Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 111 | NovelPing

တတိယခရိုင်မှ တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများအုပ်စု၏ အဆက်မပြတ် တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် အဆိပ်မှုတ်ထုတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေး အများဆုံးမည်မျှအထိ ရှိသည်ကို သိလိုကြသော်လည်း တိုင်းတာနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ယင်းအစား လူအများအပြား ထပ်မံသေဆုံးခဲ့ရသည်။

ရှောင်ကျန်း၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်တရာမှပင် တင်းမာနေလေသည်။ "စွမ်းအင်သုံး အမြောက်တွေကို သုံးကြစမ်း။"

ယာဉ်တင် စွမ်းအင်သုံး အမြောက်များကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားလိုက်ကြပြီး ပြောင်းဝများအားလုံးကို အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်လိုက်ကြ၏။

စွမ်းအင်သုံး အမြောက်များ၏ အစွမ်းသတ္တိမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ ကြီးမားလှသော အသားတုံးကြီးများသည် ထိမှန်သွားသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ စောင်းငဲ့သွားကာ ညည်းတွားသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုဧရာမ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးများမှ အစေးကဲ့သို့သော အရည်များ စတင်ယိုစီးလာတော့သည်။ တစ်ခုလုံးမှာ ထိုအရည်များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားပုံ ရပေသည်။

လူတိုင်း ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ ထိရောက်မှု ရှိနေပေသည်!

ထိရောက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နည်းလမ်းဟူသမျှ ကုန်စင်သွားသော်လည်း ဤအသားတုံးကြီးများကို မသတ်နိုင်မည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယာဉ်တင် စွမ်းအင်သုံး အမြောက်များက ဆက်လက်ပစ်ခတ်နေခဲ့ကြရာ တောင်တစ်လုံးကိုပင် ပြိုလဲစေနိုင်သည့် ခွန်အားမျိုးရှိသော ကျည်ဆန်အရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်အောင် ပစ်လွှတ်ခဲ့ကြသည်ဖြစ်ရာ အသက်ရှိသော သက်ရှိတစ်ကောင်အဖို့ ဆိုဖွယ်ရာပင် ရှိတော့မည်လော။

အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများမှာ မှောက်လျက်လဲကျသွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တန်းလျားကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ စွမ်းအင်သုံး အမြောက်များ ပစ်ခတ်မှု ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့က ခဏတာမျှ စောင့်ဆိုင်းကြည့်ကြသော်လည်း အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ရှားမှုမျှ မလာပေ။

အထူးစွမ်းရည်ရှိသော စစ်သားအုပ်စုတစ်စုကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့က သတိကြီးစွာဖြင့် အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြကာ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပတ်၍ လှည့်သွားကြသည်။ အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများနှင့် နီးကပ်လုနီးပါး အချိန်တွင် စစ်သားအုပ်စုသည် ကျောရိုးထဲမှစ၍ အေးစက်သွားသည့် ခံစားချက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်လှသော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းခွံများပင် ထုံကျဉ်လာခဲ့သည်။

စစ်ယာဉ်များအတွင်းမှ လူအချို့၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြသော်လည်း ရှောင်ကျန်းက အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ကာ အသံချဲ့စက်ကို ဆွဲယူ၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်— "နောက်ဆုတ်ကြ!"

အထူးစွမ်းရည်ရှိသော စစ်သားအုပ်စုမှာ အမြန်နောက်ဆုတ်ကြသော်လည်း တစ်လှမ်းစာမျှ နှေးကွေးသွားခဲ့သေးသည်။ ရူးသွပ်နေကြသော သေမျိုးမဟုတ်သည့် သတ္တဝါအုပ်စုကြီးက ၎င်းတို့ထံသို့ ပျံဝဲခုန်အုပ်ချလာနှင့်ပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများပင် ဖြစ်သည်။ အထူးစွမ်းရည်ရှိသော စစ်သားအချို့ဆိုလျှင် မိမိတို့၏ စွမ်းရည်များကိုပင် အသုံးမပြုလိုက်ရဘဲ ထိုသေမျိုးမဟုတ်သည့် သတ္တဝါအုပ်စု၏ အလွှမ်းမိုးခံလိုက်ရတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုသတ္တဝါအုပ်စု၏ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြသူများမှာမူ လွတ်မြောက်ရန် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေကြရသည်။

