ဝမ်ချင်းလင်သည် ဗဟိုမြို့တော်ဆီသို့ မသွားဘဲ ဆေးခန်း၌ပင် ယွမ်ချန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူ၏ဘေးတွင် အစောင့်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် မရှိပေ။ ဆေးခန်းမှာလည်း လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ဝမ်ချင်းလင်တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်။ ဆိုရလျှင် သူ၌ မောက်မာဝင့်ကြွားခြင်း၊ ဟန်ဆောင်ခမ်းနားခြင်းဟူ၍ လုံးဝ မရှိပေ။
ယွမ်ချန်မှာ ဝမ်ချင်းလင်၏ စွမ်းအားအနက်အရှိုင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ ကောလာဟလများတွင် ကျော်ကြားနေသော ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်သခင်မှာ အသက်ငယ်လွန်းလှပြီး လူအဆက်အဆံပိုင်းတွင် အတွေ့အကြုံနုနယ်ပုံရသည်ဟု ခံစားရသည်။
ယွမ်ချန်က သတိကြီးစွာဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် ဝမ်ချင်းလင် သူ့အား အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ယူတွေ့ဆုံရသည်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
စကားပြောဆိုနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ယွမ်ချန်သည် ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်လုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့အတူပင် ဝမ်ချင်းလင်သည်လည်း စကားပြောသောအခါ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရသည်ကို နှစ်သက်တတ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူ၏ အတွေးနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်နိုင်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ဝမ်ချင်းလင်က “မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲကို ရွဲ့ရှန်းခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ထိန်းချုပ်ခွင့် ပေးလာအောင် ဘယ်လိုစည်းရုံးခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး” ဟု ဆိုသည်။
ယွမ်ချန်က ပြုံးလျက် “ကျွန်တော့်ညီနဲ့ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဆက်ဆံရေးကောင်းခဲ့ပါတယ်။ ကောလိပ်ပြီးတော့ လူချင်းကွဲသွားကြပြီး ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် အလုပ်များခဲ့ကြတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရောက်လာတော့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ပြန်တွေ့ကြရတယ်” ဟု ပြောပြသည်။
“ကျွန်တော်လည်း လင်မြို့ က အခြေအနေတွေကို ကြားသိခဲ့ရတာနဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေကို ခေါ်ပြီး ဒီကို ခိုလှုံဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက အများကြီး ရောက်လာတော့ ရှန်ခရိုင် နဲ့ ရှုခရိုင်မှာ လူဦးရေက ပြည့်ကျပ်နေပြီ။ နေထိုင်စရာနေရာက အလွန်အမင်း ကျပ်တည်းနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရွဲ့ရှန်းကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ အဲဒီမှာ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ အဲဒီမှာ အရင်အခြေချပြီးမှ နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆက်စဉ်းစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာပါ”
“နောက်တော့ ယွမ်လီက ကျွန်တော်တို့ဆီကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်။ သူ အသက်ရှင်သေးမှန်း ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ရတော့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြတာပေါ့။ ဒီက အခြေအနေတွေကို ဆွေးနွေးဖြစ်ကြတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ လာနေဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဝင်လာလို့ရပြီး ကျွန်ტော့်နောက်ပါလာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက မဝင်ရဘူးလေ။ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးပေါ့။ ယွမ်လီနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးနောက်မှာ လူဦးရေ ပိုလက်ခံနိုင်ဖို့အတွက် ရွဲ့ရှန်းအခြေစိုက်စခန်းကို တည်ထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာပါ”
