Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 124 | NovelPing

ယခုအခါ ဗဟိုမဟာမြို့ကြီးကို မြင့်မားသော သစ်သားနံရံကြီးများဖြင့် အပိုင်းခုနစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယခရိုင်ကို နံရံအမြင့်ကြီးများဖြင့် ပတ်ရံထားပြီး အဝင်အထွက်အတွက် မြို့တံခါး တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ အခြားနေရာများအားလုံးမှာ ဝင်ထွက်၍ မရတော့ပေ။ ဤသည်မှာ မြို့တံခါး ရှိခြင်း၏ အသာစီးရမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။ မြို့တံခါးများ မရှိကြသည့် ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမခရိုင်များမှာမူ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး အပြင်သို့ ထွက်မရ ဖြစ်နေကြသည်။

തീർച്ചပါပဲ၊ စတုတ္ထခရိုင်မှာ မြို့တံခါး ရှိနေလျှင်တောင်မှ ကမ္ဘာပျက်ကပ် က ကွေ့ပေါင် က တားဆီးထားသည့်အတွက် သူတို့ အပြင်မထွက်နိုင်ကြပေ။ ဘယ်လိုဘက်က ကြည့်ကြည့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည့် ခရိုင်အသီးသီးမှ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများမှာမူ နောက်ထပ် ထိုင်မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ ရဟတ်ယာဉ်များ ထပ်မံ ပျံတက်လာကြပြီး ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်မှ စီစဉ်သူကြိုးကိုင်သူကို ရှာဖွေရန် မြို့တွင်းအနှံ့ လှည့်လည်ရှာဖွေနေကြသည်။

ကွေ့ပေါင် နှင့်အတူ ထွက်လာကြသည့် စစ်သားများအားလုံးမှာ သူတို့၏ ဗိုလ်မှူးကြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလာစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ခရိုင်တစ်ခုလုံး အလုံပိတ် ခံထားရပြီလေ။ ဤအခြေအနေကို သူတို့ ဘယ်လိုများ ဖြေရှင်းကြရမည်နည်း။ မဟုတ်ပေ၊ ဤအရာကို ပိတ်ဆို့သည်ဟုပင် မဆိုနိုင်ပေ။ စတုတ္ထခရိုင်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ကောင်းကင်ယံက လမင်းကို မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

အခြေအနေမှာ တင်းမာလွန်းလှသဖြင့် ခပ်ကြောင်ကြောင် လုပ်ကိုင်၍ မဖြစ်နိုင်မှန်း ကွေ့ပေါင် သိပေသည်။ သူသည် ကွေ့ပေါင် နှင့် [[Xiao Hen]] တို့ကို ဒုတိယခရိုင်ရှိ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရုံးချုပ်သို့ လိုက်ပါရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

သာမန် အလည်အပတ် သွားရောက်ခြင်းတော့ မဟုတ်တန်ရာ။

ကွေ့ပေါင် သည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အထက်တွင် ဝဲပျံနေသော ရဟတ်ယာဉ်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့ ထပ်မံ ကြောက်လန့်နေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

ကွေ့ပေါင် မှာ အင်အားကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူ၍ မိမိကိုယ်ကို အားဖြည့်ရန် အချိန် လိုအပ်နေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် မည်သည့် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ သူ ထပ်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

[[Xiao Hen]] က "ထိုင်ပြီး အလဟဿ အချိန်ကုန်ခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ ခရိုင်ကို ပိတ်ဆို့ထားတုန်း ဒီခရိုင်ထဲက မသေမျိုးတွေနဲ့ ဘီလူးတွေကို ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

သူတို့၏ လည်ပတ်ယန္တရားကို ဖြတ်တောက်မှသာ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းချက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ခရိုင်တွင်းရှိ အရာများကိုသာ ရှင်းလင်းပစ်မည်ဆိုပါက အခြားခရိုင်များမှ မသေမျိုးများနှင့် ဘီလူးများ ကူးလာမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ အတားအဆီးများကြောင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်ရနိုင်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်အတွက်မူ ၎င်းမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