သေမျိုးမဟုတ်သည့် သတ္တဝါအုပ်စုကြီးသည် အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများပေါ်သို့ အလုအယက် ဝိုင်းအုံတက်သွားကြပြီး ပုပ်သိုးနေသော အကောင်သေများပေါ်ရှိ သန်ကောင်များကဲ့သို့ ကိုက်ဖြတ်ဆွဲခြစ်နေကြသည်။ ယခင်က လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများက ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာကြသည်။ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှာ လိမ်ခေါက်လူးလှိမ့်သွားကာ သေမျိုးမဟုတ်သည့် သတ္တဝါအုပ်စုမှ အများအပြားကို တစ်ရှိန်ထိုး ဖိချေပစ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများသည် ဦးခေါင်းများကို မော့လိုက်ကြပြီး အဆိပ်တလွှားကို အဟုန်ပြင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အကျုံးဝင်ရာနယ်မြေအတွင်းရှိ အရာရာတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ အဆိပ်မိုးသည်းထန်စွာ ကျရောက်ရာ ရပ်ဝန်းအတွင်း မိနေကြသမျှသော သေမျိုးမဟုတ်သည့် သတ္တဝါများ၊ ဖုတ်ကောင်များနှင့် လူသားအားလုံးမှာ အမြန်ဆုံး အုပ်မိုးခံလိုက်ရလေတော့သည်!

အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများသည် ထိုအဆိပ်မိုးရေများပေါ်တွင် တွားသွားလှုပ်ရှားလာကြရာ ၎င်းတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် လူသားများကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားလျက် ရှေ့သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်လာကြတော့သည်။

၎င်းတို့၏ အစားအစာမှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သေမျိုးမဟုတ်သည့် သတ္တဝါအုပ်စုကမူ လက်လျှော့ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် အဖြူရောင် အသားတုံးကြီးများနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လံဖမ်းဆီးရင်း လူသားများရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။

အခြေအနေမှာ လုံးဝကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်

ဝမ်ချင်းလင်သည် [[ლုထျန်ကျင်း]]နှင့်အတူ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ခုန်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအပေါ်မှာ သံသယတွေ ရှိလာပြီ။"

[[ლုထျန်ကျင်း]]က ပြန်ပြောသည်— "ကျုပ်ခင်ဗျားကို ထိခိုက်နာကျင်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဝမ်ချင်းလင်က ဆိုသည်— "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေတယ်။"

[[ლုထျန်ကျင်း]]က စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်ပြောသည်— "ကျွန်တော် အခု ထွက်သွားတော့မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို ခင်ဗျား လိုက်မီနိုင်မလား။"

[[ლုထျန်ကျင်း]]က ပြန်ဖြေသည်— "လိုက်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။"

ဝမ်ချင်းလင်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် တုံ့ပြန်သည်— "ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက အသုံးမကျဘူးပေါ့။"

ဝမ်ချင်းလင်သည် [[ლုထျန်ကျင်း]]၏ မျက်စိအမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အချက်အလက်အနည်းငယ် ခုန်ပျံသွားရင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

[[ლုထျန်ကျင်း]]မှာမူ အဓိပ္ပာယ်မဖော်တတ်အောင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤလမ်းပြဆိုသူမှာ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးရမည့်သူ မဟုတ်ပေဘူးလော။ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်ချင်းလင်က တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရတာပါသနည်း။

ဝမ်ချင်းလင်သည် မြက်ခင်းပြင်လမ်းမပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်များကို ဆန့်တန်းကာ ပြန်လာနေသော ဘက်ထရီမောင်းကားတစ်စီးကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လုယက်သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင် ကားမောင်း၍ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် [[ლုထျန်ကျင်း]]မှာ မူလနေရာတွင်ပင် ဆက်လက်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လူသားတစ်ဦးနှင့် သေမျိုးမဟုတ်သူတစ်ဦးဘဝဖြင့် ၎င်းဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် တိုတောင်းလှသော ဘဝကို ပြန်လည်တွေးတောနေလေသည်။ လူသားဘဝက ဆက်လက်မရှင်သန်နိုင်တော့ဘဲ သေမျိုးမဟုတ်သူဘဝက ယခုမှ စတင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် ပထမအဆင့်မှာပင် ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆက်ရန် အနာဂတ်ဆိုတာ ရှိသေးပါဦးမည်လော။

