ကျီယုံ က ထိတ်လန့်သွားကာ ဘေးဘက်သို့ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး စကားပင် ထပ်မ1ပြောရဲတော့ပေ။
ဝမ်ကျင်းလန် လျှောက်လာကာ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လျက် “မင်းမှာ ငါနဲ့ တန်းတူရပ်တည်ဖို့ ဘယ်သူက ရဲတင်းခွင့်ပေးလိုက်လို့လဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သွေးလောက်ဇွန်က ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်ရင်း ဖိနှိပ်ထားမှုကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ “ငါက မင်းကို အစောဆုံး သိကျွမ်းခဲ့တာ! မင်းပြောသမျှ အကုန်ဖြစ်ရမယ်! လူမစားနဲ့လို့ မင်းပြောတော့ ငါ မစားဘူးလေ! ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာတွေ ရလာလို့လဲ? မင်းရဲ့ အမိန့်ကို နာခံရတဲ့အပြင် တခြားလူတွေရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကိုပါ ငါ လိုက်နာရတယ်။ ဘာလို့လဲ? ငါ့ကို အမိန့်ပေးဖို့ သူတို့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ? ငါ့ထက် သူတို့က ဘာက အဆင့်ပိုမြင့်လို့လဲ? ငါ့ထက် သူတို့က ဘာက ပိုသန်မာလို့လဲ? ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး! မင်း ဘက်လိုက်နေတာပဲ!”
သွေးလောက်ဇွန် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာစတုန်းကဆိုလျှင် ရှောင်ဟန်နှင့် သူတို့လေးယောက်အဖွဲ့ကို အလွယ်တကူပင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ရှောင်ဟန်က သူ့ထက် ရာထူးလည်း ပိုမြင့်လာပြီး စွမ်းအားလည်း ပိုသန်မာလာခဲ့ပြီ။ ကျီယုံ ပင်လျှင် သူ့ကို အတူတူယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက အရှေ့ပိုင်း ဇွန်ဘီဗိုလ်ချုပ် ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ဇွန်ဘီတပ်မှူး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်။
ဇွန်ဘီအုပ်စုကို ဦးဆောင်နေရသည့် ဇွန်ဘီတပ်မှူး တစ်ယောက်ပေါ့!
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ထဲတွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဇွန်ဘီအုပ်စုများက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဇွန်ဘီများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာကြပြီး မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သွေးလောက်ဇွန်တစ်ယောက် ဇွန်ဘီတပ်မှူးဆိုသည့် ရာထူးမှာ သိုးထိန်းက သိုးအုပ်ကို စောင့်ကြည့်နေရသည်နှင့် တူနေသည်ဟု ပို၍ ခံစားလာရသည်။ အကယ်၍ သိုးများသာ မရှိတော့လျှင် သိုးထိန်းမှာရော ဆက်လက်ရှင်သန်နေစရာ အကြောင်းရင်း ရှိသေးပါဦးမည်လော။
မူလက သူသည် ကျီယုံ ၏ အဓိကတပ်မှူးရာထူးနှင့် တူညီသည်ဟု တွေးတောကာ အတော်လေး ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ကျီယုံ က ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း သူကမူ မြို့တွင်းကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ သူ့၏ တာဝန်ဝတ္တရားမှာ မြို့ပြင်ရှိ အသိစိတ်မရှိသေးသော ဇွန်ဘီများအတွက်သာ ကန့်သတ်ခံထားရသည်။
ဝမ်ကျင်းလန်လည်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ကို ချက်ချင်းပင် သတ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်သွားသည်။
သို့သော် ကျီယုံ က တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားကာ အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ “သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဦးနှောက်ဆေးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက အရင်တုန်းက ကျုပ်တို့ဆီ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို စီမံခန့်ခွဲချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်”
သွေးလောက်ဇွန်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရသည်ကို မကြိုက်ပေ။ သူသာ အာဏာအပြည့် အအပ်ခံရလျှင်ရော ဤကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည်တဲ့လား။
ထိုစဉ်က ကျီယုံ က ထူးဆန်းသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူပြောသည်များကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ သွေးလောက်ဇွန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကို ခံခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ဝမ်ကျင်းလန်က သွေးလောက်ဇွန်၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သွေးလောက်ဇွန်က ပြဿနာရှာရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်သော်လည်း ဝမ်ကျင်းလန်ထံသို့မူ ပြဿနာယူလာရန် မဝံ့ရဲပေ။ ယခုမူ သူက နယ်ကျော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ဝမ်ကျင်းလန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးရုံသာမက ဝမ်ကျင်းလန်၏ အဆင့်အတန်းအထိ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားလာခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းလန်တွင် ရှန်ခရိုင် နှင့် ရှုခရိုင်တို့ကဲ့သို့ လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်းများ ရှိပြီး၊ ယခုအခါ သွေးလောက်ဇွန်က ရွဲ့ခရိုင်ကိုပါ လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုအဖြစ် တည်ထောင်လိုနေသည်။ သူ ရူးသွားပြီ မဟုတ်လော။
ကျီယုံ ၏ တိုင်ကြားမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သွေးလောက်ဇွန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “မင်းတို့မှ ဦးနှောက်ဆေးခံထားရတာ! မင်းတို့ တစ်မိသားစုလုံး ဦးနှောက်ဆေးခံထားရတာ! ငါ့ကို ဘယ်သူမှ ဦးနှောက်မဆေးရဘူး၊ ငါ့ဦးနှောက်က အကောင်းအတိုင်းပဲ!”
