယင်က ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ပြန်သိမ်းယူကာ သူတို့အား စီမံခန့်ခွဲရန် အပ်နှံလိမ့်မည်ဟု လုဖုန်းကျွယ် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ ခံစားချက်များကို ထိုအချိန်တွင် မဖော်ပြတတ်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
ထိုစဉ်က လုဖုန်းကျွယ်ရော ဝမ်ချူယင်ပါ တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်း ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လိုစိတ်မရှိကြဟူ၍ လုထျန်ကျင်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အရာရာကို အလွန်အမင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန်မှာ မယုံနိုင်စရာ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား၊ သို့မဟုတ် အာဏာနှင့် သြဇာအရှိန်အဝါ တစ်ခုခုရှိရန် လိုအပ်ကြောင်း လုဖုန်းကျွယ် နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့မှသာ အခြားသူများက မိမိအား အနိုင်ကျင့် ဖိနှိပ်ဝံ့မည်မဟုတ်ဘဲ မိမိဂရုစိုက်ရမည့်သူများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် အရည်အချင်းလည်း ရှိလာမည် ဖြစ်ပေသည်။
လုဖုန်းကျွယ်က မငြင်းပယ်ဘဲ လေးလေးနက်နက်ဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။
မီယန် က ဝမ်ချူယင်၏ ပခုံးကိုဖက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် “ငါ့အတွက် အခန်းပြင်ဆင်ပေးစရာ မလိုဘူးလို့ ပြောသားပဲ။ ငါ့မှာ ညီအစ်ကိုတွေ ရှိတယ်။ ငါ့အစ်ကိုက ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ သခင်ပဲ။ အဲဒီလို ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ ငါ့ကို နေစရာနေရာလေး တစ်ခုတော့ ပေးနိုင်မှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချူယင်က တစ်စုံတစ်ရာ မတွေဝေဘဲ သူ၏စကားများကို ချက်ချင်းပင် ချေပပစ်လိုက်သည်၊ “မင်းလိုလူမျိုးက ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ လမ်းပေါ်အိပ်ဖို့ပဲ သင့်တော်တယ်။ အိမ်ရာနေရာအတွက် ဘာတွေများ လိုချင်သေးလို့လဲ”
မီယန် မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး “မတွေ့ရတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံတာလား” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချူယင်က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ကာ “မင်း လွဲကုန်ပြီ။ ဧရာမမြို့ကြီးကနေ အချိန်နဲ့ အင်အားတွေအများကြီး အကုန်ခံပြီး မင်းကို ငါ ဘာပြန်ခေါ်လာပေးခဲ့လဲ” ဟု ဆိုသည်။
မီယန် က သူ့ကိုယ်သူ ဖက်တွယ်ထားကာ ကာကွယ်လိုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း “ပြောပြရဦးမယ်၊ ငါက ကျွမ်းကျင်မှုကို ရောင်းတာ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရောင်းတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချူယင် ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးလိုက်သည်၊ “မင်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှုလည်း မရှိဘူး၊ ကိုယ်ခန္ဓာလည်း မရှိဘူး။ ‘ရောင်းတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အလွဲသုံးစားမလုပ်နဲ့”
မီယန် ၏ မျက်နှာမှာ ငါးသေကဲ့သို့ ငေးစိုက်နေတော့သည်။ “ငါ့ရင်ထဲမှာ အနာတရတွေ အများကြီးနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိခိုက်သွားရပြီ”
ဝမ်ချူယင်က အေးစက်စက်ဖြင့် “မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးက စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ ဖခင်တစ်ဦး ရှိနေတာပဲ” ဟု ပြောသည်။
မီယန် မှာ ရုတ်တရက် တက်ကြွလာကာ “ငါ့အဖေကို စိတ်ဝင်စားလို့လား” ဟု ဆို၏။
ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေကြသော လုကျိနှင့် လုဖုန်းကျွယ်တို့မှာ—
