ရှောင်ဟန့်က တတိယခရိုင်ဘက်သို့ မသွားဘဲ ဗဟိုမဟာမြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုဧရိယာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် မြောက်ဘက်သို့ မောင်းနှင်နေပြီး နယ်နိမိတ်မျဉ်းမှတစ်ဆင့် ပဉ္စမခရိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်း၏ ရုံးချုပ်သည် ပဉ္စမခရိုင်ထဲတွင် တည်ရှိပြီး မီယန်က ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်အတွက် ကုသဆေးကို ၎င်းတို့အား ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ၎င်းတို့တွင် အားကိုးစရာ သက်သေအချို့ ရှိနေပေသည်။ ဆဋ္ဌမခရိုင်မှ စစ်ဘက်သုံးယာဉ်များသည် မီယန်အား ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ယခုအကြိမ်တွင်လည်း မဆုတ်မနစ် လိုက်လံနှိမ်နင်းနေကြသည်။ အခြားခရိုင်များနှင့်ပင် ညှိနှိုင်းရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူတို့သည် မီယန်ကို လွတ်မြောက်သွားစေရန် အလိုမရှိကြပေ။
မီယန်သည် လင်မြို့တွင် အလွန်အမင်း ဝေးကွာနေစဉ်က ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ဗဟိုမဟာမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေး တစ်ရပ်ပင်ဖြစ်ပြီး သခင်နီသည် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။
မီယန်သည် နွယ်ပင်များ ငရဲခန်းစွမ်းရည်ကို ဆက်လက်အသုံးပြုကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော စစ်ယာဉ်များကို တစ်စီးပြီးတစ်စီး ပုံ့သွားအောင် လှန်ချပစ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လှန်ချခံရသမျှယာဉ်များ၏နေရာတွင် အခြားယာဉ်များက ဆက်တိုက် အစားထိုးဝင်ရောက်လာကြသောကြောင့် ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အလကားသာ ဖြစ်နေသည်။
မီယန်က သူ့နဖူးကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး "ဒီအနီးအနားမှာ အနီးစပ်ဆုံး ဇွန်ဘီမြို့တော်က ဘယ်မြို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး "သတိနဲ့လုပ်စမ်းပါ၊ အစွန်းရောက်တဲ့လုပ်ရပ်တွေ မလုပ်နဲ့" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
ဗဟိုမဟာမြို့တော်နှင့် အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်သော အကြီးဆုံး ဇွန်ဘီမြို့တော်မှာ ယွင်ကျင်းမြို့ပင်ဖြစ်ပြီး မီယန်၏ အဆင့်တက်လာပြီးနောက် စွမ်းအားများ မည်မျှအထိ တိုးတက်လာသည်ကို ရှောင်ဟန့် မသိပေ။ သူသည် ယွင်ကျင်းမြို့ရှိ ဇွန်ဘီများကို စုစည်းနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးများ ရောက်လာရုံသာမက ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကိုပါ ဆွဲဆောင်မိသွားနိုင်ပေသည်။
မီယန်က သေချာစွာ စဉ်းစားတွေးတောပြီး "ယွင်ကျင်းမြို့ ဖြစ်နိုင်မလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့်က "မှန်တယ်၊ ယွင်ကျင်းမြို့ပဲ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
မီယန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ စဉ်းစားနေပြီး သူ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ဟန့်၏ ရင်ဘတ်မှာ ရပ်သွားမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရသည်။ "ယွင်ကျင်းမြို့မှာ မင်း မနိုင်နိုင်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့"
မီယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ငါ့စွမ်းအားတွေ လုံလောက်အောင် ကြီးထွားလာတာနဲ့ အဲဒီကောင်တွေကို သွားစိန်ခေါ်မှာပေါ့" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့်က အသံထွက်ကာ "မလုပ်နဲ့၊ လုံးဝကို မလုပ်ရဘူး!" ဟု တားမြစ်လိုက်သည်။
ပျားတို့အုံကို တူနှင့်ထိုးခြင်းသည် ကောင်းသော အကျိုးဆက်ကို ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ထွန်းစေနိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားမည် သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျားတို့ တူညီစွာ တုပ်နှက်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်။
မီယန်မှာ စိတ်ပျက်သွားသည်။ "လုထျန်ကျင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလို သူ့ဦးနှောက်ပါ ရောဂါကူးစက်ခံလိုက်ရလို့လား။ အခုလို ကြာမြင့်လှပြီ၊ သူက ဘာလို့ လူတစ်ယောက်ကိုမှ ရှابမတွေ့သေးတာလဲ"