[[Xiao Hen]] ၏ ကျောပေါ်တွင် ပျင်းရိတွဲလောင်း ခိုနေသော ကွေ့ပေါင် ကို ကွေ့ပေါင် က ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင်လည်း ဒုတိယခရိုင်မှာပဲ အနားယူကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

"မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို တတိယခရိုင်ကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်။ ဗိုလ်ချုပ် ကွေ့ပေါင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့အတွက် ယာဉ်တစ်စီး စီစဉ်ပေးပါ"

[[Xiao Hen]] က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့၏ အတွေးများကို နားလည်သဖြင့် ကွေ့ပေါင် ကို အန္တရာယ်ရှိသော အနေအထားမျိုးတွင် ထားရှိမည့်အစား အချိန်ခဏပေးကာ တတိယခရိုင်သို့ ပြန်ခေါ်သွားရန်သာ သူ ဆန္ဒရှိသည်။

ကွေ့ပေါင် က ချက်ချင်း လက်မခံဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ ရသည်။

ကွေ့ပေါင် က "အလွန်အကျွံ မတွေးပါနဲ့။ တကယ်လို့သာ ဗဟိုမဟာမြို့ကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီအချိန်အထိ စောင့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

ကွေ့ပေါင် -

[[Lei Yuxiao]] -

ခင်ဗျားက ဗဟိုမဟာမြို့ကြီးကို အခု လက်ရှိ တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ကွေ့ပေါင် က ဆက်လက်၍ "ဒါပေမဲ့ ဒီခရိုင်က နည်းနည်း များနေသလို မခံစားရဘူးလား။ အချို့ကိုများ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

ကွေ့ပေါင် နှင့် [[Lei Yuxiao]] တို့မှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အချို့ကို ဖယ်ရှားပစ်မယ် ဟုတ်စ။ ဘယ်သူတွေကို ဖယ်ရှားရမှာလဲ။ ဘယ်သူတွေကို ချမ်းသာပေးရမှာလဲ။

ကွေ့ပေါင် က ခရမ်းရောင် သတ္တဝါကျောက် ကျောက်ာစိုင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ဆော့ကစားရင်း "ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ အဲဒီလောက်ထိ တင်းမာနေကြတာလဲ။ ဗဟိုမဟာမြို့ကြီးက ကျွန်တော့်အိမ် မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အသက်ရှင်တာ သေတာကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြရင်တောင် ကျွန်ტော့်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး" ဟု ပြောသည်။

ကွေ့ပေါင် -

[[Lei Yuxiao]] -

လိုက်ပါလာကြသည့် စစ်သားများ -

[[Xiao Hen]] က "စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့က ဗဟိုမဟာမြို့ကြီးက လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စတွေကို ကျွန်တော်တို့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချချ၊ ဘယ်လိုပဲ ဖြေရှင်းရှင်း အဲဒါ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စပဲ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ လုံးဝ မဆိုင်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း -

အဲဒီလို ပြောရဲတာရော မရှက်ဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့က ဗဟိုမဟာမြို့ကြီးက လူတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို တတိယခရိုင်က ဗိုလ်ချုပ် [[Xiao Hen]] ဆိုတာ ဘယ်သူ့အဖေလဲ။

ကွေ့ပေါင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောနေပြီးမှ "မင်းတို့ရဲ့ စကားကို ငါ ယုံလို့ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

[[Xiao Hen]] က "ရတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကွေ့ပေါင် က ကွေ့ပေါင် ကို လှမ်းကြည့်သည်။

ကွေ့ပေါင် က လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့က ခေါင်းတွေကို အမြန်ပြေး ပို့ဖို့ မရိုမသေ လုပ်သမျှ ကာလပတ်လုံး ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ကွေ့ပေါင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စတုတ္ထခရိုင်က ခေါင်းများကို အမြန်ပြေး ပို့ရန် ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့် ကြီးကျယ်သော ခေါင်းဆောင်ကြီးကို စိတ်တိုစေခဲ့ခြင်း ပင်တည်း။

