Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 119 | NovelPing

ဝမ်ချင်လင်နှင့် မီယန်တို့ အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာကြချိန်တွင် မိုးချုပ်ခါစပင် ရှိသေးသည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်ကြီးမှာ တစ်စစီမည်းမှောင်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း မြို့ထဲသို့မူ မဝင်နိုင်သေးပေ။ ဝမ်ချင်လင်မှာ မိမိ၏အမဲသားကြော်ကို စိတ်ကြိုက်မြည်းစမ်းရင်း ဆက်လက်၍ ပျော်ရွှင်နေဆဲပင်တည်း။

ဝမ်ချင်လင်သည် ကားမိုးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ကြက်ခြေခတ်၍ မေးတင်ထားရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒီညပြီးရင် ဗဟိုမြို့ထဲမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်များ ကျန်ခဲ့မလဲဟင်"

ဤအရာမှာလည်း မီယန် စိတ်ပူနေရသည့် ကိစ္စပင်တည်း။ ယခုအခါ မြို့ပြသေကောင်များနှင့် ဘီလူးဆိုးကြီးများအားလုံးလိုလို ဗဟိုမြို့ထဲသို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အား မြို့တွင်း၌ပင် အပြီးအပြတ် ရှင်းထုတ်ပစ်နိုင်ပါက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းတို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်ဆိုပါက အလွန်တရာမှပင် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

မီယန် က ကင်းစောင့်တပ်သားတစ်ဦး၏ နောက်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် မီးလောင်ထားသည့် ပုံစံပေါက်နေသော သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ကင်းစောင့်မှာ လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။ ကင်းစောင့်က ပြန်လာသည်မှာ ဗိုလ်မှူးကြီး မီယန် ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာမှ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ "ဗိုလ်မှူးကြီး၊ တပ်မှူးကြီးက ရှင်နဲ့ချက်ချင်း တွေ့ချင်နေပါတယ်။ အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်နေလို့ပါ"

မီယန် က တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော မြို့တံခါးကြီးဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ကြရမည်နည်း။

မီယန် က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ့ကိုမှ မြို့ပြင်ထွက်ခွင့်မပေးဘူး! အားလုံး နောက်ပြန်လှည့်ကြစမ်း!"

ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသည့် ဒုက္ခသည်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်ဆန္ဒပြကြတော့သည်။ "မြို့ထဲမှာ တစ်မြို့လုံး ဘီလူးတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီလေ။ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ကို မြို့ထဲပြန်ဝင်ပြီး သေခိုင်းနေတာလား?!"

"ခင်ဗျားတို့မှာ လူ့နှလုံးသားရော ရှိသေးရဲ့လား။ ကျွန်တော်တို့ကို မြို့ထဲမှာ ပိတ်မိနေအောင် လုပ်ချင်နေကြတာလား?!"

"ခင်ဗျားတို့သာ ကျွန်တော်တို့အပေါ် တကယ်ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင် ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ ဘီလူးတွေကို ရှင်းထုတ်ပြီးသွားမှ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာခဲ့မယ်!"

မီယန်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားလေသည်။ "ငါက ခင်ဗျားတို့နဲ့ အပေးအယူလုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ အမိန့်ပဲ!"

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ ကျွန်တော်တို့က စစ်သားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော်တို့ကို အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့် မရှိဘူး!"

ရုတ်တရက် မြို့တံခါးဝရှိ မြေပြင်ကြီး ပြိုကျသွားပြီး လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အထူကြီးလှသည့် စမ်းချောင်းတံခွန်ကဲ့သို့ ရစရာမရှိအောင် ထွက်လာသည့် ရစ်ပတ်စွယ်တံတိုင်းကြီးများက တံခါးဝကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထိုအရာများမှာ လေထဲတွင် ကခုန်လျက် အပြင်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