ယွမ်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “ဒါတွေကလည်း ယွမ်လီ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ။ သူမှာ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့စွမ်းရည် ရှိမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ သူက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့လူပါ” ဟု ဆိုသည်။
ယွမ်ချန်သည် ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် “အခုတော့ ရွဲ့ရှန်းအခြေစိုက်စခန်းကို တည်ထောင်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ မရှိတာ တစ်ခါတလေ ဖြစ်သွားလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူတို့ကို ကျွန်တော် ကတိပေးထားတာက တစ်နေ့ကျရင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ လာနေကြမယ်ဆိုပြီးပဲ။ အခု ခင်ဗျားလည်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ရွှေ့ပြောင်းပြီး ဒီမှာ လာနေလို့ ရမလားလို့ မေးချင်ပါတယ်” ဟု ပြောလေသည်။
ကျီယုံ:
ဒီလူ ရူးသွားတာလား။
အပြင်လူတွေ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ လာမနေရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းက ရှိပြီးသားလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီစည်းမျဉ်းတွေကိုယ်တိုင်က ဝမ်ချင်းလင် ချမှတ်ခဲ့တာ။ သူက ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ဝမ်ချင်းလင်ကို သူ့အတွက် စည်းမျဉ်းပြောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုဝံ့တာလဲ။
ဝမ်ချင်းလင်မှာမူ မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ အတွေးထဲ နစ်မျောနေဟန် ရှိသည်။ ကျီယုံ ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဖြစ်နိုင်မလား။ အကြီးအကဲက တကယ်ပဲ ဒါကို စဉ်းစားနေတာများလား။
ဝမ်ချင်းလင်က “မင်းတို့မှာ လူဘယ်လောက်ရှိလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ နေချင်တာလဲ” ဟု မေးသည်။
ယွမ်ချန်၏ အပြုံးမှာ နွေးထွေးနေသည်။ “ခေါင်းဆောင်ပိုင်းအဖွဲ့ကတော့ သေချာပေါက် ရွှေ့ပြောင်းလာကြမှာပါ။ လူတစ်ရာဝန်းကျင်လောက် ရှိပါတယ်။ နေထိုင်မယ့်နေရာကတော့ ဗဟိုမြို့တော်နဲ့ ပိုနီးလေ ပိုကောင်းတာပေါ့။ အဲဒါကတော့ မြို့တော်သခင်ရဲ့ စီစဉ်ပေးမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်”
ဝမ်ချင်းလင်က “လက်ရှိမှာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ လူဦးရေက ရှားပါးဆဲပဲ၊ နေရာလွတ်တွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။ မင်းတို့ ကြိုက်တဲ့နေရာကို ရွေးလို့ရတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ:
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဝမ်ချင်းလင် သုံးစားမရအောင် ယတြာချခံလိုက်ရတာလား။
ယွမ်ချန်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် “အတွင်းမြို့တော်ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ” ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ရပါတယ်။ ဘယ်မှာနေချင်တယ်ဆိုတာကို ပြောပြ၊ ငါ အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပေးမယ်” ဟု ဆိုသည်။
“စောင့်ပါဦး!” ကျီယုံ မှာ သံသယများ တိုးပွားလာကာ မနေနိုင်တော့ပေ။ “မြို့တော်သခင်၊ အပြင်လူတွေကို ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ထဲ ဝင်ခွင့်မပြုပါဘူး။ အဲဒါ စည်းမျဉ်းလေ”
ဝမ်ချင်းလင်က “စည်းမျဉ်းတွေ လုပ်ခဲ့တာ ငါပဲ၊ အခု သူတို့ကို ဒီမှာနေခွင့်ပေးတာလည်း ငါပဲ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ယွမ်ချန်က ကျီယုံ ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ “ဆရာကျီ၊ ဒီကစလို့ ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖက်တည်းသားတွေ ဖြစ်သွားကြပါပြီ။ ကျွန်တော်က အပြင်လူ မဟုတ်တော့ပါဘူး” ဟု ပြောလေသည်။
