Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 116 | NovelPing

လင်ဝမ်ကျယ်မှာ ခေါင်းမူးဝေကာ ဟန်ချက်မညီဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ခေါင်းမှ ဒဏ်ရာကြောင့် သွေးများ ယိုစီးကျနေသော်လည်း ကားတံခါးကို အတင်းကန်ဖွင့်ကာ တွားထွက်လာခဲ့ပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် နောက်ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှေ့နက်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ သစ်သားနံပါတ်တိုလေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ စစ်သုံးကားက ထိုသစ်သားနံရံကို ဝင်တိုက်မိကာ အဝတ်လျှော်စက်ကြီးတစ်ခုလို လေထဲတွင် လည်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ယင်ချိန်းနှင့် အခြားသူများလည်း ကားထဲမှ တွားထွက်လာကြသည်။ တောက်ရှောင်နှင့် အိုက်ချင်းတို့က လင်ဝမ်ကျယ်နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြပြီး "လင်ဝမ်ကျယ်အစ်မ၊ ခင်ဗျားသွားလို့မရဘူးလေ!" ဟု တားဆီးကြသည်။

နှစ်ဦးသားက လင်ဝမ်ကျယ်ကို ဆွဲထားရန် ကြိုးစားကြသည်။

လင်ဝမ်ကျယ်က သူတို့ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် "ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မတားနိုင်ဘူး! ဒီနေ့ သူတို့သေကိုသေရမယ်!" ဟု ပြောသည်။

တောက်ရှောင်နှင့် အိုက်ချင်းတို့မှာ —

"စောင့်ပါဦး၊ သူတို့သာ မသေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီကျရင် ခင်ဗျား ဘာဖြစ်သွားမလဲ သိရဲ့လား။"

ဝမ်ချင်းလင်မှာမူ —

"သက်ဆိုင်သူတွေရှေ့မှာ ကိုယ့်ဘာသာစကားပြောနေတာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလို့လား" ဟု တွေးနေသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က စစ်သုံးကားမှာ အလွန်နှေးကွေးသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ၎င်းကို စွန့်လွှတ်ကာ အစွမ်းကုန် အပြေးနှုန်းဖြင့် ပြေးတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှောက်ဟိန်းနှင့် အခြားရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားနေသူများမှာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည်။ စစ်သားငယ်လေးက ကျည်ဆန်များကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် ကားမတိမ်းမယိုင်ဘဲ သီသီလေး လွတ်သွားခဲ့သည်။ စစ်သုံးကားမှာမူ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပျက်စီးပွန်းပဲ့ကာ ညစ်ပတ်သွားခဲ့သည်။

ရှောက်ဟိန်းက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ကြားမှ သူ့ဖခင်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ "သေချင်ဇောင်းထပြီး မြို့ပြင်ထွက်လာတာလေ၊ ပြန်လာလို့ရမရတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ အဲဒီလောက်အထိ တွေးထားရဲ့လား။ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ခုခံမှုကို ကြည့်ဦးလေ။"

ရှောက်ဟိန်းက ကားတံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ အိုလော့ရှုကို ဆွဲကိုင်၍ ကားအောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ စစ်သုံးကားက သိသာထင်ရှားလွန်းပြီး ရန်သူ့ဘက်တွင် စွမ်းအင်အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် ကားထဲတွင် ဆက်နေ၍ ပစ်မှတ်ဖြစ်ခံနေ၍မရပေ။ အကြောင်းမှာ ရန်သူ့ဘက်တွင် စိတ်စွမ်းအင်သုံး အသုံးပြုသူများလည်း ရှိနေနိုင်သည်၊ မဟုတ်လျှင် ၎င်းတို့အားလုံး ဤကားထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သူတို့ မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။

စစ်သားငယ်လေးက ရှောက်ကျန်းကို ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးပြီး ရှောက်ဟိန်းက အိုလော့ရှုကို လမ်းဘေးရှိ မြက်ခင်းစပ်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူတို့ အဝေးကြီး မပြေးရသေးခင်မှာပင် သူတို့နောက်ရှိ စစ်သုံးကားမှာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

ရောက်ရှိလာကြသော ယာဉ်တန်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲဝင်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နှစ်ဖက်စလုံး အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်ကြသည်။

