ဇူဆန်းဖေးက သူမရဲ့ လက်ထောက်တွေ အားလုံး အနီရောင် မျက်လုံးပိုင်ရှင်တွေ ဖြစ်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ကြည့်နေရင်း အခြေအနေ ဘယ်လောက်အထိ အရေးကြီးနေပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီး "ကွေ့ပေါင်၊ မင်း ငါ့ကို သတ်ရဲရင် တစ်နိုင်ငံလုံးကို ငါ့နောက်ပါအောင် ဆွဲခေါ်ပြီး ဗဟိုမဟာမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို အတူတူ မြေမြှုပ်ပစ်မယ်!" လို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က လက်ထဲမှာ သစ်သားချွန်တစ်ခုကိုင်ရင်း ပေါ်လာပြီး "မင်းမှာ ဘယ်လောက်သတ္တိရှိလို့လဲ။ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ရဲ့ သဘောထားကိုတောင် မစဉ်းစားဘဲနဲ့ ဗဟိုမဟာမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို ဆွဲချနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဝမ်ချင်လင်သည် ဇူဆန်းဖေး၏ ရှေ့တွင် ရောက်လာပြီး မည်သို့မျှ မတွေဝေဘဲ သစ်သားချွန်ကို သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ဇူဆန်းဖေးက သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သွေးတွေ အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ချင်လင်က ညစ်ပတ်နေသော သွေးများ မစွန့်ထင်းစေရန် အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။
ဇူဆန်းဖေး၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ကွေးသွားပြီး သွေးများ ဆက်တိုက် အန်ထုတ်နေရင်း "ဝမ်ချင်လင်၊ မင်း တကယ်ပဲ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့..." ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "မင်းတို့ ကျွေးတာတွေကို ငါ ပြန်ဆပ်ပေးတာပဲ။ အလွယ်တကူနဲ့ ကျေသွားမယ့် ကိစ္စမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သေနတ် မောင်းတင်သံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအင်သီးသန့်ကျည်ဆန်တစ်တောင့်က ဝမ်ချင်လင်၏ နဖူးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်ဝင်လာသည်။ ဝမ်ချင်လင်က ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ကျည်ဆန်နှစ်တောင့် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူက အားလုံးကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။ စွမ်းအင်ကျည်ဆန်များ၏ ပစ်ခတ်ရာလမ်းကြောင်းကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
ရှောက်ဟេង၏ လက်ထဲတွင် စနိုက်ပါသေနတ်တစ်လက် ပေါ်လာပြီး ကျည်ဆန်လာရာဘက်သို့ ပြန်လည် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ တစ်ဖက်လူကို မထိခိုက်စေနိုင်ကြပေ။
ရှောက်ဟេងက သူ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းရည်ကို အမှီပြုနေပြီး၊ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လင်ဝမ်ကျယ်ကမူ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဆိုင်ရာ အားသာချက်ကို အမှီပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ဝမ်ကျယ်သည် သူမ ပုန်းအောင်းနေသည့်နေရာမှ ထွက်ခွာကာ ပိုမိုလုံခြုံသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ပြင်ပသို့ "ဝမ်ချင်လင်! ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရဲလား!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က "မင်းက တန်ဖိုးမရှိပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
လင်ဝမ်ကျယ် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး နောက်ထပ် သေနတ်တစ်ချက် ထပ်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် မြေကြီးထဲမှ သစ်သားချွန်များစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်ဝမ်ကျယ်က အမြန်တုံ့ပြန်ပြီး ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ဒဏ်ရာပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က "ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အခုတော့ ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။ ဇူဆန်းဖေးကို သတ်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။
လင်ဝမ်ကျယ်က ရယ်မောလိုက်ရင်း "နာမည်ကြီးတဲ့အတိုင်းပဲ အလွန်အမင်း မာနကြီးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိုက်တာ၊ လူသားဆန်မှုဆိုတာ ဘာမှကို မရှိဘူး!" ဟု အော်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က လျစ်လျူရှုသော လေသံဖြင့် "ငါ သတိပေးရပါစေဦး၊ ငါ ဒေါသထွက်လာပြီဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ပြန်ကြောက်ရတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လင်ဝမ်ကျယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "မင်း ဒေါသထွက်တာ မထွက်တာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! ဝမ်ချင်လင်၊ ငါ မေးမယ်၊ လင်ရှန်ကို သတ်ခဲ့တာ မင်းလား!" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "ငါ့မှာ သူ့ကို မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လင်ဝမ်ကျယ်က ဒေါသကြောင့် သွားများကို ကျိတ်ရင်း "ငါတို့ ရုံကျိုးမြို့မှာ ရှိတုန်းက မင်း နွယ်ပင်တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ငါ့အစ်ကို့ကို သတ်ခဲ့တယ်လေ!" ဟု အော်ဟစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ခေါင်းကို စောင်းကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး "မင်း မှားနေတာများ လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လင်ဝမ်ကျယ်က "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မရှိသလို မလုပ်နဲ့! ငါ့အစ်ကိုက မင်းရဲ့ နွယ်ပင်တွေလက်ချက်နဲ့ သေသွားခဲ့တာ!" ဟု အော်ဟစ်လေသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "မင်း နားလည်လွဲနေတာပါ။ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ လူတွေကို သတ်ဖို့အတွက် ငါ ဘယ်တော့မှ နွယ်ပင်တွေကို မသုံးဘူး။ တကယ်လို့ သူသာ နွယ်ပင်တွေလက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတယ်ဆိုရင် အဲဒါက သူ့ကိုယ်သူ သေလမ်းရှာလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လူသတ်တဲ့နေရာမှာ ငါ ဘယ်တော့မှ အမှားမလုပ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။
လင်ဝမ်ကျယ်မှာ ဒေါသအလွန်အမင်း ထွက်လာသဖြင့် ရူးသွပ်သွားတော့သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် မပုန်းအောင်းတော့ဘဲ ထွက်ပေါ်လာကာ ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောက်ဟេងတို့ဆီသို့ သေနတ်ဖြင့် ရမ်းသန်းပစ်ခတ်တော့သည်။ ဤမိန်းမမှာ ရူးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောက်ဟេងတို့က သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အမြန်ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြပြီး ဇူဆန်းဖေးကမူ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သစ်သားချွန်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ရှောင်ရှားနေစဉ်အတွင်း ရှောက်ဟេងက သူ့လက်ထဲက သေနတ်ဖြင့် နှစ်ချက် ပြန်ပစ်လိုက်သည်။ တစ်ချက်က လင်ဝမ်ကျယ်၏ ပခုံးကို ထိမှန်ပြီး နောက်တစ်ချက်က ဒူးကို ထိမှန်သွားသဖြင့် သူမ လုံးဝ ပြိုလဲသွားရသည်။
ပြဿနာကို ရှင်းပြီးနောက် ရှောက်ဟេងသည် အနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖုတ်ကောင်များကို ဆက်လက် သုတ်သင်နေခဲ့သည်။
လင်ဝမ်ကျယ်တွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများ ရှိပြီး စိတ်စွမ်းအင်ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ အာရုံခံစားချက်များက ထက်မြက်လှသည်။ သို့သော် ထက်မြက်သော အာရုံခံစားချက်များ ရှိနေစေကာမူ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုနှင့် အရှိန်အဟုန် မရှိလျှင် ကျည်ဆန်များကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ စိတ်စွမ်းအင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လုံးဝ အားနည်းလွန်းနေခဲ့သည်။
လင်ဝမ်ကျယ်သည် သေနတ်ကို ထောက်ကူရင်း သွေးချင်းချင်းရွှဲနေလျက် ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် မပုန်းတော့ဘဲ ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောက်ဟេងတို့၏ ရှေ့တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်လိုက်သည်။
ရှောက်ဟេងက ဓားကို လွှဲယမ်းကာ သူတို့ဆီသို့ ခုန်ဝင်လာသော အနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖုတ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး "ဗိုလ်မှူး လင်၊ ငါတို့ဆီ တိုက်ခိုက်လာတာ ဘာအကျိုးမှ မရှိပါဘူး။ မင်း ဒီမှာပဲ သေသွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်ဝမ်ကျယ်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း "ငါ ဒီမှာ သေသွားတာ ဘာအရေးလဲ။ ငါ သေရရင်တောင် လင်ရှန်အတွက် လက်စားချေပေးမှာပဲ!" ဟု ဆိုသည်။
ရှောက်ဟេងက ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်ကို ခြေထိုးလှဲချလိုက်ပြီးမှ "လင်ရှန်က ယင်ချန်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ရှေ့တန်းထွက်သွားပြီး သူ့ဘာသာသူ သေသွားတာပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်စရာ မရှိဘူး" ဟု ပြောသည်။
လင်ဝမ်ကျယ်၏ မျက်နှာတွင် မနာလိုမှုများနှင့် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ "ဝမ်ချင်လင်က လင်ရှန်လို သာမန် သုတေသီတွေကိုတောင် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူ မသတ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိသေးလဲ။ သုံးနှစ်သား ကလေးတောင်မှ သုတေသီတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို သိကြပေမယ့် သူကတော့ မသိဘူး! သူက လူသားအားလုံးရဲ့ ရန်သူပဲ! သူက ငါ့အစ်ကို လင်ရှန်ကို သတ်ခဲ့တာကို မင်းက ကာကွယ်ပေးနေတုန်းပဲလား?!"