ကျီယုံ မှာ ခဏတာ အသိစိတ်လွတ်သွားခဲ့သော်လည်း သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ယွမ်ချန်အပေါ် အမြင်ကြည်လင် သဘောကျသွားတော့သည်။ သူက ပြုံးလျက် “ဒါပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖက်တည်းသားတွေပဲလေ။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို ရွှေ့ပြောင်းလာတာက သဘာဝကျတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။
ယွမ်ချန်က ပြုံးလျက် “မြို့တော်သခင်၊ ကျွန်တော်က အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းမှာ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့မှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ အလွန်အမင်း နည်းပါးနေတယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်။ ကျွန်တော့်အတွက် ရာထူးနေရာ တစ်ခုခုများ ရှိမလားလို့ပါ” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က “မင်း ဘယ်လိုရာထူးကို လိုချင်လို့လဲ” ဟု မေးသည်။
ယွမ်ချန်က “မြို့တော်သခင်အလယ်အလတ် ဒုတိယမြို့တော်သခင် ရာထူးဆိုရင် လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်” ဟု ဖြေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်တက်သွားကာ “ဒုတိယမြို့တော်သခင်ဆိုတာ နိမ့်လွန်းမနေဘူးလား။ အဲဒီအစား မြို့တော်သခင်ရာထူးကိုပါ မင်းကို ပေးလိုက်ရမလား” ဟု ဆိုသည်။
ယွမ်ချန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝမ်ချင်းလင်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် သက်ရောက်စေနိုင်စွမ်း (ဟစ်ပ်နိုတစ်) အပေါ်တွင် သူ အလွန်ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။ စွမ်းအားနိုးထလာကတည်းက သူ့ထက်စွမ်းအားကြီးသော ပြိုင်ဘက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အချိန်များတွင် သတိကြီးကြီးထားခဲ့ရသည်။ D အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း သူ၏ စွမ်းအင်သက်ရောက်စေမှုမှာ အဆပေါင်းတစ်ရာကျော် ပိုမိုအားကောင်းလာကာ မနိုင်စရာမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ဦးနှောက်ဆေးခြင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယွမ်ချန်သည် ဤမြို့တော်သခင်လူငယ်လေးလည်း ခြွင်းချက်မရှိ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူက အတိုင်းအတာကို သိတတ်သူဖြစ်သည်။ တောင်းဆိုချက်များလွန်းပါက စွမ်းအင်သက်ရောက်ခံနေရသူ၏ ပြင်းထန်သော ခုခံမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ထိန်းချုပ်မှု ပျက်ပြားသွားနိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားပေသည်။ သူသည် အမှားဟောင်းကို ထပ်မခြောက်လိုတော့ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် အလိုက်ခံရကာ ပြေးလွှားရမည့်အရေးမျိုး မဖြစ်ချင်ပေ။
ရေစုန်ခရီးတွင် သတိကြီးကြီးထားရသကဲ့သို့ ယွမ်ချန်က မဲ့ပြုံးပြုံးကာ “မြို့တော်သခင်၊ ကျွန်တော့်ကို စနောက်မနေပါနဲ့။ ကျွန်တော့်စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ဒုတိယမြို့တော်သခင်လောက်ကတော့ အမြင့်ဆုံးပါပဲ။ မြို့တော်သခင်ရာထူးက ခင်ဗျားအတွက်ပါ၊ ဘယ်တော့မှ မယှဉ်ဝံ့ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က “ငါက မင်းကို ပေးချင်တယ်ဆိုရင်ရော၊ မင်း ယူဝံ့မလား” ဟု မေးသည်။
ယွမ်ချန်က သူ့၏ အားအကောင်းဆုံး စိတ်စွမ်းအင်ကို သုံးကာ ဝမ်ချင်းလင်ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်၏ အကြည့်များ ခဏတာ အာရုံလွင့်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရမှသာ စိတ်အေးသွားပြီး ပြုံးလျက် “မြို့တော်သခင်သာ မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီရာထူးကို ရယူရတာ ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ခလပ်!