ရန်သူတို့၏ မီးအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ပထမခရိုင်ဘက်မှ စစ်သုံးကားနောက်တွင် ပုန်းကောင်ကာ ခေါင်းတောင်မဖော်ရဲဘဲ ဖိနှိပ်ခံနေရသည်။

တတိယခရိုင်မှ တိုက်ခိုက်ရေးသမားများမှာ ယခုအချိန်အထိ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြရာ စွမ်းအင်သလင်းကျောက် တစ်လုံးတောင် မကျန်တော့ပေ။ သူတို့၏ စွမ်းအင်လက်နက်များမှာလည်း အားကုန်သွားကြပြီး မီးလောင်နေသော သစ်သားတုတ်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရှောက်ဟိန်းမှာ ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရုံဖြင့် ခေါင်းကိုက်လာသည်။ ပုန်းခိုနေသော သေမျိုးမဟုတ်သူ (Undead) များပင် မရှင်းလင်းရသေးမီ ယခု ထပ်မံ၍ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြန်သည်။ ဤအခြေအနေနှစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားပါက စစ်သားအများအပြား ဤနေရာတွင် အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောက်ဟိန်းမှာ ယခုလက်ရှိအချိန်၌ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ချင်စိတ် အလွန်ပြင်းပြနေပြီး အကူအညီပေးမည့်သူ တစ်စုံတစ်ဦးကို အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ရှာဖွေချင်နေသည်။ လက်ရှိ ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်ခံနေရသည့် အခြေအနေထက်စာလျှင် မည်သည့်အရာမဆို ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

အနီးအနားတွင် ဇွန်ဘီညီနောင်များ ရှိမရှိ သူ မသိပေ။ လက်ရှိတည်နေရာမှာ အလွန်တရာ အကြပ်အတည်းဆန်လှပြီး ရေခဲမြို့တော်နှင့် ဗဟိုမဟာမြို့တော် (ဗဟိုမဟာမြို့တော်) ကြားတွင် တည်ရှိကာ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ၏ ပုံမှန်ကင်းလှည့်နယ်မြေအတွင်းသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤဒေသတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဇွန်ဘီဟူ၍ မရှိတတ်ပေ၊ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်လာလျှင်ပင် ချက်ချင်း ပစ်သတ်ခံရလိမ့်မည်။

ရှောက်ဟိန်းမှာ အခြေအနေကြောင့် စိတ်ဖိစီးမှုများ လွန်ကဲနေသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော စစ်သားငယ်လေးကို ကြည့်ကာ "မင်း သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ထား၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူတို့နားကို မကပ်ခိုင်းနဲ့" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

စစ်သားငယ်လေးက "ဟုတ်ကဲ့ပါ!" ဟု အသံထွက်ကာ တုံ့ပြန်သည်။

ဇွန်ဘီညီနောင်များ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူတို့ အရင်ကြိုးစားကြည့်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရှောက်ဟိန်းမှာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထူထဲတောင့်တင်းသော သစ်ပင်ကြီးများကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် သစ်တောထဲတွင် ပုန်းခိုနေသော ရန်သူ့စစ်သားများကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ရှောက်ဟိန်းမှာ —

"ကျွတ်!"

သူ့ပုံရိပ်မှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချုံခိုတိုက်ခိုက်နေသော စစ်သားများမှာ —

"သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြပြီလား။ ဆက်ပြီး ပုန်းခိုနေသင့်သေးရဲ့လား။"

"အလောင်းမိခင် (Corpse Mother) ကို သွားပြောရမလား။"

အလောင်းမိခင်မှာ လက်ရှိတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သေမျိုးမဟုတ်သူ (Undead) ဟု ကြွေးကြော်ကာ လိုက်လံထိုးနှက်နေသော ရုပ်ဆိုးဆိုး လူဆိုးတစ်ဦး၏ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်းနှင့် ရိုက်နှက်ခံရခြင်းကို ခံနေရသည်။ (မဟုတ်ပါ၊ သူမကို လိုက်လံရိုက်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။)

