ဗဟိုမဟာမြို့တော် - ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကမ္ဘာပျက်ကပ် - ကမ္ဘာပျက်ကပ်
ရှောင်ဇူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ရှောင်ဟန်၊ မင်းရဲ့အဖေကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်းက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောဖို့ သတိပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က ထရပ်လိုက်စဉ် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျိုးနေသောခြေထောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဆေးကုပေးနိုင်တဲ့ ဆေးဆရာမှ မဟုတ်တာ၊ သူ့ခြေထောက်ကို မပြင်ပေးနိုင်ဘူး။"
ရှောင်ကျန်း၏ သတိပေးသည့်အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှောင်ဇူက "သူ့ကျောဘက်မှာ ဒဏ်ရာရထားတာ၊ ဓားနဲ့ အထိုးခံထားရတယ်" ဟု ပြောသည်။
ရှောင်ဟန်က ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လာပြီး ရှောင်ကျန်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှောင်ကျန်းက သူ့ကို ပြန်မကြည့်ပေ။ "သေးမွှားတဲ့ ဒဏ်ရာလေးပါပဲ၊ မသေပါဘူး။"
သူ့စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်ဟန်က ရှောင်ကျန်း၏ ကျောဘက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ့ကျောပေါ်က အဝတ်အစားတွေက ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေပြီး ဒဏ်ရာကနေ အနက်ရောင် သွေးတွေ ယိုစီးကျနေဆဲပင်။
ဒါက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ရှောင်ဟန် ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်သွားသည်။
ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ရှောင်ဟန်က ဆေးဗူးကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ ရှောင်ကျန်းကို ပတ်တီးစတင် စည်းပေးတော့သည်။ သို့သော် ရှောင်ကျန်းက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "သယံဇာတတွေကို အလကားမဖြုန်းနဲ့။ ငါ့ကို လာဂရုစိုက်နေမယ့်အချိန်မှာ တတိယခရိုင်ကို ဘယ်လိုစီစဉ်ရမလဲသာ စဉ်းစားစမ်း။ အထဲကို ဖုတ်ကောင်တွေ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာနိုင်တယ်။"
ရှောင်ဟန်က ပတ်တီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆက်လက်စည်းပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က တတိယခရိုင်နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားဘာသာပဲ စီစဉ်လိုက်တော့။"
ရှောင်ကျန်းက ရှောင်ဟန်ကို အတင်းအကျပ် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသုံးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်လာခဲ့တယ်။ မင်းကို ဘာမှမလုပ်ဖို့ ငါတားမြစ်တိုင်း မင်းက အဲဒါကို အတင်းလုပ်တယ်။ အခုလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်၊ ဗဟိုမဟာမြို့တော်ရဲ့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်နေချိန်မှာ မင်းက ဘာတွေ ကလေးကလားနဲ့ စိတ်ကောက်နေတာလဲ? မင်းက ကလေးတစ်ယောက်လား? ဒီနှစ်တွေအတွင်း နိုင်ငံနဲ့ ရည်မှန်းချက်အတွက် လုပ်ဆောင်လာခဲ့တာ စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားကို ဘာမှမသင်ယူခဲ့ရဘူးလား။"
"အိုရှောင်!" အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ရှောင်ဇူက အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က လက်ထဲက ပတ်တီးစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ဆန့်ကျင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားကပဲ ခေါင်းမာနေတာလား? ဘယ်သူ့ရဲ့ မေးခွန်းထုတ်မှုမှ၊ ငြင်းဆိုမှုမှ လက်မခံဘဲ ခင်ဗျားထင်ရာကိုပဲ ဇွတ်လုပ်နေတယ်။ မှားနေရင်တောင် ခင်ဗျားအမှားကို ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူး!"
"ငါ ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ?! ငါက နိုင်ငံအတွက်၊ လူထုအတွက်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်နေတာ။ ဒီလို ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲမှာတောင် လူသားတွေက ဘာဆိုဘာမှ မကျန်ခဲ့ဘဲနဲ့တော့ ဒီဘေးဥပဒ်ထဲမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး!"
"ခင်ဗျားရဲ့ ဇွတ်အတင်းလုပ်နေတာတွေက မှားနေတာပဲ!"