ယွမ်ချန်မှာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
ဤပါးရိုက်ချက်မှာ အားပြင်းလှပေသည်။ ယွမ်ချန်၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခဏတာ ထမရအောင် ဖြစ်သွားသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် သံချေးအရသာကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာကာ သွားနှစ်ချောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရောင်ကိုင်းလာသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် “စိတ်စွမ်းအင်စွမ်းရည်၊ ဟစ်ပ်နိုတစ် လုပ်တာပေါ့။ ဒါနဲ့ လူတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဦးနှောက်ဆေးနေတာလား” ဟု ဆိုသည်။
ယွမ်ချန်မှာ မယုံကြည်နိုင်င်ဖြစ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဘယ်လိုလုပ်…” ဟု မေးလာသည်။
“ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် စွမ်းအင်သက်ရောက်လို့ မရတာလဲ ဟုတ်လား” ဝမ်ချင်းလင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ကျီယုံ ဆီသို့ ဖြတ်သန်းပို့လွှတ်လိုက်ရာ ကျီယုံ မှာ အသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်လာခဲ့သည်။ “မင်း ငါ့အပေါ် လက်မစခင်မှာ ငါ့ရဲ့စွမ်းရည်က ဘာလဲဆိုတာကို အနည်းဆုံးတော့ စုံစမ်းဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူးလား”
ယွမ်ချန်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အူကြောင်ကြောင်ထိုင်လျက် “သစ်ဓာတ်နဲ့ စိတ်စွမ်းအင်…” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။
သူသည် ဝမ်ချင်းလင်၏ စွမ်းရည်များကို သွေးလောင်းကောင်ထံမှ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ယွမ်လီ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဒြပ်စင်နှစ်မျိုးစလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စွမ်းရည်ဆိုသည်မှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးမားပုံရသဖြင့် ယွမ်ချန်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့မိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူက အစပိုင်းတွင် အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ချင်းလင်က ဘာမှမသိသေးဟူ၍ ထင်မှတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဟစ်ပ်နိုတစ်လုပ်သည့် အားပြင်းအားကို အနည်းငယ် တိုးမြှင့်လိုက်သည်။ သူက ဝမ်ချင်းလင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မလားဆိုတာကို ကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ အောင်မြင်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၊ ရှန်ခရိုင်၊ ရှန်ခရိုင် နှင့် ယွမ်ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံးကိုပါ လက်ဝါးကြီးအုပ် ထိန်းချုပ်ကာ ကြီးပွားချမ်းသာသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဘဝ၏ အကြီးမြတ်ဆုံး အနိုင်ရရှိသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အကယ်၍ မအောင်မြင်မည့် အန္တရာယ်ရှိလျှင်တောင် သူက စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ် ရှိနေခဲ့သည်။
သူသည် ဝမ်ချင်းလင်၏ စိတ်စွမ်းအင်စွမ်းရည်၏ သဘောသဘာဝနှင့် ပတ်သက်၍ ယွမ်လီကို မေးမြန်းဖူးသည်။ အဓိကဒြပ်စင်စွမ်းရည်ကြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် လက်အောက်ခံခွဲထွက်စွမ်းရည်များစွာ ရှိကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယွမ်ချန်ကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းရည်မှာ စိတ်စွမ်းအင်ဒြပ်စင်၏ ခွဲထွက်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဟစ်ပ်နိုတစ် (သတိလွတ်စေကာ အလိုလိုက်စေခြင်း) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဟစ်ပ်နိုတစ်စွမ်းရည်သည် လူတစ်ဦး၏ အပြုအမူများကို သတိလွတ်မူးယောေ်နေစေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေခြင်းဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အဆင့်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် ပစ်မှတ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုပင် ပြုပြင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်အထိ အလွန်ပင် စွမ်းအားထက်မြက်လှပေသည်။