ဝမ်ကျင်းလန်က သူ့ကို တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် သွေးလောက်ဇွန်ကို နွယ်ပင်များဖြင့် တုပ်နှောင်ကာ ဆွဲထုတ်သွားကြတော့သည်။
ထို့နောက် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်သို့ အရင်းအမြစ်များ လဲလှယ်ရန် ရောက်ရှိလာကြသော လူများက မြို့ရိုးပေါ်မှ ထိုးထွက်နေသည့် နွယ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် လူတစ်ဦး ခေါင်းစိုက်လျက် တွဲလောင်းကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။ သူသည် အနက်ရောင် နွယ်ပင်များဖြင့် အပြည့်အနှက် တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး ပိုးတုံးလោងကဲ့သို့ လေထဲတွင် လွှဲယမ်းနေ၏။
ဝမ်ကျင်းလန်က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းဦးနှောက်ထဲက ရေတွေကို သွန်ထုတ်လိုက်။ ရှင်းသွားတဲ့အခါမှပဲ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်”
သွေးလောက်ဇွန်၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်သဖြင့် သူသည် တတွတ်တွတ် အသံထွက်နိုင်ရုံသာ ရှိတော့ပြီး လေထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့စွာ လွှဲယမ်းနေရတော့သည်။
ဝမ်ကျင်းလန် လှည့်ထွက်လာကာ မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး “ရွဲ့ခရိုင်ကို သွားမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကျီယုံ က နောက်မှ လိုက်လာရင်း “မြို့တော်ဝန်အနေနဲ့ ကိုယ်တိုင်သွားတာက ယွမ်ချန်ကို မျက်နှာသာ အပေးလွန်ရာ ကျမနေဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလန် ရပ်တန့်သွားကာ ကျီယုံ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျီယုံ က ဆက်ပြောသည်၊ “ဒီကိစ္စကို ရှန်ခရိုင် ဒါမှမဟုတ် ရှုခရိုင်ကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ သူတို့က လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်းတွေပဲ၊ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွက် ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးသင့်တာပေါ့။ ယွမ်ချန်က သွေးလောက်ဇွန်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို အမြဲအားကိုးပြီး ရန်လိုကျယ်ပြောခဲ့တာလေ။ အခု သွေးလောက်ဇွန်က သူ့ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ သူ ဘာပြဿနာမှ ထပ်မရှာနိုင်တော့ပါဘူး”
ကျီယုံ ပြောသည်မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိသည်ဟု ဝမ်ကျင်းလန် တွေးမိသည်။ သူက ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ မြို့တော်ဝန် ဖြစ်ပြီး မည်သူမဆို လွယ်လွယ်ကူကူ ချဉ်းကပ်လာလို့ ရသူ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ကျင်းလန်က “ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျီယုံ က “ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော် သတင်းသွားပို့လိုက်မယ်” ဟု ဆို၏။
စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားသော ဝမ်ကျင်းလန်ကို တံခါးစောင့်များက ကားဖြင့် အိမ်သို့ ပို့ပေးကြသည်။
ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်း ဝမ်ကျင်းလန် မည်သည်မျှ မပြောရသေးမီမှာပင် အိမ်ထဲမှ ဘောလုံးငယ်လေး တစ်လုံးက ပြေးထွက်လာပြီး ဝမ်ကျင်းလန်ထံသို့ ခုန်အုပ်လာသည်။
ထိုသို့ ခုန်အုပ်လာစဉ် လမ်းခုလတ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကားထဲမှ အတူတူပင်ဖြစ်သော တခြားဘောလုံးငယ် တစ်လုံး ထွက်လာခဲ့သောကြောင့်တည်း။
ကွေ့ပေါင်: ???