ကွေ့ပေါင် က "ငါ နားလည်ပါပြီ။ မင်းတို့အတွက် ယာဉ်တစ်စီး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်သားများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဗိုလ်မှူးကြီးအား အမှန်တကယ်ပဲ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်ပြီလားဆိုသည့် မေးခွန်းထုတ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ကွေ့ပေါင် မှာလည်း တတ်နိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့ကို မထွက်ခွားခွင့် မပေးဘဲ ဘာများ လုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ သူတို့၏ စွမ်းအားအဆင့်အတန်းများမှာ လုံးဝ မတူညီကြဘဲ တိုက်ခိုက်ကြလျှင်လည်း အနိုင်ရမည့် အခွင့်အလမ်း လုံးဝ မရှိပေ။ ရန်သူ ဖြစ်မည့်အစား ကြီးကျယ်သော ခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေသည်။

[[Xiao Hen]] က မောင်းနှင်၍ ကွေ့ပေါင် ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး [[Lei Yuxiao]] နှင့် သူ ခေါ်လာခဲ့သော လူများကိုလည်း ပဉ္စမခရိုင်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ကွေ့ပေါင် သည် မြင့်မားသော သစ်သားနံရံကြီးပေါ်တွင် တံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ကာ သူတို့ကို ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး တံခါးကို ပြန်လည် ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ ဆက်လက်၍ အလုံပိတ်ထားလိုက်ပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာများကို သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းစေခဲ့သည်။

ပြန်လာသည့် လမ်းခရီးတွင် ကွေ့ပေါင် က ရုပ်သေး အလောင်း ပျံသန်းသည့် ပိတုန်းကောင်များ၏ သခင်ကိုပါ ပြန်ခေါ်လာရန် [[Xiao Hen]] အား သတိပေးသည်ကို မမေ့ခဲ့ပေ။

ကွေ့ပေါင် နှင့် အခြားသူများမှာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကူးစက်ခံရပြီးသား ဖြစ်သော ကွေ့ပေါင် ကိုမူ ထားခဲ့ကြရသည်။

သူတို့က ကွေ့ပေါင် ကို ခေါ်သွားချင်စိတ် မရှိကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် အခွင့်အလမ်း မရှိတော့သည်မှာ အထူးသဖြင့် ကွေ့ပေါင် မှာ ကူးစက်ခံပြီးသား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။ အတင်းအကျပ် သယ်ထုတ်သွားလျှင်တောင် သူ အသက်ရှင်မည် မဟုတ်ပေ။

အသင်း၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် သူတို့တွင် ကွေ့ပေါင် ကို စွန့်ပစ်ရုံမှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ကွေ့ပေါင် ကို ယာဉ်တစ်စီးထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး ဗိုင်းရပ်စ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်ကာ သေဆုံးမှုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။

[[Xiao Hen]] သည် ကွေ့ပေါင် နှင့်အတူ တတိယခရိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကွေ့ပေါင် အား အနားယူစေရန် နေရာချပေးပြီးနောက် [[Xiao Hen]] မှာ အခြေအနေများကို ဗိုလ်ချုပ် ကွေ့ပေါင် ထံ သတင်းပို့ရန် ကွပ်ကဲရေးစင်တာသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့ပြီး ကွေ့ပေါင် ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းမည့် တာဝန်ကိုမူ အခြားသူများအား လွှဲအပ်ခဲ့သည်။

ကွေ့ပေါင် မှာ ဤအကြိမ်တွင် သူ၏ စွမ်းအားများကို အမြောက်အမြား သုံးစွဲခဲ့ရပြီး အကုန်အစင် ကုန်ခန်းသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဗီလာအတွင်း၌ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် သတ္တဝါကျောက်များကို စိတ်ကြိုက် စုပ်ယူနေခဲ့သည်။

