ဒီအာမေဍိတ်သံကို ကွပ်ကဲရေးစင်တာထဲက လူတိုင်းနီးပါး ကြားလိုက်ရသည်။
ကွပ်ကဲရေးစင်တာသို့ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာသော ဗဟိုမဟာမြို့တော်မှ ရှောင်ဟန်မှာ—
အောက်ထပ်တွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။
ကျန်သူများလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် ဝမ်ချင်းလင်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်ဇောဖြင့် အောက်ထပ်သို့ လိုက်လာကြသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့သည် သွေးစွန်းနေသော လူနှစ်ယောက်ကြားတွင် ရပ်နေသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရပြီး အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။
ရှောင်ဟန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ "ပထမခရိုင်ကို သွားခဲ့တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က မေးငေါ့ပြလိုက်ပြီး "ကိစ္စပြီးသွားပြီ။ ဘယ်တော့ ပြန်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန် တွေဝေသွားသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က တင်းတို်းကို ပင့်တင်လိုက်ကာ "ဘာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြန်မချင်ဘူးလား" ဟု မေး၏။
ရှောင်ဟန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ရဲ့ အကြံအစည်များကို ဝမ်ချင်းလင်အား မျှဝေပြောပြခဲ့သည်။
ဗဟိုမဟာမြို့တော်က အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှသည်။ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက မြို့သူမြို့သားအားလုံး တောင်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကြပြီး ယွမ်ကျင်းမြို့တော်နှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်သွားကြရန် ရှောင်ဟန်က မျှော်လင့်နေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ရှောင်ဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တတိယခရိုင်မှ အဆင့်မြင့်အရာရှိများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကွေ့ပေါင် အမှတ် (၂) ကို လက်ယက်ခေါ်လိုက်ရာ ထိုကောင်စလေးက အမြန်ခုန်ချလာပြီး ဝမ်ချင်းလင်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူ့ကို တပ်မက်လိုလားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထိုးပြလိုက်ရာ ကွေ့ပေါင် အမှတ် (၂) က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "မင်းပြောတဲ့ တောင်ဘက်ဆိုတဲ့နေရာက ဘယ်နေရာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးသည်။
ရှောင်ဟန်က "သဘာဝကျကျနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်နဲ့ နီးလေ ကောင်းလေပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်က ငါ့နယ်မြေပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန်က "ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်က အပြင်လူတွေကို လက်မခံဘူးဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်။ ကိုယ်လိုချင်တာက သူတို့ကို တောင်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းပြီး ယွမ်ကျင်းမြို့တော်နဲ့ ဝေးရာကို ထွက်သွားစေချင်ရုံပါပဲ" ဟု ပြော၏။
သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို အဆင့်မြင့်အရာရှိများ ကြားသွားကြပြီး အချို့က ချက်ချင်းပင် ငြင်းခုံချင်နေကြသည်။
သူတို့က ပြောင်းရွှေ့ရေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်အရဆိုလျှင် ဗဟိုမဟာမြို့တော်မှ ထွက်ခွာရန် လုံးဝ အစီအစဉ်မရှိကြပေ။ သူတို့က ဤမြို့သည် လုံခြုံသည်ဟု ယုံကြည်နေကြပြီး အန္တရာယ်များ ရှိလာလျှင်တောင် မြို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားကြသည်။ ရှောင်ဟန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။
သူတို့က ပြောင်းရွှေ့သင့်မသင့် မဆုံးဖြတ်ရသေးမီမှာပင် ဝမ်ချင်းလင်က ဘလူးပြည်နယ်ကို သူတို့အတွက် နယ်မြေကန့်သတ်ဧရိယာအဖြစ် ကြေညာပြီးသား ဖြစ်နေကာ ထိုနေရာသို့ ခြေမချရန် တိုက်ရိုက် ပိတ်ပင်လိုက်လေပြီ။ ဟွာရှာနယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ မြို့များအားလုံးသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်း ပိုင်ဆိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံပိုင်ဖြစ်ကြောင်း ဤလူငယ်အား သူတို့ ပြောပြချင်နေကြသည်။
သို့သော် သူတို့ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ရှောင်ကျန်းက သူတို့ကို တားလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က "သူတို့ လန်မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့လို့ရတယ်" ဟု ပြောသည်။
လန်မြို့သည် ဘလူးပြည်နယ်ထဲတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်း၏ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိသည်။ လင်မြို့နှင့် နီးကပ်ပြီး တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်သည့် မြို့တစ်မြို့လည်း ဖြစ်ပေသည်။ လင်မြို့ထက် ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးပြီး လူဦးရေလည်း သုံးဆ သို့မဟုတ် လေးဆ ပိုများသည်။ လင်မြို့မှ လန်မြို့သို့ ကားမောင်းသွားလျှင် နာရီအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်သည်။ ဝမ်ချင်းလင် သေနတ်များနှင့် ခဲယမ်းမီးကျောက်များကို ပြန်သယ်လာစဉ်က ၎င်းတို့ကို လန်မြို့မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အလွန်နီးစပ်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
"လန်မြို့..." ဝမ်ချင်းလင် တွေးတောသွားသည်။ "မင်းက နေရာရွေးတတ်သားပဲ"
ရှောင်ဟန် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
