လင်မြို့ တို့က လူတွေ ဘာလုပ်နေကြလဲဆိုတာကို လင်မြို့ တစ်ယောက် လုံးဝနားမလည်နိုင်သေးပေ။ သူတို့က အရှေ့ဘက်ကိုပဲ တောက်လျှောက်ချီတက်လာခဲ့ကြတာဖြစ်ပေမယ့် အခုတော့ ဒီမှာ ရပ်တန့်သွားကြပြီး သစ်တောထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လင်မြို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
လင်မြို့ ကို မျက်နှာဖုံးစွပ် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကိုယ်စီ ဝတ်ဆင်ထားကြတဲ့ လင်မြို့ နဲ့ လင်မြို့ တို့ရဲ့ ရှေ့ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ တူညီတဲ့မိသားစုဝင်တွေလို့ ထင်ရလောက်အောင် ပုံစံချင်း ဆင်တူနေကြသည်။
လင်မြို့ က သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ လူကို မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့ အရပ်ပိုပုပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ လင်မြို့ ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းတို့လူတွေလား။" သူ့အသံထဲမှာ စိတ်ဝင်စားမှုအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
လင်မြို့ က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမဘေးက လူတစ်ယောက်က သူမကိုယ်စား ဖြေကြားပေးလာသည်။ "သူတို့က 'ရုပ်အလောင်းမိခင်' နဲ့ တူညီတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံတွေကို ဝတ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။"
အဲဒါက ရုပ်အလောင်းမိခင်ကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ လုပ်ဆောင်တာ ဖြစ်သည်။
လင်မြို့ က အေးစက်စက်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်စမ်း။"
အဲဒီလို လုပ်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအောက်ကနေ ကြမ်းတမ်းပြီး နားစဥ်းရဆိုးတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ငါတို့က အမျိုးအစားချင်း တူတူပါပဲ၊ ဘာလို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ။"
ဒီအသံရဲ့ ကြမ်းတမ်းပုံက လင်မြို့ ရဲ့အသံနဲ့ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်သည်။
လင်မြို့ ရဲ့ ဘေးကလူတွေအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ လူကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ဝိုင်းကြည့်လာကြသည်။
လင်မြို့ က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာပဲ! ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်စမ်း!"
အဲဒီနောက်မှာတော့ လူတိုင်းက—
"ဒန်ပဲ!"
ဒါ ဘယ်လိုဟာမျိုးကြီးလဲကွ။
အနားမှာ ရှိနေတဲ့လူတွေလည်း လန့်သွားကြပြီး အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ လင်မြို့ ကို ဒီအထိ ခေါ်လာခဲ့ကြတဲ့ လူတွေတောင် သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပုံစံကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး အမြန်နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ လင်မြို့ ကိုယ်တိုင်တောင် ကြောက်လန့်ပြီး နောက်ကို အလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။
ဒါက အလွန်တရာမှ ရုပ်ဆိုးလွန်းလှပြီး ဖုတ်ကောင်တွေထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းနေသည်။
ဖုတ်ကောင်ဆိုတာက သာမန်ဖြစ်နေကျ ဖြစ်ပြီး လူသားတွေလည်း သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရွံရှာစရာကောင်းပြီး ခြောက်ကပ်နေတဲ့ သတ္တဝါကြီးကတော့ ဘယ်ဟာကြီးလဲ။
ဖုတ်ကောင်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ရုပ်ဆိုးနေသေးတယ်လို့ လင်မြို့ က တွေးလိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင်က အရင်တုန်းက ချောမောခန့်ညားတဲ့ လူပျိုပေါက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။