မီယန် က “ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါ့အမေက သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါပြောပြမယ်၊ ငါ့အဖေက စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတယ်လို့ ပြောတာထက်စာရင် ငါ့အမေက ရက်စက်တယ်လို့ ပြောတာက ပိုမှန်လိမ့်မယ်။ သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ ငါ့အဖေက ငါ့အမေရဲ့ လက်သည်းပေါ်ကနေ တစ်ခါမှ လွတ်မြောက်ဖူးတာ မရှိဘူး” ဟု ဆက်ပြောသည်။
ဝမ်ချူယင် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးမှ “ဒါဆိုရင် နှစ်ယောက်စလုံးကိုပါ ငါ ခေါ်သွားမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မီယန် က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “ခင်ဗျား လူသားစစ်စစ် ဟုတ်သေးရဲ့လား။ ကျနော့်မိဘတွေကိုတောင် ချမ်းသာမပေးဘူးပေါ့လော။”
ဝမ်ချူယင်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ မီယန် ၏ ကော်လံစကို ဆွဲကိုင်၍ အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားရင်း “မင်းရဲ့မိဘတွေကို သွားရှာကြစို့” ဟု ပြောလေတော့သည်။
မီယန် က ချက်ချင်းပင် ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ကာ အမြီးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တခါခါဖြင့် “ကောင်းပြီလေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကျီယုံ က ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ ကိစ္စရပ်များကို ကျီယုံ နှင့် အခြားသူများထံ ဆက်လက်အပ်နှံခဲ့ပြီးနောက် မီယန် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူ၏ ဇာတိမိဘများကို ရှာဖွေသည့် ခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။
မီယန် ၏ လက်များမှာ အပြည့်အဝ ပြန်ပေါက်လာခြင်း မရှိသေးသော်လည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်ထက် ပိုသွားပြီဖြစ်ကာ လက်ဖဝါးများ ဖုံးလွှမ်းသွားရန် မဝေးတော့ပေ။
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာ منذကတည်းက ဒါပိုင်ကို မြို့ပြင်တွင်သာ ထားခဲ့ပြီး မြို့စောင့်တိရစ္ဆာန်အဖြစ် တာဝန်ပေးထားခဲ့သည်။ ၎င်းက မြို့ရိုးပေါ်တွင် ပျင်းရိတွဲလောင်း လဲလျောင်းရင်း အပြင်ဘက်ရှိ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်နေတတ်သည်။ ပျင်းလာသည့်အခါမျိုးတွင် သွေးကောင်ရေနှင့် ယွမ်ချန်တို့ကို အိပ်မပျော်စေရန် လက်သီးဖြင့် အသာပုတ် နိုးတတ်သေးသည်။
ဒါပိုင်က ကျီယုံ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကားမိုးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် တက်ထိုင်လိုက်ပြီး အတူတူ လိုက်ပါသွားလိုကြောင်း ပြသသည်။
ကားမိုးမှာ မီယန် ၏ မိဘများအတွက် နေရာဖြစ်နိုင်သဖြင့် ကျီယုံက ၎င်းအား ခေါ်သွားလိုခြင်း မရှိပေ။ ဒါပိုင်သာ နေရာယူထားလျှင် သူတို့ ဘယ်မှာထိုင်ကြမည်နည်း။
မီယန်-
မီယန် က “ကျနော့်မိဘတွေက ကုမ္ပဏီအုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ဇနီးတွေလေ၊ ဒါကြောင့် ကားထဲမှာ ထိုင်ခွင့်ရှိသင့်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျီယုံက “အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဇနီး ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမြတ်ပါစေ၊ အခုတော့ သူတို့အားလုံးက ဇမ်ဘီတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
မီယန်-
မီယန် က ဖင်တိုဖင်စနှင့် “ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျနော့်မိဘတွေ ကားထဲမှာကို ထိုင်ရမယ်” ဟု ဆက်လုပ်နေသည်။
ကျီယုံက မီယန် ၏ လက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ပြန်လာတဲ့အခါ မင်းလက်တွေ အပြည့်အဝ ပြန်ပေါက်နေစေရမယ်။ ငါ့ကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကားသမားအဖြစ် ပြန်လုပ်ပေးဖို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်နဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကုမ္ပဏီအုပ်ချုပ်ရေးမှူး မိဘများ ကားမိုးပေါ်တွင် ထိုင်ရမည့်အရေးကို တားဆီးရန်အတွက် မီယန် က မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒါပိုင်ကိုပါ အတူခေါ်သွားရန် တယူသန် တောင်းဆိုနေတော့သည်။