ကွေ့ပေါင်: QAQ
ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) က မိမိနှင့် တပုံစံတည်း တူသော ဘောလုံးငယ် တစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရယ်မောလာသည်။
ကွေ့ပေါင်:
အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူသည် လှည့်၍ ပြေးလေတော့သည်။
ညစာချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ကျန်းလန် က ကွေ့ပေါင် ငိုယိုသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟင်းချက်ယွန်မွှေတံကြီးကို ကိုင်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘာလို့ အသည်းလေးက ငိုနေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျင်းလန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းလန် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကာ “သားလေး၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းလန် က တစ်ဖက်လက်တွင် ယွန်မွှေတံကြီးကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ကွေ့ပေါင် ကို ချီထားသဖြင့် သူ့ကိုယ်ပိုင်သားကို ဖက်ရန် လက်မလပ်တော့ပေ။ သူမက သားဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်လာပြီး စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်ရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
ကွေ့ပေါင် က ဝမ်ကျင်းလန်၏ ခြေထောက်နားရှိ ဘောလုံးငယ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “နာနာ၊ နနာ၊ နနာ” ဟု ဆိုလျက် အလွန်အမင်း ငိုကြွေးနေသည်။
“ဟေး ဟေး ဟေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ အသည်းလေးရဲ့” ကျန်းလန် က အသံထပ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ကျင်းလန်၏ ခြေထောက်ဘေးတွင် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပုန်းအောင်းနေကာ သူ၏ လက်ချောင်းငယ်လေးကို ကိုက်ခဲနေသော ရဲရဲတောက် နို့ဘောလုံးငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အိုယား၊ ငါ့ရဲ့ အသည်းနှလုံးလေး၊ မင်း ဘယ်တုန်းက နောက်တစ်လုံး ခေါ်လာခဲ့တာလဲ” ကျန်းလန် ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် လားဖက်ဂွမ်းကဲ့သို့ ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။ သူမသည် ဟင်းချက်ယွန်မွှေတံကြီးကို အမြန်ချထားလိုက်ပြီး ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) ဆီသို့ သွားကာ ချီယူလိုက်ပြီး မျက်နှာကို နှစ်ချက် နမ်းလိုက်သည်။
ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) က တခิกခิกဖြင့် ပြန်၍ ရယ်မောလာသည်။
ကျန်းလန် မှာ ချစ်စရာကောင်းလွန်းသဖြင့် အသည်းယားလာကာ “ပုံစံချင်း အရမ်းတူတာပဲ သားရယ်၊ ဒီတစ်ကောင်ကတော့ သားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရင်းနှီးတဲ့ သားအရင်း ဖြစ်ရမယ်။ သားငယ်ငယ်တုန်းကအတိုင်းပဲ၊ အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး အမှတ်မရှိတဲ့ပုံစံနဲ့ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတာ၊ တကယ်ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) က ဆိုးသွမ်းပြီး ရယ်ရတာကို ဝါသနာပါကာ မျက်နှာပေး အမူအရာလည်း အလွန်ကြွယ်ဝသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကွေ့ပေါင် က ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်း သဘာဝအလျောက် ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ အမှတ်မရှိ ချစ်စရာကောင်းသော ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) နှင့် ယှဉ်လျှင် ကွေ့ပေါင် က ပို၍ ရေခဲတမျှ အေးစက်ပြီး အာဏာဆန်ဆန် ရှိပေသည်။
သူ့ဖေဖေနှင့် အဘွားဖြစ်သူကို လုယူခံနေရပြီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကွေ့ပေါင် က လက်သီးဖြင့် တန်း၍ ထိုးချလိုက်သည်။
ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) က မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရချိန်အထိ တခิกခิกဖြင့် ရယ်မောနေဆဲဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် အေးခဲသွားတော့သည်။
ကျန်းလန် က “အိုလေး ကလေးရယ်!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူတို့ကို အမြန် တားဆီးလိုက်ပြီး “တာပေါ၊ ညီငယ်လေးကို သွားမထိုးရဘူးလေ” ဟု ဆိုသည်။
နာကြည်းမှုများဖြင့် မီးလောင်နေသော ကွေ့ပေါင် က လက်သီးတစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်သည်။ ကလေးသံဝါဝါဖြင့် “ငို” ဟု အော်လိုက်သည်။
