သူတို့သည် အမြင့်မှပျံသန်းလာကြသဖြင့် အဝေးကို မြင်တွေ့ကြရသည်။
ရဟတ်ယာဉ် အစင်းရေများစွာ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပျံဝဲနေသည်ဖြစ်ရာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်းရှိ လူများအနေဖြင့် မကြားဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြသော ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်များမှာ လုပ်လက်စအလုပ်များကို ချက်ချင်းရပ်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လာကြသည်။ အဆင့်ပိုမြင့်သည့် ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်အချို့ဆိုလျှင် အပေါ်ယံတွင် ပျံဝဲနေသော ရဟတ်ယာဉ်များကို ဆွဲချရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပို၍မြင့်သည့် နေရာများဆီသို့ပင် ခုန်တက်သွားကြသည်။
ကျီယုံ၊ ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားကြကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဤရဟတ်ယာဉ်များ၏ အရောင်အသွေးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပါသည် — ၎င်းတို့ မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသော အမျိုးအစားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ရဟတ်ယာဉ်များ ပစ်ချမခံရစေရန်အတွက် ဝမ်ချင်းလင်း၏ အသံသည် ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်တိုင်း၏ နားထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
"စိုးရိမ်မနေကြနဲ့၊ သူတို့က ငါတို့ဆီကို ရဟတ်ယာဉ်တွေ လာပို့ပေးတာ"
မြို့တော်သခင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်အားလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ သတိအနေအထားကို ဖြေလျှော့လိုက်ကြပြီး အထက်တွင် ပျံဝဲနေသော ရဟတ်ယာဉ်များကို လျစ်လျူရှုကာ ၎င်းတို့၏ အလုပ်များကို ပုံမှန်အတိုင်း အေးအေးလူလူ ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။
လက်များကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ယမ်းပြနေကြသည့် ကျီယုံ နှင့် အခြားသူများမှာ ဝမ်ချင်းလင်း၏ စကားကြောင့် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရှောင်ဟန်မှာ လွန်စွာပင် သက်ပြင်းချမိသည်။ "မင်း ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ"
ဝမ်ချင်းလင်းက "ဗဟိုမြို့တော်မှာ ရှိတဲ့အထဲက တစ်ဝက်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ရှောင်ဟန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် တတိယခရိုင်အတွင်းရှိ ပမာဏကိုသာ သိရှိပြီး အခြားခရိုင်များရှိ အရေအတွက်ကိုမူ တိတိကျကျ ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ဝမ်ချင်းလင်းက "ငါကိုယ်တိုင် သူတို့နဲ့ စကားပြောမယ်" ဟု ဆိုသည်။
သဘောတူခြင်းမှလွဲ၍ ရှောင်ဟန်အနေဖြင့် အခြား ဘာများပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။
ရဟတ်ယာဉ်များဖြင့် လိုက်ပါလာကြသော ဗိုလ်ချုပ်လေးဦးနှင့် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာ ترလောက်အောင်ပင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အမြင့်ပေမှ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံ အပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ဧရာမယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကြီးမှာ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည်။ ဗဟိုမြို့တော်နှင့် မတူဘဲ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကို ကိတ်မုန့်တစ်လုံးကဲ့သို့ အထပ်လိုက် ပုံစံခွဲခြားထားသည်။ ၎င်းသည် ကွင်းဆက်တစ်ခုချင်းစီတွင် မြို့ရိုးများနှင့် မြို့တံခါးများပါရှိကာ စည်းစနစ်တကျ ကြိုတင်ကြံဆ ရေးဆွဲထားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ အရှေ့၊ အနောက်နှင့် တောင်ဘက်တို့တွင် သိသာထင်ရှားသော ခရိုင်မြို့ငယ် သုံးမြို့ ရှိသည်။ ဤမြို့များကို သစ်သားမြို့ရိုးများဖြင့် ကာရံထားပြီး အခြေစိုက်စခန်းကြီး သုံးခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အခြေစိုက်စခန်းများမှ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ဆီသို့ မြို့ရိုးအမြင့်များ တည်ဆောက်ထားကာ திิศတောင်မြောက် သုံးဘက်စလုံးရှိ မြို့တံခါးများဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်နိုင်သည့် လမ်းမကြီးများကို ဖန်တီးထားသည်။