ကိရိယာတန်ဆာပလာ တောကြောင် ဒါပိုင်ကလည်း သူတို့နှင့်အတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ကျီယုံ က ကားကိုမောင်းနှင်ကာ မီယန် ၏ မိသားစု နေထိုင်ရာ မြို့သို့ ဦးတည်မောင်းလာခဲ့သည်။
မီယန် မှာ အံ့သြသွားရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မကြုံခဲ့ရပေ။ ဇမ်ဘီများက သူတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသည့်တိုင်အောင် ဇမ်ဘီများက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိပေ။
ကျီယုံက ပထမဦးစွာ မီယန် ကို အိမ်သို့ခေါ်သွားပြီး မီယန် ၏ မိဘများ၏ ဓာတ်ပုံများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပုံစံများကို သေချာစွာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီးနောက် ဇမ်ဘီပုံအမြောက်အများထဲမှ အလားတူ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဇမ်ဘီများကို ရှာဖွေရန် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့ ဝင်လာစဉ်က မသတိထားမိခဲ့သော်လည်း စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် တစ်ချက် လှည့်ပတ်စစ်ဆေးလိုက်သည့်အခါ ကျီယုံတစ်ယောက် မြို့တွင်းရှိ ဇမ်ဘီအရေအတွက်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ နည်းပါးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်ကြီး တစ်ခုတွင် ဇမ်ဘီအလွန်အမင်း နည်းပါးနေခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ကျီယုံက “အိမ်မှာပဲနေခဲ့၊ အပြင်မထွက်နဲ့။ ဒါပိုင်က မင်းကို စောင့်နေလိမ့်မယ်။ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။” မီယန် က ကျီယုံ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို အတွေးများစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျီယုံက အဆောက်အအုံ မြင့်တစ်လုံး၏ အမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသည်များကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ဇမ်ဘီများက အုပ်စုလိုက် အုပ်စုလိုက်ဖြင့် မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားနေကြသည်။ သူတို့သွားနေသည့် ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်လျှင် အားလုံးက အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ သွားနေကြခြင်းပင်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း တစစီကွဲနေသော ဇမ်ဘီများက သူတို့၏ ခရီးစဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသဖြင့် အဝေးကြီးအထိ ရှည်လျားသော တန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။
ကျီယုံ-
ဇမ်ဘီညီအစ်ကိုများ စုပေါင်း ရွှေ့ပြောင်းနေကြခြင်းပင်။ ဤဦးနှောက်ဆေး ပက်ကေ့ချ်မှာ အနည်းငယ် အစွမ်းထက်လွန်းနေပုံရသည်။
ကျီယုံသည် မီယန် ၏ ဗီလာသို့ ပြန်လာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် ဒါပိုင်က ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် ဇမ်ဘီများကို ဆွဲဖြဲနေပြီး မီယန် ကမူ ကျီယုံ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ရင်း တံခါးကြားမှနေ၍ သနားကမား ကုပ်ချောင်းချောင်းဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ကျီယုံ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လူသားတို့၏ အနံ့အသက်ကြောင့် စုဝေးရောက်ရှိနေကြသော ဇမ်ဘီအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်ပြေးသွားကြကာ အလွန်မြင့်မားသော ကိုယ်ပိုင်သတိရှိမှုကို ပြသနေကြသည်။
တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်နေသော မီယန် မှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဇမ်ဘီ တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ မကြုံခဲ့ရသော်လည်း ကျီယုံ ထွက်သွားသည်နှင့် သူ ဝန်းရံခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ကျီယုံ၏ အရှိန်အဝါက ဇမ်ဘီများပင် ကြောက်ရွံ့ရလောက်အောင် အလွန်တရာ ကြီးမားပြင်းထန်နေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။