ဆက်တိုက် နှစ်ချက် အထိုးခံလိုက်ရသောအခါ ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) မှာ ဆက်၍ မရယ်နိုင်တော့ပေ။ သူ မငိုပါ၊ လက်သီးချက်နောက်ကိုသာ လိုက်နေတော့သည်။
ကလေးငယ် နှစ်ယောက်သား ကျန်းလန် ၏ လက်ထဲတွင် အချင်းချင်း လုံးထွေး ရန်ဖြစ်နေကြတော့သည်။
“သြော်လေး၊ မတိုက်ခိုက်ကြနဲ့တော့။ သားလေး၊ ဒီကိုလာခဲ့၊ ကလေးနှစ်ယောက်က ရန်ဖြစ်နေကြပြီ”
ကျန်းလန် မှာ လက်တစ်ဖက်စီတွင် ကလေးတစ်ယောက်စီ ကိုင်ထားရသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖြုတ်ခွဲပေးရန် လက်မလပ်တော့ပေ။ သူမက ဝမ်ကျန့် ထံမှ အကူအညီတောင်းရန်သာ အော်ခေါ်လိုက်နိုင်သော်လည်း ဝမ်ကျန့် ကတော့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုမှီတွယ်ကာ တစ်ုပ်တည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေ၏။
ဝမ်ကျန့် က “သူတို့က သာမန်ကလေးတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု ငြိမ်သက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်ပြီး ရန်ဖြစ်နေကြသော ကလေးငယ် နှစ်ဦးကို ခွဲထုတ်ရန် တစ်ဖက်စီမှ ထိန်းလိုက်သည်။ သို့သော် ကလေးငယ် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ကြပြီး ကျန်းလန် ၏ လက်များကို ရှောင်တိမ်းကာ ဆက်လက်၍ လက်သီးချင်း ထိုးနေကြဆဲပင်။
ကလေးငယ် နှစ်ယောက်သား အတူတကွ လူးလိမ့်နေကြပြီး လက်သီးဖြင့်ထိုး၊ ခြေထောက်ဖြင့်ကန်ကာ အဝတ်အစားများကို ဆွဲဆိတ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) က ကိုက်ရန်အတွက် ပါးစပ်ကို ဟလာခဲ့သည်——
ဝမ်ကျန့် က သူတို့၏ ခေါင်းများကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် တစ်ချက်စီ ရိုက်ချလိုက်ရာ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားကြတော့သည်။
ဝမ်ကျန့် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ရာသီဥတု သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသော ဝင်းထဲတွင် ပုံစံချင်း အတူတူပင်ဖြစ်သော ကလေးငယ် နှစ်ဦးက မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သွေးလောက်ဇွန်၏ တစ်ဝက်ပါရှိသော ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်လျက် ရပ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကလေးငယ် နှစ်ယောက်စလုံး တောင့်တောင့်ကြီး မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး လှုပ်ရှားဝံ့ခြင်း မရှိကြပေ။
ဝမ်ကျန့် ၏ အသံက ဧည့်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ “ခိုးစားတယ်၊ ဖိတ်စင်စေတယ်၊ ပစ္စည်းတွေ ကျကွဲအောင် လုပ်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး အရိုက်ခံရမယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်ရဲသေးလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
ဝမ်ကျန့် က အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာရင်း “သူတို့ကို ဒဏ်ပေးပြီး မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းထားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က “မိနစ်အနည်းငယ်ပါပဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ကျန့် က သူ့ကို ဆုံးမလိုက်သည်၊ “ကွေ့ပေါင် နဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးတာမျိုး မလုပ်ဘဲ မင်းက ရုတ်တရက် ကလေးတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာတယ်။ သူ စိတ်မကြည်ဖြစ်နေမှာက သေချာပေါက်ပဲလေ။ အခု ဒဏ်ပေးခံရမယ့်သူက ကလေးတွေ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ”
ဝမ်ကျန့်: “……”
ဝမ်ကျန့် တစ်ယောက် သူ ကိုယ်တိုင်ရော အရင်းအနှီး အဖေ အရင်း ဟုတ်ရဲ့လားဟု သံသယ ဝင်လာတော့သည်။
ကျန်းလန် က ထမင်းများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း အပြင်ဘက်ကို တသီးတသန့် လှမ်းကြည့်နေကာ “ရှောင်ရှောင် က မင်းနဲ့အတူ ပြန်မလာဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က “သူ့မှာ လုပ်စရာရှိလို့ ပြန်လာပြီးမှ ထပ်ထွက်သွားပြီ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းလန် က ဝမ်ကျန့် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။ လူငယ်များ၏ ကိစ္စရပ်များကို သူတို့ဘာသာသူတို့သာ ဖြေရှင်းကြစေ။
ကျန်းလန် က “တာပေါ၊ ရှောင်ပေါ၊ ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီ” ဟု အသံပြုလိုက်သည်။
တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။
