Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 109 | NovelPing

ကျန်းရှင်းက ဝမ်ချင်းလင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရကတည်းက မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။ မိန်းကလေးဆောင်တွေထဲမှာ ညတိုင်းလိုလို ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ချောပြီး အသံဘယ်လောက်သာယာကြောင်း ဝမ်ချင်းလင်အကြောင်းကိုပဲ တသသ ဆွေးနွေးနေကြတယ်လို့ သူကြားခဲ့ရတာကြောင့် မနှစ်မြို့စိတ်က ပိုလို့တောင် ဆိုးလာခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်းလင်က လိင်တူချင်းကြိုက်တတ်မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူက တမင်တကာကို လူစုခွဲပြီး အသင်းဖယ်ထုတ်ဖို့ လုပ်ခဲ့ပါတော့သည်။ မိန်းကလေးတွေကြားမှာ အဲ့ဒီလောက် ရေပန်းစားနေတဲ့ ဝမ်ချင်းလင်ဟာ လိင်တူချင်းကြိုက်တဲ့ စိတ်မမှန်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ကျောင်းသားအားလုံး သိသွားစေချင်ခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။

သူ့ရဲ့ ဝါဒဖြန့်မှုတွေကြောင့် ဝမ်ချင်းလင်ကို မနှစ်မြို့ကြတဲ့ ယောကျ်ားလေးရော မိန်းကလေးပါ အတော်လေး များလာခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းရှင်းကတော့ အံ့သြနေဆဲပင်။ အဲ့ဒီလိုမျိုး လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းကလေးတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ဆက်ပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်နေသေးတာလဲ။ သူတို့က ညတိုင်း သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကစလို့ အသံအဆုံး၊ နောင်တစ်ချိန် သူ့ရဲ့ချစ်သူက ဘယ်သူဖြစ်လာမလဲဆိုတာအထိ အမြဲတမ်း ဆွေးနွေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ဒီအချက်က ကျန်းရှင်းကို ပိုပြီး မုန်းတီးလာစေခဲ့တော့သည်။

အခုတော့ ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ကျန်းရှင်းမှာ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်က ရှောက်ဟេងကို ကြည့်ကာ “ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မုန်းလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောက်ဟេងက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပိုနီးကပ်လာအောင် ဆွဲယူလိုက်ပြီး “မမုန်းပါဘူး၊ ကိုယ်က ခင်ဗျားကို တကယ်ကြိုက်တာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရှင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရသည်။

မီယန် က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပေယာကို ဆက်လက်ကန်ကျောက်ထိုးနှက်နေဆဲပင်။ သူ လဲကျမလို ဖြစ်သွားတာကို လို့ဖုန်းကျွယ်က အချိန်မီ ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်သည်။

လို့ဖုန်းကျွယ်က ဝမ်ချင်းလင် ရှောက်ဟេងအပေါ် ဆက်ဆံပုံချင်း မတူတာကို အရင်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့ပေမဲ့ ဝမ်ချင်းလင်ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒါကို သဘောပေါက်ပုံ မပေါ်ပေ။

မီယန် က “ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ကျောခိုင်းပြီး လူတစ်ယောက်ကို တိတ်တဆိတ် လုပ်နေချိန်မှာ ကျုပ်က မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ဒုਕ္ခရောက်နေရတာလားဗျာ” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က “မင်းရဲ့လူ မဟုတ်ရင် ပြီးတာပဲလေ” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရှောက်ဟេងကတော့ အသံမထွက်ဘဲ ငြိမ်နေ၏။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်နေရာတည်း စုမိတိုင်း ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်ပြောမနေကြစေဖို့အတွက် သူတို့နှစ်ဦးကို တကယ်ပဲ ကွဲကွာသွားစေချင်နေမိတော့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က ခါးကိုထောက်လိုက်ရင်း “မီယန် ရဲ့ လက်တွေ ဘယ်နား ပစ်ထားကြလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

မီယန် လည်း ခါးကို ထောက်လိုက်ပြီး “အဲ့ဒါပဲ၊ ကျုပ်ရဲ့ လက်ခြောက်ဖက်ကရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ” ဟု ထောက်ခံပြောဆိုသည်။