လုထျန်ကျင်းမှာ ယခုအခါ အလွန်တရာ နောင်တရနေပြီဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း နောင်တရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝမ်ချင်းလင် ပြောခဲ့သော "ကြက်အထီးလေးတွေ အချင်းချင်း ထိုးကြိတ်နေကြတာ" ဆိုသည့်စကားကို ကြားခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှုရှิ่งဖေး၏ စွမ်းအားမှာ သူ့နှင့် တန်းတူလောက်သာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရှုရှิ่งဖေး ထွက်ပြေးမရအောင် တားဆီးထားသည့် ကျိန်စာလည်း ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အနောက်မှ လိုက်လံရိုက်နှက်ခံရသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှုရှิ่งဖေး၏ အင်အားမှာ လုထျန်ကျင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။ လုထျန်ကျင်းမှာ ကြက်ပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို ပစ်ပေါက်ခြင်းခံရကာ အဝေးသို့ လိမ့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လုထျန်ကျင်းမှာ လည်ပင်းကျိုးမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ရှုရှิ่งဖေး ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတူတူ ထရပ်လိုက်ပြီး ရဲရင့်စွာဖြင့် သူမဆီသို့ ခုန်အုပ်ကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်၍ ကိုက်ချလိုက်သည်။ ထူထဲမည်းနက်နေသော ဝတ်ရုံကို ကျော်လွန်၍ပင် သူမ၏ ခြေထောက်မှ အသားစတစ်စကို ဆွဲဆုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှုရှิ่งဖေးက နောက်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ လုထျန်ကျင်းမှာ တစ်ကန်တည်းဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ခုန်ပျံကျော်လွှားလိုက်ရာ သူမမှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုရှิ่งဖေး၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ပြီး တစ်ဖက်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်သည်။ သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသော သေမျိုးမဟုတ်သူ (Undead) အားလုံးမှာလည်း ပုရစ်ဆိတ်များကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ခုန်ပျံကာ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်ကြသည်။

လုထျန်ကျင်းမှာ —

လုထျန်ကျင်း ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်ပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ လမ်းခုလတ်တွင် သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ဇွန်ဘီညီနောင်တစ်ဦး လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သို့မျှ မတွေဝေဘဲ ခုန်ဝင်လာကာ ခြေဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"သစ္စာဖောက်! အညစ်အကြေး! သေလိုက်တော့!"

ရှောက်ဟိန်းမှာ ထူထဲပြီး ခိုင်ခံ့သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့်သူ မရှိလောက်ပေ။ အနီးအနားတွင် ဇွန်ဘီအများအပြား ရှိနေသည်ဟု သူ မခံစားရသော်လည်း အနည်းဆုံး တစ်ကောင်လောက်တော့ အကူအညီပေးရန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အခြားဇွန်ဘီများ ရှောက်ဟိန်း၏ အော်သံကို ကြားသည်ဖြစ်စေ၊ မကြားသည်ဖြစ်စေ ဝမ်ချင်းလင်ကတော့ အသေအချာပင် ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ခွဲထုတ်ကာ တစ်ဖက်ခြမ်းကို စကန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောက်ဟိန်း အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ အော်ဟစ်ရသည်အထိ ဖြစ်သွားရသလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ ကျည်းကောင်အုပ်ကြီးလို တစ်ဖက်သို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသော အမည်းစက်အုပ်စုကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

စစ်သားငယ်လေးမှာ သေနတ်ကို ကိုင်ထားသည့်လက်များ တုန်ရီနေသည်။ သူတို့ဆီသို့ ကျည်းကောင်အုပ်ကြီးလို အမည်းရောင်ထုကြီး တစ်ခုလုံး အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြည့်နေရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

အိုလော့ရှုမှာ သတိလစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ရှောက်ကျန်း၏ ခြေထောက်လည်း ကျိုးကာ သွေးများ အမြောက်အမြား စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှ သတိဝင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူက သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုကို မှီတွယ်ကာ သစ်သားတုံးကို ကိုင်၍ ပစ်ခတ်စပြုလာပြီး စစ်သားငယ်လေးကလည်း သူနှင့်အတူ ပူးတွဲပစ်ခတ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ပစ်ခတ်မှုမှာ အလွန်နှေးကွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဇွန်ဘီများကမူ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ရှောက်ဟိန်းမှာ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ အားကုန်ပြေးလာကြသော ဇွန်ဘီများကို ကြားဖြတ် ဟန့်တားလိုက်သည်။ သို့သော် ဇွန်ဘီများက များပြားလွန်းသဖြင့် ရှောက်ဟိန်းတစ်ဦးတည်းဖြင့် အကုန်မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ ခုခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်လာကြသော ဇွန်ဘီများကိုမူ စစ်သားငယ်လေးနှင့် ရှောက်ကျန်းတို့သာ တိုက်ခိုက်ဖြေရှင်းရတော့သည်။