[[Xiao Hen]] က လူတိုင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့် တတိယခရိုင်၏ ကွပ်ကဲရေးစင်တာသို့ အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ကွေ့ပေါင် အမှတ် (၂) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဗိုလ်ချုပ် ကွေ့ပေါင် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာများ တွေ့ရသည်။ သူ ဒေါသတကြီး မပြောရသေးမီမှာပင် [[Xiao Hen]] က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အခြေအနေ အားလုံးကို ဗိုလ်ချုပ်နှင့် အခြားသူများအား ရှင်းပြလိုက်သည်။

စတုတ္ထခရိုင်နှင့် မြင့်မားသော သစ်သားနံရံကြီးများ အားလုံးမှာ ကွေ့ပေါင် ၏ လက်ချက်များ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။ လူတိုင်း၏ [[Xiao Hen]] အပေါ် ပေးပို့သော အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး ကွေ့ပေါင် ကို အဘယ်ကြောင့် စောစောကတည်းက ခေါ်မလာခဲ့သလဲ ဟု မေးခွန်းထုတ်နေကြသည်။ တကယ်လို့သာ ကွေ့ပေါင် က စောစောကတည်းက ရောက်လာခဲ့မည်ဆိုပါက ဗိုလ်ချုပ်မဟာမြို့ကြီးသည် ဤမျှလောက်သော ပြဿနာများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် "ဒေါက်တာ ကွေ့ပေါင် က နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေ ဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ မသိဘူးဗျ" ဟု မေးမြန်းလာသည်။

[[Xiao Hen]] က "သူ အနားယူနေတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က [[Xiao Hen]] နားမလည်သေးဟု တွေးထင်ကာ ပိုမို ရှင်းလင်းစွာဖြင့် "အခု ဗဟိုမဟာမြို့ကြီး တစ်ခုလုံးက လက်တွေ့အားဖြင့် သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရောက်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အာဏာတွေကို စုစည်းပြီး ပြန်လည် နေရာချထားလို့ မရဘူးလား" ဟု ရှင်းပြပြောဆိုသည်။

ဤစကားမှာ ပို၍ တိုက်ရိုက်ဆန်လှပေသည်။

ကွေ့ပေါင် က [[Xiao Hen]] ၏ ဇနီး ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ ဗဟိုမဟာမြို့ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ [[Xiao Hen]] ၏ ဇနီး၏ လက်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တတိယခရိုင်အနေဖြင့် ဗဟိုမဟာမြို့ကြီးကို ပေါင်းစည်းနိုင်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေဘူးလား။

[[Xiao Hen]] ရဲ့ အတွေးများကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မလဲ။ ထိုလူများထဲတွင် သူ၏ ဦးလေးတော်စပ်သူများပင် အများအပြား ပါဝင်နေကြသည်။ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ဖော် မပြောဆိုသင့်ပေ။ သို့ဖြစ်၍ သူက "အခုက ခရိုင်တွေကို သန့်စင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ ဒုတိယနဲ့ ပဉ္စမခရိုင်တွေက စတင်နေကြပြီ။ တတိယခရိုင်အနေနဲ့ရော မစတင်သင့်ဘူးလား" ဟု ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဗိုလ်ချုပ် [[Xiao Hen]] ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်တင်းမာလာပြီး သန့်စင်ရေးကိစ္စများကို စတင် စီစဉ်လေတော့သည်။ လူတိုင်းကို တာဝန်များ အသီးသီး ခွဲဝေပေးလိုက်သဖြင့် အလုပ်များသွားကြလေသည်။

လူတိုင်း ထွက်သွားကြပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် [[Xiao Hen]] နှင့် [[Old Xue]] တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ဗိုလ်ချုပ် [[Xiao Hen]] ၏ အမူအရာမှာ မကောင်းလှပေ။ "ကဲ... အခုတော့ တကယ်အတိုင်း စကားပြောလို့ရပြီ။ မင်းရဲ့ အကြံအစည်က အတိအကျ ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