မီယန် က ကင်းစောင့်တပ်သားကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးမှာမူ အကျယ်ကြီးအော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ဘေးဘက်များမှ ထိုးဖောက်ထွက်လာသော အထူကြီးလှသည့် နွယ်ပင်များကို ကြည့်ကာ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မြို့ထဲသို့ အလုအယက် ထွက်ပြေးကြပြီး နွယ်ပင်များ တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အကွာအဝေးမှ လွတ်ကင်းသွားမှသာလျှင် ရပ်တန့်နိုင်ကြတော့သည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နွယ်ပင်ထူထူတို့၏ ဖောက်ထွင်းသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ အလူးအလဲ ရုန်းကန်နေကြရသည့် လူအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နွယ်ပင်များမှာ စိတ်ကြီးဝင်စွာ လှုပ်ရှားလျက် စကားနားမထောင်ပါက မည်ကဲ့သို့သော အကျိုးဆက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ပြသနေကြသည်။

ဝမ်ချင်လင်သည် ကားမိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အင်အားသုံးတာနဲ့ ပြဿနာက ရှင်းသွားမယ်ဆိုရင် အလကားနေ အာပေါင်အာရင်းသန်နေတာ ရပ်လိုက်တော့"

ထိတ်လန့်နေကြသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "လူသတ်နေပြီဟေ့! တတိယခရိုင်က စစ်သားတွေ လူသတ်နေကြပြီ!!"

"ပြန်ခုခံကြစို့! သူတို့ အားလုံးကို မသတ်ရဲဘူးလို့ ငါတော့ မယုံဘူး!"

"ပြန်ခုခံကြစို့!"

လူအုပ်ကြီးမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာပြီး အော်ဟစ်ကာ အသေအပျောက်ခံ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လာကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ တကယ်တမ်း ထွက်မလာရဲကြပေ။

မြို့တံခါး ကင်းစောင့်များမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လူတိုင်းကို ငြိမ်သက်စေရန်နှင့် အချင်းချင်း ပဋိပက္ခမဖြစ်စေရန် ကြိုးစားနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး အင်အားသုံးပါက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်းပင်တည်း။ သို့သော် ယခုမူ မည်သူကမှ သတိပေးချက်မရှိဘဲ စတင်တိုက်ခိုက်ကာ လူများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လှံစွယ်ဖြင့် ထိုးစိုက်သတ်ဖြတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က တကယ်ပဲ ပုန်ကန်ထကြွအောင် တွန်းပို့နေကြခြင်း လោក? ဝမ်ချင်လင်က မဲ့ပြုံးပြုံးကာ နွယ်ပင်အုပ်စုထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ အထူဆုံး နွယ်ပင်ကြီးတစ်ပင်က သူ့အား နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ပင့်မြှောက်ပေးလိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ပြန်မခုခံကြဘူးလို့ ငါက စိုးရိမ်နေတာ။ လာစမ်းပါ၊ မင်းတို့ရဲ့ ဖေဖေ သတ်ပြတာကို ခံစားကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး"

လူတိုင်း:

ကင်းစောင့်များ:

မီယန် က နွယ်ပင်များဖြင့် ထိုးစိုက်သတ်ဖြတ်ခံထားရသော လူများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အားလုံးက မြို့ပြသေကောင်တွေပဲ၊ မင်းတို့ပြောနေတဲ့ ဘီလူးတွေပဲ! မင်းတို့ကြားထဲမှာ အဲဒီလိုလူတွေ နောက်ထပ် ရှိနေသေးတယ်။ ဒီမှာ စုဝေးနေမယ့်အစား မင်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို သတိထားကြ၊ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရတာကို သတိထားကြ!"

မြို့သူမြို့သား လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး မြို့ပြင်သို့ ခိုးထွက်လိုကြသည့် မြို့ပြသေကောင်များမှာ ၎င်းတို့၏ ဖုံးကွယ်မှု ပေါက်ကွဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဟန်ဆောင်နေတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို စတင်ကိုက်ခဲကြကာ ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖန်တီး၍ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

အလောင်းမိခင်၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့ဘဲ ၎င်းတို့သည် သီးခြားလွတ်လပ်သော တစ်ဦးချင်းစီ ဖြစ်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ပြီး ရုပ်အလောင်း ဘီလူးများနှင့် ကျွန်အုပ်စုကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့သည် သူဌေးကြီးများ ဖြစ်လာနိုင်ပေမည်။ ဤကဲ့သို့သော ကောင်းမွန်သည့် ဘဝမျိုးကို မလိုချင်သူ ဘယ်သူ ရှိလိမ့်မည်နည်း။