ရှောက်ဟိန်းမှာ သူ၏ အာကာသစွမ်းအင်ကို ဘာမျှမချန်တော့ဘဲ အပြည့်အဝ အသုံးပြုနေသည်။ ယခင်က ပြောင်းလဲလာသော အလောင်းကျား၊ ဇွန်ဘီများနှင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဘီလူးတို့နှင့် တိုက်ပွဲများကြောင့် သူ၏စွမ်းအင်မှာ အတော်ပင် ကုန်ခမ်းနေခဲ့ပြီး ယခုအထိ အပြည့်အဝ ပြန်လည်မပြည့်ဝသေးပေ။ ယခုအခါတွင်လည်း ၎င်းကို အလွန်အကျွံ ဆက်လက်အသုံးပြုနေရသဖြင့် ရှောက်ဟိန်းမှာ ဖိအားများကို စတင်ခံစားလာရပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဆုတ်ခွာ၍မရပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ဖခင်၊ ရှောက်ကျန်းနှင့် အခြားသော စစ်သားအများအပြားမှာ သူ၏နောက်တွင် ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ဤစည်းကို ဆက်လက်ထိန်းထားရမည်!

သို့သော် တစ်ဦးတည်းသော လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများတွင် ချုံခိုနေခဲ့ကြသော ဇွန်ဘီများအားလုံး ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ပုရစ်ဆိတ်များကဲ့သို့ လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ခုန်ပျံကာ တတိယခရိုင်မှ စစ်သားများဆီသို့ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ပစ်မှားဝင်ရောက်လာကြသည်။

ရှောက်ဟိန်း၏ ရှည်လျားသောဓားမှာ ရပ်တန့်သွားခြင်းမရှိဘဲ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင်၏ အသက်များကို ရိတ်သိမ်းနေသည်။ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အနီးအနားတွင် ဇွန်ဘီများ ရှိနေလျှင်ပင် သူတို့ရောက်ရှိလာရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့တွင် အချိန်မရှိတော့ပေ။

"သတိထား!" ဟု အသံအက်အက်နှင့် ရွံစရာကောင်းသော အသံတစ်ခုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောက်ဟိန်းမှာ သူ၏နောက်ဘက်မှ လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အမြန်ပင် လှည့်လိုက်သည်။ သွေ့ခြောက်နေသော လက်သည်းသည် သူ့ဆီသို့ ဆန့်တန်းရောက်ရှိလာနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ရှည်လျားသောဓားဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ရာ ရုပ်ဆိုးဆိုးလက်သည်းနှင့် ဓားသွားတို့ ထိခိုက်မိကာ သတ္တုချင်း တိုက်မိသကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောက်ဟိန်းက ဓားကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း လက်သည်းမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်သွားဘဲ ဓားသွားမှာမူ အပိုင်းအစအချို့ ကျိုးထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှောက်ဟိန်းမှာ နောက်ဆုတ်လိုသော်လည်း လေထဲတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် သူ့ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာသော မည်းနက်နေသော ဝတ်ရုံစွပ်ထားသူ၏ ဖိအားပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုမည်းနက်သော ဝတ်ရုံစွပ်ထားသူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အသိတရားမှာ ရှောက်ဟိန်းလောက် မကောင်းလှပေ။ သို့သော် သူမက အမြန်နှုန်းနှင့် အင်အားတို့တွင်မူ သူ့ကို ကျော်လွန်နေသည်။ ရှောက်ဟိန်း သူမနှင့် ထိတွေ့မိတိုင်း နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံရလေသည်။