ယွမ်လီထံမှ ရရှိခဲ့သော အချက်အလက်များအရ ဝမ်ချင်းလင်သည် ပြင်ပကမ္ဘာကို စူးစမ်းရှာဖွေရန်အတွက် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချင်းလင်၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်လိမ့်မည်ဟု ယွမ်ချန်က ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဟစ်ပ်နိုတစ်စွမ်းရည်သာ အလုပ်ဖြစ်မည်ဆိုပါက ဝမ်ချင်းလင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ယွမ်ချန်အနေဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်တွင် သစ်ဓာတ်နှင့် စိတ်စွမ်းအင်ဟူ၍ စွမ်းရည်နှစ်မျိုးစလုံး ရှိနေမည်ကို လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူက ဤစွမ်းရည်များ၏ သီးသန့်ခွဲထွက်ချက်များတွင်သာ ကျွမ်းကျင်နေရုံမျှမကဘဲ စွမ်းရည်နှစ်မျိုးစလုံး၏ ဒြပ်စင်စွမ်းအင် ရစဉ်ဆက်တစ်လျှောက်လုံးကိုပါ အကြွင်းမဲ့ ပိုင်စိုးထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ ဤစွမ်းရည်များထဲတွင် လေ့လာဆဲ သို့မဟုတ် မသိသေးသော ခွဲထွက်ချက်များစွာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းအင်အလားအလာကိုမူ အထင်သေးခံထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် သူ၏ ဟစ်ပ်နိုတစ်စွမ်းရည်ကို တစ်ခါမျှ မသုံးဖူးခဲ့သလို ၎င်းကို တိုးတက်စေရန်အတွက်ပင် လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုးကို သူက အဆင့်အတန်းမရှိဟု မြင်သည်။ အင်အားသုံး၍ မဖြေရှင်းနိုင်သည့် ကိစ္စဟူ၍ မရှိဟု သူက ယုံကြည်သည်။ လိုအပ်လာပါက အခြားသူများကို ကြိုးကိုင်စရာမလိုဘဲ အကြမ်းဖက်နည်းလမ်းကိုသာ သူက အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ဤကိစ္စမျိုးအတွက် ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျီယုံ သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ယွမ်ချန်ဘက်မှ ရပ်တည်ခဲ့မိခြင်းက မည်မျှအထိ မိုက်မဲခဲ့ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ ယွမ်ချန်ကို ဆွဲကိုင်၍ သူ၏ စိတ်ပျက်ဒေါသများကို ထွက်ပေါက်ရှာသည့်အနေဖြင့် အရိုက်အနှက်ပေးတော့သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျီယုံ တွင် မည်သည့်ထိန်းသိမ်းမှုမျှမရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရိုက်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယွမ်ချန် အံ့သြသွားကာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရောင်ကိုင်းလာပြီး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ရှာသည်။
ကျီယုံ သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ယွမ်ချန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သော်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိသေးပေ။ သူက နောက်တစ်ချက် ထပ်ကန်လိုက်ပြီး “မင်းက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ လူတွေကို မှိုင်တွေသွားအောင် လုပ်နိုင်တာဆိုတော့ တော်တော်စွမ်းတာပဲ။ ကျាងဗိုးဟိန်းနဲ့ ယွမ်ခရိုင်အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေနောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်နေတာ မင်းပေါ့၊ ဟင်” ဟု ဆိုသည်။
မေးရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ အမှန်တရားမှာ ယွမ်ချန်သည် ဤကိစ္စအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ စီစဉ်သူ ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။
ကြောက်လန့်မှုနှင့် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတို့ကြောင့် ယွမ်ချန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ကျီယုံ မှာ သူ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကြောင့် စိတ်မကျေနပ်ဘဲ လက်သီးဖြင့် ဆက်လက် ထိုးနှက်နေပြန်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်သည်။ “ဆက်မရိုက်နဲ့တော့။ သူ့ကို မေးစရာတွေ ကျန်သေးတယ်”
ယွမ်ချန်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းရွဲကာ ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖြစ်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျားနေရင်း တောင်းပန်ရှာသည်။ “ကျွန်... ကျွန်တော် တကယ် မခံနိုင်တော့ပါဘူး... တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရပ်ပေးပါတော့”
ကျီယုံ က မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် “မင်းရဲ့ အစွန်းဆုံးကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်ဖို့တောင် အဝေးကြီးလိုသေးတယ်။ အခုက ကိုယ်တော်ကြီးက ရိုက်နေတာ။ မြို့တော်သခင်သာ လက်စွမ်းပြလိုက်ရင် တစ်ချက်ထိုးရုံနဲ့တင် မင်း ဇာတ်သိမ်းသွားလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ယွမ်ချန်သည် ဆက်၍ မတုံ့ပြန်ဝံ့တော့ပေ။
ယွမ်ချန်မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ “မြို့... မြို့တော်သခင် ဘာများ မေးချင်လို့လဲခင်ဗျာ။ ကျွန်... ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း... အမှန်အတိုင်း အကုန်ဖြေပါ့မယ်”