လင်မြို့ က တင်းမာစွာ တည်သွားပြီးမှသာ ဒီအနံ့ဆိုးကြီးဟာ သူ့ရှေ့က ဒီသတ္တဝါဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်ကြောင်း အခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဖြစ်ပျက်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ပုပ်စော်နံတဲ့ အနံ့ဆိုးကြီးက လေထုထဲမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ ကွာခြားချက်ကတော့ အနံ့ရဲ့ ပြင်းထန်မှုမှာသာ ရှိသည်။ မဟာမြို့တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာဆိုရင် ဖုတ်ကောင်တွေ ပိုများပြီး လေထဲက အနံ့ဆိုးကလည်း မြို့တော်ထဲထက် ပိုပြင်းထန်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့အနားမှာ ဖုတ်ကောင်တွေကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးသည်။ ဒီအနံ့အသက်တွေ ရောနှောသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့တွေလည်း သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်မြို့ ရဲ့ ကနဦး ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ ဒါဟာ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်မယ်လို့ ယူဆခဲ့ပေမယ့် ဒီကောင်က စကားပြောနိုင်နေသည်။
လင်မြို့ က မေးလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ။"
လင်မြို့ ရဲ့ အနား အနည်းငယ်အကွာမှာတော့ ဘယ်သူမှ ရှိမနေတော့ပေ။ သူက ဦးထုပ်ကို ပြန်စွတ်လိုက်ပြီး ဖြေကြားလာသည်။ "ငါက သေမျိုးမဟုတ်သူ (Undead) တစ်ယောက်ပါ။"
လင်မြို့ ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်လေးက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့ သေမျိုးမဟုတ်သူတွေထဲမှာ မင်းလိုလူမျိုး မရှိဘူး။"
လင်မြို့ က ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က မကောင်းတဲ့ မျိုးဗီဇကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး မှားယွင်းပြောင်းလဲသွားလို့ပါ။" သေမျိုးမဟုတ်သူတွေရဲ့ အုပ်စုထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
သူက လူတွေကို ဆဲဆိုနေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။
လင်မြို့ က သူမရဲ့ အသံအက်အက်ကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက သေမျိုးမဟုတ်သူ မဟုတ်ဘူး။"
လင်မြို့ က အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ လင်မြို့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ ကျွန်တော်က သေမျိုးမဟုတ်သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"
လင်မြို့ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
လင်မြို့ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပြောပြီးသားပဲ၊ ကျွန်တော် ပြောင်းလဲသွားတာပါ။"
အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ် လင်မြို့ က မေးလာသည်။ "မင်းက သေမျိုးမဟုတ်သူ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဘာလို့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေတာလဲ။"
လင်မြို့ ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီး အလွန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။ "ချောင်းမြောင်းပြီး အခွင့်အရေး ရှာနေတာလေ။"
လင်မြို့ မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းက လူတွေကို စားနေတာလား။"
လင်မြို့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သေမျိုးမဟုတ်သူတွေက လူတွေကို မစားဘူးလား။"
തീര്ച്ചပါသည်၊ သေမျိုးမဟုတ်သူတွေက လူတွေကို စားကြသည်။ သူတို့တွေက စွမ်းအားကို တိုးပွားစေဖို့အတွက် လူသားတွေကို စားသုံးခြင်းအပေါ် မှီခိုအားထားကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ စူပါလူသားတွေကို စားသုံးပြီး လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအင်ကို ရရှိနိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုလို့တောင် အစွမ်းထက်လာကြလိမ့်မည်။
လင်မြို့ က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "မင်းက သေမျိုးမဟုတ်သူတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူး။ ဖုတ်ကောင်နဲ့ ပိုတူနေတယ်။"
သတိရှိနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေက လင်မြို့ ရဲ့ အထူးအဆန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျောမှာ စနိုက်ပါသေနတ်ကို လွယ်ထားပြီး အင်္ကျီလက်ပြတ်ဝတ်ထားတဲ့ ဆံပင်တိုတို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်ဝါးပادားချိတ်လျက် ကားကို မှီရပ်နေသည်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက အေးစက်နေပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ပေမယ့် လူတိုင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သလို ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။
ရုတ်တရက် သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လင်မြို့ ဆီ လျှောက်သွားကာ သူ့နားနားကို ကပ်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
လင်မြို့ ရဲ့ မျက်နှာထားက ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကတော့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ သူလှည့်ပြီး စစ်ကားပေါ် တက်လိုက်ရာ သူ့ရဲ့ စူပါလူသားအဖွဲ့သားတွေလည်း နောက်ကနေ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ကားတံခါး ပိတ်သွားသည်။
လင်မြို့ ရဲ့ အမူအရာက အလွန်တရာမှ တင်းမာနေသည်။ "ဘယ်အဆင့်လဲ။ မင်း သိလိုက်ရလား။"
ဆံပင်တိုနဲ့ အမျိုးသမီးက ကားဘေးကို မှီရင်း သူမရဲ့ အမူအရာကတော့ အေးစက်နေဆဲပင်။ "စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်တာပဲ ရှိသေးတာလေ၊ အဲဒါနဲ့ ဘာကို သိနိုင်မှာလဲ။"
လင်မြို့၊ လင်မြို့ နဲ့ လင်မြို့ တို့ကတော့ စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့တွေက ဒီအထိ အစီအစဉ်တွေ အကုန်ချထားပြီးပြီလေ။ တကယ်ပဲ လက်လွှတ်လိုက်ရတော့မှာလား။
လင်မြို့ က ပြောလိုက်သည်။ "လင်မြို့၊ မင်းမှာ သူလျှိုဖမ်း စိတ်စွမ်းအင်ရှင် မရှိဘူးလား။"
လင်မြို့ က သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။ တစ်ဖက်ကနေ စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ လာစမ်းသပ်နေတာကို သတိထားမိတာနဲ့ သူမက တစ်ဖက်ကို ပြန်ပြီး သူလျှိုဖမ်း စိတ်စွမ်းအင်စုံစမ်းမှုကို ချက်ချင်း စတင်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ တစ်ဖက်လူက တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်လွန်းပြီး စိတ်စွမ်းအင် ချိတ်ဆက်မှုကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်သွားခဲ့တဲ့အတွက် သူမအနေနဲ့ ခြေရာခံဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
လင်မြို့ ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က လင်မြို့ ရဲ့ နောက်ကို လိုက်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဖမ်းမိသွားတဲ့အခါ လင်မြို့ က ပွဲကြည့်ရင်း ပျော်နေပြီး အခြေအနေမှာ လူဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ စူပါလူသား စိတ်စွမ်းအင်ရှင်တစ်ဦးရဲ့ စစ်ဆေးတွေ့ရှိခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်သည်။
ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်လို ပုံစံပေါက်နေတဲ့ အဲဒီ ဆံပင်တိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ ပြန်ပြီး သူလျှိုဖမ်းချင်နေတာပေါ့။ လင်မြို့ က ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေးပေးမှာလဲ။ ဒါက လင်မြို့ ရဲ့ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်ကို သံသယဝင်နေတာများလား။
ရှာလို့မတွေ့တာမျိုးဆိုရင် ရှာလို့မရနိုင်တော့ဘူးပေါ့။ မဟုတ်ရင် လင်မြို့ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်မှာ သွားထားရမလဲ။ သူက အသာတကြည် လက်နက်ချပြလိုက်ချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ လက်နက်ချပြီးသား ဖြစ်နေပြီလား။
လင်မြို့ တွေးတောနေမိသည်။ စစ်ကားကို စွန့်ပစ်ပြီး ဖုတ်ကောင်ကြီးနှစ်ကောင်ရဲ့ ကျောပေါ် တက်ကာ အပြေးအလွှား သွားရမယ့် အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။
သူ အန်ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ အနံ့က အရမ်းဆိုးလွန်းတယ်။