ကျန်းရှင်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး “သိချင်နေရင် Yu Jinhui ကို သွားမမေးဘူးလား” ဟု ပြောသည်။

မီယန် က ကျန်းရှင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကန်ချလိုက်ပြီး “ခွေးကောင်! မင်းက ဘယ်သူ့ကို သေစရာ ကဲနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ရုပ်ဆိုးဆိုးနဲ့ ဘယ်သူမှ မကြိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ဦးနှောက်ပါ ချို့ယွင်းနေပြီလား။ မင်းထက် ပိုချောတဲ့၊ ပိုချမ်းသာတဲ့၊ ပိုအောင်မြင်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို မင်းက မုန်းနေတာလား။ မနာလိုဝန်တိုမှုကို မချုပ်တီးနိုင်တော့တဲ့အခါ မနာလိုဝန်တိုမှုတွေကြောင့် စိတ်ဓာတ်တွေ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်ကုန်တာပေါ့။ မင်းက အဲ့ဒီလို လူစားမျိုးရဲ့ ပုံစံခွက်ထဲက အတိအကျပဲ!” ဟု ပြောဆိုလေသည်။

ဝမ်ချင်းလင်ကို မနာလိုဖြစ်ကြောင်း ဘယ်တော့မှ ဝန်မခံခဲ့ဖူးတဲ့ ကျန်းရှင်းက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့မှာရှိတဲ့ အားအကုန်သုံးကာ မီယန် ကို ဦးခေါင်းနဲ့ အပြင်းအထန် ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်တာကြောင့် ကျန်းရှင်းမှာ နောက်ပြန်လွင့်စင်သွားပြီး နံရံနဲ့ ဆောင့်မိသွားသည်။ သူ သွေးတွေ အန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထွက်လာတဲ့ သွေးပမာဏက ထိခိုက်ဒဏ်ရာထက်ကို ပိုများနေပြီ ဖြစ်သည်။

တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးသွားတဲ့ မီယန် ကတော့ ဟိုဘက်ကို ခုန်လွတ်သွားကာ “သေစရာပဲ! မင်းက ငါ့ကို ဟိုတုန်းကလို ချောင်းမြောင်းဦးမလို့လား။ တကယ်ပါပဲ၊ လူယုတ်မာဆိုတာ လူယုတ်မာပါပဲ၊ ဦးနှောက်ခြောက်နေတဲ့ အရူးကောင်” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှင်းက သွေးတွေ ပိုလို့တောင် အန်ထွက်လာပြီး ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွေးအန်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ သက်သေပြနေလေသည်။

ပေယာက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ငိုယိုချလိုက်သည်။ “ကျွန်မ သိတယ်၊ ပြောပြမယ်၊ မီယန် ရဲ့ လက်ကို Yu Jinhui ပေးလိုက်တာ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို ရောင်းစားလိုက်ကြတယ်”

ဝမ်ချင်းလင်က “ဘယ်သူ့ကို ပေးတာလဲ။ ဘယ်သူ့ကို ရောင်းစားတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ပေယာက တုန်ယင်ယင်ဖြင့် “ကြားမိတာကတော့ လက်တစ်ဖက်ကို တူဖြစ်တဲ့သူ့ဆီ ပေးလိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူက ရည်းစားလုပ်ဖို့အတွက် သုံးတာတဲ့။ သူ့ရည်းစားမှာ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ အဆင့်ကတော့ E အဆင့်မှာ တင်နေတာ။ အဲ့ဒီ စွမ်းအင်သလင်းလက်ကို စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက်မှာ သူက E အဆင့်ကနေ D အဆင့်ကို အလွယ်တကူ တက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်… ပြီးတော့ တခြားလက်တစ်ဖက်ကို ရောင်းစားလိုက်တယ်၊ ကျန်တာတွေကိုတော့ ကျွန်မ တကယ် မသိတော့ဘူး” ဟု ပြောပြသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က မီယန် ရဲ့ ပြောင်နေတဲ့ ခေါင်းထိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မီယန် မှာ ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး “မင်းရဲ့ အကြည့်တွေက တစ်ခုခု လွဲနေပြီထင်တယ်ဗျာ။ ဒါက လက်တစ်ဖက်ပါ၊ ရတနာမှ မဟုတ်တာ! အားးးးး!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က “စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့လက်ကို ငါ မဖြတ်ပစ်ပါဘူး။ အများဆုံး လုပ်နိုင်တာက မင်းရဲ့ ဖြတ်ခံထားရတဲ့လက်ကို ရှာပေးပြီး မင်းကို ပြန်မပေးတာပဲ ဖြစ်မှာပါ” ဟု နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