လန်မြို့သည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်နှင့် နီးကပ်သည့် စစ်မှန်သော ပထမတန်းစား မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပေသည်။ လန်မြို့ထက် ပိုမိုသင့်လျော်သော မြို့ဟူ၍ မရှိနိုင်တော့ပေ။ ရှောင်ဟန်သည် ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်များကြောင့် တတိယခရိုင်အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာကို ရှာဖွေပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန်က ဆက်ပြောသည်မှာ "ဗဟိုမဟာမြို့တော်မှာ လူဦးရေ ပိုများတယ်။ လန်မြို့က ရှေးတုန်းက လူဦးရေ သန်း ၂၀ ကျော် ရှိခဲ့တာ။ နည်းနည်း ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း နေလိုက်ရင် လူသန်းပေါင်းများစွာကို လက်ခံပေးနိုင်ဖို့ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ "မသိသေးတဲ့ ကမ္ဘာသစ်ထဲကို မင်းနဲ့အတူ လိုက်ဖို့ ဘယ်လောက်များများ ဆန္ဒရှိလဲဆိုတာကို အရင်မေးကြည့်လိုက်ဦး" ဟု ပြောသည်။
ရှောင်ဟန်က ရေရှည်ကို တွေးတောနေပြီး လူသန်းပေါင်းများစွာကိုပါ လက်ခံပေးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်းလင်က တစ်ခြားနည်း မပြောသမျှကာလပတ်လုံး လူသန်းပေါင်းများစွာကို စုစည်းနိုင်ခဲ့လျှင် အလွန်အားကောင်းသည့် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခု ရှိသည်ဟု မှတ်ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။
"ဒီကိစ္စကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးပြတ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးရင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို ပြန်ခဲ့မယ်" ဟု ဝမ်ချင်းလင်က ပြောဆိုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဆင့်မြင့်အရာရှိများ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
"စောင့်ဦး၊ မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ ငါတို့က လန်မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ရမယ် ဟုတ်လား။ ငါ ကြားတာ မှားနေလို့လား။ လန်မြို့မှာ ဇွန်ဘီ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား။ ငါတို့က အဲဒီကို ဇွန်ဘီတွေနဲ့ အတူတူ သွားနေဖို့ သွားကြမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဇွန်ဘီတွေအတွက် အစာကျွေးဖို့ သွားမှာလား။ ဒါ အဓိပ္ပာယ်မရှိ လွန်လွန်းတယ်!"
ဝမ်ချင်းလင်မှာ သူတို့နှင့် ငြင်းခုံနေရန် လုံးဝ စိတ်အာရုံ မရှိပေ။ ရှောင်ဟန်က သူတို့ကို ကူညီချင်နေသည်ဖြစ်ရာ သူ့ဘာသာသူ အဖြေရှာပါစေတော့။ အဆုံးတွင် လူအများအပြားက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြမည်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် မုန်းတီးကြမည်လားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်သွားလိမ့်မည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် သွေးစွန်းနေသော လူနှစ်ဦးကို ရှောင်ဟန်ဆီ ပစ်ချပေးလိုက်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။
အဆင့်မြင့်အရာရှိများမှာ ဝမ်ချင်းလင်ဆီမှ စကားကောင်းကောင်းပင် မရလိုက်ဘဲ ဒေါသထွက်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
အချိန်က ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပြီး ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ရပေမည်။
ဝမ်ချင်းလင်သည် ရှောင်ဟန်၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် တိရစ္ဆာန်ပုံဆောင်ခဲများကို ဆက်လက် စုပ်ယူရန် ပြန်သွားခဲ့ပြီး ပျောက်ဆုံးနေသော မီယန်နှင့် လั่วဖုန်းကျွဲ့တို့ကိုလည်း လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။
တစ်ရက်တစ်ညကြာ သန့်စင်ရေးလုပ်ပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသော ခရိုင်များအတွင်း ပိတ်မိနေသော သေကောင်ကြောပတ်၊ အလောင်းကောင်သတ္တဝါများနှင့် အလောင်းကျေးကျွန်များကို အများစု ဖယ်ရှားပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ခရိုင်များအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းအားလုံးကို သွေးစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်း စစ်ဆေးမှုခံယူရမည်ဖြစ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် သို့မဟုတ် ပြဿနာရှာရန် ရဲဝံ့သူတိုင်းကို သေကောင်ကြောပတ်ကဲ့သို့ပင် ဆက်ဆံမည် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ သန့်စင်ပြီးနောက် ဗဟိုမဟာမြို့တော်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသစ်တဖန် စတင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ယင်ကျန်းနှင့် ယင်ချန်းတို့ သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် လက်နက်ကိုင် ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ရန် ၎င်းတို့၏ ယခင် အမိန့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ပထမခရိုင်မှာ လက်ရှိတွင် ခေါင်းဆောင်မဲ့နေပြီး အဆင့်မြင့်အရာရှိတိုင်းမှာ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ပထမခရိုင်သည် သေကောင်ကြောပတ် ဖြစ်ရပ်အတွက် အဓိက တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ တာဝန်မှ ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။
သစ်သားနံရံများဖြင့် မြို့ကို ပိုင်းခြားထားခြင်းကြောင့် မြို့တွင်း သွားလာလှုပ်ရှားမှုများ အလွန်တရာ အခက်အခဲ ရှိလာခဲ့သည်။ အဆင့်မြင့်အရာရှိများ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ရှောင်ဟန်သည် ဝမ်ချင်းလင်ကို ရှာဖွေပြီး သစ်သားနံရံများကို ဖယ်ရှားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိူ့ဘဲ သစ်သားနံရံများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ဤသည်က သူ့အား သစ်သားအခြေခံ စွမ်းအင်အချို့ကို ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။ စတုတ္ထခရိုင်မှလွဲ၍ ကျန်ခရိုင်များရှိ သစ်သားနံရံများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းခရိုင်တွင်မူ မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။
အကြောင်းကြားစာ လက်ခံရရှိပြီးနောက် ပထမခရိုင်နှင့် စတုတ္ထခရိုင်မှလွဲ၍ ကျန်ခရိုင်များမှ အဆင့်မြင့်အရာရှိအားလုံးသည် အစည်းအဝေးပြုလုပ်ရန် တတိယခရိုင်သို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။ ပထမခရိုင်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ပြီး စတုတ္ထခရိုင်မှာမူ ယခုထိ ပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်မလာသေးပေ။