ဝမ်ချင်လင်က "အဲဒီစကားကိုတော့ ငါ တကယ် မကြိုက်ဘူး။ လူသားအားလုံးရဲ့ ရန်သူလို့ မင်းက ပြောမယ်ဆိုရင်လည်း ငါ ဝန်ခံပြီး အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ပြနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သုတေသီတွေကို သတ်တယ်ဆိုတဲ့ အပြစ်ကိုတော့ ငါ မခံဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ သုတေသီတွေကို ငါ လွှတ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
လင်ဝမ်ကျယ်က မဲ့ပြုံးပြုံးကာ "မင်းက မင်အိုကို မထိရဲလို့ သုတေသီတွေကို လွှတ်ပေးခဲ့ရတာလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်အိုရဲ့ လက်ထောက်လေးယောက်ကိုတော့ ဖုတ်ကောင်တွေဆီ ပစ်ချပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား!" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ရှောက်ဟេងလည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ရင်ထဲက အနာတရ ဒဏ်ရာကြောင့် ဝမ်ချင်လင်က သူမနှင့် ပြန်လှန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ရှောက်ဟេងက တားဆီးလိုက်သည်။ "ဒီသတင်းက ဘယ်က ရလာတာလဲ"
လင်ဝမ်ကျယ်က "သတင်း ဘယ်ကလာလာ အဓိကကတော့ ဝမ်ချင်လင်သာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှာ ပေါ်လာရဲရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!" ဟု ပြောသည်။
လင်ဝမ်ကျယ်၏ အကြည့်များမှာ စူးရှ ရက်စက်လာသည်။ "ရှောက်ဟេង၊ ဝမ်ချင်လင်နဲ့ ပေါင်းသင်းနေတာကို ရှာကျန်း သိသွားပြီဆိုရင် သူက တတိယခရိုင်နဲ့ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ သေချာ စဉ်းစားဖို့ ငါ အကြံပေးမယ်! မင်းသာ ငါ့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဝမ်ချင်လင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ရင် အဲဒါက သတ္တမခရိုင်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"
ရှောက်ဟេង မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဒါက သတ္တမခရိုင်နဲ့ ဘယ်လိုမှ ဆိုင်လို့လဲ"
ရှာကျန်း...
ရှောင်ဖေး၊ မူယီ၊ ရှာယွန်းဟန်၊ ရဲ့ဇီကျုန်း... ရှာယွန်းဟန်?!