ဝမ်ချင်းလင်က မေးလိုက်သည်— "ကားမောင်းတတ်လား။"

[[ლုထျန်ကျင်း]]သည် ကျောက်ဖြစ်သွားသည့် အနေအထားမှ အနည်းငယ် သက်သာလာခဲ့သည်။ "ကျုပ်ရဲ့ လက်တွေက အကျည်းတန်နေတာကို ခင်ဗျား မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။"

ဝမ်ချင်းလင်က ပြန်ပြောသည်— "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော် သာမန်ထက်ပိုပြီး ကန့်ကွက်ပါတယ်။"

[[ლုထျန်ကျင်း]] သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ့အနေဖြင့် ရှေ့ခုံတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ နေရဲမည်မဟုတ်ဘဲ ခရီးသည်တစ်ဦးအနေဖြင့်သာ လိုက်ပါရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို အထပ်ထပ် အထနာအထာ လုပ်ပြီးသားဖြစ်ကာ ကားပေါ်မှ ကန်ချခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် လေးစားမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် ရှေ့ခုံ (ယာဉ်မောင်းဘေး) တွင် ထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို ကန်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်— "ခင်ဗျားက ဘယ်သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်နေတာလဲ။ နောက်ခန်းမှာ သွားထိုင်စမ်း!"

သာ၍ ပေါ့ပါးနေပါက ဝမ်ချင်းလင်သည် သူ့ကို ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ဆွဲငင်သွားမိလောက်ပေမည်။ သူက အနံ့ဆိုးကြီး ထွက်နေသည်ဖြစ်ရာ မည်သူက သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

[[ლုထျန်ကျင်း]]မှာ နာခံမှုရှိရှိဖြင့် နောက်ခန်းတွင်သာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရတော့သည်။ သူ့ကိုယ်မှ အနံ့ဆိုးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက လေးစားမှု ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ မခံရသည်ဖြစ်စေ ယခုအခါတွင်မူ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်က ကားမောင်းရင်း ဆက်တိုက် တတွတဂ ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေခဲ့သည်— "ရှောင်ဟန်တောင်မှ ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ယာဉ်မောင်းအဖြစ် လုပ်ခွင့်မပေးခဲ့ရဲဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ မြို့သခင်ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပေးတာကို ခံရတဲ့အထိ ကံကောင်းနေတာပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ အနေအထားနဲ့ ရှုစိန့်ဖေးကို အောင်မြင်စွာ သတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဆုတောင်းနေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အရင်သတ်ပစ်မိလိမ့်မယ်။"

[[ლုထျန်ကျင်း]] တုန်ရီသွားကာ ပါးစပ်ကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး စကားမပြောရဲတော့ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်သည် သူ၏ နားမဝင်ဆံ့စရာ အသံဆိုးများကို မကြားရတော့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင်လည်း ဝမ်ချင်းလင်က ၎င်းကို မကြားလိုပါ။ အရေးကြီးသော ကိစ္စသာ မရှိခဲ့ပါက သူ၏ နားများကို ဤကဲ့သို့ ဒုက္ခပေးခံမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်။ ။ "ခင်ဗျားရဲ့ တည်နေရာကို အမြန်ဆုံး သတင်းပို့စမ်း!"