မီယန် က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကာ “ဘာတွေ တွေ့ခဲ့လဲ” ဟု မေးသည်။
ကျီယုံက “မင်းရဲ့မိဘတွေ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားကြပြီ ထင်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
မီယန်-
မီယန် က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် “ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” ဟု မေးသည်။
ကျီယုံက “နောက်ကနေ လိုက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းခွင့် ပေးလိုက်မလားပဲ” ဟု ဆိုသည်။
မီယန် က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလျက် “လိုက်သွားမယ်!” ဟု ပြောသည်။
လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းခွင့်ပေးရအောင် တော်ကြာ သူတို့ရဲ့ ဦးခေါင်းတွေပါ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဆော့ကစားခံနေရလိမ့်မယ်။
ကျန်ရှိနေသေးသော ဇမ်ဘီများကို သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျီယုံသည် လမ်းကြောင်းလွဲကာ လျှောက်သွားနေကြသော ဇမ်ဘီအုပ်ကြီး၏ နောက်သို့ ကားမောင်း၍ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လမ်းတစ်လျှောက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လျက်ဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သည်။
“ငါ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့မိဘတွေကို တွေ့တာနဲ့ မင်းတို့မိသားစု တစ်စုလုံး ငါ့အတွက် အခကြေးငွေမယူဘဲ အလုပ်အကျွေးပြုရမယ်”
မီယန် က တဟားဟား ရယ်မောရင်း “ကောင်းပြီလေ၊ ကျနော် ခင်ဗျားရဲ့ ခြေဆေးခိုင်းတဲ့ ကျွန်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ကျနော့်ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေပဲဟာ” ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “ငါ့မှာ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ သားမျိုး မရှိဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံသည် ဇမ်ဘီအုပ်ကြီး၏ နောက်မှ လိုက်သွားရင်း သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ဇမ်ဘီတစ်ကောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ယခင်က ထုံထိုင်းနေကြသော ဇမ်ဘီများမှာ ခေါင်းလှည့်လာကြပြီး ကျီယုံ၏ လမ်းကြမ်းကားကို ဝန်းရံလာကြသည်။
ကားမိုးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဒါပိုင်က ကြောက်လန့်တကြား အော်မြည်လိုက်ကာ အမွှေးအမျှင် အားလုံး ထောင်သွားတော့သည်။
ဇမ်ဘီတွေ အလွန်တရာ များပြားကျပ်သိပ်နေသည်။ ကြောင်တောင် ကြောက်သွားရပြီပေါ့!
မီယန် လည်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်လာကာ “ဘာတွေဖြစ်တာလဲ။ ဇမ်ဘီတွေ အုံကြွလာတာလား” ဟု မေးသည်။
ကျီယုံ၏ မျက်လုံးများ အမှောင်ဖုံးသွားကာ “အဆင့် (၆) တိုးတက်ပြီးသား ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေတယ်” ဟု ပြောသည်။
မီယန် ၏ အမွှေးများလည်း ထောင်သွားတော့သည်၊ “ကျိန်ဆဲစမ်း! ခေါင်းဆောင်တစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ရင် ပြေးရမယ်လေ! ငါတို့ ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်နေပြီ!”
ကျီယုံသည် အင်ဂျင်နီယာ အပြည့်ဖြင့် အီစီကို နင်းကာ အဝေးတွင် ပုန်းအောင်းနေသော စဉ်းလဲသည့် ခေါင်းဆောင်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“မပြေးနဲ့! ငါ့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ အလောင်းဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး လိုအပ်နေတာ၊ မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်!”
ကျီယုံသည် ကားကိုမောင်းနှင်ကာ လေထုထဲတွင် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ရွေးချယ်ခံထားရသော အလောင်းဗိုလ်ချုပ်၏ နောက်သို့ အပြင်းအထန် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေတော့သည်။
(ကျီယုံနဲ့ မီယန် ရဲ့ အပြန်အလှန် ပြောဆိုလုပ်ကိုင်ပုံလေးတွေကို တကယ် သဘောကျတာပဲ ဟားဟားဟားဟား)