လင်ဝမ်ကျယ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "ရှာကျန်းရဲ့ နောက်ဆက်ခံမယ့်သူ မရှိဘူးလို့ လူတိုင်း ပြောကြပေမယ့် ရှာကျန်းရဲ့ တူက အဲဒီလက်ထောက်လေးယောက်ထဲမှာ ပါနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ သူက ရှာကျန်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးပဲ။ ရှာကျန်းက ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမယ်လို့ မင်း ထင်နေလား" ဟု ဆိုသည်။
ဝမ်ချင်လင်က လင်ဝမ်ကျယ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ဇူဆန်းဖေးဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဆက်ပြေးနေစမ်းပါ၊ မင်းရဲ့ ဖုတ်ကောင်မိဘတွေကို အပိုင်းပိုင်း အစက်စက် လှီးပစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဇူဆန်းဖေး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် နှေးကွေးစွာဖြင့် လှည့်လာပြီး ဝမ်ချင်လင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားဝဝနှင့် ဖုတ်ကောင်ကြီးနှစ်ကောင် ပြေးလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အထီးဖုတ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ်တစ်ဦး ထჯိုင်းစီးလာနေသည်။ ထိုကလေးငယ်က သစ်ကိုင်းခြောက်လေး တစ်ကိုင်းကို ကိုင်ထားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသည်။ ရှောက်ဟេងကို တိုက်ခိုက်နေကြသော အနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖုတ်ကောင်များလည်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး ထိုကလေးငယ်၏ ပတ်လည်တွင် စုရုံးလာကြသည်။
ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ်က ရှောက်ဟេងကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ နီရောင် တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေသော မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက သစ်ကိုင်းငယ်လေးဖြင့် ရှေ့သို့ ထိုးပြကာ "ဟောက်~~" ဟု အော်လိုက်လေသည်။
ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သော အနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖုတ်ကောင်များသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောက်ဟេងတို့ကို ရှောင်ကွင်းသွားကြပြီး ရှေ့တွင် ရှိနေသော လင်ဝမ်ကျယ်နှင့် ဇူဆန်းဖေးတို့ဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ ကြီးမားဝဝ ဖုတ်ကောင်ကြီးနှစ်ကောင်က ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီရင်း အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ်မှာ အော်ဟစ်ရင်း တစ်ခုလုံးကို ဦးဆောင်ညွှန်ကြားနေသည်။
လင်ဝမ်ကျယ်နှင့် ဇူဆန်းဖေးတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်ယွင်းသွားကြပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း တစ်ဦးက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး၊ ကျန်တစ်ဦးကမူ သူမ၏ ဖုတ်ကောင်မိဘများကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် ပြေးမလွတ်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လင်ဝမ်ကျယ်က ဤမျှလွယ်လွယ်ဖြင့် အသေမခံလိုဘဲ "ရှောက်ဟេង! ဝမ်ချင်လင်နဲ့ ပေါင်းနေသမျှတော့ မင်းလည်း လူသား မဆန်တော့ဘူး!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရှောက်ဟេងက ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
'ငါ့မှာ လူသား မဖြစ်တော့တာ ကြာပြီပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်'
ဇူဆန်းဖေး၏ မျက်နှာမှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းလာကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမသည် အနားသို့ ကပ်သွားရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရွစိရွစိ တက်နေသော အစမ်းစမ်းအင်္ဂါများပါသည့် ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ်ကို အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။ သူမမှာလည်း အရင်က တစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိန်းချုပ်မရနိုင်တော့ဘဲ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် လွှတ်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကလေးငယ်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ် မဟုတ်ကြောင်း ဇူဆန်းဖေး အသေအချာ သိနေသည်။ ထိုကလေးငယ်မှာ မပြောင်းလဲသေးမီက ဇူဆန်းဖေး ကိုက်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ အော်ဟစ်ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖုတ်ကောင်များက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ဇူဆန်းဖေးက ဝမ်ချင်လင်ကို ဦးတည်ကာ "ငါ့မိဘတွေကို လွှတ်ပေးစမ်း! ဝမ်ချင်လင်၊ မင်း သေရမယ်! မင်း သေကို သေရမယ်!!! သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း! လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း!!!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖုတ်ကောင်များက သူမကို ဝိုင်းအုံသွားကြပြီး သူမသည် အသည်းအသန် ခုခံတိုက်ခိုက်ရင်း သူမ၏ ဖုတ်ကောင်မိဘများဆီသို့ တိုးဝှေ့သွားသည်ကို ဝမ်ချင်လင်က အေးစက်စက် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းသည်မှာ သူမ၏ မိဘများဖြစ်သော ဖုတ်ကောင်များက သူမတို့၏ လက်များကို ဆွဲဖြဲပစ်ကြကာ ကိုက်ဖြတ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ မိဘများ မည်သို့ပင် ဖြစ်သွားစေကာမူ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့သည် သူမ၏ အားကိုးရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုင်တည်ရာများ ဖြစ်ကြသည်။