ထိုလမ်းသည် သာမန်လမ်းမဟုတ်ပေ — ၎င်းသည် မြို့ရိုးအမြင့်များဖြင့် ပတ်လည်ဝိုင်းထားသော စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာ ဖြစ်သည်။ လမ်းမကြီးသည် စိုက်ပျိုးဧရိယာ၏ အလယ်မှ ဖြတ်သွားပြီး လူအများအပြား အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူကြီး၊ လူငယ်၊ ကလေးသူငယ်များနှင့် လူကြီးများက စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ကိုင်နေကြပြီး ကလေးများကလည်း လယ်ကွင်းပြင်များထဲတွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြသည်။
သူတို့သည် လူအများ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်တတ်ကြသည့် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဘဝမျိုးဖြင့် နေထိုင်နေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်လျက်ရှိကြပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည့် အပြုံးများကို နေရာတိုင်းတွင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်အတွင်းရှိ သီးနှံများမှာ ရင့်မှည့်နေကြပြီဖြစ်ပြီး ယဉ်ကျေးသော ဖုတ်ကောင်များအားလုံးမှာ ရိတ်သိမ်းရေးအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ အထက်မှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် စက်ဝိုင်းပုံစံ၏ အပြင်ဘက်ဆုံး စက်ဝိုင်းကြီးမှာ ရွှေရောင်နှင့် လိမ္မော်ရောင် လွှမ်းခြုံနေသော ဧရိယာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အချို့နေရာများတွင် ရိတ်သိမ်းပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကာ ရိတ်သိမ်းစက်များမှာ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။ လူအများအပြားသည် လယ်ကွင်းပြင်များထဲတွင် ကူညီရန် စုဝေးရောက်ရှိနေကြရာ ပျော်စရာကောင်းပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်သော လေထုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဗိုလ်ချုပ်များကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်မှာ မြို့ရိုးအမြင့်များ၏ အပြင်ဘက်ရှိ ထူထပ်များပြားလှသော ဖုတ်ကောင်ပင်လယ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အစားအစာ ရှာဖွေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော်လည်း တည်ဆောက်ထားသော မြို့ရိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပ່າနေသည့် ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်မျှ မရှိပေ။
ထိုသို့ကြည့်လိုက်လျှင် အရမ်းကြီး မမြင့်လှဟု ထင်ရသော ကာရံမြို့ရိုးများသည် လူသားများနှင့် ဖုတ်ကောင်များကြားရှိ ငြိမ်းချမ်းရေး၏ နောက်ဆုံး ခံတပ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ဖုတ်ကောင်များအနေဖြင့် လူသားနယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လိုပါက ဤမြို့ရိုးများမှာ မည်သည့်အရာအတွက်မျှ အသုံးဝင်မည်မဟုတ်ဘဲ အလွယ်တကူပင် လှဲချခံရပေလိမ့်မည်။
ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကြီးမားသော အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရသူများမှာ အေးစက်သော ချွေးများ ပျံထွက်သွားကြသည်။ သို့သော် မြို့ရိုးအတွင်း၌ နေထိုင်ကြသော လူများမှာမူ ထိုဘေးအန္တရာယ်ကို မသိရှိကြဟန်တူပြီး မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိကြပေ။ အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးနေကြသော ဖုတ်ကောင်အမြောက်အမြားကို ကြည့်လျက်နှင့် ၎င်းတို့က မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှရဲတင်းနိုင်ကြပါသနည်း။ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အရေးကို သူတို့ မကြောက်ကြဘူးလော။
ဝမ်ချင်းလင်းနှင့် ရှောင်ဟန်တို့မှာ ဖုတ်ကောင်များကို အာရုံမစိုက်ကြဘဲ အရှေ့၊ အနောက်နှင့် တောင်ဘက် မြို့တံခါးများဘက်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ လူအများအပြား စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်သော ဈေးတန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကာ ကုန်သည်အများအပြားကလည်း ဈေးဆိုင်တန်းများ ဖွင့်လှစ်ထားကြသည်။