[[ლုထျန်ကျင်း]]။ ။ "ရှ-ရှေ့ဆက်သွားပါ။"

[[ლုထျန်ကျင်း]]က လမ်းညွှန်ပြသပေးပြီး ဝမ်ချင်းလင်က လီမြို့တော်ဆီသို့ ကားကို မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရဘဲ လေတူဖူသံများသာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်သည် ရုတ်တရက် ဘရိတ်ကို တင်းတင်းဆွဲရပ်လိုက်ကာ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ [[ლုထျန်ကျင်း]]ကိုပါ ဆွဲထုတ်၍ နောက်ဘက်သို့ ဆွဲငင်သွားခဲ့သည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ အကျည်းတန်တာနဲ့ နားဆိုးလှတဲ့ အသံကို ကျွန်တော် သည်းခံခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကိုပါ ဆက်သည်းခံရဦးမှာလား။ ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျားကို အရင်သတ်မယ်၊ ပြီးမှ ရှုစိန့်ဖေးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားရှာတော့မယ်။"

[[ლုထျန်ကျင်း]]က ကားခုံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ ဆင်းရန် ငြင်းဆန်နေသည်— "ကျုပ် ခင်ဗျားကို မလိမ်ပါဘူး။ သူ တကယ်ပဲ ရှေ့မှာ ရှိနေတာပါ!"

ဝမ်ချင်းလင်က တုံ့ပြန်သည်— "ရှေ့မှာ သရဲပဲ ရှိနေတာလား။ ငါတို့က သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ကို မဆိုထားနဲ့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကိုတောင် မတွေ့ရပါလား—"

ဝမ်ချင်းလင် ရုတ်တရက် စကားရပ်တသွားပြီး အမြန်ပင် ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် အနင်းလိုက်ရာ ကားကို လမ်းဘေးရှိ ထူထဲသော မြက်ခင်းပြင်ထဲသို့ မောင်းသွင်းကာ ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်လေတော့သည်။

ကားတန်းတစ်စီး လမ်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြပြီး [[ლုထျန်ကျင်း]]မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် အော်ဟစ်မိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချင်းလင်၏ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော အကြည့်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပါက လူသေသွားနိုင်ပြီး ယခုအချိန်မှာ လူသတ်ရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။

[[ლုထျန်ကျင်း]]သည် မိမိ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်— "ရှုစိန့်ဖေးပဲ! ရှုစိန့်ဖေး ဖြစ်နေပြီ! သူ အခုနက ကားတန်းထဲမှာ ရှိနေတာ!"

[[ဝမ်ချင်းလင်]]က ပြောသည်— "ကားက ခင်ဗျားအတွက်ပဲ၊ မောင်းပြီး လိုက်သွားလိုက်တော့၊ ပြီးတော့ သူတို့နဲ့ အကွာအဝေးကို လက်မလွတ်တမ်း ကပ်ထားလိုက်။"

[[ლုထျန်ကျင်း]]မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ခင်ဗျား မလိုက်လာဘူးလား။"

[[ဝမ်ချင်းလင်]]၏ စိတ်စွမ်းအင်များသည် ရှေ့ဘက်ရှိ [[လီမြို့တော်]]ဆီသို့ ပြန့်နှံ့သွားနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်လေပြီ ဖြစ်သည်။ "ခင်ဗျား အရင်သွားနှင့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က ခင်ဗျားရဲ့နောက်ကို အနီးကပ် လိုက်ပါသွားမယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားဆီကို ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ရောက်လာခဲ့ပါမယ်။ သူတို့ကို လွတ်မသွားစေနဲ့။"

[[ဝမ်ချင်းလင်]] စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် [[လီမြို့တော်]]ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့လေပြီ။

[[ლုထျန်ကျင်း]]။ ။

ထိုကဲ့သို့သော အမြန်နှုန်းမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် မည်သူက ကားကို လိုအပ်တော့မည်နည်း။