ရှောင်ဟန်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူတွေကို ကြည့်စမ်း၊ နေရာတိုင်းမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အလောင်းတွေကို ကြည့်စမ်း။ မြို့ကို ရှင်းထုတ်ဖို့အတွက် လူသတ်တယ်ဆိုတာကို ငြိမ်းချမ်းရေးလို့ ခေါ်တာလား။ ခင်ဗျားက ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်၊ သူတို့ရဲ့အသက်တွေက ခင်ဗျားလက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ အမိန့်တစ်ခုတည်းနဲ့ သူတို့ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့တန်းတက်ခိုင်းလို့ရတယ်။"
"အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင် စွန့်လွှတ်အضحုပ်တွေ ရှိရမယ်! ဖုတ်ကောင်တွေကို မရှင်းလင်းဘူးဆိုရင် လူသားတွေ ဘယ်လိုဆက်ရှင်သန်နိုင်မလဲ။"
"ဖုတ်ကောင်တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူး! ဘယ်တော့မှလည်း မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး! သူတို့က ရောဂါကူးစက်ခံထားရရုံပါ၊ လူတွေအဖြစ် ပြန်ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ရှင်းလင်းရေးဆိုတာ လူသားတွေကို ဖုံးကွယ်သတ်ဖြတ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ!"
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ရပ်လိုက်စမ်း!"
"ခင်ဗျားရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့စကားတွေကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်ရမှာလဲ။"
"ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့!" ရှောင်ဇူက ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ဟန်၊ စကားဆက်မပြောနဲ့တော့!"
ရှောင်ကျန်း၏ ဒေါသများ တက်လာကာ အနက်ရောင်သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသော်လည်း ဆက်လက်တင်းခံထားဆဲပင်။ "မင်း ငါ့ကို မုန်းနေမှန်း ငါသိတယ်။ တတိယခရိုင်ကိုသာ လက်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီပြဿနာကို ငါ့ဘာသာပဲ ချက်ချင်းဖြေရှင်းမယ်၊ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး!"
ရှောင်ဟန်၏ မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာပြီး လက်ထဲက ပတ်တီးကို ပစ်ချလိုက်သည်။ "တတိယခရိုင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြိုက်တာလုပ်ကြပါ။ ဘယ်သူမှ မလိုချင်ရင်လည်း ဖျက်သိမ်းလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူး!"
"ရှောင်ဟန်!"
"တတိယခရိုင်အကြောင်း မပြောနဲ့တော့။ ဗဟိုမဟာမြို့တော်ကို တောင် သေချာမကာကွယ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မသေချာဘူး! ကျွန်တော် ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိချင်နေကြတယ် မဟုတ်လား။ အလောင်းမိခင်က အခု ဗဟိုမဟာမြို့တော်ထဲမှာ ရှိနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် ပြောပြမယ်။ သူဒီကိုရောက်နေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ အခု ဗဟိုမဟာမြို့တော်ထဲမှာ ဖုတ်ကောင်ဘယ်လောက်ရှိမယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်လဲ။"
အားလုံး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်!
ရှောင်ဟန်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သေးသူ တစ်ဦးချင်းစီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ထဲမှာ ဖုတ်ကောင်တွေ ရှိတယ်။ ဘယ်လိုသိလဲတော့ မမေးနဲ့။ အချိန်တန်ရင် တစ်ယောက်ချင်းစီကို ကျွန်တော် အကုန်ရှင်းပစ်မယ်။"
ရှောင်ဟန်သည် ရှောင်ကျန်းနှင့် ဆက်လက် ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ ပုလဲနီရောင် ဆေးရည်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါက ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် တန်ပြန်ဆေးပါ။ အများစုသုံးနေကြတဲ့ ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်မှန်သမျှကို ကုသပေးနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ဗိုင်းရပ်စ် အမျိုးအစား ကူးစက်ခံထားရလဲ မသိရသေးတော့ ဒါကို အရင်စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပါ။"
အားလုံး - ?!?!?!
ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် တန်ပြန်ဆေးတဲ့လား?!
ဒဏ္ဍာရီလာ ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် တန်ပြန်ဆေးကို တကယ်ပဲ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီပေါ့?!
ဒါဆိုရင် အရင်က တိုက်ပွဲမှာ ဒဏ်ရာရခဲ့တဲ့ ရဲဘော်တွေ သေစရာမလိုတော့ဘူး ဆိုတဲ့သဘောလား။
ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထခုန်ချင်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြသော်လည်း စည်းကမ်းကို ထောက်ထားကာ သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားကြပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အူမြူးမနေကြပေ။
လာရှူ က အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသည်။ "မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ အိုရှောင်ကို စမ်းသပ်ပေးလိုက်စမ်း!"