[[Xiao Hen]] က ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်မှာ ဘာအကြံအစည်မှ မရှိတာ။ ဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လင်မြို့ ရဲ့ ပြဿနာလေ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဗိုလ်ချုပ် [[Xiao Hen]] က စာရွက်စာတမ်းပုံများကို ဆွဲယူကာ ပစ်ပေါက်လိုက်သော်လည်း [[Xiao Hen]] က ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် စာရွက်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။

[[Old Xue]] က အမြန်ဝင်တားကာ "ဟေး... ဟေး... စိတ်လျှော့ပါဦး။ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့၊ အကြမ်းဖက်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဗိုလ်ချုပ် [[Xiao Hen]] က စားပွဲကို ဒေါသတကြီး ထုချလိုက်ပြီး "သူကရော အေးအေးဆေးဆေး ပြောလို့ရမယ့် လူပုံစံ ပေါက်နေလို့လား!" ဟု အော်ပြောသည်။

[[Xiao Hen]] က ကုလားထိုင်နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောနေတာပဲ။ ခင်ဗျားက နားမထောင်ချင်တာ နေမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ဗိုလ်ချုပ် [[Xiao Hen]] မှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ထပ်ပစ်ပေါက်ချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း ပစ်စရာ ပစ္စည်း တစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။ သူသည် လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော ကွေ့ပေါင် အမှတ် (၂) ကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း သာမန် ကလေးငယ် မဟုတ်လျှင်တောင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပစ်ပေါက်ရလောက်သည်အထိ အောက်တန်းမကျနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

[[Old Xue]] က ဗိုလ်ချုပ် [[Xiao Hen]] ၏ စိတ်ကို နားလည်ပေသည်။ သူသည် [[Xiao Hen]] ၏ 'ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လင်မြို့' ဟူသော စကားကြောင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

[[Old Xue]] လည်း အလုပ်ရှုပ်ခံကာ ကလေးငယ် [[Xiao Jiang]] ကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း [[Xiao Hen]] အား "တကယ်ပဲ ဘာအကြံမှ မရှိဘူးပေါ့လေ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

[[Xiao Hen]] က "ဘာအကြံမှ မရှိပါဘူး။ ကွေ့ပေါင် ကတော့ လင်မြို့ မှာ ခရိုင်တွေ အရမ်းများနေတယ်၊ အချို့ခရိုင်တွေကို လျှော့ချသင့်တယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

[[Xiao Jiang]] မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

[[Old Xue]] က ဝင်ရောက်ထောက်ခံကာ "မှန်တာပေါ့၊ ငါတို့လည်း အချို့ခရိုင်တွေကို လျှော့ချချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ လူအများကြီးရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေကို ထိခိုက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို မဟုတ်ရင်လည်း လင်မြို့ က အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

[[Old Xue]] စဉ်းစားတွေးတောနေပြီးမှ "ဘယ်ခရိုင်တွေကို လျှော့ချင်တယ်ဆိုတာ သူ ပြောသေးလား" ဟု မေးမြန်းသည်။

[[Xiao Hen]] က "ပထမခရိုင်ကတော့ လုံးဝ ဆက်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ စတုတ္ထနဲ့ ဆဋ္ဌမခရိုင်တွေလည်း ကယ်တင်နိုင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ သတ္တမခရိုင်ရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ အခုထိ အတိအကျ မသိရသေးဘူး။ Xia Jiang နဲ့ ကွေ့ပေါင် ကြားထဲမှာ ရန်ငြိုးတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု ပြန်ပြောပြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားက ရန်ငြိုးမှာ အခြေအမြစ် မရှိသည်တော့ အမှန်ပင်။

တကယ်လို့သာ Xia Yunhan က [[Xiao Jiang]] ကြောင့် ကွေ့ပေါင် ကို မုန်းတီးနေပြီး သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်မည်ဟု ကျိန်ဆိုထားခြင်းသာ မှန်ခဲ့ပါက ကွေ့ပေါင် ၏ ရင်ကို အလွန်တရာ ထိခိုက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကွေ့ပေါင် က ဂရုစိုက်ချင်မှလည်း ဂရုစိုက်ပေလိမ့်မည်။