ဆဋ္ဌမခရိုင်မှ နီမိသားစုနှင့် သတ္တမခရိုင်မှ ရှာမိသားစုတို့နှင့် ပတ်သက်၍ နီမိသားစုမှာ ပထမခရိုင်နှင့် အချိန်ာကြာမြင့်စွာကတည်းက ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြပြီး သေကောင်ကြောပတ် တိုက်ခိုက်မှုတွင် အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပထမခရိုင်နှင့် ကြိုတင် သဘောတူညီချက် ရရှိထားခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ ယခုအခါ ဗိုလ်ချုပ်ယင်ကျန်း ကျဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နီကျန်းမှာ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ဗဟိုမဟာမြို့တော်တွင် ခြေကုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ပထမခရိုင်မှ ပြန့်နှံ့လာခဲ့သော သတင်းများကြောင့် ရှောင်ကျန်းမှာ ရှောင်ဟန်နှင့် ဝမ်ချင်းလင်တို့အပေါ် အမြဲလိုလို ရန်ငိုးဖွဲ့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤတိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူသည် သတင်း၏ မှန်ကန်မှုအပေါ် သံသယဝင်လာခဲ့ပြီး သုတေသနလက်ထောက်လေးဦး သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းမှန်ကို အသေးစိတ်သိရှိနိုင်ရန် တတိယခရိုင်သို့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ သွားရောက်ခဲ့သည်။
စတုတ္ထခရိုင်တွင် လူဦးရေ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ထာဝရ ပိတ်ဆို့ထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ရှောင်ကျန်း၊ လေကျန်းနှင့် မိုကျန်းတို့က ဦးဆောင်ကာ ဝမ်ချင်းလင်ကို အရေးကြီးကိစ္စများ ဆွေးနွေးနိုင်ရန်အတွက် ဟွာကျန်းအား ဦးစွာ ပြန်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာသာ မပေးပေ။ သူတို့က ဟွာကျန်းကို လွှတ်ပေးစေချင်လျှင် သူအလိုလို လုပ်ချင်စိတ်ရှိမှသာ လွှတ်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက သူ၏ မျက်နှာပျက်စရာ မဖြစ်ပေဘူးလား။
ဗိုလ်ချုပ်သုံးဦးတွင် ရှောင်ဟန်ကို အကူအညီတောင်းကာ သူ့ကို ချော့မော့ခိုင်းရုံမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ရှောင်ဟန်က တွေးလိုက်သည် — အကယ်၍ သူသာ ဝင်ပြောပေးပါက ဝမ်ချင်းလင်၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံရရန်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။ သူက အလွန်အမင်း တုံးအသူတော့ မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဟန်က "စတုတ္ထခရိုင်က လူတွေက အစကတည်းက မှားနေတာ။ ဟွာဖေယန်နဲ့ ဟွာဖေဟွမ်း နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့ကို စော်ကားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့သာ တံခါးဖွင့်ခိုင်းချင်ရင် ရိုးသားမှုကို ပြရမယ်။ ဒီကိစ္စကို စကားလုံးသက်သက်နဲ့ လွှတ်ပေးလိုက်လို့ မရဘူး" ဟု ပြောသည်။
မိုကျန်းက "ငါတို့ ဟွာကျန်းကို လွှတ်ပေးပြီး သူ့ရဲ့ သဘောထားကို မေးကြည့်ကြရင်ရော" ဟု အကြံပြုသည်။
ရှောင်ဟန်က ဗိုလ်ချုပ်များ၏ စကားများကို ဝမ်ချင်းလင်ထံ အဆင့်ဆင့် ပြောပြပေးခဲ့ရာ ဝမ်ချင်းလင်က စတုတ္ထခရိုင်ပေါ်မှ ပိတ်ဆို့မှုကို ရုပ်သိມပေးရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း သစ်သားနံရံများကိုမူ မူလအတိုင်း ဆက်ထားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က စတုတ္ထခရိုင်အတွက် တံခါးမဖွင့်ပေးမီမှာပင် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီး ထွက်ခွာလာပြီး တတိယခရိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
စစ်သားနှစ်ဦးက လူတစ်ဦးကို ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ ထမ်းချလာကြပြီး ဟွာကျန်း၏ မျက်နှာမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် အပြည့် ပြည့်နှက်နေသည်။
နီးကပ်လာသော ဗိုလ်ချုပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟွာကျန်းမှာ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ "ရှောင်ဟန် ပြန်လာပြီလား။ သူ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်" ဟု ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူတို့က ဝမ်ချင်းလင်ကို မသိကြသော်လည်း ရှောင်ဟန်ကိုမူ သိကြသည်။
ထမ်းစင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်များမှာ အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။
ဟွာကျန်း၏ သမီးကြီးဖြစ်သူ ဟွာဖေဟွမ်းမှာ ရောဂါကူးစက်ခံထားရပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ထွက်ပေါ်နေသော အရေပြားများမှာ ညိုမည်းသွားပြီး ပျံသန်းနေသော သေကောင်ကြောပတ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာများမှ အမည်းရောင် ပြည်များ စီးကျနေသည်။
ဟွာကျန်းသည် ဟွာဖေဟွမ်းကို ကယ်တင်ပေးနိုင်ရန် ဝမ်ချင်းလင်ကို ရှောင်ဟန်မှတစ်ဆင့် အကူအညီတောင်းခံလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန်၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ အခက်အခဲပေါင်းများစွာ ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့သည် မည်သူက မည်သူ့ကို စော်ကားခဲ့သည်ကိုပင် မသိကြပေ။ ဟွာကျန်း သူ့သမီးများကို မည်ကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်ကို သူ တွေးမိသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်၏ သားပျိုးပုံကို ပြန်တွေးမိရင်း ရှောင်ဟန်မှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ရှောင်ဟန်သည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ဖားနှင့်သား ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်ခါတစ်ရံ တင်းမာခဲ့ပြီး ကောင်းမွန်သော ပုံစံတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ရှောင်ဟန် ပေါ်လာသောအခါ ထမ်းစင်ကို အမူအရာမဲ့စွာ ကြည့်ရင်း "ဟွာကျန်းက ငါ့ကို ရှာနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟွာကျန်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီး ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။ "မင်းလင်မြို့က ဒေါက်တာဝမ်ကို သိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ သူ့ဆီကနေ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ရအောင် ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။ ဟွမ်းဟွမ်း ကူးစက်ခံထားရပြီ၊ မကြာခင် မကုသပေးရင် သူမ အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဟွာကျန်း၏ စကားကြောင့် ရှောင်ဟန် အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သိတယ် ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်နည်း။ ဝမ်ချင်းလင်မှာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်လော။