ကျန်းလန် က စားပွဲပန်းကန်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျန့် ကို အပြစ်တင်ဟန် ဆောင်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုလာစေရန် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျန့် က “သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့၊ အရင်စားကြစို့” ဟု ဆိုသည်။
ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာ သူတို့ဘာသာ စားသောက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဗိုက်ဆာထားခိုင်းရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ သူတို့က ကလေးများကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသော်လည်း ဝမ်ကျန့် ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ဝမ်ကျန့် တွင် သနားကြင်နာတတ်သည့် စိတ်သဘောထား မရှိပေ။ သူ၏ နားလည်မှုအရ ಒಮ್ಮೆ အမှားလုပ်မိ၍ အပြစ်ပေးခံရပြီဆိုလျှင် ၎င်းက သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ရစေပြီး နောင်တစ်ခါ ထပ်မံ အလားတူအမှားမျိုး မလုပ်တော့စေရန် ဖြစ်သည်။
ကလေးငယ် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သာမန်ကလေးများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့တွင် အန္တရာယ်ပြုနိုင်စွမ်းနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း နှစ်ရပ်စလုံး ရှိကြသည်။ ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာ ထိုကလေးများ၏ အပြင်ပန်း ရုပ်သွင်ကြောင့် မကြာခဏ အလိမ်ခံရတတ်သည်။ ကလေးများကို အပြစ်ပေးထားစဉ်က သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်မအေးစွာဖြင့် ထိုင်နေကြရသည်။
ကျန်းလန် က နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်ကြဦးမလားဟု မေးမြန်းမှသာ ကလေးငယ် နှစ်ယောက်စလုံးက နောင်ကို ဘယ်တော့မှ ရန်မဖြစ်တော့ပါဟု ဆိုလိုရင်း ခေါင်းများကို အစွမ်းကုန် ခါယမ်းပြကြတော့သည်။
ထိုမှသာ ဝမ်ကျန့် က သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပန်းကန်ပြား ကိုယ်စီကိုင်ကာ စားပွဲဝိုင်းသို့ လာရောက်စားသောက်ခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။
ကလေးငယ် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးလိမ္မာကြသည်။ တာပေါ စားပြီးသွားသောအခါ ရှောင်ပေါ၏ ပါးစပ်မှ အသီးဖျော်ရည်များကိုပင် သုတ်ပေးလိုက်သေးရာ တာဝန်သိ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပေးတတ်သည့် အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်၏ ပုံစံကို ဖော်ပြနေ၏။
အိမ်တွင် ကလေးနှစ်ယောက် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသဖြင့် ကျန်းလန် နှင့် ဝမ်ကျန့် တို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် အထီးကျန်ဆန်တော့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ နေ့စဉ် ပျော်ရွှင်နေကြရသည်။
ကွေ့ပေါင် ကို ကျန်းလန် က ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများ ပြောတတ်စေရန် သင်ကြားပေးပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) ကမူ စကားတတွတ်တွတ် ပြောနေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ နားမလည်သေးပေ။ သူသည် ဆိုးသွမ်း၍ အလစလတ်လုပ်ရသည်ကို ဝါသနာပါတယ်။ ယခုအခါ ကျန်းလန် တွင် ကလေးငယ် နှစ်ဦးအား နေ့စဉ် စကားပြောသင်ပေးရသည့် အလုပ်တစ်ခု တိုးလာခဲ့ရလေသည်။
ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်း ဘက်မှ ကိစ္စရပ်များမှာ ယခုတိုင် မပြီးပြတ်သေးဘဲ သွေးလောက်ဇွန်ကြီးမှာလည်း နောက်ထပ် တစ်ရက်တိုင်အောင် တွဲလောင်းကျ လျက်ရှိနေဆဲပင်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်း ဘက်မှ ကိစ္စမှာ ပြီးပြတ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။ ဝမ်ကျန့် က ကျီယုံ ကို ခေါ်ယူ၍ စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျီယုံ က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း “အဲ့ဒီ ယွမ်ချန် က တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တာပဲ။ ချန်ဘိုဟេង နဲ့ တွေ့ဆုံပြီးတဲ့နောက် သူ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဝမ်ချူ နဲ့ ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲတဲ့ အခြေအနေအထိ ရောက်သွားကြပြီ” ဟု ပြောပြသည်။
ဝမ်ကျန့်: “……”