တိတိကျကျပြောရလျှင် လုထျန်ကျင်းသည် ပထမခရိုင်ထဲသို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးကြီးကြောင့် သွားလာလှုပ်ရှားရန် အဆင်မပြေဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အမြန်မလုပ်ဆောင်ဘဲ ရှုရှิ่งဖေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလွတ်မြောက်သွားခွင့်ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက ဤကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူမကို ဘယ်မှာ သွားရှابကြရတော့မည်နည်း။
သူတို့၏ ယခုခဏက ပြောဆိုချက်များကို လုဖုန်းကျွယ် နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ယခုအခါ လုထျန်ကျင်းအကြောင်း ကြားလိုက်ရပြီး သူက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုသည့် အချက်ကြောင့် သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ မမှားခဲ့ပါက တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး လုထျန်ကျင်းသည် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သင့်သည်။ သို့သော် သူသည် မီယန်နှင့်အတူ ဤနေရာတွင် အဘယ်ကြောင့် အမည်တစ်ခု ရှိနေရပါသနည်း။
လုဖုန်းကျွယ်၏ ရောထွေးနေသော အကြည့်များကို မီယန်က သတိထားမိလိုက်ပြီး လုထျန်ကျင်းအကြောင်းကို သူ မပြောပြရသေးကြောင်း သတိရသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက "ငါက လုထျန်ကျင်းကို လက်စားချေဖို့ ခေါ်လာတာ၊ ပြီးတော့ ရှုရှิ่งဖေးလည်း ဗဟိုမဟာမြို့တော်ထဲမှာ ရှိနေတယ်" ဟု နှစ်သိမ့်ပြောဆိုလိုက်သည်။
လုဖုန်းကျွယ်မှာ လုံးဝ နှစ်သိမ့်မှု မရရှိခဲ့ပေ။ "ဒါပေမဲ့ လုထျန်ကျင်းက သေသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"
မီယန်က "ပိုတိတိကျကျပြောရရင် သူက ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းသွားတာ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ဤအကြိမ်တွင် လုဖုန်းကျွယ်တစ်ဦးတည်းသာ ထိတ်လန့်သွားသည် မဟုတ်ဘဲ မီယန်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်ကာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားရသည်။
လုဖုန်းကျွယ်က ရုန်းကန်ပြောဆိုလိုက်ရသည်အထိ ဖြစ်သွားပြီး "ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
မီယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါကြောင့် သူ့ကို လက်စားချေဖို့အတွက် ငါ ခေါ်လာတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လုဖုန်းကျွယ်၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ထုံကျဉ်လာပြီး ဆံပင်များပင် ထောင်ထလာသည်။ "မင်းက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို လက်စားချေဖို့အတွက် ဤနေရာကို ခေါ်လာတာ ဟုတ်လား"
မီယန်က မှန်ကန်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လုဖုန်းကျွယ်မှာ အော်ဟစ်လိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာကာ "သူ့... သူ့က ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီလေ! ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ... မဟုတ်ဘူး၊ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ဗဟိုမဟာမြို့တော်ထဲကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်လာနိုင်တာလဲ"
မီယန်က သူ့အား ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "နံရံတက်တာဆိုတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ နားလည်လား"
"မင်းတို့က မြို့ထဲဝင်ဖို့ နံရံတွေကို တက်ခဲ့ကြတာလား?!" ဤအကြိမ်တွင် လုဖုန်းကျွယ်မဟုတ်ဘဲ မီယန်က အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မီတာရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားပြီး ပြေပြစ်ချောမွေ့နေသော နံရံကြီးများကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သို့တက်ခဲ့ကြသည်ကို လုံးဝ မတွေးတောနိုင်ကြပေ။ အဆိုပါလုပ်ရပ်မှာ လူသားများသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေဘူးလော။
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခုအချိန်က စကားပြောနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ ထွက်ပြေးဖို့ ပြင်ဆင်ကြစမ်းပါ" ဟု ရှောင်ဟန့်က ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
မီယန်က "တကယ်တော့ ငါ အဲဒီကောင်တွေ အားလုံးကို ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး ငါ့ကို အဖေလို့ ခေါ်ခိုင်းလို့ ရတယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့်က "ရှုရှิ่งဖေးကို တစ်ကမ္ဘာလုံး လိုက်လံရှာဖွေနေချင်တာ မဟုတ်ရင်ပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မီယန်: "..."