[[Xiao Jiang]] ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားပြီး "ဒါဆိုရင် ဒုတိယ၊ တတိယနဲ့ ပဉ္စမခရိုင်တွေပဲ ဆက်လက် ကျန်ရစ်တော့မယ်ပေါ့ ဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။

[[Xiao Hen]] က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ စားပွဲပေါ်ကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ခေါက်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် "ခင်ဗျားတို့က ဘာကို တစိုက်မတ်မတ် စွဲကိုင်ပြီး လင်မြို့ ကို ကာကွယ်နေကြတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

[[Xiao Jiang]] ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး "ဒါ ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ မေးခွန်းလဲ။ လင်မြို့ မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အများကြီး ခိုလှုံနေကြတာလေ။ ငါတို့သာ မကာကွယ်ရင် သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုအတွက် ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ။ ကမ္ဘာကြီးမှ ပေါက်ကွဲမသွားသေးတာ၊ နိုင်ငံအများအပြား ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပေမဲ့ အခုထိ ရှိနေသေးတယ်။ တရုတ်နိုင်ငံက ကမ္ဘာပေါ်ကနေ ပထမဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နိုင်ငံ ဖြစ်လာစေချင်တာလား" ဟု ဆိုသည်။

[[Xiao Hen]] က စေတနာအပြည့်ဖြင့် "ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို တကယ်ပဲ ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ခေါ်ပြီး လင်မြို့ ကနေ ထွက်ခွာကြပါ၊ တောင်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့ကြပါ။ ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာပျက်ကပ် နဲ့ အရမ်း နီးကပ်နေတော့ အချိန်မရွေး ဘေးဥပဒ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်တယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

[[Xiao Hen]] ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး "ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲမှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေတယ်။ ဘယ်အချိန် ထွက်ပေါ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်လာခဲ့ရင် လင်မြို့ က အရင်ဆုံး ထိခိုက်ခံစားရလိမ့်မယ်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် [[Xiao Jiang]] တစ်ယောက် ထပ်မံ ဒေါသထွက်မလာတော့ပေ။ သူ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားတွေးတောနေပြီးမှ "မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

[[Xiao Hen]] က "ကျွန်တော် ခံစားမိလို့ပေါ့။ လင်မြို့ ကနေ ထွက်လာတုန်းက [[Old Xue]] ကို စွမ်းအင်လက်နက်တွေ မသုံးဖို့ တားမြစ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ ခင်ဗျားတို့က နားမထောင်ခဲ့ကြဘူး၊ အဲဒီစွမ်းအင်တွေ လေထဲမှာ ပြန့်ကျဲသွားပြီး [[Flesh Mountain]] ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ။ အဲဒီအပြင် ပြောင်းလဲလာတဲ့ အလောင်းဇွန်ဘီတွေကလည်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာကြတယ်"

"အခုလည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲက အန္တရာယ်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေတယ်။ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့ကြဖို့၊ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေး ထွက်သွားကြဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုလိုပါတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ မနားထောင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ အကြံဉာဏ် ပေးရုံသာ ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

[[Xiao Hen]] သည် ဤကိစ္စအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင်ပင် တာဝန်ယူပြောဆိုခဲ့ပြီး ကွေ့ပေါင် ၏ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်သည့် အကြောင်းအရာကိုမူ ထည့်သွင်းမပြောခဲ့ပေ။

ကွေ့ပေါင် ၏ တည်ရှိမှုမှာ လုံလောက်အောင်ပင် ထင်ရှားနေပြီးသား ဖြစ်ကာ ၎င်းကို ထပ်မံ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ပုံဖော်ခြင်းက မည်သို့မျှ အကျိုးမရှိပေ။

[[Cedrick]] နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြပြီး တရုတ်နိုင်ငံ နယ်မြေအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာကြခြင်းကို [[Xiao Hen]] စိုးရိမ်နေမိသည်။