ထားလိုက်ပါတော့၊ ကားထဲမှာ သက်တောင့်သက်သာ ဆက်နေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။
လင်မြို့ က ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဘာမှ မဖုံးကွယ်ဘဲ ဒီလောက်နဲ့ ထင်ရှားပေါ်လွင်အောင် စမ်းသပ်နေတာဆိုတော့ အတွေ့အကြုံနုနယ်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
ကားဘေးက မြက်ပင်လေးတစ်ပင်မှာ စိတ်စွမ်းအင် အမျှင်တန်းလေးတစ်ခုကို အခုလေးတင် ချိတ်ဆွဲခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံနုနယ်တဲ့ လူငယ်လေး လင်မြို့ ကတော့—
လင်မြို့ ကတော့ သူ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
လင်မြို့ က သူမကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ "စမ်းသပ်နေတဲ့သူရဲ့ အထောက်အထားကို အတိအကျ မသိရမချင်း ဘယ်လို အမှားအယွင်းကြီးမှ မဖြစ်အောင် သတိထားနေပါ။"
လင်မြို့ က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စလေးတစ်ခုတည်းနဲ့ ခင်ဗျားတို့ အကြာကြီး ကြိုးစားလာခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်ကို လက်လွှတ်လိုက်တော့မှာလား။ ရုပ်အလောင်းမိခင်ကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဆီ ဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် ပထမခရိုင်က ပေးဆပ်ခဲ့ရတာတွေကို မေ့မသွားနဲ့။"
လင်မြို့ က ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ငါရှိနေသမျှ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။"
ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထဲက စိတ်စွမ်းအင် စူပါလူသားတွေထဲမှာ လင်မြို့ က အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရရှိထားသူဖြစ်လို့သာ ဒီစစ်ဆင်ရေးရာမှာ ကူညီပေးဖို့ လင်မြို့ ရဲ့ စေလွှတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်ပေသည်။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ စိတ်စွမ်းအင် စူပါလူသားတွေထဲမှာ လင်မြို့ က အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရရှိထားသူဖြစ်လို့သာ ဒီစစ်ဆင်ရေးရာမှာ ကူညီပေးဖို့ လင်မြို့ ရဲ့ စေလွှတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်ပေသည်။
လင်မြို့ ကတော့ လင်မြို့ လောက် အကောင်းမြင်မနေပေ။ သူက အနည်းငယ်မျှသော မသေချာမရေရာမှုလေးကိုတောင် လျစ်လျူရှုထားလို့ မရနိုင်ပါ။ လင်မြို့ က သူမရဲ့ စွမ်းအင်သလင်းကျောက်တွေကို B အဆင့်အထိ ထပ်ကာပြီး ဗဟိုမဟာမြို့တော် ရှိ အဖွဲ့ထဲမှာ အძლიက်ဆုံး စူပါလူသား စိတ်စွမ်းအင်ရှင်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေကာမူ ဘယ်အရာမှ အကြွင်းမဲ့ အာမခံချက် မရှိပါပေ။ လင်မြို့ က အတွေ့အကြုံ အများကြီး ကြုံခဲ့ဖူးသူဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သတိမထားဘူးဆိုရင် ဒီအချိန်အထိ ရှင်သန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
လင်မြို့ တုံ့ဆိုင်းနေတာကို မြင်တော့ လင်မြို့ က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "လင်မြို့ က အဲဒီကားထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ငါပြောရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလဲ။"
"ဟင်။ လင်မြို့ လား။ လင်မြို့ က ဘာလို့ မဟာမြို့တော်ကနေ ထွက်လာပြီး ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ။"
ဇွဲကောင်းလှတဲ့ မြက်ပင်လေးကတော့ မြက်ကို ခွေတံပုံစံ လိပ်ပြီး ကားတံခါးမှာ ကပ်ကာ လူမသိ သူမသိ ချောင်းနားထောင်နေသည်။
လင်မြို့ က လင်မြို့ ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာထားကြီးက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားသည်။ "တကယ် လင်မြို့ လား။ ခင်ဗျား သေချာပေါက် မြင်လိုက်တာ သေချာရဲ့လား။"
လင်မြို့ က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့စွမ်းရည်ကို သံသယမဝင်နဲ့။"
လင်မြို့ က ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "တတိယတန်းကို နောက်ဆုတ်မယ်။ ဒုတိယတန်းကို ဖုတ်ကောင်တွေ လက်ထဲ ချန်ထားခဲ့လိုက်!"