ရှောင်ကျန်းကမူ အလောင်းမိခင်၏ ကိစ္စနှင့် ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် တန်ပြန်ဆေးဟူသော ထိတ်လန့်စရာ နှစ်ခုကြောင့် ရုန်းမထွက်နိုင်သေးဘဲ မှိုင်တွေနေဆဲပင်။
ရှောင်ဟန်က အဆို့ကိုဖွင့်ကာ ရှောင်ကျန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်းက ထိုပုလဲနီရောင် ဆေးရည်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။
ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် တန်ပြန်ဆေးက အတုလား၊ အစစ်လားဆိုတာကို သိချင်နေကြသဖြင့် လူတိုင်းက ရှောင်ကျန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ရှောင်ဟန်လည်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အနက်ရောင်သွေးများ တောက်ပသော အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ဒီဓားဒဏ်ရာက သာမန်ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့် ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။ သာမန်ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်နဲ့ ပြောင်းလဲထားတဲ့ ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ်တို့ဟာ အမျိုးအစားချင်း တူကြပေမယ့် အဲဒီနှစ်ခုကြားက ကွာခြားချက်ကို ဘယ်သူမှ မထင်မှတ်ထားမိကြပေ။
ရှောင်ကျန်းမှာ ယခုအခါ ပို၍ သက်သာရာရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုတ်ကောင်ဗိုင်းရပ်စ် ဝင်ရောက်ကူးစက်မှု မရှိတော့သဖြင့် သူ့မှာ ဒဏ်ရာနှင့် သွေးထွက်လွန်မှုကိုသာ ကုသရန် ရှိတော့ရာ၊ ယင်းတို့က သူ့ကို မသေစေနိုင်တော့ပေ။
ရှောင်ကျန်း၏ မျက်နှာထားမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် "မင်းရဲ့ အကြီးအကဲ လာရှူ ကိုလည်း ကြည့်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က "ကြည့်နေလို့ ဘာမှထူးလာမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီဆေးက သူ့အတွက် အလုပ်မဖြစ်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ရှောင်ကျန်းက "ဟင်" ဟု အသံထွက်လာသည်။
"သူဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမလို့လား?!" ဟု ရှောင်ကျန်းက ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန်က ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "သူသာ ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားရင် ခင်ဗျားအတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လာရှူ က ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ရှောင်ကျန်းမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့ခြေထောက်သာ မကျိုးနေရင် သူ့သားဖြစ်သူပေါ် ခုန်အုပ်ပြီး ရန်ဖြစ်မိလောက်သည်အထိပင်။
ရှောင်ဟန်နှင့် အခြားစစ်သားတစ်ဦးတို့က လာရှူ ကို ကားပေါ်သို့ မတင်လိုက်ကြပြီး သူ့အဖေကိုတော့ တခြားလူတစ်ယောက်က သယ်ခိုင်းလိုက်ကာ သူကိုယ်တိုင်တော့ မလုပ်ပေ။
ရှောင်ဟန်က ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး "ပထမခရိုင်ကို မောင်းတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကားမောင်းနေသော စစ်သားက ဗိုလ်မှူးကြီးအနေဖြင့် လမ်းမှားသွားလေသလားဟု သံသယဝင်ကာ မျက်နှာရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ရှောင်ကျန်းက လှောင်ပြောင်သဖြင့် "မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်အိမ် ဘယ်မှာရှိမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ကျန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှောင်ဟန်က စစ်သားအား "မင်းကြားတာ အမှန်ပဲ၊ ပထမခရိုင်ကို သွားစမ်း။ အမြန်သာ မောင်းနိုင်ရင် လာရှူ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိလိမ့်မယ်။ သာမညနှေးကွေးနေရင်တော့ သူဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်... အော်၊ ဒါနဲ့ ရောဂါကူးစက်ခံထားရတဲ့ စစ်သားတွေကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တာ ပိုကောင်းမယ်။ တန်ပြန်ဆေးရှိနေမှတော့ ဘာမှကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ တတိယခရိုင်ဘက်က လျော်ကြေးပေးနိုင်သမျှ သူတို့ကို ကယ်တင်လို့ရတယ်။"
စစ်သားမှာ -
စစ်သားလည်း အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ အမြန်နှုန်းအပြည့်ဖြင့် မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ရှောင်ကျန်းမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ "ငါက တတိယခရိုင်ရဲ့ ထိပ်တန်းအာဏာပိုင် ဖြစ်တုန်းပဲကွ! မင်းက တတိယခရိုင်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာတောင် လျော်ကြေးတောင်းချင်သေးတာလား?!"