လူအုပ်ကြီးမှာ အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း မြို့တံခါးဝတွင် ပိတ်မိနေပြီး လှုပ်ရှားရန် နေရာအကန့်အသတ်သာ ရှိနေသည်။ အနံ့ခံရသည့် ကြောင်များကဲ့သို့ နွယ်ပင်များက ချက်ချင်းဆိုသလို ပစ်ထွက်လာကာ အနီးနားရှိ ရုပ်အလောင်းလူသားများကို ထိုးစိုက်ကာ နောက်သို့ ဆွဲငင်သွားကြသဖြင့် အော်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မီယန် သည် နွယ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သူ့၏ စနိုက်ပါသေနတ်ဖြင့် လူအုပ်ထဲ ရောနှောနေသော မြို့ပြသေကောင်များကို ချိန်ရွယ်ပစ်ခတ် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ အလုံးစုံ ပျက်စီးခြင်းမှ ဆံခြည်တစ်မျှ အာမခံချက်ဖြင့် လွတ်မြောက်သွားကြပြီး မြို့ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

"မြို့ထဲ ဝင်ကြ!" ဝမ်ချင်လင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်မှာ မြို့ထဲသို့ ပထမဆုံး ခုန်ဝင်လိုက်သူဖြစ်ပြီး သူ၏နောက်တွင် မီယန်နှင့် မြို့တံခါး ကင်းစောင့်များ ပါလာကြသည်။ ကားပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) လေးမှာမူ အော်ဟစ်ရင်း ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တံခါးပြင်တွင် ပိတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့် ထိုကောင်လေးမှာ အလွန်တရာမှ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက ပြေးလာပြီး မီယန်၏ ခြေထောက်ကို ၎င်း၏ ခြေဖဝါးငယ်လေးဖြင့် ကန်ချလိုက်ကာ အော်ဟစ် ငိုယိုတော့သည်။ "ဒီရင်သွေးလေးကို မေ့သွားကြပြီ! ဒီရင်သွေးလေးကို ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဘာလို့ မဆော့ပေးတာလဲ!"

မီယန် က ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) ဘာကြောင့် ပွဲလန့်နေမှန်း နားမလည်ဘဲ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ထိုကလေးငယ်၏ ဘာသာစကားကို နားလည်သော ဝမ်ချင်လင်က ၎င်းအား အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) မှာ ချက်ချင်း တောင့်သွားတော့သည်။ "မင်းက ငါ့လူကို ရိုက်ဝံ့တယ်ပေါ့? သေချင်နေပြီလား?"

ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂):

ရင်နာစရာကောင်းလှသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ၎င်းက မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ မီယန် ကန်ခံလိုက်ရသည့် ခြေထောက်ကို သွားတို့ထိ၍ လေမှုတ်ပေးရင်း ဝမ်ချင်လင်ကို သနားစရာ မျက်နှာပေးဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ချင်လင်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂): QAQ

မြို့တံခါး ကင်းစောင့်များ၏ ဝမ်ချင်လင်အပေါ် ထားရှိသည့် အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူကြီးတစ်ယောက်က ကလေးငယ်တစ်ဦးကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းသည် သင့်လျော်ပါသလောက် လោក? ဤကလေးငယ်လေးမှာ ဦးထုပ်တစ်လုံးသာ ဆောင်းထားပြီး ခုနစ်လ၊ ရှစ်လသာ ရှိသေးပုံရသည်။ အဝတ်အစားမပါ၊ ဖိနပ်မပါဘဲ အလွန်တရာမှ သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

မီယန် က ထိုဖောင်းကြွနေသော ကလေးငယ်လေးကို ချီပိုးကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ချင်လင်နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကာ တတိယခရိုင်၏ ရုံးချုပ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