မီယန် မှာ -

နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ ပိုလို့တောင် ကြောက်လန့်လာခဲ့သည်။ သူ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။

ဝမ်ချင်းလင်က မြေအောက်ခန်းထဲက လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မီယန် နဲ့ လို့ဖုန်းကျွယ်တို့ကို “မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် လက်စားချေချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ လုပ်ပေးရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကိုယ်တိုင် လက်စားချေခြင်းဆိုတာ မီယန် ကို ရှေ့ဆက်တွန်းပို့နေတဲ့ တွန်းအားတစ်ခု အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယနေ့မှာတော့ သူ အခွင့်အရေး ရလာပြီဖြစ်ရာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီအလုပ်ကို လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ စုပုံနေတဲ့ မုန်းတီးမှုကို ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် သူကိုယ်တိုင် လက်စားချေရပေမည်။

ဝမ်ချင်းလင်က မြေအောက်ခန်းကို မီယန် နဲ့ လို့ဖုန်းကျွယ်တို့ စောင့်ကြပ်ဖို့ ထားခဲ့ပြီး တစ်ခုခုဆို အရေးပေါ်သုံးနိုင်အောင် တာဘိုင်းလ် (Da Bai) ကိုပါ ထားခဲ့လိုက်သည်။ သူနဲ့ ရှောက်ဟេងကတော့ အပေါ်ထပ်ကို အရင်တက်လာခဲ့ကြသည်။

လေယုရှောင်က သူတို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်သား ပြန်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့အကြည့်တွေက ဝမ်ချင်းလင်ဆီ ရောက်သွားသည်။ နယ်မြေ (၆) တစ်ခုလုံးကို ရူးသွပ်လောက်အောင် လိုက်လံရှာဖွေစေနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုရင် သာမန်မဟုတ်တဲ့ အထောက်အထားမျိုး ရှိရပေမည်။ ဦးလေးဖြစ်သူက အဲဒီလောက်အထိ မနှစ်မြို့ရတဲ့ တူတစ်ယောက်အတွက် အဲဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ လေယုရှောင် မထင်ထားပေ။ ဒါ့အပြင် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်အတွက် ကုသဆေးလည်း ရှိနေသေးသည်။

ရှောက်ဟេងနဲ့ ဝမ်ချင်းလင်တို့သာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နယ်မြေ (၅) ကို တက်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင် လေယုရှောင်က သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့မှာ ဖြစ်သည်။ သူက ကုသဆေးကို သူ့အတွက် သိမ်းမထားဘဲ ဗိုင်းရပ်စ်ကူးစက်ခံထားရတဲ့ စစ်သားတစ်ဦးကို စမ်းသပ်ချက်အနေနဲ့ရော အသက်ကယ်ဆယ်တဲ့ အနေနဲ့ပါ ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုသဆေးရဲ့ အံ့မခန်း ထိရောက်မှုက ရှိနေတဲ့သူအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူတို့အားလုံးက လေယုရှောင်အပေါ် သစ္စာရှိကြပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကြ새သည်။ အမိန့်မကျမချင်း သူတို့ တစ်ခွန်းမှ ထွက်ပြောကြမည် မဟုတ်ပေ။

လေယုရှောင်မှာ ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သံသယတွေ ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ အတိအကျတော့ မသိရသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ကုသနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတာ လင်မြို့ မှာပဲ ရှိတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ကုသဆေးသာ အမှန်တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ကောလာဟလဖြစ်နေတဲ့ ဝမ်ချင်းလင် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာတာများ ဖြစ်နေမလား။