[[Xiao Jiang]] က ယုံရမလား၊ မယုံရမလား မသိတော့ဘဲ မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ကာ "ပြောရတာတော့ လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းရွှေ့တယ်ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ သူတို့ လင်မြို့ ကနေ ထွက်ခွာချင်စိတ် ရှိမရှိဆိုတာကို ဖယ်ထားဦး၊ တကယ်လို့ ထွက်ချင်ကြရင်တောင် ခရီးလမ်းက အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များတယ်။ လူဘယ်လောက်များများ တကယ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရင်တောင် ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ။ လင်မြို့ ထက် ပိုလုံခြုံတဲ့ နေရာ ရှိလို့လား" ဟု ဆိုသည်။

[[Xiao Hen]] က "ကွေ့ပေါင် က လင်မြို့ မှာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့ပြတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ခရိုင်ငယ်တွေကိုလည်း ဇွန်ဘီနဲ့ လူသား သီးသန့်နယ်မြေတွေ ခွဲခြားပြီး ယဉ်ကျေးမှုမြို့ပြက ကာကွယ်ပေးထားတယ်။ နယ်နိမိတ်ကို မကျော်လွန်သမျှ လူသားတွေအတွက် အန္တရာယ် မရှိဘူး။ လူတွေက စိုက်ပျိုးရေးလုပ်နိုင်တယ်၊ အမဲလိုက်နိုင်တယ်၊ ငြိမ်းချမ်းစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်တယ်။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ ဘဝက ခင်ဗျားတို့ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လို့တောင် မရနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်ပါတယ်" ဟု ပြောပြသည်။

"အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက ဇွန်ဘီတွေကို မကြောက်ကြတော့ဘူး။ ကူးစက်ခံရရင်တောင် ယဉ်ကျေးမှုမြို့ပြမှာ ကုထုံးဆေးရည်တွေကို ဝယ်ယူလို့ရတယ်။ အခြေအနေ ပေးတယ်ဆိုရင် ကာကွယ်ဆေးတွေကိုပါ ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်က အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မဟုတ်တော့ပါဘူး" ဟု ဆက်ပြောသည်။

[[Xiao Jiang]] နှင့် [[Old Xue]] တို့ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူတို့ ကယ်တင်ခံရပြီးချိန်မှစ၍ ဖြစ်ပျက်သမျှ အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ခေါင်းရှုပ်နေခဲ့ရသဖြင့် ကုထုံးဆေးရည်အကြောင်းကို မမေးမြန်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။

အခုတော့ ကုထုံးဆေးရည်တင်မကဘဲ ကာကွယ်ဆေးပါ ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ကာကွယ်ဆေးတဲ့လား။ လင်မြို့ က ကာကွယ်ဆေး သုတေသနပြုလုပ်ရန် လူအင်အား၊ ပစ္စည်းဥစ္စာနှင့် ဘဏ္ဍာရေး အမြောက်အမြားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေ။ သို့သော် လင်မြို့ ကမူ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

[[Xiao Hen]] သည် သူ၏ အာကာသအိတ်ထဲမှ အရောင်ကင်းစင်ပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော ဆေးရည်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလာကာ "ဒါက ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ကာကွယ်ဆေးပဲ။ ယဉ်ကျေးမှုမြို့ပြထဲက သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ဝန်ထမ်းအင်အား နည်းပါးနေသေးလို့ သုတေသန တိုးတက်မှုက နည်းနည်း နှေးတယ်။ လက်ရှိ ကာကွယ်ဆေးက သာမန် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကိုပဲ ကာကွယ်နိုင်သေးတယ်။ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်အတွက် ကာကွယ်ဆေးကတော့ ဆက်လက် သုတေသနပြုဆဲ ဖြစ်ပြီး မကြာခင် အဖြေထွက်လာလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

[[Xiao Hen]] က သူတို့၏ တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည် - "[[Old Xue]]... ခင်ဗျားကတော့ ကာကွယ်ဆေး ထိုးစရာ မလိုတော့ဘူး။ ခင်ဗျားမှာ သာမန်နဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် နှစ်မျိုးစလုံးကို တိုက်ထုတ်နိုင်တဲ့ ပဋိပစ္စည်းတွေ ရှိပြီးသားပဲ"