တစ်ချိန်က ငြိမ်းချမ်းခဲ့ဖူးသည့် တတိယခရိုင်မှာ ယခုအခါ ရှုပ်ပွပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် လူများက ရူးသွပ်သလို ပြေးလွှားနေကြပြီး ဘီလူးဆိုးကြီးများမှာ ရမ်းကားနေကြကာ ဘီလူးများကို လိုက်လံမုဆိုးလုပ်နေကြသည့် စစ်တပ် ယူနစ်များလည်း နေရာအနှံ့ ရှိနေကြသည်။ သေနတ်သံများမှာ မပြတ်ထွက်ပေါ်နေသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ရိုးရိုးလမ်းလျှောက်ရုံမျှဖြင့်ပင် မတော်တဆ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ချင်လင်သည် စစ်ကားတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မီယန်နှင့် လမ်းခွဲလိုက်သည်။ သူသည် မီယန်နှင့် မီယန်တို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် ပဉ္စမခရိုင်ဆီသို့ သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) ကို မီယန်ထံတွင် အပ်နှံခဲ့ပြီး မထွက်ခွာမီတွင် ထိုဖောင်းကြွနေသော ကလေးငယ်လေးအား အဆိပ်အငွေ့များကို ပုံစံမမှန်ဘဲ လျှောက်မဖြန်းရန် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးသည်။ အကယ်၍ လုပ်ပါက အရိုက်ခံရလိမ့်မည်ဟု ဆိုလေသည်။

ဖောင်းကြွနေသော ကလေးငယ်လေးမှာ ရင်နာသွားသော်လည်း နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင် ထွက်သွားသည်နှင့် ၎င်းမှာ ကားပေါ်တွင် လိမ့်ကန်ကာ လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး မီယန်မှာမူ ထိုကောင်ငယ်လေးကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရတော့ပေ။

ဝမ်ချင်လင်သည် ပဉ္စမခရိုင်ရှိ လေးယုရှောင်၏ တည်နေရာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဗဟိုမြို့တစ်မြို့လုံး ရှုပ်ထွေးမှုများအတွင်း နစ်မြုပ်နေပြီး ပဉ္စမခရိုင်မှာလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ လေးယုရှောင်မှာ လေးကျန်း၏ ခေါ်ယူခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် အစည်းအဝေးတက်နေပြီး ဗီလာတွင် မရှိပေ။ မီယန်နှင့် မီယန်တို့ကို ကာကွယ်ရန် ဗီလာအပြင်ဘက်တွင် ကင်းစောင့်များကို ချထားပေးလေသည်။

ဝမ်ချင်လင် ရောက်လာသောအခါ သူ့မှာ အထဲသို့ ဝင်ရန်ပင် မလွယ်ကူတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူက ဦးထုပ်နှင့် မျက်နှာဖုံးကို ပျောက်ဆုံးသွားစေခဲ့သဖြင့် သူ၏ မူလရုပ်အသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားသူက သူ၏ அடையாளကို သံသယဝင်သွားကာ သူသည် ရုပ်အလောင်း ဘီလူးတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုရန် သွေးစစ်ကိရိယာကို ထုတ်ယူလာသဖြင့်မှသာ အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့လေသည်။

ဝမ်ချင်လင်၏ သွေးများက တန်ဖိုးရှိလှပေရာ ထိုသွေးမျိုးကို သွေးစစ်ကိရိယာအတွက် မည်သို့ ပေးအပ်နိုင်မည်နည်း။

ဝမ်ချင်လင်က "တာပိုင်၊ ထွက်လာခဲ့!" ဟု အော်လိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် အိပ်ငိုက်နေသော တာပိုင်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မီယန်၏ ကော်ลားကို ကိုက်ခဲကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားသည်။ သစ်သီး စားနေဆဲဖြစ်သော မီယန် မှာ ဆွဲထုတ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

တာပိုင်သည် ဝမ်ချင်လင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ ခုန်ဝင်လာခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချင်လင်က ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကို ဖိချလိုက်သည်။

မီယန် မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သစ်သီးပြားလေး လွတ်ကျကာ အနှံ့အပြားသို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ သူက မြေကြီးပေါ်တွင် ပြားပ်ံလျက်သား လဲလျောင်းနေကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြီးသွားပြီ။ ဒီဘဝတစ်လျှောက်လုံး မင်းကိုပဲ အဓိက အကာအကွယ်အဖြစ် အားကိုးတော့မယ်။ ငါ့ကို ကောင်းကောင်းစားစရာ သောက်စရာတွေနဲ့ ကျွေးမွေးစမ်းပါ။ ဒီနေ့တော့ ငါ ဘယ်တော့မှ ထလာတော့ဘူး!"