လေယုရှောင်က စကားစပြောလာခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ အထောက်အထားကိုတော့ ဆက်မမေးခဲ့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်က မပြောပြချင်ဘူးဆိုရင် မေးနေတာက အလကားသာ ဖြစ်မှာဖြစ်ပြီး ကုသဆေးအကြောင်းကိုလည်း သူ လုံးဝ မပြောခဲ့ပေ။ ယင်းအစား လင်မြို့ ရဲ့ အခြေအနေများကိုသာ မေးမြန်းခဲ့သည်။

လေယုရှောင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် “အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်တော့ ကျွန်တော် လင်မြို့ ကို သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးရပ်မြေဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အဘိုးက အဲ့ဒီမှာ အငြိမ်းစားယူပြီး အိုမင်းမစွမ်းဘဲ အနားယူနေခဲ့တာ။ သူက ကျန်းမာရေး အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့ပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ လင်မြို့ က လူဦးရေ သိပ်သည်းပြီး ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းသွားတဲ့သူတွေ အရမ်းများလွန်းခဲ့တယ်” ဟု ပြောပြသည်။ လေယုရှောင်က အဘိုးဖြစ်သူကို သွားခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ လင်မြို့ ထဲမှာ ပိတ်မိသွားမလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးလည်း ဆုံးပါးသွားခဲ့ရပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ လေယုရှောင်နဲ့ သူ့အဖေတို့ လင်မြို့ ကို လုံးဝ မပြန်တော့ပေ။

ရှောက်ဟេងက ဝမ်ချင်းလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီမေးခွန်းကို ဖြေဆိုဖို့အတွက် ဝမ်ချင်းလင်ထက် ပိုပြီး အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိနိုင်ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ လေယုရှောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “အဲ့ဒီနေရာက ကောင်းတဲ့နေရာပါ၊ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထက်စာရင် ပိုပြီး လွတ်လပ်တယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ အဖြေက အတန်ငယ် တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ရှိသည်။ လေယုရှောင်က ဖျော့တော့တော့ ပြုံးလိုက်ပြီး “ခင်ဗျားတို့က ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နယ်မြေ (၆) ကို တကယ်ပဲ ဆွပေးလိုက်မိတာပဲ။ ဗိုလ်ချုပ်နီက နယ်မြေ (၅) ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုထားပြီးပြီ” ဟု ပြောသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က “ခင်ဗျားရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လေယုရှောင်က တိုက်ရိုက်ပင် “ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော် ခေါ်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေပဲ။ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတောင် ထွက်လာစရာ မရှိဘူး” ဟု တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။

လေယုရှောင်က ရှောက်ဟេងကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောက်ဟេងက တတိယနယ်မြေကို ဘယ်လိုကြောင့် ပြန်မသွားတာလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ တတိယနယ်မြေမှ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြောင်း လူအနည်းငယ်သာ သိကြပြီး ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ထားရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လေယုရှောင်က “ပဉ္စမနယ်မြေအနေနဲ့ ကူညီပေးနိုင်တာများ ရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်မယ် မထင်ပါဘူး။ တတိယနယ်မြေမှာ ဗိုလ်ချုပ်ရှောက် ရှိနေမှတော့ ပဉ္စမနယ်မြေဘက်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စရာ လိုမယ်မထင်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောက်ဟេងက ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေက အတော်လေး အဆင်မပြေလှပေ။ သူက ယခုအခါ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပြီး တတိယနယ်မြေ၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို မကိုးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

လေယုရှောင်က ဆက်လက်၍ “ပြောရရင်လေ ဗိုလ်ချုပ်ရှောက်က ရှုမ့်ဖုန်းမြို့ (Shuangfeng City) ကို အမြဲတမ်း သိမ်းပိုက်ချင်နေခဲ့တာ။ ဗိုလ်ချုပ်ရှောက် အဲဒီကို ပြန်ပြီး မကူညီဘဲ နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရှောက်ဟេង အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှုမ့်ဖုန်းမြို့ ဟုတ်စ။