ဇူဆန်းဖေးက သူမ၏ မိဘများကို ကယ်တင်ရန် အရာရာကို ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် သူမ အလွန်ချစ်ခင်ရသော မိဘများ၏ လက်ချက်ဖြင့်ပင် အဆုံးသတ် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
ဇူဆန်းဖေး မျက်လုံးမမှိတ်မီတွင် ဝမ်ချင်လင် ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုဖုတ်ကောင်ကြီးနှစ်ကောင်၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်အဆင့်သို့ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားမည့် အခွင့်အရေးကို လုံးဝ ပိတ်ပင်ပစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေပြီး အသံအမျိုးမျိုး မြည်နေသော ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဝမ်ချင်လင်က "ဒီအကောင်တွေကို ဖယ်ခိုင်းလိုက်စမ်း၊ လမ်းပိတ်နေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရုန်းကန်နေသော ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဝမ်ချင်လင်၏ မျက်နှာထားကို လှည့်ကြည့်ကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယခင်က ရှေ့သို့ တိုးလာနေကြသော အနီရောင်မျက်လုံးပိုင်ရှင် ဖုတ်ကောင်များသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ဘယ်ဆီသို့မှန်း မသိတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ထိုသို့သော ဆိုးသွမ်းသည့် ဝဝတုတ်တုတ် ကလေးငယ်မျိုးကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ရှောက်ဟេង၏ ဘက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ကိုက်ဖြတ်ခံထားရသဖြင့် ရုပ်ဖျက်ဆိုးဝါးနေပြီဖြစ်သော လင်ဝမ်ကျယ်နှင့် ဇူဆန်းဖေးတို့၏ အလောင်းများကို ဝမ်ချင်လင်က ဓားဆွဲထုတ်ကာ ခေါင်းများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည်မရှင်သန်နိုင်အောင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး "ခရီးထွက်လာတာလား" ဟု အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။
ဘေးတွင် ပုန်းခိုနေသော လုထျန်ကျင်းမှာ သတိကြီးစွာဖြင့် ထွက်လာပြီး "ကူညီမပေးနိုင်ခဲ့တာကို တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "မင်းရဲ့ ခြေရာတွေကို ကြည့်ရတာတော့ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ထားပုံပဲ" ဟု ဆိုသည်။
လုထျန်ကျင်း: ...
ဝမ်ချင်လင်က ဆက်လက်၍ "မင်းအတွက် ဒီမှာ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ထွက်သွားတော့" ဟု ပြောသည်။
လုထျန်ကျင်း အံ့သြသွားကာ "ဘယ်... ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ" ဟု မေးသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လေလုံအောင် ပိတ်ထားသော အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ သူ့ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင် သွေးပန်းပွင့်တစ်ပွင့် ပါရှိနေသည်။ "ကြိုက်တဲ့နေရာ သွားတော့"
ဝမ်ချင်လင်နှင့် ရှောက်ဟេងတို့ ဝေးရာသို့ ထွက်သွားကြသည့်တိုင်အောင် လုထျန်ကျင်းမှာ မူလနေရာတွင်ပင် တင့်တောင့်ကြီး ဆက်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်လင် ပေးခဲ့သော သွေးပန်းပွင့်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ့ရင်ထဲက ခံစားချက်များကို မည်သို့မျှ ထုတ်ဖော်ပြသရမှန်း မသိတော့ပေ။
နောင်တရတာလား? သူ နောင်တရနေခဲ့တာ ကြာပြီလေ။ ဝမ်ချင်လင်သည် လူသားတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရချိန်ကတည်းက သူ နောင်တရနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော် အားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ကြတဲ့အခါ အရင်လို ညီအစ်ကိုတွေတော့ ဖြစ်ကြတော့မှာ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က သူ၏ လုပ်ရပ်များကို အထူးပင် သတိထား လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဇူဆန်းဖေး၏ အကြွင်းအကျန်များကို မည်သည့်အရာမျှ မကျန်ရစ်စေဘဲ ရှောက်ဟេងကို အကုန်သိမ်းဆည်းခိုင်းခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကိုပင် သေချာစွာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့သည်။
လမ်းခုလပ်တွင် သူတို့ ကားတစ်စီးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ချင်လင်က ရှောက်ဟេងကို ကားကို အမြန်မောင်းခိုင်းခဲ့သည်။ သူ ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ သွားရောက်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် ကြည့်ရှုလိုနေခဲ့သည်။
ရှောက်ဟេង: ...