တာပိုင်က ခေါင်းကို စောင်းကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြားပ်ံလျက်သား လဲနေသူကို ငေးကြည့်နေသည်။ လှည့်စားမှုတစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ၎င်းက ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ကာ မီယန်၏ အပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေပြီး မြေကြီးများကိုပင် တူးဆွနေကာ သူ့ကို တိုက်ရိုက် မြှုပ်နှံပစ်တော့မည့် အလားပင် ရှိနေသည်။

မီယန် မှာ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ကာ ပါးစပ်ထဲမှ မြေကြီးများကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော ကြောင်တစ်ကောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဟတ်စကီ ခွေးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက ကြောင် မဟုတ်ပေ! ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်!

တာပိုင်:

တာပိုင်က တင်ပါးကို ယမ်းခါလိုက်ကာ ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မြေကြီးများကို ဆက်လက်ခြစ်ထုတ်နေသဖြင့် မီယန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မြေမှုန့်များ လွင့်စင်သွားသည်။

မီယန်:

သူတို့နောက်မှ ပြေးလိုက်လာသော လုဖုန်ကျယ်,

ဝမ်ချင်လင်က "မင်းက တကယ် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ကိုယ့်အန္တရာယ် ကိုယ် ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

မီယန်:

တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မေ့သွားလို့ပါ။ အခုက တိရစ္ဆာန်တွေက လူတွေထက် ပိုထက်မြက်နေတဲ့ ခေတ်ကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ။

ဝမ်ချင်လင်သည် ထိုလူကို လက်ခံရယူလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ကားပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာသော ကား နှစ်စီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ လေးယုရှောင် သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ဝမ်ချင်လင်၏ အဝတ်အစားနှင့် ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

ဦးထုပ်နှင့် မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ရှိနေသူမှာ ဤမျှတောင် ငယ်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု လေးယုရှောင် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသူမှာ ဥပဒေအရ အသက်ပြည့်ပြီးသူ ဟုတ်မဟုတ်ပင် သူ သံသယဝင်မိသည်။

လေးယုရှောင်က "ခင်ဗျားက ဝမ်ချင်လင် လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်က တစ်ဖက်မျက်ခิူကို ပင့်လိုက်ကာ "ဟုတ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လေးယုရှောင်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသူများမှာ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသော်လည်း လေးယုရှောင်က ၎င်းတို့အား တားဆီးလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်က ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ "ငါ့ဆီကို မိတ်ဆွေမဖွဲ့ချင်တဲ့ အနံ့အသက်တွေ ရနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဝမ်ချင်လင်! ခင်ဗျားမှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးလှချည်လား! ဘယ်လို ရဲတင်းရဲရဲနဲ့..." ဟု ပြောလာသည်။

လေးယုရှောင်က ထိုသူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် ထိုသူမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

လေးယုရှောင် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ်တွင် သူလည်း သံသယဝင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချင်လင်၏ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဗီဇကို သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။ ဝမ်ချင်လင်မှာ ကြံစည်တတ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ မပေါ်ပေ။

လူတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်သည် ၎င်း၏ စိတ်နှလုံးကို ထင်ဟပ်စေသည်ဟု ဆိုကြပြီး ဝမ်ချင်လင်မှာလည်း တွက်ချက်ကြံစည်တတ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ မပေါ်ပေ။

လေးယုရှောင်က "ဗဟိုမြို့မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကမောက်ကမတွေရဲ့ အကြောင်းရင်းက ခင်ဗျားပဲလို့ အခု သတင်းတွေ ထွက်နေတယ်။ အဲဒါ တကယ်ပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်က "ခင်ဗျားက အဲဒီလိုပဲ အတင်းအကြပ် ပြောချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ ငါ့မှာ တာဝန်အချို့တော့ ရှိပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အလောင်းမိခင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းသည် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယူဆရမည်ဆိုလျှင်ပေါ့။

သူ ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလိုက်ပြီ! သူနှင့် အချိန်ဖြုန်းပြီး စကားမပြောနေနှင့်တော့။ သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ရုံဖြင့် မြို့တွင်းက အကျပ်အတည်းမှာ သဘာဝအလျောက် ပြေလည်သွားလိမ့်မည်!