လင်မြို့ နဲ့ အဖွဲ့သားတွေ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လင်မြို့ သာ လင်မြို့ ရဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရရင် တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့ကို တိုးလာပြီး လင်မြို့ ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ထင်ထားခဲ့ကြတာလေ။ ဘာလို့ လက်တွေ့ကျကျကျတော့ သူတို့ ထင်ထားတာနဲ့ ကွဲပြားနေရတာလဲ။
လင်မြို့ က လေသံလေးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်၊ "လင်မြို့ က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတယ်၊ လင်မြို့ က သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီ။ ရှေ့ကားမှာ လင်မြို့ နဲ့ စစ်သားလေးတစ်ယောက်ပဲ ပါတာ။ ခင်ဗျား ကြောက်နေရင် အရင် ထွက်သွားလို့ရတယ်။ ကျွန်တော်က လင်မြို့ ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ချင်တယ်။"
လင်မြို့ က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါ အမိန့်ပဲ!"
လင်မြို့ က ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ "ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဒါ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ပါ..."
လင်မြို့ က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "လင်မြို့ က ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ တတိယခရိုင်ထဲက သူလျှိုတွေ မျက်စိကန်းနေကြတာလား!"
သူလျှိုတွေလည်း တရားလွန် မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာလို့ဆို လင်မြို့ က တတိယခရိုင်ကို ပြန်တောင် မပြန်လာခဲ့ရလို့ပါပဲ။ သူတို့သာ မျက်စိမကန်းဘူးဆိုရင်တောင် ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ပေ။
လင်မြို့ က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "လင်မြို့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားခဲ့မိဘူး..."
"လင်မြို့!" လင်မြို့ က သူမကို ခြိမ်းခြောက်သလို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ထပ်ပြောမယ်၊ တတိယတန်းကို နောက်ဆုတ်ကြ!"
လင်မြို့ နဲ့ တခြားသူတွေက လင်မြို့ တို့အဖွဲ့ ကားပေါ်တက်သွားတာကို မြင်တော့ အဲဒီကားကို အကဲခတ်နေကြဆဲပင်။ လင်မြို့ ရဲ့ ဘေးမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ရှင် တစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူတို့အားလုံး သိကြတဲ့အတွက် ဘယ်လို အရိပ်အမြွက်မှ မပေးမိစေဖို့ ဘာမဆို အထူးသတိထား လုပ်ဆောင်ကြရသည်။
လင်မြို့ က သူ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး တတိယတန်းဆီ နောက်ဆုတ်ချင်နေပြီး ဒီဘက်ခြမ်းကို ဖုတ်ကောင်တွေလက်ထဲ ချန်ထားခဲ့ချင်တာ ဖြစ်သည်။ လင်မြို့ မှာတော့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ လင်မြို့ ရဲ့ လက်ထဲကဓား ဖြစ်လာဖို့ သူတို့ သဘောတူညီပြီးသားဖြစ်ပြီး ကိစ္စမပြီးမချင်း ပထမခရိုင်က လူသိရှင်ကြား မထွက်လာဖို့ သဘောတူထားကြတာ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်လုံး ငြိမ်ကုပ်နေခဲ့တဲ့ လင်မြို့ က သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားခွင့်ပေးမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အကွာအဝေးက နည်းနည်း လှမ်းနေပြီး သူ့ရဲ့ သစ်မျိုးစိတ် စွမ်းအင်ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိက အားပျော့သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။ လင်မြို့ မှာ ကြန့်ကြာစေတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးဖို့မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ "အမျိုးသမီး၊ မထွက်သွားနဲ့ဦး။ ငါနဲ့ တိုက်ပွဲ တစ်ချီ နွှဲရမယ်!"
အဲဒီအသံက လင်မြို့ ရဲ့ နားထဲကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာတဲ့အတွက် သူမကို ဇတ်ခနဲ မတ်တပ်ရပ်သွားစေပြီး စနိုက်ပါသေနတ်ဆီ သူမရဲ့ လက်တွေ ရောက်သွားစေတော့သည်။ "ဘယ်သူလဲ!"