အပြင်လူများအနေဖြင့် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူလို သို့မဟုတ် လဲလှယ်လိုပါက မြို့တံခါးများတွင်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤဈေးတန်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရဟတ်ယာဉ်သည် တောင်ဘက်မြို့တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ စိုက်ပျိုးရေးဧရိယာတွင် ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ လူအုပ်စုသည် ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီး ရှေ့တွင် စည်ကားနေသော ဈေးတန်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ဆွံ့အမိန့်မရှိ ဖြစ်သွားကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်းက ဦးဆောင်၍ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ သူ၏နောက်တွင် မီယန် နှင့် လั่วဖုန်းကျယ်တို့က မျက်လုံးအပြولပြولဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။
သူတို့ လျှောက်သွားစဉ် ဝမ်ချင်းလင်းကို သိရှိကြသူများက နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်း၏ မျက်နှာတွင်မူ အမူအယာ ကင်းမဲ့နေပြီး ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် စကားပြောခြင်း မရှိပေ။ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသော လူများမှာလည်း လုံးဝ အနေရခက်သွားခြင်း မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ မြို့တော်သခင် ဝမ်သခင်ကို တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လူတိုင်း ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည့် အရာမဟုတ်ပေ။
ရဲတင်းသူတစ်ဦးက ပြေးလာပြီး "ဝမ်သခင်၊ ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပါပြီလား။ ခင်ဗျား ခရီးထွက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ကျုပ်က ရှုခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းက အဆိပ်ပြေဆေး ပိုလိုနေလို့ပါ။ မကြာသေးခင်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အများကြီး ဝင်ရောက်လာကြလို့ မူလပမာဏက မလုံလောက်တော့ဘူး။ အဲဒါကို ပမာဏ ထပ်တိုးပေးဖို့ စဉ်းစားပေးလို့ ရမလားဗျ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝမ်ချင်းလင်းက "သက်ဆိုင်ရာ တာဝန်ရှိသူဆီ သွားရှာပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"ရပါတယ်၊ ခင်ဗျား အဲဒီလိုပြောလိုက်ရင် ရပါပြီ!" ထိုသူမှာ ပြုံးလျက် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
နောက်ထပ် လူတစ်ဦးက ၎င်းတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လာကာ "ဝမ်သခင်၊ ကျွန်တော်တို့က ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကပါ။ ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ လူဦးရေ ပိုများပြီး မျိုးစေ့တွေ၊ အဆိပ်ပြေဆေးတွေနဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေ အများအပြား လိုအပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း အချို့ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ စဉ်းစားပေးနိုင်မလားခင်ဗျ" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်းလင်းက ဆက်လက်လျှောက်သွားရင်း "ချန်ဘိုးဟេងကို လာပြီး ငါ့နဲ့ စကားပြောခိုင်းလိုက်" ဟု ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ဆီ သွားအသိပေးလိုက်မယ်" ထိုသူမှာ အခြားအခြေစိုက်စခန်း နှစ်ခုက ဆေးဝါးများနှင့် မျိုးစေ့များကို လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ကျသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ချက်ချင်းပင် ကားပေါ်တက်၍ ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ဝမ်ချင်းလင်းသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို လက်ထဲတွင်ပိုက်ကာ နို့တိုက်နေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ကုလားထိုင်ငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ရှေ့တွင်မူ လှောင်အိမ်တစ်ခုအတွင်းရှိ ဗီဇပြောင်းကြက်မ နှစ်ကောင် ရှိနေသည်။
အမျိုးသမီးငယ်၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ လက်ထဲရှိ ကလေးငယ်ဆီတွင်သာ ရှိနေသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအများအပြား ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ "ဗီဇပြောင်းကြက်မတွေ ဝယ်ချင်လို့လားရှင်။ ဒီကြက်မနှစ်ကောင်က ဥတော့မှာ။ ခင်ဗျားတို့ ဝယ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ တကယ် တန်ပါတယ်။"