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့အား အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက သွေးလောင်းကောင်ဆီကနေ တစ်ခုခု သင်ယူလာခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
ယွမ်ချန်၏ ရောင်ကိုင်းနေသော မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ “ဘာ... ဘယ်လို သွေးလောင်းကောင်လဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မသိဘူး။ သွေးလောင်းကောင်ဆိုတာ ဘယ်သူမှန်းလည်း ကျွန်တော် မသိဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် သူ့ကို အစအဆုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ယွမ်ချန်သည် သွေးလောင်းကောင်၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ မသိရှိထားပေ။
ဝမ်ချင်းလင်က “ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ နေထိုင်ခွင့်ရဖို့အတွက် စံသတ်မှတ်ချက်တွေကို မင်း သိလား” ဟု မေးသည်။
ယွမ်ချန်က ငိုယိုလျက် “သာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင်... မြို့တော်သခင်ကို ဟစ်ပ်နိုတစ်လုပ်ရမယ့် အန္တရာယ်မျိုးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ လုပ်ဝံ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ က မယုံကြည်နိုင်ဘဲ “မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲကို မမေးခဲ့ဘူးလား” ဟု မေးသည်။
ယွမ်ချန်က ပြန်ဖြေသည်။ “မေးခဲ့တာပေါ့။ လူမဟုတ်တဲ့သူတွေပဲ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်မှာ နေလို့ရတယ်လို့ သူပြောတယ်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ဆိုတာ လူတွေအတွက် နေထိုင်ရာနေရာ မဟုတ်ဘူးတဲ့... သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် မေးခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီလိုပဲ အမြဲပြောနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး စော်ကားနေတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာလေ”
ကျီယုံ မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွားသည်။
မှန်ပေသည်၊ ၎င်းမှာ စော်ကားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လူသားများအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဝမ်ချင်းလင်က စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ကာ “မင်းမှာ အသိဥာဏ် နည်းနည်းညံ့တဲ့ ဦးနှောက်တစ်ခု ရှိနေတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲတို့ အခုလောက်ဆို သေပြီးလောက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။
ယွမ်ချန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကွေ့ကောက်လွန်းသော အတွေးအခေါ်များကြောင့် အရေးအကြီးဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို လွဲချော်သွားခဲ့ပြီး ယွမ်ခရိုင် တည်ဆောက်ရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူမှာ သွေးပျိုးပင်ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
နောက်တစ်ချက် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ၎င်းမှာ နားလည်နိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးမျိုးသော ထူးကဲစွမ်းရည်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းနှင့်အတူ ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသောသူနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ အထူးအဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ယွမ်ချန်၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးများမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
အကယ်၍သာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်း၌ ဇွန်ဘီများ နေထိုင်ကြသည်ကို သူသာ ကြိုသိခဲ့မည်ဆိုပါက ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာရန် လုံးဝ ဝံ့ရဲမည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချင်းလင်သည် ယွမ်ချန်ကို မသတ်ခဲ့ပေ။ သွေးလောင်းကောင်ကဲ့သို့ပင် သူသည် ယွမ်ချန်ကို ကြိုးတုပ်ကာ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။ သူသည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်နှင့် ၎င်း၏ လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်းများတွင် ပြဿနာရှာခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို လူတိုင်း မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်စေလိုခဲ့သည်။