[[လီမြို့တော်]]တွင် ဖုတ်ကောင်များ ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်းမရှိသော နေရာတစ်ခု ရှိပေသည်။ ၎င်းမှာ သက်ရှိများနှင့် သေမျိုးမဟုတ်သူများ၏ နယ်မြေပင် ဖြစ်ပေသည်။ [[ဝမ်ချင်းလင်]]သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ကွယ်ရာအရပ်ဆီသို့ မျောလွင့်သွားခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက သူသည် နံရံကပ်ရသည့် အလုပ်ကို နှစ်သက်သဘောကျလာခဲ့သည်။ နံရံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူသည် နံရံပေါ်သို့ တက်လိုစိတ် ပေါ်လာတတ်သော်လည်း၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော အဆောက်အအုံမှာ ဗဟိုမြို့တော်ထက်ပင် ပိုမိုခိုင်ခံ့နေခဲ့သည်။ နံရံများမှာ ချောမွေ့ရုံသာမကဘဲ အနက်ရောင် ဖန်သားလွှာတစ်ထပ်ဖြင့် အုပ်မိုးထားသဖြင့် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ပင်လျှင် တုတ်ကောက်ကို အသုံးပြုရမလောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့က ဤကဲ့သို့ဖြင့် [[ဝမ်ချင်းလင်]]ကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောနေကြပါသလော။ လူများကို အထင်သေးကြေး မဟုတ်ပေ။

အဆောက်အအုံသည် ဆယ့်ကိုးထပ်အမြင့်ရှိပြီး ကျယ်ဝန်းသော ရုံးခန်းတစ်ခုအတွင်း၌မူ လေထုမှာ အထူးသဖြင့် အပူတပြင်း စည်ကားလျက် ရှိနေပေသည်။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ဦးမှာ တံတွေးများ တစ်ဖျောဖျောလွင့်ပျံသည်အထိ စိတ်အားထက်သန်ပြင်းပြလှသော မိန့်ခွန်းကို ဟောပြောနေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာပျက်ကပ်ခေတ်ရဲ့ လူသားအသစ်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က စွမ်းအားထက်မြက်ကြတယ်၊ ရောဂါကူးစက်မှုကို မကြောက်ရွံ့ကြဘူး၊ ပြီးတော့ သက်တမ်းရှည်လျားမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က လူသားဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုရဲ့ ကြီးမားတဲ့ လမ်းကြောင်းကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က လူသားတွေရဲ့ အနာဂတ်ပါပဲ! ကျွန်တော်တို့ဟာ ဗဟိုမြို့တော်ကနေ သင်္ဘောလွှင့်ထွက်ခွာကြမှာ ဖြစ်ပြီး ခေတ်သစ်ရဲ့ သခင်တွေအနေနဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းက ဒီခေတ်သစ်ကို ဖန်တီးသူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ သမိုင်းက ခင်ဗျားတို့ကို မှတ်တမ်းတင်သွားလိမ့်မယ်!"

[[ဝမ်ချင်းလင်]]။ ။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ သင်္ဘောလွှင့်ထွက်ခွာကြတော့မည်ဆိုလျှင် ဦးစွာပထမ ဗဟိုမြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်သင့်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သင်္ဘောမလွှင့်ရသေးမီ ကျောက်ဆင်ကို ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။ ဤပိရမစ်ပုံစံ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုကြီးမှာ အလုပ်မဖြစ်ပေ။

"မှတ်ထားကြပါ၊ ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းကို [[သေမျိုးမဟုတ်သူတို့၏ဘုရင်မ]]က သေမျိုးမဟုတ်သူတို့ရဲ့ အထောက်အထားကို ချီးမြှင့်ပေးထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ အခု၊ ကိုယ့်ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားနေရာတွေဆီကို ပြန်ကြတော့ပြီး အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဝက်အူရစ်လေးတွေ ဖြစ်လာကြပါ၊ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခေါ်သံကို စောင့်မျှော်နေကြပါ!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ! အဖွဲ့အစည်းက အောင်ပွဲခံလိမ့်မယ်! သေမျိုးမဟုတ်သူတွေ အောင်ပွဲခံလိမ့်မယ်! [[သေမျိုးမဟုတ်သူတို့၏ဘုရင်မ]]က အောင်ပွဲခံလိမ့်မယ်!" တစ်ခန်းလုံးက ကြက်သွေးကြောထိုးသွင်းခံထားရသကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ဟောပြောသူမှာ လှုံ့ဆော်မှု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအပေါ် အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။ "ကိုယ့်ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ မြို့တွေဆီကို ပြန်ကြတော့၊ ပြီးတော့ သတိထားကြ!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ!"