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မလုပ်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် သူ သည်းခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဟန့်က တာဝန်များကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်၊ "တာဘိုင်း၊ ပစ်မှတ်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ ဖမ်းဆီးထားတဲ့ လူတွေကို ခေါ်ပြီး ရှေ့ကနေ သွားနှင့်တော့"
ရှောင်ဟန့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ "မီယန်၊ မီယန်ကို ခေါ်သွား။ ကျန်တာတွေ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်"
ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော စစ်ဘက်သုံးယာဉ်သည် လမ်းသွယ်ငယ်တစ်ခုထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ တာဘိုင်းသည် လူတစ်ဦးကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်လျက် ထွက်ပြေးလာနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ မီယန်နှင့် မီယန်တို့သည် ယာဉ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။ ရှောင်ဟန့်က လုဖုန်းကျွယ်ကို တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ထားပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော ပေယားကို အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ချီကာ လူသားတို့ထက် လွန်စွာမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ထပ်မံပြေးလွှားကြပြန်သည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော စစ်ယာဉ်များ ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ ၎င်းတို့ မြင်တွေ့ရသည်မှာ ဗလာဖြစ်နေသော ယာဉ်တစ်စီးသာ ဖြစ်သည်။ လူတို့မှာ အရိပ်အယောင်မျှမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သို့ခြေရာခံရမည်ကို မသိရှိကြသေးသည့်အချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များကို သတိထားမိသွားကြသည်။
လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသူများသည် သွေးကွက်များ၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် လမ်းမှားသွားကြသည်။ သူတို့သည် ဤကမ္ဘာကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် စိတ်စွမ်းအား အထူးသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘောသဘာဝတို့ကို နားမလည်သေးပေ။ သွေးကွက်များကိုသာ မြင်တွေ့ရလျှင် ၎င်းတို့အနေဖြင့် လွယ်ကူစွာ ခြေရာခံနိုင်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ မမြင်ရပါက မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားရလျှင်တောင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပဉ္စမခရိုင်၏ လမ်းမများနှင့် လမ်းသွယ်ငယ်များကြားတွင် ပြေးလွှားခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် မီယန်က အလွယ်တကူပင် ညစ်ပတ်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ဖမ်းဆုပ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရပ်တန့်လိုက်ကြရာ ဖမ်းဆီးခံထားရသော လုဖုန်းကျွယ်နှင့် မီယန်တို့သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တွန့်ထိုင်နေကြသည်။
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သတိလစ်နေသော ပေယားနှင့် ညစ်ပတ်နေသော ကလေးငယ်တို့တွင် မူးဝေသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသပေ။
ကလေးငယ်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ၎င်းတို့အား ကြည့်နေသည်။ မီယန်က သူ့ကိုယ်ပိုင်ဦးထုပ်နှင့် မျက်နှာဖုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒါကို မြင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကလေးငယ်က "အားးး!!!" ဟု အူလိုက်သည်။
စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မီယန်က တင်းမာသော အသံဖြင့် "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! ထပ်အော်ရင် မင်းကို ငါ ငါးမန်းတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းပစ်မယ်နော်!" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
ကလေးငယ်က သူ့ပါးစပ်ကို အမြန်ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေတော့သည်။
ရှောင်ဟန့်က ভ্রုပင့်ကာ "မင်းက တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းက ကလေးတစ်ယောက်လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကလေးငယ်က ခေါင်းကို အင်တိုက်အားတိုက် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့်က...