သူများဒုಕ္ခရောက်တာကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတာက တော်တော် ထင်ရှားလွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။
သူတို့နှစ်ဦး အရှေ့ဘက် တံခါးပေါက်သို့ အမြန်မောင်းနှင်လာခဲ့ကြရာ ထိုနေရာရှိ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေမှုများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်စိပင် ကျိန်းသွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အရှေ့ဘက် တံခါးပေါက်ဝတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် ကားများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေခဲ့သည်။ အစောင့် ဟယ်မူမူက တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက် အပြည့်အစုံဖြင့် တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားကာ မည်သူ့ကိုမျှ ဖြတ်သန်းခွင့်မပြုပေ။ တံခါးဝမှာ စျေးကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အလွန်အမင်း မြင့်တက်လျက် ထွက်ခွာခွင့်ရရန် ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
သေမင်းတမန်များ ရူးသွပ်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချင်လင်က ခဏမျှ နားစွင့်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ ဗဟိုမဟာမြို့တော် တွင် လုံခြုံသည့်နေရာဟူ၍ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းနေပါစေ မိကျောင်းကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရမည့် အန္တရာယ် ရှိနေသည်။ တစ်ခုတည်းသော လုံခြုံသည့်နည်းလမ်းမှာ မိမိကိုယ်ကို သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားရန်၊ မည်သူ့ကိုမျှ အဆက်အသွယ်မလုပ်ရန်နှင့် မည်သူ့ကိုမျှ မိမိရှိရာကို ရှာမတွေ့စေရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့မှသာ အနည်းငယ် လုံခြုံမှု ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိကြသည်။ သူတို့ ပုန်းခိုနိုင်ကြသော်လည်း ထိုကိုက်ဖြတ်တတ်သော ဘီလူးဆိုးကြီးများက သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
အစောင့်များက လူအုပ်ကြီးကို ငြိမ်သက်သွားစေရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ "ခရိုင်အားလုံးမှာ သန့်စင်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အချိန်အနည်းငယ် ပေးကြပါ၊ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်ကြပါနဲ့။ ပြန်ကြပါ၊ ပုန်းခိုစရာ နေရာတစ်ခု ရှာကြပါ၊ အပြင်မထွက်လာကြနဲ့! ဒီမှာ စုဝေးမနေကြနဲ့! ပြန်ကြပါ!"
"ငါတို့ မြို့ထဲက ထွက်ချင်တယ်! ငါတို့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးပါ! အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် ငါတို့ ပြန်လာခဲ့မယ်!"
"ဟုတ်တယ်! ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပေးပါ! ဘီလူးတွေအတွက် ကျွေးမွေးဖို့ မြို့ထဲမှာ အလုံပိတ်ထားမလို့ လုပ်နေတာလား?!"
"ငါ အပြင်ထွက်ချင်တယ်! ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ!"
ကားက ရှေ့သို့ ဆက်မသွားနိုင်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောက်ဟេងက စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ရသည်။
ဝမ်ချင်လင်က ကားပေါ်သို့ တက်ကာ အမဲသားပြုတ်ကို စားရင်း အရည်အချင်းပြည့်ဝသော ပရိသတ်တစ်ဦးအဖြစ် ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ ခံယူရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ မထင်မှတ်ထားသည်များ ရှိသော်လည်း ဤမျှလောက် ကျေနပ်စရာ ကောင်းသည်တော့ မရှိပေ။
ရှောက်ဟេងက ကားအမိုးကို ခေါက်လိုက်သည်။ "တော်လောက်ပြီ။ အဲဒီလောက် ထင်ရှားနေရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"
ဝမ်ချင်လင်: "ကောင်းတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုပဲ၊ ကောင်းတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုပဲ"
ရှောက်ဟេង: ...
ရှောက်ဟេងက ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ချည်နှောင်ထားသော ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကလေးငယ်လေးမှာ အနီရောင် သွေးစွန်းနေသော သွေးပန်းပွင့် အပိုင်းအစတစ်ခုကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဝါးစားနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးနီရောင်များ ဖုံးလွှဲနေကာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ထင်ရှားနေသည်။ ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း လက်ခုပ်တီးကာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံ ပေါ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်၏ ဘဲဥပုံဦးထုပ်မှာ ကွေ့ပေါင် နံပါတ် (၂) ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စူးရှတောက်ပြောင်နေသော အစမ်းစမ်းအင်္ဂါလေးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း အဝတ်အစား တစ်စုံတစ်ရာ မဝတ်ဆင်ထားသေးသဖြင့် ကိုယ်လုံးတီးအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။