ရှောင်ဟန်က "အကူအညီ မတောင်းခင်၊ ခင်ဗျားသမီး ဘယ်သူ့ကို စော်ကားခဲ့လဲဆိုတာကို အရင်ပြောပြပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟွာကျန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
ဟွာကျန်းသည် ရှောင်ဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တက်ရောက်လာကြသည့် ဗိုလ်ချုပ်များကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။
ဟွာကျန်းမှာ လူမိုက်မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသော ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် တွေးမိသွားသည်။
ဟွာကျန်း ခေါင်းတွေ မူးဝေလာပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် လဲကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
စတုတ္ထခရိုင်အတွင်း ပိတ်မိနေပြီး သမီး၏ အခြေအနေနေ့ချင်းညချင်း ဆိုးရွားလာသည်ကို ကြည့်နေရကာ သူမကို ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ ခေါ်ထုတ်၍ လင်မြို့ သို့ပင် မခေါ်သွားနိုင်ခဲ့ပေ။ ပိတ်မိနေလေလေ မုန်းတီးမှု ပိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်ပြီး ဤအရာအားလုံးအတွက် တာဝန်ရှိသည့် ကြိုးကိုင်သူကို အကြိမ်ကြိမ် ကျိန်ဆဲခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူကား သူ အကူအညီတောင်းခံနေသောသူမှာ သူ အမုန်းဆုံး လူသားပင် ဖြစ်နေပေသည်။
ရှောင်ဟန်က "ခင်ဗျားသမီး ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိလား။ သူမက ပျံသန်းနေသော သေကောင်ကြောပတ်တွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲဆောင်ပြီး ဒေါက်တာဝမ်ဘက်ကို ဦးတည်စေခဲ့တယ်။ သူမက ဒေါက်တာဝမ်နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေ၊ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို အသုံးချပြီး ပိုးမွှားတွေကို ကာကွယ်ခိုင်းချင်ခဲ့တာ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဒေါက်တာဝမ်က စွမ်းအားထက်မြက်လို့ သူမ အောင်မြင်သွားအောင် မလုပ်ပေးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဖြစ်စဉ်မှာ သူ့သူငယ်ချင်းက ကူးစက်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒါတင်မကသေးဘူး၊ ခင်ဗျားသမီးက ရူးကြောင်ကြောင်နဲ့ ဒေါက်တာဝမ်ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟွာကျန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။ အခြားသူများက အကြောင်းရင်းကို မသိကြသော်လည်း သူကမူ သိသည်။
ဟွာဖေဟွမ်းက ထိုကြောင်ကို မှတ်မိခဲ့ပြီး ဝမ်ချင်းလင်မှာ ဟွာဖေယန်၏ မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်းလည်း သိထားခဲ့သည်။ သူကလည်း စတုတ္ထခရိုင်မှ လိုက်လံရှာဖွေနေသူပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစဉ်က သူမ မည်သို့မျှ နှောင့်နှေးမနေဘဲ သူတို့ကိုပါ အတူဆွဲချင်ရုံသာ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဝမ်ချင်းလင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ ကြိုသိခဲ့ပါက မည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မဆို ချမှတ်ရာတွင် ပိုမို သတိထားမိခဲ့လိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုမူ အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဟွာဖေဟွမ်း၏ အခြေအနေမှာ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်း၍ မရတော့ပေ။
ဟွာကျန်းက "ဟွမ်းဟွမ်းနဲ့ ယန်ယန်တို့ ကိုယ်စား ငါ ဒေါက်တာဝမ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆရာဝန်တွေမှာ ကရုဏာတရား ရှိတတ်ကြပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ဟွမ်းဟွမ်းကို ကယ်တင်ပေးဖို့ ဒေါက်တာဝမ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ သူမ တော်တော်နဲ့ ဆက်ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "ငါ့ကို ကြည့်ရတာ စိတ်သဘောထား ကောင်းမယ့်သူလို ထင်ရလို့လား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်များမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် ဝင်ပြောပေးလျှင် တကယ် အဆင်ပြေပါ့မလားဟု မသေချာကြပေ။
ဟွာကျန်း သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ "သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ဘာလိုချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာဖြစ်ဖြစ် ငါ သူမကို မကယ်ဘူး" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဟွာကျန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေပူများဆို့တက်လာပြီး သမီးဖြစ်သူ အမည်းရောင် သွေးများကို တစ်ဖန် အန်ထုတ်နေသည်ကို ကြည့်နေရသည်။ သူ့မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး "ဝမ်ချင်းလင်၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကို ကယ်တင်ပေးပါ။ သူမ တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က "ဒါဆိုရင် သူမကို ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားခွင့်ပေးလိုက်လေ" ဟု ဆိုသည်။
"ဝမ်ချင်းလင်!" ဟွာကျန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ အမှားတွေအတွက် ငါ တာဝန်ယူပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ မင်း သူမကို ကယ်နိုင်သမျှ..."