ရှုမ့်ဖုန်းမြို့သည် ယွင်ကျင်းမြို့ (Yunjing City) ၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး အကယ်၍သာ ၎င်းကို သိမ်းပိုက်လိုက်မည်ဆိုပါက ယွင်ကျင်းမြို့နှင့် ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကြားတွင် ဘာအတားအဆီးမှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယွင်ကျင်းမြို့မှ ဇွန်ဘီသင်းချောင်းကြီးများ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပေဘူးလား။

ရှောက်ဟេងက “ဒီကိစ္စက ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လေယုရှောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ခင်ဗျား မသိဘူးလား”

ရှောက်ဟេងက တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

သူ ဘယ်လို ရှင်းပြရမည်နည်း။ ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဟိုမှာ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ဘူးလို့ ပြောရမည်လား။

ဝမ်ချင်းလင်က ရှောက်ဟេងကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာဆိုတော့ ဘာမှ မသိသေးတာ သဘာဝကျပါသည်။

“အံ့သြစရာတော့ မရှိပါဘူး။ တတိယနယ်မြေ တစ်ခုတည်းကမှ နယ်မြေချဲ့ထွင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး……” လေယုရှောင်က နယ်မြေအသီးသီး၏ ရူးသွပ်လောက်အောင် နယ်မြေချဲ့ထွင်နေမှုများကို ရှောက်ဟេងအား အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။ သူသာ မပြောပြလျှင်တောင် ရှောက်ဟេងက တတိယနယ်မြေကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သိလာရဦးမှာဖြစ်ရာ အကောင်းဘက်ကနေ ပြောပြပြီး ဤသူနှစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းပေမည်။

အမှန်တရားအားဖြင့် ရှောက်ဟេងက တတိယနယ်မြေမှဖြစ်သောကြောင့် လေယုရှောင်က အကုန်လုံးကိုတော့ ရင်ဖွင့်မပြခဲ့ပေ။

“စွမ်းအင်သုံး လက်နက်တွေ ပေါ်လာတာက လူသားတွေအတွက် ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခုပါပဲ။ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ပြဿနာကိုပါ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် လူသားတွေ မြို့တွေကို ပြန်သိမ်းမယ့် အစီအစဉ်က ပိုပြီး စောစော ရောက်လာမှာပါ”

“လူသားတွေက မြို့တွေကို ပြန်သိမ်းနိုင်လိမ့်မယ်၊ သွားစရာနေရာ မရှိတော့တာမျိုး မဖြစ်ဘူးလို့ ခင်ဗျား သေချာပေါက် ပြောနိုင်လို့လား” ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်မှုကို ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လေယုရှောင်တွင် စွမ်းအင်သုံးလက်နက်တွေရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့က ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကို ဘယ်လို ဘေးဥပဒ်မျိုး ယူဆောင်လာမလဲဆိုတာ သူ မသိပေ။ လက်ရှိတွင် စွမ်းအင်သုံးလက်နက်များ၏ စွမ်းအားသည် သာမန်လက်နက်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီး အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ ကျည်ဆဲ မလိုဘဲ ပုံဆောင်ခဲများကိုသာ အသုံးပြုရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပုံဆောင်ခဲများမှာ ယခုအခါ နေရာတိုင်းတွင် ပေါများနေပြီ ဖြစ်သည်။

လေယုရှောင်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် “ခင်ဗျား ပြောချင်တာ ဘာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က “ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ပုံစံလို့ ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျား မြင်နေရတာက ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတယ်” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

လေယုရှောင် ပိုလို့တောင် နားမလည်တော့ပေ။ သူ ဆက်မေးချင်သေးသော်လည်း ရှောက်ဟេងက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး “ငါ တတိယနယ်မြေကို သွားရမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှောက်ဟេងက ဝမ်ချင်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ ထပ်ပြီး ပြဿနာ ရှာလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်ရမယ်”