ရှောင်ဟန့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ "မကြောက်နဲ့၊ ငါတို့မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ မင်း သွားလို့ရပြီ"
ကလေးငယ်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနေရဲဘဲ အမြန်ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
မီယန်က ရှောင်ဟန့်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ညစ်ပတ်နေတဲ့ ကလေးတွေ အားလုံးက တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်းအဖွဲ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "မိဘရှိတဲ့ ကလေးတွေက အဲဒီလိုအဖွဲ့မျိုးထဲကို ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
အနက်ရောင် ကုန်သွယ်ရေးယာဉ်တစ်စီးသည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ယာဉ်မောင်းသူက မှန်ချလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးက ခင်ဗျားတို့ကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤအကြိမ်တွင် မီယန်က ပို၍ စဉ်းစားဉာဏ်ရှိလာပြီး "တောင်ပိုင်းမြို့ အခြေစိုက်စခန်း သူဌေးကလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ယာဉ်မောင်းက "ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
မီယန် နှင့် ရှောင်ဟန့်တို့အနေဖြင့် အခက်အခဲများကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း မရှိပေ။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ဘက်ကသာ တစ်စုံတစ်ရာသော လှည့်ကွက်များကို သုံးလာပါက နောက်ဆုံးတွင် နာကျင်ခံစားရမည့်သူမှာ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်လာပေမည်။
သူတို့သည် ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး မီယန်က တာဘိုင်းနှင့် အာရုံစွမ်းအားဖြင့် ဆက်သွယ်ကာ သူတို့နောက်မှ လိုက်လာရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူတို့၏ တည်နေရာကို တိကျစွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သူမှာ သာမန်လူတစ်ဦး ဖြစ်လာစရာ လုံးဝမရှိပေ။ ကောလာဟလများစွာ ထွက်ပေါ်နေသော ညစ်ပတ်နေသော ကြွက်အုပ်စု၏ သူဌေးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ဟန့်သည် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ယခင်က ဆုံဖူးကြပေသည်။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် အတွင်းရှိ အဓိက အင်အားစု ခုနစ်ခုအနက် နာမည်ကျော်ကြားသော လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များတွင် ရှောင်ဟန့်၊ ယင်ချန်၊ မိုကျန်း၏သား မိုချောင်းရွှေ၊ လေကျန်း၏သား လေယုရှောင်၊ ဟွာကျန်း၏သားသမီးဖြစ်သူ ဟွာဖေးနှင့် နီကျန်း၏သား နီထျန်လင် တို့ ပါဝင်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အသက်အရွယ်များမှာ ရှောင်ဟန့်၊ မိုကျန်း၊ လေကျန်း၊ ဟွာကျန်းနှင့် ရှာကျန်းတို့နှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူကြသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား အားနည်းချက်များကြောင့် နီထျန်လင် မှာ နီကျန်း၏ ရာထူးနေရာကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရယူနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတစ်ဦးတည်းသာမကဘဲ သူ့သားဖြစ်သူ နီဟ่าวပင်လျှင် ရှောင်ဟန့်တို့ထက် အနည်းငယ် ငယ်ရွယ်သော်လည်း တူညီသောမျိုးဆက်ပင် ဖြစ်ပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ချင်းကြားတွင် နာမည်တစ်လုံး မရရှိခဲ့ပေ။
ရှာကျန်းနှင့် ပတ်သက်၍ဆိုရသော် သူ၏ စွမ်းရည်နှင့် အစွမ်းသတ္တိမှာ မဆိုးလှသော်လည်း ကံကြမ္မာကမူ ညံ့ဖျင်းခဲ့သည်။ သူ၏ဇနီး၊ သားနှင့် သက်ကြီးဗိုလ်ချုပ် ရှာကျန်းတို့အားလုံး ဇွန်ဘီများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တပ်ဟောင်းမှ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ ယနေ့တိုင် တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး ဗဟိုမဟာမြို့တော် အတွင်းတွင် နေရာတစ်ခု ရယူနိုင်ခဲ့ကာ သူ၏ စစ်သည်များ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်ရန်နှင့် စစ်မြေပြင်တွင် အကြောင်းမဲ့ အသက်မဆုံးရှုံးရလေအောင် သေချာစွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ညစ်ပတ်နေသော ကြွက်အုပ်စု၏ သူဌေးဟူသည် အခြားသူ မဟုတ်ပါ၊ ပဉ္စမခရိုင်မှ လေကျန်း၏သား လေယုရှောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