"ဒီလို အပြုအမူမျိုးနဲ့ ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေသေးတာလား။ အိပ်မက် မမက်နဲ့" ဟု ဝမ်ချင်းလင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဟွာကျန်း သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ကာ ဒူးထောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သဖြင့် သူ၏ ဒူးများ ညွတ်ကျသွားတော့သည်။ လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်များ တင်းကျပ်သွားကြပြီး အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် ဒူးထောက်လိုက်ပါက ဟွာကျန်းမှာ ထိုခဏ၌ပင် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြသည်။
ရုတ်တရက် နွယ်ပင်တစ်ပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟွာကျန်း၏ ဒူးကို တားဆီးလိုက်သည်။ "ဟွာကျန်း၊ ခင်ဗျား တည်တည်တံ့တံ့ ရပ်နေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြီး အကူအညီ မပေးဘူး" ဟု ဝမ်ချင်းလင်က ပြောသည်။
ဟွာကျန်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မနည်းပင် မတ်တပ်ရပ်နေရသည်။
သူ့တွင် ဤသမီးနှစ်ယောက်မှလွဲ၍ ချစ်ရသူအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ မိသားစုဝင်တစ်ဦးကို ထပ်မံ ဆုံးရှုံးရန် သူ မခံနိုင်တော့ပေ။
နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ချင်းလင် သက်ပြင်းအသာချကာ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကရုဏာတရားကို အလွဲသုံးစားလုပ်နေတာကို ထောက်ထားပြီး ဆေးတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ဘယ်လိုတောင်းဆိုချက်မျိုးမဆို လုပ်လို့ရတယ်" ဟု ဟွာကျန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် "ငါ အရင်ကတည်းက ပြောပြီးသားပါ၊ သူမကို အမှီအခိုကင်းမဲ့သွားအောင် လုပ်ချင်တာ။ ဒါကြောင့် သူမကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေက ခင်ဗျား ရာထူးကနေ ဆင်းပေးပြီး စတုတ္ထခရိုင်ကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။ ခင်ဗျား သူတို့နဲ့အတူ ဗဟိုမဟာမြို့တော်ကနေ ထွက်သွားနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အထဲမှာ ဆက်နေနိုင်တယ်။ အဲဒါကိုတော့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း အံ့သြထိတ်လန့်ကာ လေစုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ဟွာကျန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချက်ချင်း ဝန်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ခဲ့ပေ။
မီယန်က ဟွာကျန်းကို စဉ်းစားချိန်ပေးပြီးနောက် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်မှာ "ဗိုလ်ချုပ်တွေလည်း အခုလို ရှိနေကြတော့ ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်းလောက် ပိုပြောပါရစေ။ ဟွာကျန်း ရာထူးကနေ ဆင်းပေးရမယ့်အပြင်၊ ဆဋ္ဌမခရိုင်ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ် ကွေ့ပေါင်... ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဆဋ္ဌမခရိုင်က ကံဆိုးရှာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့မျက်နှာကို ငဲ့ကُရ وخပြီး အလိုအလျောက် အနားယူဖို့ စဉ်းစားပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လက်လှုပ်ရှားခိုင်းမနေပါနဲ့တော့။ ခင်ဗျားလည်း အသက်ကြီးနေပြီပဲ၊ အေးအေးလူလူ အနားယူပြီး ဘာလို့ ပျော်ပျော်မနေတာလဲ။ အာဏာကို ဘာလို့ တက်လုနေဦးမှာလဲ။ အဲဒါတွေက လူငယ်တွေအတွက် လုပ်စရာတွေပါ။ ဟိုမရောက်ဒီမရောက်နဲ့ ဝင်ပါမနေပါနဲ့" ဟု ဆိုလေသည်။
ကွေ့ပေါင်:
ဘိုးတော် ကွေ့ပေါင် မှာ အမျက်ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးတစ်လုတ် ထွက်ကျလာမတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မီယန် က ဆက်ပြောသည်မှာ "ကွေ့ပေါင်၊ ခင်ဗျားက ယူကျင်းဟွေ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းအပေါ် ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား။ ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းတွေဘက်က အမြဲ ရပ်တည်တတ်ပြီး အငฆ်လည်း ကြီးတတ်တယ်။ ယူကျင်းဟွေ သေသွားတာနဲ့ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားပြီလို့ မဆိုလိုဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်နဲ့ ရှောင်ဟန်ကို ဘယ်လို လိုက်လံတევခတ်ပြီး အမဲလိုက်ခဲ့ကြလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မှတ်ထားတယ်။ ဆဋ္ဌမခရိုင်အတွက်နဲ့ ကိုယ့်အလိုလို အနားယူလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို လက်လှုပ်ရှားခိုင်းမနေပါနဲ့" ဟု ပြောလေသည်။
ကွေ့ပေါင်:
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သွေးတစ်လုတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် မေ့လဲသွားခဲ့လေသည်။
မီယန် က "သတ္တမခရိုင်ရဲ့ ရှာကျန်း" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ရှာကျန်းက "မင်းကို ငါ မေးစရာရှိတယ်။ သုတေသနလက်ထောက် လေးယောက် သေဆုံးရတာနဲ့ရော မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။
မီယန် က "ကျွန်တော်က လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပေမဲ့ မလုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက်တော့ အပြစ်ကို မခံယူဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ရှောင်ဟန်:
မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... မဟုတ်သေးဘူး၊ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ဇွန်ဘီလေး တစ်ကောင်ပါ။
ရှာကျန်းက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "အခု ရင်ကျန်းနဲ့ ရင်ချန်တို့ သေကုန်ကြပြီဆိုတော့ အဲဒါတွေအားလုံးကို ရင်ချန်ရဲ့ ခေါင်းပေါ် ပုံချတော့မလို့လား" ဟု ဆိုသည်။
မီယန်:
အား... သူပဲ အကုန်ပြောပြီးသွားပြီပဲ၊ ငါ ဘာဆက်ပြောရတော့မှာလဲ။
မီယန် က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့ရင် ဝန်ခံမှာပါ။ မလုပ်ခဲ့ရင်တော့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို စွပ်စွဲလို့ မရဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှာကျန်း နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်သည်။