ဤအကြောင်းကို ပြောမိသောအခါ [[Xiao Hen]] က ဤလူနှစ်ဦး သူ့ကို ပေးရန် ရှိသေးသည့် ကြွေးကို သတိရသွားသည်။

[[Xiao Hen]] က ထိုနေရာတွင်ပင် ချက်ချင်း ကြွေးတောင်းတော့သည် - "ဒါနဲ့... ကွေ့ပေါင် က ခင်ဗျားတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ဆုလာဘ်က ရပြီလား။ သူ လာတောင်းတာကို မစောင့်နဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ဘာသာ အစပျိုးပြီး ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ။ စုစုပေါင်း သာမန် သတ္တဝါကျောက် တစ်ထောင့်တစ်ရာ ဖြစ်ပါတယ်"

[[Xiao Jiang]] -

[[Old Xue]] -

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကြီးထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်သေးခြင်းမရှိသေးဘဲ ရှိနေတုန်းပင်လျှင် ကြွေးတောင်းခံရပြန်လေသည်။

[[Xiao Jiang]] က မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် မကျေမနပ်ပင် ကြွေးကို ပြန်ဆပ်လိုက်သည်။

[[Old Xue]] ၏ မျက်နှာကတော့ မည်းမှောင်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း—

"ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲစွယ်တွေကို သုံးလို့ရမလား။ ငါ့မှာ သတ္တဝါကျောက်တွေ အဲဒီလောက်အများကြီး မရှိဘူး" ဟု [[Old Xue]] ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ဘက်က သတ္တဝါကျောက်တွေကိုပဲ လက်ခံတယ်။ ဇွန်ဘီ ပုံဆောင်ခဲစွယ်တွေကို မလက်ခံဘူး" ဟု [[Xiao Hen]] က ပြန်ပြောသည်။

ဇွန်ဘီများသည် လူသားအသစ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည်ဟူသော သတင်းကို ယခုလောလောဆယ်တွင် လျှို့ဝھက်ထားရမည်ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်ပါက တစ်ကမ္ဘာလုံး ရူးသွပ်သွားလိမ့်မည်။

[[Old Xue]]: —

[[Xiao Jiang]] က သော့စည်းတစ်စည်းကို [[Xiao Hen]] ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ပေးလိုက်ပြီး "အိမ်က ဗီရိုထဲမှာရှိတဲ့ စိန်တိုက်ထဲမှာ။ လိုချင်တာကို ယူသွားလိုက်။ [[Old Xue]] ရဲ့ ဟာအတွက်ပါ ငါ အစားရှင်းပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

[[Xiao Hen]] လည်း ကျေနပ်သွားကာ သော့များကို ယူဆောင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

[[Xiao Jiang]] က သူ့ကို တားလိုက်ပြီး "ကုထုံးဆေးရည်နဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေကို ချန်ထားခဲ့စမ်းပါ" ဟု ဆိုသည်။

[[Xiao Hen]]: —

[[Xiao Hen]]: ဓားပြတိုက်တာလား။

[[Xiao Jiang]] က သူ၏ထိုင်ခုံကို ကောက်ကိုင်ကာ ပစ်ပေါက်မတတ်ဖြစ်သွားပြီး "မင်းကို ငါ့ရဲ့စိန်တိုက် သော့တောင် ပေးထားပြီးပြီလေ။ မင်းရဲ့ဆေးရည်တွေကို ငါပြန်မပေးမှာကို မင်းက ကြောက်နေလို့လား" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

[[Old Xue]] က အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည် — "မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ငါတို့ ဆွေးနွေးကြပါမယ်။ ကုထုံးဆေးရည်နဲ့ ကာကွယ်ဆေးတွေက အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ။"

[[Xiao Hen]] လည်း နားလည်သွားကာ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကုထုံးဆေးရည်တစ်ပုလင်းနှင့် ကာကွယ်ဆေးတစ်ပုလင်းစီ ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် စိန်တိုက်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။