လေမိသားစုတွင် ကံကောင်းခြင်းများ ရှိကြသည်။ ဖခင်နှင့်သား နှစ်ဦးစလုံးသည် လျှပ်စစ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများဖြင့် ခရိုင်လေးခုအနက် တစ်ခုကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ခုတည်းသော စိတ်မကောင်းစရာမှာ လေအဘိုးကြီးမှာ စောစီးစွာ အနားယူသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လေယုရှောင်တစ်ဦးတည်း စစ်တပ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ အခြားမိသားစုများကဲ့သို့ သက်ကြီးဝါကြီးများ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို မရရှိခဲ့ပေ။ ဤအချက်ကပင် သူ၏ အာဏာကို ကန့်သတ်ထားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်သည့် လူဦးရေမှာ အခြားအုပ်စုများထက် အလွန်ပင် နည်းပါးခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လေမိသားစု ဖခင်နှင့်သားတို့၏ စွမ်းအားကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဗဟိုမဟာမြို့တော် ၏ ပဉ္စမခရိုင်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အင်အားကို လျှော့တွက်၍ မရပေ။
"ဗိုလ်မှူးရှောင်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်" ပြေပြစ်သော ပင်ကိုစရိုက်နှင့် နူးညံ့ပျူငှာသော အပြုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လေယုရှောင်တွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မတွေ့ရပေ။
ရှောင်ဟန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "သခင်လေးလေ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
၎င်းတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကျွမ်းကြသဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ရှောင်ဟန့်က သူ့ဦးထုပ်နှင့် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။
လေယုရှောင်သည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်စစ်စစ် တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မဖြစ်ပွားမီက သူသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို စိတ်ဝင်စားခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ဆက်ရှင်သန်ရေးအတွက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်ကို လိုက်ကာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် စစ်သားတစ်ဦး၏ အရည်အသွေးများနှင့် စရိုက်လက္ခဏာများကို မွေးမြူနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
လေယုရှောင်၏ အကြည့်များသည် အခြားလူများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရှောင်ဟန့်အနေဖြင့် ၎င်းတို့အား မိတ်ဆက်ပေးရန် အကြံအစည် မရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူလည်း ဆက်လက်မမေးမြန်းတော့ဘဲ ဝင်ရောက်ထိုင်ကြရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
သို့သော် ရှောင်ဟန့်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်မှာ အခု လုပ်စရာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေသေးတယ်။ အသေးစိတ်ကိုတော့ နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လေယုရှောင်က အဝင်ဝတွင် ပစ်ချထားသော သွေးချင်းချင်းနီနေသည့် လူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် နေရာတစ်ခု စီစဉ်ပေးရမလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့်က "အဆင်ပြေရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
လေယုရှောင်က သူ့လူများကို ခိုင်းစေကာ ၎င်းတို့အား မြေအောက်ခန်းသို့ ခေါ်သွားစေခဲ့သည်။ လေယုရှောင်၏ မြေအောက်ခန်းသည် လုဖုန်းကျွယ်နှင့် မီယန် တို့ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားခဲ့ရာ နေရာထက် ပိုမိုခေတ်မီဆန်းသစ်ပေသည်။ မြေအောက်ခန်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားပြီး ကျယ်ဝန်းကာ ပြတင်းပေါက် လုံးဝမရှိဘဲ ချောမွေ့နေသော နံရံများ ရှိသည်။ လေးလံသော တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ချုပ်နှောင်စစ်ဆေးရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေတော့သည်။