မီယန် က ထပ်လောင်းပြောသည်မှာ "သူတို့ မသေပါဘူး၊ အခုထိ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျွန်ტော့်ကို သုတေသနလုပ်ငန်းတွေမှာ ကူညီပေးနေပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ရှာကျန်းက မယုံကြည်နိုင်ဘဲ "လေလုံးထွားနေတာပဲ။ မင်းကို ငါ ဘယ်လို నမ္မတ္တ လုပ်ရမလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မီယန် က "ခင်ဗျား ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ကျွန်ტော့်အပိုင်းက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ လက်စားချေချင်ရင် လလာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ရှာယွินဟန်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ဇွန်ဘီတွေ ကျွေးပစ်လို့ရတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဇွန်ဘီတွေက စားချင်မှတော့ စားပေလိမ့်မည်။
ရှာကျန်းမှာ စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အသံတိတ်သွားခဲ့သည်။ မီယန် ပြောသည်များ အမှန်လား၊ အမှားလားဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။
ရှောင်ဟန်က "မီယန် မုသားမသုံးတတ်ပါဘူး။ သူပြောသမျှ အားလုံးက အမှန်ပါပဲ။ ရင်ချန်က လူတွေကို ဇွန်ဘီတွေဆီ ပစ်ချဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာက မီယန် ပါ။ သူတို့က လက်ရှိမှာ လင်မြို့ မှာ... မဟုတ်ဘူး၊ အခုတော့ အဲဒါကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် လို့ ခေါ်ဆိုပြီး အဲဒီမှာ သုတေသနတွေ လုပ်နေကြပါတယ်" ဟု ပြောပြလိုက်သည်။
ရှာကျန်းက သံသယအပြည့်ဖြင့် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန်က "ရှာကျန်းအနေနဲ့ မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ကြည့်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြင်ပလူတွေကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲဝင်ခွင့် မပြုပါဘူး။ ရှာယွินဟန်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်ဆက်ဆံရေးကို အသိအမှတ်ပြုမှသာ အပြင်ထွက်လာပြီး ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ဆုံပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
ရှာကျန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အဘယ်နည်း။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲသို့ မဝင်နိုင်ဘူးလော။
ရှာကျန်းက အံ့အားသင့်လျက် "ပြင်ပလူတွေကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲဝင်ခွင့် မပြုဘူးဆိုရင် ဘယ်သူတွေက အဲဒီမှာ နေထိုင်ကြလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "အဲဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုပေါ့ဗျာ" ဟု ပြောသည်။
မီယန် က အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်မှာ "အခုတော့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်တော့မှာပါ။ လူသားတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ရှာဖွေဖို့ ရောက်လာကြတဲ့ ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေကြတာလို့ ကျွန်တော် အခိုင်အမာ သံသယရှိတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။
လူတိုင်း:
မဟုတ်ဘူးလေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလောက်ကြီး ကြွားဝါတဲ့အခါ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ထိန်းသင့်တယ်မလား။ အလွန်အကျွံ ကြွားဝါနေရင် အက်ကွဲကြောင်းတွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။
မီယန် ပြောနေသည်များမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ဟန်တစ်ယောက်တည်းသာ သိပေသည်။
များစွာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ဟွာကျန်းမှာ မီယန် ၏ အခြေအနေများကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်လေသည်။
သူ ရာထူးမှ ဆင်းပေးခဲ့ပြီး စတုတ္ထခရိုင်ကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။
သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ မီယန် က စတုတ္ထခရိုင်ကို ဆက်လက်ပိတ်လှောင်ထားဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထခရိုင်မှ လူများကို သူတို့၏ အကျပ်အတည်းဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းအစစ်အမှန်ကို သိရှိစေပြီး ဝေဖန်မှုများကြားမှ သူ့အား ရာထူးမှဆင်းပေးရန် ဖိအားပေးခြင်းခံရသည်ထက်စာလျှင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိဖြင့် မိမိဆန္ဒအလျောက် ရာထူးမှ ဆင်းပေးခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။
ရှောင်ဟန်က လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်၍ ဟွာကျန်း၏ သמיးဖြစ်သူ ဟွာဖေဟွမ်းအား ဆေးုကုသဆေး တိုက်ကျွေးစေခဲ့သည်။ လူအများရှေ့မှပင် သူမသည် ဇွန်ဘီဖြစ်လုနီးပါး အခြေအနေမှ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီး လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရှိတော့ဘဲ သတိရလာခဲ့လေသည်။
ဇွန်ဘီရောဂါပိုးအတွက် ကုသဆေး ပေါ်ထွက်လာခြင်းက သိသာထင်ရှားသော လှုပ်ခတ်မှုကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤသတင်းအသစ်ကို ယခုမှ သိရှိရသည့် အခြားဗိုလ်ချုပ်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ ရှောင်ဟန်ကို ဆွဲကိုပ်ပြီး ကုသဆေးနှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်မှန်သမျှကို အသေးစိတ် ထုတ်ယူချင်နေကြတော့သည်။
ဇွန်ဘီရောဂါပိုးအတွက် ကုသဆေး ပေါ်ထွက်လာပြီဆိုသည့် သတင်းသည် ဗဟိုမဟာမြို့တော် တစ်ခွင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ကြရကာ ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်နေကြရရှာသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ လူတိုင်း အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး အဆက်အသွယ်ရှိကြသူများမှာ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကုသဆေးနှင့်ပတ်သက်၍ စုံစမ်းမေးမြန်းကြတော့သည်။ ဘယ်မှာ ဝယ်လို့ရနိုင်မလဲ။ ကုသဆေး ရှိနေပြီဆိုလျှင် ဇွန်ဘီရောဂါပိုးကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူးということ လော။
အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများ မရှိစေရန်အတွက် ရှောင်ဟန်က ကုသဆေး၏ ကုသပေးနိုင်သည့် နယ်ပယ်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ပြီး သာမန်ဇွန်ဘီရောဂါပိုးကိုသာ ကုသနိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကာကွယ်ဆေး မဟုတ်ဘဲ ပဋိပစ္စည်းမပါရှိသည့် ကုသဆေးသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
သို့ဖြစ်လင့်ကစား ဗဟိုမဟာမြို့တော်အတွင်းရှိ လူထုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကုသဆေးကို လူသိရှင်ကြား တင်ყောင်းမည့်နေ့ကို ၎င်းတို့ တောင့်တစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
မီယန် ၏ စွမ်းအားမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သူတစ်ဦးတည်းဖြင့် ဗဟိုမဟာမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ စတုတ္ထခရိုင်နှင့် ဆဋ္ဌမခရိုင်အတွက် သူ စီစဉ်ခဲ့ပုံများမှာလည်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ဟွာကျန်းမှာ မိမိဆန္ဒအလျောက် ရာထူးမှ ဆင်းပေးခဲ့ရပြီး ကွေ့ပေါင် မှာလည်း အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ရာထူးမှ ဆင်းပေးခဲ့ရသည်။
ရှာကျန်း၊ လေးကျန်းနှင့် မိုကျန်းတို့မှာ စတုတ္ထခရိုင်နှင့် ဆဋ္ဌမခရိုင်တို့နှင့်ပတ်သက်၍ သံသယများ ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မကျန်ရစ်စေရန်အတွက် လူများကို စေလွှတ်၍ အသေအချာ ရှာဖွေရှင်းလင်းစေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှသာ ၎င်းတို့အားလုံး စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး ပြောင်းရွှေ့မည့်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြတော့သည်။
စတုတ္ထခရိုင်၏ မြင့်မားသော သစ်သားနံရံကြီးများကို နောက်ဆုံးတွင် ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ကြသည်။
ဟွာကျန်းမှာ ရာထူးမှ ဆင်းပေးခဲ့ရသော်လည်း ဗဟိုမဟာမြို့တော်မှ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ထွက်သွားလျှင်တောင် သူ ဘယ်ကိုသွားရမှန်း မသိပေ။ မြို့တော်ထဲတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ပြီး သမီးနှစ်ယောက်အား နှစ်သိမ့်ပေးရုံဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေရသည်။ ဟွာဖေယန်က သူမအတွက်ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူ ရာထူးမှ ဆင်းပေးခဲ့ရကြောင်း သိရှိသွားရသောအခါ အိမ်တွင် နေ့စဉ် ပြဿနာရှာကာ ဟွာကျန်းနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့အား ရန်တွေ့နေတော့သည်။
ကွေ့ပေါင် သွေးအန်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ နီမိသားစုအတွင်း၌လည်း အမြဲလိုလို ရှုပ်ထွေးပွေလီနေခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူက တစိုက်မတ်မတ် တိုင်တန်းနေပြီး ချွေးမဖြစ်သူက အေးစက်စက် မျက်နှာပေးဖြင့် နေထိုင်ကာ မြေးဖြစ်သူကမူ ဟွာဖေယန်ကို လက်ထပ်လိုကြောင်း ဆူညံအူမြူးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မီယန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ပဋိပက္ခများစွာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ခရိုင်များအတွင်းရှိ ပြဿနာများစွာကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းရန်အတွက် အကြမ်းဖက်စရာ မလိုတော့ပေ။
လက်ရှိတွင် ဗဟိုမဟာမြို့တော်၌ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ ပဉ္စမနှင့် သတ္တမခရိုင်တို့သာ မူလအတိုင်း ဆက်လက်ရှိနေတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ခရိုင်သုံးခုမှာ ရှိနှင့်ပြီးသား ခရိုင်လေးခုနှင့် ပေါင်းစည်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ သို့သော် ရှောင်ဟန်က ပြောင်းရွှေ့မည့်ကိစ္စကို တင်ပြလာခဲ့ရာ ခရိုင်များ ပေါင်းစည်းရေး အဆိုပြုချက်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။
ပြောင်းရွှေ့ခြင်းတွင် ရှုပ်ထွေးလှသည့် အခက်အခဲများစွာ ပါဝင်နေပေသည်။ ဗဟိုမဟာမြို့တော်တွင် နေထိုင်ရန် ကျင့်သားရနေကြပြီဖြစ်၍ ထွက်ခွာလိုစိတ် မရှိကြခြင်းအပြင် ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးလမ်း၏ ရှည်လျားပြီး အန္တရာယ်များပုံကိုလည်း စိုးရိမ်နေကြရသည်။ လင်မြို့ နှင့် အခြားနေရာများရှိ ရေတွက်၍မကုန်နိုင်သော ဇွန်ဘီများကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းကြမည်နည်း။ စဉ်းစားစရာပြဿနာများမှာ အလွန်တရာ များပြားလှပေသည်။
ခရိုင်လေးခုမှ ခေါင်းဆောင်များမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ငြင်းခုံနေကြပြီး အများစုကမူ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းသည် ဉာဏ်ပညာရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ဟု ယူဆကြသည်။ ဝှာနိုင်ငံ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း၌ ဗဟိုမဟာမြို့တော်ကဲ့သို့ အခြားသော လုံခြုံသည့်နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရှောင်ဟန်မှာ ထိုသို့ငြင်းခုံနေကြသည်ကို ရက်အနည်းငယ်မျှ နားထောင်ရင်း ခေါင်းကိုက်လာရကာ မီယန် နှင့် ပြန်လည်ဆွေးနွေးရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ရှောင်ဟန်က မီယန် ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်မပေးနိုင်ပေ။ သူ၏ ဆန္ဒသဘောထားကိုသာ မေးမြန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် ငြင်းခုံပွဲတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပွားလာပြီးနောက် ရှောင်ဟන්က နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က "ဒေါက်တာဝမ်ရဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းအကြောင်းကို လူတိုင်း ကြားဖူးကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်းက ရှောင်ဟန်ကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကြပြီး ဤကဲ့သို့အချိန်မျိုးတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤအကြောင်းအရာကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသည်ကို မသိရှိနိုင်ကြပေ။