ရှောင်ဟန်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အခု တတိယခရိုင်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာက ကျွန်တော့်ဇနီးကပဲ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် အရှိဆုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်း- ???
အိုရှူ- ???
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တူညီသော မှင်တက်နေသည့် အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။
ရှောင်ကျန်းက အနည်းငယ် သတိပြန်ဝင်လာပြီးမှ ဒေါသတကြီးဖြင့် "မင်း ဘယ်တုန်းက အိမ်ထောင်ပြုလိုက်တာလဲ။ ဘယ်သူလဲ!" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန်က လျှာဖြင့်သပြစ်သံပြုကာ "ဗိုလ်မှူးကြီး ရှောင်ကျန်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ ပြောဆိုပုံအတိုင်းသာဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ စစ်သားတွေ ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားတာကို ခင်ဗျား သေချာပေါက် ကြည့်နေရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် သတိပေးရပါမယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့သေသွားရင်တောင် ကယ်တင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘဲ အလကားပဲ သေခွင့်ပေးမှာ သေချာသလောက် ရှိလို့ပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်း-
ရှောင်ကျန်း-
ရှောင်ကျန်း-
အရမ်းကို စိတ်တိုစရာ ကောင်းလိုက်တာ!
အိုရှူ မှာ အလွန်အမင်း အားနည်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သားဖြစ်သူတို့ကြားတွင် ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေပေးရသေးသည်။ "ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့ဇနီးဆီကို ငါပါ သွားပြီး အကူအညီတောင်းရဦးမှာလားကွ"
ရှောင်ဟန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေဟန်ဖြင့် "ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။
အိုရှူက "မင်းဇနီးမှာ တန်ပြန်ဆေး ရှိတာပေါ့" ဟု ဆက်မေးသည်။
ရှောင်ဟန်က "ရှိပါတယ်" ဟု အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
အိုရှူ တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "ငါ့ခေါင်းထဲကို လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန်က "ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျား တွေးနေတဲ့လူ အဲဒီလူပဲ" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
အိုရှူ-
အိုရှူ-
အိုရှူ- ငါ ဒီကိစ္စကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားခွင့်ပြုပါဦး။
ရှောင်ကျန်းမှာမူ မည်သူ့ကိုမှ မတွေးမိသေးသဖြင့် ဗလာဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ရှောင်ကျန်းက "အဲဒါ ဘယ်သူလဲကွ၊ အတိအကျ ပြောစမ်းပါ" ဟု အော်မေးလိုက်သည်။
အိုရှူက အားယုတ်မာစွာဖြင့် "မင်း မသိချင်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ရှောင်ကျန်းက "ငါ သိချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသိချင်သည်ဖြစ်စေ ငါ သိကိုသိရမယ်!" ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဟန်က ကြားထဲမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ချင်းလင်"
အိုရှူက ရှောင်ကျန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မကြည့်ရဲတော့ဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်း- ???
ရှောင်ကျန်းမှာ အခြေအနေကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
ရှောင်ဟန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဇနီး၊ ဝမ်ချင်းလင်လေ။"
ရှောင်ကျန်း-
ရှောင်ကျန်း- ???
ရှောင်ကျန်း- !!!!
ရှောင်ကျန်းက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး အသက်မရှိတော့သလို ဖြစ်နေသော အိုရှူကို မေးလိုက်သည်၊ "ဝမ်ချင်းလင်ဆိုတာ ယောကျ်ားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါ မှတ်မိနေတာလေ?"
အိုရှူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ရှောင်ကျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ရှောင်ကျန်း အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ရှောင်ကျန်းက "ဝမ်ချင်းလင်က ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထဲကို ရောက်လာပြီပေါ့?" ဟု မေးလိုက်သည်။
အိုရှူ-
ရှောင်ဟန်-
နေပါဦး၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက နည်းနည်း လွဲနေပြီမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ အရေးပါမှုက သူတို့ရဲ့ လိင်ကိုတောင် လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေတာလား။
ရှောင်ဟန်က သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ဝမ်ချင်းလင်၊ ယောကျ်ား၊ ကျွန်တော့်ဇနီး။"
ရှောင်ကျန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "သူက တန်ပြန်ဆေးကို တကယ်ပဲ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တာလား။ အခု သူ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထဲမှာ ရှိနေတာလား"
ရှောင်ဟန်က အတည်ပြုပေးလိုက်သည်၊ "ဝမ်ချင်းလင်က ကျွန်တော့်ဇနီးပါ၊ ဟုတ်တယ်၊ သူ တန်ပြန်ဆေးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ သူ အခု ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။"
ရှောင်ကျန်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို လျစ်လျူရှုမိလိုက်သလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သေချာ ပြန်စဉ်းစားလိုက်မိသောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်!
ဝမ်ချင်းလင်က ပထမခရိုင်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ပေါ့လေ?!
ရှောင်ဟန်- ဟုတ်ပါတယ်။
ဝမ်ချင်းလင်နှင့် လာကျင့်ကျင်းတို့ ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိပေ။
ရှောင်ကျန်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊ "သူ သေတွင်းထဲ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားတာပဲ! ပထမခရိုင်က လင်မြို့ ကို စစ်တပ်စေလွှတ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် တင်ပြခဲ့ပေမယ့် ငါ အမြဲတမ်း တားဆီးပေးခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ပင်မဇာတ်ကောင် ကိုယ်တိုင်က အထဲကို အလွယ်တကူ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားပြီပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်ညီလိုက်တာပဲ၊ လုပ်ရပ်တွေကအစ ဦးနှောက်မရှိတာချင်း အတူတူပဲ!"
ရှောင်ဟန်-
ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား။ အဲဒီစကားကို ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ ရှေ့မှာ သာ ပြောလိုက်ရင်တော့ တတိယခရိုင်ရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
လာကျင့်ကျင်းမှာမူ လမ်းဘေး မြက်ခင်းစပ်တွင် ဝပ်တွားကာ ရန်သူ့အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သာမန်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်ရင်း သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် နင်းသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ မိမိကိုယ်ကို ဖော်မပြမိစေရန် မထိန်းထားမိပါက လာကျင့်ကျင်း ထိုဖုတ်ကောင်ကို ကန်သတ်ပစ်မိလောက်ပေမည်။
အဲဒီ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်က အဝေးမှာ မနေနိုင်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီနားမှာပဲ အကြိမ်ကြိမ် နင်းနေရတာလဲကွယ်?!
ဖုတ်ကောင်က လာကျင့်ကျင်း၏ စိတ်ပျက်မှုကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ လာကျင့်ကျင်း၏ ဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
လာကျင့်ကျင်းသည် နောက်ကျမှ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဖုတ်ကောင်၏ မီးခိုးရောင်ဖြူဖပ်ဖပ် မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားလေသည်။
လာကျင့်ကျင်း-
ဒီဖုတ်ကောင်က သူ့ကို ကြည့်နေသလိုပဲ။ ကိုယ်ယောင်ဖမ်းနေတာများ ဖြစ်မလား?
လာကျင့်ကျင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ပင် အလွန်အမင်း သံသယဝင်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ဖုတ်ကောင်တွေမှာ ဦးနှောက်နဲ့ သိစိတ်သာ ရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ဖုတ်ကောင်တွေလို့ ခေါ်ကြတော့မှာ မဟုတ်ပေ။
ထို့နောက် လာကျင့်ကျင်း ဝိုင်းရံခံလိုက်ရသည်။
သစ်သားတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသော လူတစ်စုက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းထားကြပြီး "မလှုပ်နဲ့! မြေကြီးပေါ်ထိုင်ပြီး ခေါင်းကို လက်နဲ့အုပ်ထား!" ဟု အော်ပြောကြသည်။
လာကျင့်ကျင်း-
ငါ လှုပ်ရမှာလား၊ မလှုပ်ရဘူးလား?
လာကျင့်ကျင်းမှာ လက်များကို ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပြီး အတင်းအကျပ် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
လာကျင့်ကျင်း ထွက်သွားစဉ် ဖုတ်ကောင်များထဲမှ သစ္စာဖောက်ဖြစ်ကာ မိမိအမျိုးအနွယ်ချင်းကို ဒုက္ခပေးသည့် အရှက်မရှိသော ထိုဖုတ်ကောင်ကို နောက်ပြန်လှည့်၍ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။