စစ်ကားထဲမှာ ရှိတဲ့ လူတွေအားလုံး သူမကို လှည့်ကြည့်လာကြပြီး လင်မြို့ လည်း သေနတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "စိတ်စွမ်းအင်ရှင်လား။"
လင်မြို့ က လင်မြို့ ဆီ သတင်းပို့လိုက်သည်။ "ကြက်ဆိတ်ခွပ်တဲ့ အလုပ် စတင်ပါပြီ။ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ထားပါ။ ထွက်ပြေးရင် ခင်ဗျားကို တာဝန်ခံခိုင်းမယ်။"
လင်မြို့:
"ကျွန်တော့်မှာ သိက္ခာဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား။"
ဖုတ်ကောင်ကြီးနှစ်ကောင်က နှေးကွေးလွန်းလှပြီး လင်မြို့ မှာ သူတို့ကို စောင့်နေချိန် မရှိတော့ပေ။ သူက အရင် ရှေ့ကနေ သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။
ကားထဲမှာ လင်မြို့ က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်၊ "လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတာ ရပ်လိုက်စမ်း! မင်းက ဘယ်သူလဲ ထုတ်ပြောစမ်း!"
"နာမည်ပြောင်းပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထိုင်နေလို့ရမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ ငါ့အမည်က လင်မြို့၊ ငါ့နာမည်က လင်မြို့ ပဲ!" လင်မြို့ ရဲ့ အသံက လင်မြို့ ရဲ့ နားထဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ဒီစကားကို ကားထဲမှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်း ကြားလိုက်ကြရသည်။
အဲဒီ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံ၊ အဲဒီ ရင်းနှီးနေတဲ့ မာနကြီးမှုကြောင့် လင်မြို့ ရဲ့ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးတဲ့ လင်မြို့ နဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးအိမ်တွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြသည်။ "လင်မြို့!" လင်မြို့ က သွားတွေကို ကြိတ်ပြီး အော်လိုက်သည်။
လင်မြို့ က မေးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့ ငါ့ကို လင်မြို့ လို့ မခေါ်တာလဲ။"
လင်မြို့ က သူ့ကို အရိုးထိအောင် မုန်းတီးနေသည်။ "လင်မြို့ ထဲကို ခြေချရဲဝံ့လိုက်စမ်းပါ၊ မင်း ဒီမှာ သေသွားစေရမယ်!"
လင်မြို့:
"ကားမောင်းပြေးရင်းနဲ့ စကားကြမ်းပြောရတာတော့ ခမ်းနားသားပဲ။"
လင်မြို့ က ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး စနိုက်ပါသေနတ်ရဲ့ စွမ်းအင် အပေါက်ထဲကို စွမ်းအင်သလင်းကျောက်တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်လိုက်သည်။ "ကားကို ရပ်လိုက်။"
ကားရပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လင်မြို့ က လင်မြို့ ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်မသေးသေးပေ။ "သူက အစွမ်းထက်တယ်၊ သူ့ကို တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်နဲ့..."
လင်မြို့ က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ လင်မြို့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "လင်မြို့ ရော လင်မြို့ ရော နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတယ်။ ငါ သူတို့ကို သတ်မယ်။"
"သူတို့ကို ခင်ဗျား မုန်းမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူးလေ!" လင်မြို့ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လင်မြို့ က သေနတ်ကို မတင်လိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းသမားဘက်ဆီ ဆောင့်ချလိုက်သည်။ "ကားရပ်ဖို့ ငါပြောနေတယ်..."
လင်မြို့ စကား ဆုံးအောင် မပြောလိုက်ရဘဲ ကားပေါ်က လူတွေအားလုံး ရှေ့ဘက်ကို လွှင့်ထွက်သွားကြပြီး ကားကလည်း အဝတ်လျှော်စက်လိုမျိုး လည်ထွက်သွားတော့သည်။ ပြင်းထန်တဲ့ ပွတ်တိုက်သံကြီးနဲ့အတူ မြေပြင်ပေါ်ကို ကျောက်ခနဲ လွင့်စင်ကျသွားတာကြောင့် အထဲက လူတွေအားလုံး ခေါင်းတွေ ထူပူသွားကြသည်။
လင်မြို့ ရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကားရပ်ပေးလိုက်ပြီ။ မလိုပါဘူး။"