ဤနေရာသည် ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ဖူးပုံရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးရာများပင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ပေယားနှင့် ဂျียงရှင်းတို့ကို ပစ်ချလိုက်ကြပြီး တာဘိုင်း၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ခန္ဓာက အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် တံခါးပိတ်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
ပေယားနှင့် ဂျียงရှင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဒဏ်ရာများ ရရှိထားကြပြီး သွေးများ ပေါက်ထွက်နေကာ သေလုမျောပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။
သူတို့ကို ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွားစေ၍ မဖြစ်ပေ။ မီယန်က သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို အင်အားလုံးလေး တစ်လုံးစီ ကျွေးလိုက်ကာ အသက်ဆက်ရှင်စေပြီး သတိအနည်းငယ် ပြန်လည်လာစေခဲ့သည်။ ပေယားက အားအနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အကူအညီတောင်းကာ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး တံခါးဆီသို့ တွားသွားရန် ရုန်းကန်တော့သည်။ သို့သော် မီယန် က သူမကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
မီယန် က မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမအား ကြည့်ကာ သူ၏ပြောင်နေသော ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့်ပွတ်ရင်း "ငါ့လက်တွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သုံးကြိမ်တောင် ခုတ်ဖြတ်ခံထားရတာ။ ငါ့ကို ဒီလိုနာကျင်မှုမျိုး မင်းလည်း ခံစားကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
မီယန် က ဆက်လက်၍ "မှန်တယ်၊ မင်းမှာ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မှ မရှိတာ၊ ဒါကြောင့် ငါက မင်းရဲ့လက်တွေကို အရင်ဖြတ်မယ်၊ ပြီးရင် ခြေထောက်တွေ၊ နောက်ဆုံးမှ လက်မောင်းတွေကို ဖြတ်ပြီး မင်းကို ဒီနာကျင်မှုကို သုံးဆ ပိုခံစားရအောင် လုပ်ပေးမယ်လေ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ပေယားမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာကာ မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ရည်များ ပေကျံလျက် "ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ သူပဲလေ၊ သူ လုပ်ခိုင်းလို့ပါ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဂျียงရှင်းက မီယန်ကို အငိုးအတေးကြီးဖြင့် စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသိသည်မှာ မီယန်နှင့် မီယန် တို့၏ လက်ထဲတွင် ရောက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ သေချပေါက် သေရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့သလို ကရုဏာလည်း မတောင်းခံတော့ပေ။ နာကျင်မှုမရှိဘဲ လွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးသွားရဖို့သာ သူ မျှော်လင့်နေတော့သည်။
မီယန်က ဂျียงရှင်းကို အံ့သြင်္ချာစွာဖြင့် ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မုန်းနေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အခုဆိုလျှင် ၎င်းမှာ မုန်းတီးမှုအဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
မီယန်က ဂျียงရှင်းကို ထိခိုက်နစ်နာစေမည့် အရာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့ရာတွင် သူက မိမိအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ ရွံရှာမုန်းတီးနေရသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
ဂျียงရှင်းက ကဲ့ရဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး "တစ်ယောက်ယောက်ကို မုန်းဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက် လိုသေးလို့လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ဦးကို သဘာဝအလျောက် မုန်းတီးသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှ ရှိမနေတတ်ပေ။