လေယုရှောင်က ဗိုလ်ချုပ်ရှောက်ကို တားချင်နေခဲ့သည်။ ရှုမ့်ဖုန်းမြို့ကို ရွှေ့ပြောင်းလို့ မဖြစ်ပေ။ ရှုမ့်ဖုန်းမြို့က လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားပေးမှသာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် သည် ယွင်ကျင်းမြို့နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှ ကင်းဝေးနေမည် ဖြစ်သည်။ တစ်ချို့က ယွင်ကျင်းမြို့ဘက်ကို မသွားသမျှ ကာလပတ်လုံး အန္တရာယ်မရှိဘူးလို့ ယူဆကြပေမည်။ သို့သော်လည်း ယွင်ကျင်းမြို့ထဲက ဇွန်ဘီတွေသာ ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝလာအောင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့က ဒီလို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပွဲတော်ကြီးကို လက်လွှတ်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချင်းလင်က ထရပ်လိုက်ပြီး “ငါ ပထမနယ်မြေကို သွားမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့ထံသို့ လုထန်ကျင်းထံမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အမြန်လာခဲ့ရန်နှင့် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း အချက်ပြနေခဲ့သည်။

ရှောက်ဟេង ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားသည်။ “မင်း ငါ့ကို မစောင့်ဘူးလား”

ဝမ်ချင်းလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ မင်းသွားပြီး မင်းကိစ္စ မင်းလုပ်ပါ။ မင်းတို့ ငါ့ကို နှောင့်နှေးစေတာ မရှိဘဲနဲ့ ငါ့အတွက် ပိုပြီး အဆင်ပြေတယ်”

ရှောက်ဟេង နှောင့်နှေးသွားသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်လက်၍ “ငါ့ကိစ္စ ပြီးသွားရင် ဒီကို လာစောင့်နေ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ရှောက်ဟេង ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

လေယုရှောင်က အံ့အြတကြီးဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ရှောက်ဟេង ကိုယ်တိုင်တောင်မှ ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မရနိုင်ဘူးပေါ့။ ဒီလူငယ်လေးမှာ ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးများ ရှိနေတာပါလိမ့်။

ဝမ်ချင်းလင်က “ငါ့မှာ သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်နဲ့ ကြောင်တစ်ကောင် ပဉ္စမနယ်မြေမှာ ခေတ္တနေထိုင်နေတယ်။ ရလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

လေယုရှောင်က “ရပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုလေသံနှင့် အေးစက်စက် အပြုအမူတို့က လူကို မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ဝမ်ချင်းလင်က နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ကိစ္စပြီးရင် ပဉ္စမနယ်မြေနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ပေးမယ်”

လေယုရှောင်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ရှောက်ဟេងက သူ့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ “ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်”

လေယုရှောင်က အော်ပြောလိုက်သည်—

သူ တတိယနယ်မြေကို သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ မထွက်သွားနိုင်ရတာလဲ။

ဝမ်ချင်းလင်က “မလိုပါဘူး။ မင်းကိစ္စ မင်းသွားလုပ်၊ အချိန်မဖြုန်းနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက်သွားပြီး ရှောက်ဟេង၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှောက်ဟេង တိုးတိုးလေး ဂျိန်းခနဲ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်—

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လေယုရှောင်မှာလည်း—

ဒါ ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလဲ။ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ခုန်လို့ရတာလား။

ရှောက်ဟេងမှာ တတိယနယ်မြေဘက်မှ ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် မသွားမဖြစ် သွားရတော့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်က လုထန်ကျင်းကို ရှာတွေ့ချိန်တွင် လုထန်ကျင်းမှာ အမှိုက်ပုံကြီးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး အမှိုက်များ၏ ဆွေးမြေ့နေသော အနံ့ဆိုးကို အသုံးပြုကာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဇွန်ဘီတို့၏ ပုပ်စော်နံ့ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်းလင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ရှုစิ่งဖေး (Xu Shengfei) က အမှိုက်ပုံထဲမှာ ရှိနေတာလား။

လုထန်ကျင်းက အမှိုက်ပုံထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လူသားများ၏ အကြိမ်ကြိမ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရရင်း ပထမနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာရန် သူ အတော်လေး ရုန်းကန်ခဲ့ရပေသည်။ တောက်ပပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်သည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အနေဖြင့် သူက ဘာကြောင့် ဒီလို အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်ရခြင်းမျိုးကို ခံစားနေရတာလဲ။