ဝမ်ချင်းလင်းက ကလေးငယ်ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေသည်။ "နို့ လုံလောက်ရဲ့လား"
အမျိုးသမီးငယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာလဲရှင်"
ဝမ်ချင်းလင်း၏ အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမျိုးသမီးမှာ ကလေးကို နို့တိုက်ရင်း ကလေး၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ရန် သူမ၏ အင်္ကျီကို အမြန်ဆွဲချလိုက်သည်။
မီယန် မှာ ဝမ်ချင်းလင်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ဆွံ့အကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။
လั่วဖုန်းကျယ်လည်း အနေရခက်လာသဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်းကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲحبကာ အများရှေ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပို၍ သတိထားရန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်မှာ နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း သူ၏အာရုံများကို ဝမ်ချင်းလင်းဆီတွင်သာ စိုက်ထားသည်။ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ဝမ်ချင်းလင်းကို တစ်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ အံ့အားသင့်နေသော အမျိုးသမီးကို တောင်းပန်လိုက်သည် — "တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူ တခြားရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ဝမ်ချင်းလင်းက ကလေးငယ်ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေပြီး “နို့ လုံလောက်ရဲ့လား။ ကလေး မွေးတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ကလေးက အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ” ဟု ဆက်မေးသည်။
ရှောင်ဟန်လည်း ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်မှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး သူ ဤမျှငယ်သော ကလေးငယ်ကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးငယ်မှာ ထူးဆန်းသော ဤလူကြီးက သူမကို ဘာလုပ်ရန် ကြံရွယ်နေမှန်း မသိသဖြင့် ကလေးကို တင်းတင်းပိုက်ကာ အနည်းငယ် ဆဲလ်ဖုန်းလန့်သလို ထိတ်လန့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန်က “မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ဒီလူက ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ မြို့တော်သခင် ဝမ်သခင်ပါ။ ခင်ဗျားကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ သူက ခင်ဗျားရဲ့ ကလေး စားလို့သောက်လို့ ဝရဲ့လား၊ ကလေး အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာကို သိချင်ရုံပါ” ဟု ရှင်းပြသည်။
အမျိုးသမီးငယ်မှာ ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။ သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ဝမ်သခင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို အမြဲကြားခဲ့ရသည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ မြို့တော်သခင်မှာ ဤမျှ ငယ်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ဘဲ၊ ကောလာဟလများတွင် ဆိုထားသကဲ့သို့ သွေးစွန်းသော လူသတ်သမားတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူဘဲ အေးချိမ်တည်ငြိမ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဝမ်သခင်၏ စွမ်းဆောင်ချက်များမှာ လူသိများထင်ရှားပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာလည်း နာမည်ကြီးပေသည်။
အမျိုးသမီးငယ်၏ ဒူးများ တုန်ယင်လာကာ “ဟင့်အင်း… မလုံလောက်ဘူးရှင်။ ကျမမှာ နို့ထွက် အရမ်းနည်းလို့ပါ…” ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်းလင်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်သွားကာ “ကြက်တွေက ဥဥနိုင်တယ်။ ဘာလို့ ရောင်းချင်နေရတာလဲ” ဟု မေးသည်။
အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး “ကျမရဲ့… ကျမရဲ့ ရည်းစားက ကလေးအတွက် နို့ထွက်အားကောင်းစေဖို့ ဗီဇပြောင်းသိုးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဖို့ကြိုးစားရင်း သူ့မျက်နှာကိုခြစ်မိသွားတယ်။ အပြင်မှာတုန်းက ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီဒဏ်ရာကနေ ရောဂါကူးစက်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျမတို့မှာ ပုံဆောင်ခဲတွေ မရှိဘူး၊ အဆိပ်ပြေဆေးလည်း မဝယ်နိုင်ဘူး။ ကျမမှာ ဒီကြက်တွေကို ရောင်းပြီး အဆိပ်ပြေဆေး တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်လို့ရမလားဆိုပြီး ကြိုးစားကြည့်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်” ဟု ဖွင့်ဟပြောပြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်း မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ “ခင်ဗျားတို့က ဘယ်အခြေစိုက်စခန်းကလဲ” ဟု မေးမြန်းသည်။
အမျိုးသမီးငယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး “ကျ… ကျမက ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကပါ” ဟု ဖြေသည်။
“ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်း ဟုတ်လား” ဝမ်ချင်းလင်း မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ကာ “ငါ မသိဘူး။ ငါ အပြင်သွားနေတုန်းက ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းက သူ့အလိုလို ကိုယ့်ဖာသာ တည်ထောင်လိုက်ပုံရတယ်” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့ ထွက်သွားစဉ်က ဖန်းရှန်လုံက ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကိုသာ လက်ခံသိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းနှင့် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းဟူ၍ လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်း နှစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်းလင်းအနေဖြင့် ပြန်လာပြီးနောက် ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းက သူ့အလိုလို အစောကြီး တည်ထောင်ပြီးသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။
ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်တွင် ရှိစဉ်ကပင် ဝမ်ချင်းလင်း တစ်စုံတရာ မူမမှန်သည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ ယွဲ့ခရိုင်က ရှန်ခရိုင် နှင့် ရှန်ခရိုင်တို့ကို အတုယူကာ ပတ်လည်တွင် မြို့ရိုးများ ကာရံထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သော တံခါးပေါက်တစ်ခုကိုလည်း တည်ဆောက်ထားကြသေးသော်လည်း ပုံစံမှာ ကောက်ကောက်ကွေးကွေးနှင့် ညံ့ဖျင်းစွာ ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ယွဲ့ခရိုင်အတွင်းမှ ဖုတ်ကောင်များကို သူ ကိုယ်တိုင် ပြောင်းရွှေ့ပေးခြင်း မရှိဘဲ ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်း မည်သို့ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်ကို ဝမ်ချင်းလင်း စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။
ရှောင်ဟန်သည် ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှနေ၍ ယွဲ့ခရိုင်၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရစဉ်ကပင် မကောင်းတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းမှ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသူနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။
ရှောင်ဟန်က “ခင်ဗျားက ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ” ဟု မေးမြန်းသည်။
တောင်ဘက် မြို့တံခါးသည် ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးပြီး ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကမူ ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းတွင် တည်ရှိသည်။ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဖုတ်ကောင်များ ပြည့်နှက်နေသော ဧရိယာကို ကျော်ဖြတ်၍ ပျံသန်းလာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
အမျိုးသမီးငယ်လည်း သူမ၏ မှားယွင်းမှုကို သတိထားမိသွားပြီး အမြန်ပင် ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်သည် — “ကျ… ကျမ မှားသွားလို့ပါ။ ကျမက ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကပါ” ဟု ဆိုသည်။
မီယန် က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး “နောင်ကျရင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ကပါလို့ပါ ပြောဦးမလား” ဟု စပ်စုသည်။