"သတင်းတွေတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မယုံပါဘူး" ဟု တစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် သူ၏ အမြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။
နောက်တစ်ဦးကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံကာ "ကျွန်တော်လည်း မယုံပါဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးလို့ပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန်က "ဒါက ကောလာဟလ မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တရားပဲ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
အခန်းထဲရှိ လူတစ်ဦးက အော်ရယ်လိုက်ပြီး "လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က အချို့သော အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားရင် ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်အထိတော့ ဘယ်သူမှ မတွေ့ရသေးပါဘူး။ အဲဒါ တကယ်မှန်ရင်တောင်မှ ဇွန်ဘီအနည်းငယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်လို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ" ဟု ပြောလေသည်။
ရှောင်ဟန်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး "ဇွန်ဘီမြို့တော် လို့ ခေါ်တဲ့ လင်မြို့ မှာ မီယန် က ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော် တစ်ခုကို ဘယ်လို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ တစ်ခါမှ စဉ်းစားဖူးကြရဲ့လား" ဟု ဆိုသည်။
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရှောင်ဟန်ကို သံသယအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ရှောင်ဟန်က ဆက်လက်၍ "အခုဆိုရင် လင်မြို့ တစ်ခုလုံး၊ မြို့စွန်ဒေသတွေအထိပါမကျန် မီယန် ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော် နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာ အားလုံး ပါဝင်နေပါပြီ" ဟု ပြောသည်။
"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ! တကယ်လို့ သူတို့သာ လင်မြို့ မှာ မြို့သစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ရင် အဲဒီမှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ အားလုံးက ဘာဖြစ်သွားကြပြီလဲ။" ဟု တစ်ဦးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က "အဲဒါကိုပဲ ကျွန်တော် ပြောနေတာပေါ့။ မီယန် က လင်မြို့ မှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီတွေ အားလုံးကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီကို ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့တာပါ။ လူသားတွေနဲ့ ဇွန်ဘီတွေအတွက် နေထိုင်ရာနယ်မြေတွေကို သီးသန့်ခွဲခြားပေးထားပြီး ဘယ်ဘက်ကမှ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ဝံ့ကြတာ မရှိဘူး။ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်လို့ ဖြစ်လာတဲ့ ထိခိုက်သေဆုံးမှုတွေအတွက်တော့ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်မယူပါဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ထိုစဉ် အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် မီယန် ၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "စကားပြောနေရုံနဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မြင်မှ ယုံလိမ့်မယ်။ ဗဟိုမဟာမြို့တော်မှာ ရဟတ်ယာဉ်တွေ အများကြီး မရှိဘူးလား။"
ရှောင်ဟန်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ ရှုထောင့်တိုင်းမှာ မယုံနိုင်စရာများသာ ဖြစ်နေပြီး မီယန် က အချို့သော အရာများကို ပြောပြရန် သဘောတူစေကာမူ မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မတွေ့ရမချင်း ၎င်းတို့ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ဟန်က တက်ရောက်လာကြသူများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုထင်ကြလဲ။ ရဟတ်ယာဉ်ကိုစီးပြီး ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်ကြလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
မေးစရာပင် လိုသေးသလောက်လား။ သွားကြည့်ချင်ကြသည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လူတိုင်း ဗဟိုမဟာမြို့တော်မှ အကုန်ထွက်သွား၍ မဖြစ်ပေ။ ရှာကျန်း၊ လေးကျန်း၊ မိုကျန်းနှင့် ဟွာကျန်းတို့က လူအချို့ကို ဦးဆောင်ကာ သွားရောက်ကြည့်ရှုကြမည် ဖြစ်သည်။
မီယန် ၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ရှောင်ဟန်က သူတို့အား မိမိအိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်လောက်အောင် စေတနာကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ သူက အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်ရသည်ကို ပျင်းရိနေရုံသာမက ရဟတ်ယာဉ်ကို အလကားစီးလိုရုံမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရဟတ်ယာဉ်တန်းကြီးတစ်ခုသည် ဗဟိုမဟာမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး လင်မြို့ ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကြသည်။
မီယန် နှင့် ကွေ့ပေါင် တို့လည်း လိုက်ပါသွားကြသော်လည်း တာပိုင် ကမူ ရဟတ်ယာဉ်ထဲဝင်ရန် ကြီးမားလွန်းနေသဖြင့် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ထည့်ကာ ရဟတ်ယာဉ်အောက်တွင် ချိတ်ဆွဲ၍ ခေါ်ဆောင်သွားရသည်။ ရဟတ်ယာဉ်တန်းကြီး မြို့ပေါ်မှ ပျံသန်းသွားစဉ်မှာ ကြည့်၍ ကောင်းလှသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
မီယန် က ရဟတ်ယာဉ်ကို ပုတ်ရင်း "ရဟတ်ယာဉ်တွေ ရှိတာ တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ကိုယ်သွားချင်တဲ့နေရာကို ကြိုက်တဲ့နေရာ ပျံသွားလို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က တိတ်ဆိတ်လျက်သာ နေနေပြီး ဤသည်မှာ မီယန် ရဟတ်ယာဉ် လိုက်စီးလိုသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်နေပေသည်။