လေးယုရှောင်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ထိန်းချုပ်လိုစိတ် ပြင်းထန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤလူက သူ့စကားကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်ပြောနေခဲ့သဖြင့် သူ စိတ်ပျက်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ "ခင်ဗျားက ဘယ်ဌာနကလဲ? နာမည်က ဘယ်သူလဲ?"

လက်ရှိတွင် ခရိုင်အားလုံးမှာ ရှုပ်ပွပျက်စီးနေကြပြီး စစ်တပ် အင်အားစုအားလုံးမှာလည်း ရုပ်အလောင်းများကို လိုက်လံရှင်းလင်းနေကြရသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ လေးယုရှောင် ရောက်လာသည့်အခါ သူ ကောင်းကောင်း မသိနားမလည်သော လူအချို့ကို ကျပန်း လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကဲ့သို့ စည်းကမ်းမရှိသော လူမျိုးမှာ စစ်တပ်ထဲသို့ မည်သို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်ကြပါသနည်း။

ဝမ်ချင်လင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဌာနနဲ့ နာမည်ကို လိုက်မေးနေမယ့်အစား ပဉ္စမခရိုင် စစ်ဌာနချုပ်ထဲမှာ သူ့မှာ ခန်းထောက်လက်ပါးစေ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိနေလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား မေးသင့်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လေးယုရှောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုသို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပင် စကားများသည့် စစ်သားက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လေးယုရှောင်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ခဲရန် တိုးဝင်လာခဲ့သည်—

၎င်းတို့မှာ အလွန်တရာမှ နီးကပ်နေခဲ့ပြီး လေးယုရှောင်ပင်လျှင် မဆိုထားနှင့်၊ သူနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရပ်နေသူများပင် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ စစ်သား၏ ထက်ရှသော သွားများက လေးယုရှောင်၏ အရေပြားကို လုနီးပါး ထိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ထိုစစ်သားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

လေးယုရှောင်မှာ အမြင်မခံရသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ယိုင်နဲ့သွားကာ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပြီး စစ်သား၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သော သစ်သားငုတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ လူကို လာကိုက်ဝံ့တယ်ပေါ့? ရဲတင်းလှချည်လား"

ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤမျှ လူနည်းစုထဲတွင်ပင် ရုပ်အလောင်း ဘီလူးတစ်ကောင်က ၎င်းတို့၏ အလွှာများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ဤဘီလူးဆိုးကြီးများမှာ အမှန်တကယ်ပင် မည်သည့်နေရာကိုမဆို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ကြပေသည်။

ရုပ်အလောင်း ဘီလူးက ရူးသွပ်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ "ဝမ်ချင်လင်၊ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေ အားလုံးကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? ခင်ဗျားသာ ဒီမှာ ဆက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ လင်မြို့ ကြီး ပြီးသွားလိမ့်မယ်! ဟားဟားဟား"

ဝမ်ချင်လင်က "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မကြီးကြစမ်းနဲ့။ မင်းတို့လို ပုဇွန်ဆိတ် စစ်သည်တွေနဲ့ ကဏန်းဗိုလ်ချုပ်တွေက ငါ့မြို့ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်နေတာလား? မင်းတို့ရဲ့ အလောင်းမိခင်တောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့တာ၊ မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ချင်လင်သည် ဗဟိုမြို့က ဤရုပ်အလောင်းများကို လုံးဝ မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ အချို့မှာ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး အတော်များများလည်း ဖြစ်ပုံရသည်၊ မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် လင်မြို့ ကို ပစ်မှတ်ထားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှုရှิ่งဖေး မှာ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် အမှန်တကယ် ငြိမ်ငြိမ်မနေခဲ့ပေ။ သူမက ဤရုပ်အလောင်း လူသားများထံသို့ မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပေးပို့ခဲ့သည်ကို ဝမ်ချင်လင် မသိရသော်လည်း ၎င်းက သူ၏ ဘဝကို အေးချမ်းစေမည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချင်လင်က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသဖြင့် လျှာကို သပ်လိုက်သည်။

လေးယုရှောင်က "ကျုပ် အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကျေးဇူးကို ကျုပ် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။

ဝမ်ချင်လင်က သူ့အား နှစ်စက္ကန့်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ "ပြန်ဆပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီအရာတွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းထုတ်ပစ်လိုက်ပါ။ ၎င်းတို့က လှေးကောင်အုပ်စုလိုပဲ၊ အလွန်တရာမှ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