ရှောက်ကျန်း၏ ဘက်သို့ သွားရောက်၍ အကူအညီမပေးနိုင်တော့ဘဲ ရှောက်ဟိန်းမှာ [[NAMELOCK_003]]လုထျန်ကျင်းဆီသို့ "ငါ့အဖေဆီ သွားပြီး ကူညီပေးစမ်း!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ယခုမှ ရောက်ရှိလာသော လုထျန်ကျင်းမှာ ထူထပ်စွာ စုပြုံပြေးလာကြသော ဇွန်ဘီများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအရေးကြီးသော တာဝန်ကြီးကို သူ ထမ်းဆောင်နိုင်မည် ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"သူ့ကို ငါ တားထားမယ်။ မင်း သွားစမ်း!" လုထျန်ကျင်းမှာ စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောလိုက်ရဘဲ မည်းနက်သော ဝတ်ရုံစွပ်သူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူ့အဖေနှင့် အိုလော့ရှုတို့ ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောက်ဟိန်းမှာ ဒဏ်ရာများ ရှိနေသော်လည်း လျင်မြန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ မည်းနက်သော ဝတ်ရုံစွပ်သူ၏ သွေ့ခြောက်နေသော လက်သည်းများသည် ရှောက်ဟိန်း၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ အများအပြားကို ဆွဲခြစ်စုတ်ဖြဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှောက်ကျန်းနှင့် အိုလော့ရှုတို့၏ ရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာကာ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသော ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့ကြီးကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ရှောက်ဟိန်း၏ ရှေ့ရှိ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ကျွ่มကျသွားပြီး ထူထဲသော သစ်မြစ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့ကြီးကို ဖောက်ထွင်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"သစ်မြစ် ငရဲခန်း!"

ဘုန်း!

မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ကွဲအက်ကာ အကျအပျက်များ လွင့်ထွက်သွားကာ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးကို လွင့်စင်သွားစေသည်အထိ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ဆင်းသက်လာသော လူသားမှာ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကားယားခွဲထုတ်ကာ အကောင်းဆုံး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကျဆင်းလာသည့် ပုံစံကို ယူထားသည်။

"မင်းတို့ သန်ကောင်တွေ၊ ထွက်ပြေးဖို့ သုံးစက္ကန့် အချိန်ပေးမယ်။ သုံးစက္ကန့် ကုန်သွားရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဘီဘင်တွေကိုပါ သတ်ဖြတ်ပစ်မယ်။"

ရှိနေကြသူ အားလုံး —

ရှောက်ဟိန်း၏ တင်းမာနေသော အကြောများ ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏ တုန်အံ့နေသော အဖေဖြစ်သူကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာရသည်။

"မြင်လိုက်ရလား? ငါ့ဇနီးပဲ!"

ဝမ်ချင်းလင်က ရေတွက်စပြုလာသည်။

အနီးအနားရှိ သစ်တောများမှာ တရှဲရှဲ မြည်ဟိုးလာပြီး သစ်ပင်တိုင်းသည် အရေးတကြီး ကုသိုလ်ကံ လိုအပ်နေသကဲ့သို့ တုန်ရီနေကြသည်။

ဇွန်ဘီအားလုံးမှာ ဝမ်ချင်းလင်ကို ဗီဇအရ ကြောက်ရွံ့လာကြသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကုန်ကြသည်။

မည်းနက်သော ဝတ်ရုံအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရှုရှิ่งဖေးမှာ အံ့သြမှင်သက်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်းလင် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ! သူက ဦးထုပ်ဆောင်းကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမက သူ၏အသံကို မည်သည့်အခါမျှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ!

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး သူမကို ရူးသွပ်စေသည်အထိ နယ်နိမိတ်မဲ့သော မုန်းတီးမှုကြီးက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

သူမက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ အက်ကွဲကွဲနှင့် ရွံစရာကောင်းသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့နေကြသော ဇွန်ဘီများနှင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဘီလူးများမှာ သေခြင်းကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး "လာခဲ့ကြ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သစ်ပင်တစ်ပင်ပြီး တစ်ပင် တုန်ခါလာကာ မြေကြီးထဲမှ လွတ်မြောက်လာကြသဖြင့် မြေပြင်မှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါလာသည်။ သွားများကို ဖြဲပြကာ လက်သည်းများကို ထုတ်လျက် သူတို့၏ အမြစ်များကို ရမ်းခါကာ မြေကြီးထဲမှ အမြစ်ပါ မကျန် နုတ်ထွက်လာကြပြီး ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့ကြီးဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးသွားကြသည်။ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော သစ်မြစ်များသည် ပုရစ်ဆိတ်အိမ်များကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်လာကြပြီး သစ်ပင်များမှာ လမ်းကြိတ်စက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိသမျှကို ကြိတ်ချေပစ်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဇွန်ဘီ သို့မဟုတ် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဘီလူးမှန်သမျှကို ထွန်ယက်သကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းတိုက်ခိုက်ပစ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ အမြန်ခုန်တက်ကာ တုံ့ပြန်ကြသူများကိုမူ သစ်ကိုင်းများက ချက်ချင်း ရိုက်ချလိုက်ကာ မျက်နှာများကို မြေကြီးထဲသို့ ဖိကပ်ကာ ရွှံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသူ အားလုံးမှာ အံ့သြလွန်း၍ မျက်လုံးများ ကျယ်ကြီး ပြူးသွားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ရှိနေကြသူ အားလုံး၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် ဇွန်ဘီများ၊ ပြောင်းလဲလာသော သားရဲများနှင့် သစ်ပင်များနှင့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်များ ရှိနေခြင်းကပင် လုံလောက်အောင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေပြီဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ပို၍ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အရာမျိုး၊ ဥပမာ- သစ်ပင်များကို သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ ဤသစ်ပင်တွေက ဘယ်လိုဖြစ်နေကြတာလဲ။