အမျိုးသမီးငယ်က ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းခါယမ်းကာ “ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်က အပြင်လူတွေကို လက်မခံဘူးဆိုတာ ကျမ သိပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
မီယန် က ဆက်လက်မေးမြန်းပြန်သည် — “ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက တကယ်တမ်း ဘယ်အခြေစိုက်စခန်းကလဲ”
အမျိုးသမီးငယ်မှာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် “ကျ… ကျမက မူလက ယွဲ့ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းကပါ… ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျမရဲ့ ရည်းစားက ကျမကို ရှန်ခရိုင် အခြေစိုက်စခန်းဆီ ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ ကျမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့ သူတို့က လက်ခံပေးခဲ့တာပါ” ဟု ပြောပြသည်။
ဝမ်ချင်းလင်းသည် သူ၏ ခါးဘက်သို့ လက်နှိုက်လိုက်ရာ အဆိပ်ပြေဆေး တစ်လုံး ပေါ်လာပြီး အမျိုးသမီးငယ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ကာ “ဒါကို ယူသွားလိုက်၊ ကြက်တွေကိုလည်း ပြန်ခေါ်သွား။ ကလေးတွေ မွေးဖွားလာတာ ကြာပြီပဲ။ ကလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။
အမျိုးသမီးငယ်မှာ ကျေးဇူးတင်စကား အကြိမ်ကြိမ် ဆိုကာ ဝမ်ချင်းလင်း ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် အခြေစိုက်စခန်းများ၏ လုံခြုံရေးမှာ အာမခံချက် ရှိပေသည်။ မည်သူမဆို ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်သည်ကို မိပါက မြို့ရိုးအပြင်ဘက်သို့ ပစ်ချခံရကာ ဖုတ်ကောင်များ၏ အစာအဖြစ် ကျွေးမွေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် ဟန့်တားမှုမျိုးမှာ အလွန်ထိရောက်မှု ရှိသဖြင့် မည်သူမျှ မကောင်းကြံရန် မဝံ့ရဲကြပေ။
ဝမ်ချင်းလင်း အဝေးသို့ မရောက်သေးမီမှာပင် ကျီယုံ၊ ဟီလင် နှင့် ရှီချုန် တို့ တောင်ဘက်မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျီယုံ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက် “ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ။ အခုတော့ အရာရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်လာပြီ။ အားလုံးလည်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပါပြီ” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
ရှောင်ဟန်က သူ့ကို မျက်စိစုံမှိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျီယုံ မှာ ချက်ချင်း သဘောမပေါက်ဘဲ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသည်။ ဟီလင် က သူ့ကို ခိုး၍ ကန်လိုက်သည်။
ကျီယုံ က ဝမ်ချင်းလင်းကို မော့ကြည့်လိုက်စဥ် အေးစက်သော အကြည့်များနှင့် ဆုံရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဝမ်ချင်းလင်းက “ဟုတ်ပါတယ်၊ စည်ကားပါတယ်။ စည်ကားစရာ မလိုတဲ့ နေရာတွေတောင်မှ အခုတော့ စည်ကားနေကြပြီပဲ” ဟု အေးစက်စက် ပြောဆိုသည်။
ကျီယုံ — “……”
ကျီယုံ က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြသည် — “ယွဲ့ခရိုင်ရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ကျွန်တော်လည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ပါဘူး”
ဝမ်ချင်းလင်းက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် “မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော်ရဲ့ အရှေ့ပိုင်း စစ်သူကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ အရှေ့ပိုင်းကိစ္စတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးပေါ့။ မင်းကို အဲဒီရာထူးနဲ့ အာဏာကို အလှပြဖို့အတွက်ပဲ ငါက ပေးထားတာလား” ဟု ဆိုသည်။
ကျီယုံ က အမြန်ပြောရသည် — “ယွဲ့ခရိုင်ကိစ္စက သွေးဖုတ်ကောင် လုပ်လိုက်တာပါ။ သူက လူတွေရဲ့ ကန့်ကွက်မှုကို အတင်းရင်ဆိုင်ပြီး လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော် တားလို့မရခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်၊ နိုင်လိုက် ရှုံးလိုက်နဲ့ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ နားမဝင်အောင် လုပ်လို့မရခဲ့ဘူး”
ရှောင်ဟန်က ဝမ်ချင်းလင်း စိတ်ဆိုးပြီး ကျီယုံ ကို တိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည် — “တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”