လူတိုင်းက ထရပ်လိုက်ကြပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်ကြသော်လည်း ရုံးခန်းထဲတွင် ပို၍ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ဟောပြောသူသည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် သန့်စင်သော အလင်းရောင်ထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်လာခဲ့ပြီး အလင်းရောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် မှေးမှိန်လွန်းနေကြောင်း နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဘက်မှ လက်ခုပ်တီးသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ဟောပြောသူမှာ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှနေ၍ လက်ခုပ်တီးနေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ဟောပြောသူမှာ သူတို့ ဆယ့်ကိုးထပ်တွင် ရှိနေသည်ဆိုသည်ကိုပင် မေ့သွားမတတ်ဖြင့် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ "ဘ-ဘယ်သူလဲ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့လို လူသစ်တစ်ယောက်လား။"

[[ဝမ်ချင်းလင်]]သည် ဦးထုပ်နှင့် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားရင်း လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်ကာ ခါယမ်းပြလိုက်သည်။ "ငါ့ကို လူသစ်လို့ မခေါ်နဲ့။ ဘိုးဘေးလို့ ခေါ်လိုက်စမ်းပါ။"

လူတိုင်း မိန်းမောသွားကြသည်။

[[ဝမ်ချင်းလင်]]က နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး ထိုခဏ၌ပင် သူတို့၏ နောက်ဘက်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အလင်းရောင်အချို့မှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ကာ အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို အမိုက်စား အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားစေခဲ့သည်။

လူတိုင်း။ ။

လူတိုင်း။ ။

လူတိုင်း။ ။

ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ!

ဟောပြောသူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထုတ်ယူကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပြတင်းပေါက်များကို တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြပြီး ပုံစံများကို ကြည့်ရသည်မှာ သစ်သားနှင့် တူနေခဲ့သည်။

လူတိုင်းက သိချင်ဇောဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ ပြတင်းပေါက်များကို သစ်သားများဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ပိတ်ဆို့ထားကြောင်း ၎င်းတို့ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့က ကျိန်ဆဲလိုက်ကြပြီး အစောပိုင်းက လူ၏ သတိလွတ်နေမှုအပေါ် အပြင်းအထန် သံသယဝင်မိသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ဆို့ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့က ဘာကိုများ ရရှိနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ ပိတ်ချင်လျှင် တစ်အဆောက်အအုံလုံးကို မပိတ်ဆို့ဘဲ အဘယ်ကြောင့် နားလိုက်ရသနည်း။

၎င်းတို့အနေဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆယ့်ရှစ်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ပညာဉာဏ်ကို သက်သေပြရန်အတွက် အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းကို ကြည့်ရှုလိုကြသော်လည်း ဆယ့်ရှစ်ထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်များကိုလည်း သစ်သားများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများ တောင့်တင်းသွားခဲ့ကြသော်လည်း တည်ငြိမ်မှု ရှိနေဆဲပင်။ ဆယ့်ခုနစ်ထပ်၊ ဆယ့်ခြောက်ထပ်၊ ဆယ့်ငါးထပ် ရှိနေသေးသည်... ထိုအရူးက တစ်အဆောက်အအုံလုံးကို ပိတ်ဆို့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ မယုံကြည်ကြပေ။

ထို့နောက်တွင်၊ ဆယ့်ကိုးထပ်မှနေ၍ ပထမထပ်အထိ တိတ်တဆိတ် ဆင်းလာခဲ့ကြစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့် အလင်းရောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ ၎င်းသာမကဘဲ၊ ကြီးမားသော အားထုတ်မှုဖြင့် နံရံတစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး အပြင်သို့ထွက်ကာ ထိုအရူးနှင့် အကောင့်ရှင်းရန် စီစဉ်ထားကြစဉ် ချောမွေ့နေသော သစ်သားပြင်ကိုသာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လူတိုင်း။ ။

အားးးး!!!

ဒီအရူးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ သူတို့က တစ်အဆောက်အအုံလုံးကို တကယ်ပဲ တံဆိပ်ခတ် ပိတ်ဆို့လိုက်တာလား။

၎င်းတို့ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ တက်ကြွသော တူယိုလေးများကဲ့သို့ မမောမပန်း တူးဆောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်မှာ မည်သည့်အလင်းရောင်မှ မပါရှိဘဲ ချောမွေ့နေသော သစ်သားပြင်ကြီးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် [[ဝမ်ချင်းလင်]]သည် နွယ်ပင်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကာ သူ၏ လက်ရာမြောက်လှသော ဖန်တီးမှုအပေါ် အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေခဲ့သည်။

မူလက ချောမွေ့နေသော ဖန်သားမျက်နှာပြင်သည် ယခုအခါတွင် သစ်သားမျက်နှာပြင်အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ ဟုတ်ပေသည်၊ တစ်အဆောက်အအုံလုံးသည် သစ်သားသေတ္တာကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ကာ လူသားများနှင့် သေမျိုးမဟုတ်သူများအားလုံးကို အတွင်းဘက်တွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

[[ဝမ်ချင်းလင်]]၏ ခြေအောက်ရှိ နွယ်ပင်သည် ဆက်လက်၍ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ထိပ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ပိတ်ဆို့ထားသော သစ်သားနံရံတွင် ကွာဟချက်တစ်ခု ပွင့်လာခဲ့သည်။ [[ဝမ်ချင်းလင်]] ချဉ်းကပ်မလာမီမှာပင် ပုပ်ပွနေသော လက်တစ်ဖက်သည် ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သော ကွာဟချက်ကြောင့် ညှပ်မိသွားခဲ့သည်။ ဒေါသတကြီး ဟိန်းသံများနှင့် သစ်သားနံရံကို ထုရိုက်သံများမှာ သစ်သားနံရံအတွင်းဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[[ဝမ်ချင်းလင်]] နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီပေါ့။"

[[ဝမ်ချင်းလင်]]က ကွာဟချက်ကို ပွင့်လာစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်များ၏ ဖိနှိပ်မှုရှိသော ရသစွမ်းအင်သည် ထိပ်ဆုံးထပ်ရှိ ဖုတ်ကောင်နှစ်ကောင်အပေါ်သို့ ကျရောက်ဖိနှိပ်သွားခဲ့သည်။ ရန်လိုစွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေခဲ့ကြသော ကြမ်းတမ်းသည့် ဖုတ်ကောင်များမှာ ၎င်းတို့၏ ရန်သူတော်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခြေလက်များ တုန်ရီလျက် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေကြတော့ပြီး ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ရန် လုံးဝ မဝံ့ရဲတော့ပေ။

[[ဝမ်ချင်းလင်]]သည် အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားပြီး သူတို့၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော ကြီးမားသည့် ဖုတ်ကောင်ကြီးနှစ်ကောင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်အချို့ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ "ချစ်စရာလေးပဲ၊ ဖုတ်ကောင်တွေ ဖြစ်သွားကြတာတောင်မှ ခင်ဗျားတို့က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သားသမီးတွေအတွက် မိဘတွေအဖြစ် ဆက်ရှိနေဆဲပဲ။ သူတို့က ခင်ဗျားတို့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ဖတီးဝနေအောင် ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးပြုစုထားခဲ့တာလား။ ဝက်တွေလိုမျိုး မွေးမြူထားခဲ့တာများလား။"

ဤသက်ရှိနှစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာရန်အတွက် အသက်ပေါင်း မည်မျှကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြရပါသနည်း။

သူတို့၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရသည်မှာ စတုတ္ထအဆင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု၏ ရုပ်ဆိုးသော မိစ္ဆာကောင်များနှင့်ပင် နီးပါး ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီးသား ဖုတ်ကောင်များ မဟုတ်ကြပေ။ ၎င်းတို့မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဗီဇပြောင်းလဲသွားကြသည့် ဖုတ်ကောင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တူညီသော အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည့် ပုံပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း တူညီသော ခွန်အားကိုမူ မပိုင်ဆိုင်ထားကြပေ။

[[ဝမ်ချင်းလင်]] လှည့်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သမီးနဲ့ သွားတွေ့ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို အံ့သြစရာလေး တစ်ခု ပေးလိုက်ကြရအောင်။"