ကျီယုံ က ဆက်ပြောသည်၊ “ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်း မှာလည်း ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အငြိမ်မနေဘဲ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ လူတွေက အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေနဲ့ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ် စကားများနေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရန်သူလို ဆက်ဆံနေကြတယ်။ တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ”
ဝမ်ကျန့် က “ဒါဆိုရင် မင်းပြောတဲ့ လှိုင်းတွေကို မငြိမ်သက်စေနိုင်ဘူး ဆိုတာက ဒါကို ဆိုလိုတာပေါ့” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျီယုံ: “……”
ဝမ်ကျန့် က “သွားပြီး သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့။ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် ကြည့်ချင်တယ်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျီယုံ မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ရှန်ခရိုင် သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကာ ယွမ်ချန် ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရတော့သည်။
ယွမ်ချန် က ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ မြို့တော်ဝန်က သူ့ကို တွေ့လိုသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ မည်သို့မျှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ကျီယုံ နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်တရာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေ၏။
ယွမ်ချန် သည် အသက် သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံပေါ်ပြီး သွေးလောက်ဇွန် တစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။ သွေးလောက်ဇွန်များမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် ရန်လိုတတ်သော ပုံစံရှိကြသော်လည်း ယွမ်ချန် တွင်မူ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ဟန်ရှိသော မျက်နှာပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ၎င်းက သူထင်ရသလောက် မရိုးသားကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။
ယွမ်ချန် သည် အပြင်ဘက်ရှိ အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကဲ့သို့ပင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အပေါ် ကြီးမားသော တမ်းတမျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရာရာကို အားမရနိုင်အောင် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး လမ်းဘေးမှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများကိုပင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ယွမ်ချန် က ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြည့်လေ့လာနေပြီး အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့တွင် မည်သည့်အရာများ ကွာခြားနေသနည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။ အဘယ်ကြောင့် အခြားသူများမှာ ဝင်ရောက်ခွင့် အခွင့်အရေးပင် မရှိဘဲ ဤယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် နေထိုင်ရန် ဤမျှလောက် ကံကောင်းနေကြရသနည်း။
အခြားသူများ အားလုံးကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် နေထိုင်ရန် တပ်မက်နေသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယွမ်ချန် က ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ နေထိုင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်အတွက် လိုအပ်ချက် အခြေအနေများကို တတွတ်တွတ် မေးမြန်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ အတွေးအခေါ်များမှာ ရိုးစင်းလှပေသည်။
ကျီယုံ ကလည်း ကြီးကြီးမားမား ဘာမှ မပြောဘဲ ထိုမေးခွန်းများကို လျစ်လျူရှု ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။
တကယ်တမ်းတွင်သာ သူ ရှန်ခရိုင် တွင် ပြဿနာ မရှာခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်တွင် နေထိုင်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီကောင်း ပြည့်မီနေလိမ့်မည်။ ဗဟိုမြို့တော် သို့မဟုတ် အတွင်းမြို့တော်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်လျှင်တောင် အပြင်မြို့တော် တွင်မူ အနည်းဆုံးတော့ နေရာတစ်ခု ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက သွေးလောက်ဇွန် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်ဦးအနေဖြင့် အခွင့်အလမ်း ကောင်းမွန်စွာ ရရှိနိုင်သောကြောင့်တည်း။
စိတ်မကောင်းစရာမှာ သူတို့နှစ်ဦးသားက ပြဿနာ အလွန်အမင်း ရှာခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။