ဇွန်ဘီများနှင့် စစ်သားများသာမက ရှောက်ဟိန်းပင်လျှင် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ရှောက်ဟိန်းက — ဒီသစ်ပင်တွေက...

ဝမ်ချင်းလင်က မျက်နှာကို တင်းထားကာ "အသစ်တွေ့ရှိထားတဲ့ ကစားနည်းတစ်ခုပါ" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် အပင်များ၏ အသက်နှင့် သေခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် သစ်ပင်များကိုလည်း သဘာဝကျကျ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေသည်။ သစ်တောစွမ်းအင်ပိုင်ရှင် တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သစ်ပင်များကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ပို၍ပင် ကျွမ်းကျင်ပေသည်။ ယခုတလော သူအသစ်တွေ့ရှိခဲ့သော စွမ်းအင်အသစ်ဖြစ်သည့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် အပိုင်းအစတစ်ခုကို သစ်ပင်များထဲသို့ ထိုးသွင်းပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သစ်ပင်များသည် သူ့လိုပင် အများအပြား ပါဝင်တိုက်ခိုက်နိုင်ကြသည်...

തീർച്ചပါက၊ တိုက်ခိုက်ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ချင်းလင် တွေးတောနေဆဲတွင်ပင် လူသားတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်သော်လည်း လေထဲတွင် လွဲချော်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒိုင်းခနဲ အသံနှင့် ပြုတ်ကျသွားပြီး ဇွန်ဘီအချို့ကို တိုက်မိကာ လဲကျသွားစေသည်။ ၎င်း၏ အမြစ်များဖြင့် မြေကြီးကို အသည်းအသန် တူးဆွကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ကို တည့်မတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ကြိတ်ချေလေသည်။

ရှောက်ဟိန်းက —

ဝမ်ချင်းလင်မှာ ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်နေသည်။

ရှောက်ဟိန်း: ဘာဖြစ်လို့လဲ?

ဝမ်ချင်းလင်က ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ပျံကာ ရှောက်ဟိန်း၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောက်ဟိန်း၏ ကျောဘက်မှ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ကျောဘက်မှ ဒဏ်ရာမှာလည်း ဆက်လက် ကျက်စပြုနေဆဲဖြစ်ကာ သွေးများ လုံးဝ မရပ်သေးပေ။

ဝမ်ချင်းလင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်း ဒဏ်ရာရထားတယ်။"

ရှောက်ဟိန်း၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ "အင်း၊ မတော်တဆ အခြစ်ခံလိုက်ရလို့ပါ။"

ဝမ်ချင်းလင်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှောက်ဟိန်း၏ ကျောပေါ်သို့ စွမ်းအင်ဘောလုံးတစ်ခုဖြင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။ "အရမ်း အသုံးမကျတာပဲ။"

ရှောက်ဟိန်းမှာ —

ဝမ်ချင်းလင်က "စောင့်နေလိုက်။ မြို့သခင်က မင်းအတွက် လက်စားချေပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောက်ဟိန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မြို့သခင်။"

သာမန်အချိန်များသာဆိုလျှင် ရှောက်ကျန်းနှင့် အိုလော့ရှုတို့အတွက် မစိုးရိမ်ခဲ့ရပါက သူ ဒဏ်ရာရရှိမည် မဟုတ်သလို ရှုရှิ่งဖေးကိုလည်း ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်က အိုလော့ရှု၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ ရှောက်ဟိန်းအား "မင်းအဖေလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောက်ဟိန်း: သူ့အဖေ မဟုတ်ဘူး။

ရှောက်ကျန်း: သူ့အဖေက ဒီမှာ ရှိနေတယ်။