လေးယုရှောင်မှာ အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့လည်း ရှင်းလင်းချင်ကြသော်လည်း ဤအရာများမှာ ကူးစက်မှု အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။ တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပါက ဆယ်ကောင် ထပ်ပေါ်လာတတ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းကိုက်စရာများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝမ်ချင်လင်က "ရုပ်အလောင်းတွေကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်ပါ။ အလောင်း ဘီလူးတွေနဲ့ အလောင်း ကျွန်တွေက သူတို့ ဖန်တီးထားတာတွေပဲ။ အကယ်၍သာ ရုပ်အလောင်း အားလုံးကို ဖယ်ရှားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘီလူးတွေနဲ့ ကျွန်တွေက ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့မှာ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့တာမို့ ရှင်းလင်းရတာ ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်" ဟု အကြံပြုသည်။

လေးယုရှောင်က "အခုက ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အချိန် ဖြစ်နေတော့ သွေးစက်တိုင်းကို တစ်ခုချင်း စစ်ဆေးလို့ မရဘူး။ ရုပ်အလောင်း လူသားတိုင်းကိုလည်း လိုက်စုံစမ်းလို့ မရနိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

ဝမ်ချင်လင်က "နည်းလမ်းတစ်ခု သင်ပေးရမလား။ ရုပ်အလောင်းတွေကို ရှင်းလင်းနေတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ထဲမှာပဲ ပထမခရိုင်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပါလား" ဟု ဆိုသည်။

လေးယုရှောင်:

ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ဝမ်ချင်လင်က ဆက်လက်၍ "ပထမခရိုင်ဆိုတာက အရင်းအမြစ်ပဲ။ အကယ်၍သာ ၎င်းတို့ကို မဖယ်ရှားဘူးဆိုရင် မင်းတို့ကို သူတို့ လာဖယ်ရှားမယ့်အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေရုံပဲ ရှိတော့မယ်" ဟု ပြောသည်။

ဝမ်ချင်လင်၏ စကားများမှာ ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခင်က ပြန့်ကျဲနေခဲ့ကြသော ရုပ်အလောင်းများ၊ ဘီလူးများနှင့် ကျွန်များမှာ အစီအစဉ်တကျဖြင့် စတင် လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ၎င်းတို့က ခရိုင်အမျိုးမျိုးတွင် ကမောက်ကမများ ဖန်တီးခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာများဖြင့်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေကြရသည်။ ဤအတောအတွင်းတွင် ပထမခရိုင်၏ စစ်တပ်ကြီးမှာ စတင် ရွေ့လျားလာခဲ့ပြီး ရုပ်အလောင်းများ၊ ဘီလူးများနှင့် ကျွန်များက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ ပထမခရိုင်၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမခရိုင်၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ တတိယခရိုင် သို့မဟုတ် အိမ်နီးချင်း ပဉ္စမခရိုင် မဟုတ်ဘဲ ပထမခရိုင်နှင့် ဆက်စပ်နေသော ဒုတိယခရိုင်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်!

ပဉ္စမခရိုင်မှာ ရုပ်အလောင်းများ၊ ဘီလူးများနှင့် ကျွန်များ၏ အပြည့်အဝ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ပထမခရိုင်၏ ခရီးလမ်းကို မယှဉ်သာ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒုတိယခရိုင်မှာ ရုပ်အလောင်းများ၊ ဘီလူးများနှင့် ကျွန်များကို ရှင်းလင်းတိုက်ထုတ်နေတုန်း ရှိသေးချိန်တွင် ပထမခရိုင်၏ စစ်တပ်က တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ပဉ္စမခရိုင်သည် ပထမခရိုင်၏ လုပ်ရပ်များကို အခြားခရိုင်များထံ ချက်ချင်းပင် လူလွှတ်၍ သတင်းပို့စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တယ်လီဖုန်းလိုင်းများ ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး သတင်းပေးပို့သူမှာလည်း ရုပ်အလောင်း၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ပထမခရိုင်က အချိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆန့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားခရိုင်များက သတင်းနောက်ကျမှ သိလေလေ၊ ၎င်းတို့ အောင်မြင်ရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလေလေ ဖြစ်ပေသည်။