Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 107 | NovelPing

ဝမ်ချင်းလင်းက သူ၏ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် – "အာယန်၊ မင်းအနေနဲ့ ရန်သူတွေကို သတ်ဖြត់ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

မီယန် က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည် – "သူတို့တွေ တခြားလူတစ်ယောက်ယောက် လက်ချက်နဲ့ သေသွားကြပြီလား"

"သေသင့်တဲ့လူတွေက ဒီကို မရောက်လာခင်ကတည်းက သေပြီးသား ဖြစ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဝမ်ချင်းလင်းက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်သည် – "အခုထိတော့ မသေသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သတ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရှောက်ဟိန်းကပဲ သတ်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းအလှည့်တော့ ရောက်လာစရာ မရှိဘူး"

မီယန် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်–

သူသည် ကားထိုင်ခုံပေါ်သို့ အားကုန်လွှတ်ကာ မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ ကြောင်အင်အင် ဖြစ်နေ၏။ "ငါ့ဘဝက အဓိပ္ပာယ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ခံစားနေရတယ်"

ဝမ်ချင်းလင်းက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် – "မင်းရဲ့မိဘတွေကတောင် မင်းဘဝကို အဓိပ္ပာယ် မပေးနိုင်ဘဲ မင်းက လက်စားချေဖို့နဲ့ အသေခံဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မတားတော့ပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ။ မင်းရဲ့ရုပ်အလောင်းကိုတော့ မိဘတွေဆီ ငါ ပြန်သယ်သွားပေးပါ့မယ်"

"ခွေးဘဲကြီးများဗျာ!" မီယန် က ရုတ်တရက် ထခုန်လိုက်ရာ သူ၏ခေါင်းမှာ ကားမိုးအုပ်နှင့် အဆောင့်ခံလိုက်ရသည် – "မင်းမှာ လူ့အသိစိတ်ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလားကွ။ ငါက သေပြီးသွားပြီ၊ အဲဒါကို မင်းက ငါ့မိဘတွေကို ငါ့အလောင်း ပြန်ကျွေးချင်သေးတာလား"

ဝမ်ချင်းလင်းက တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည် – "သူတို့က မစားပါဘူး၊ အများဆုံး လုပ်ပေးနိုင်တာက မြေမြှုပ်ပေးမှာပေါ့"

မီယန် က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည် – "မင်း ဘာပြောတာလဲ"

သူ့နှာခရောင်းထဲသို့ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်မျိုး ဝင်ရောက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချင်းလင်းက ရှင်းပြလိုက်သည် – "ငါ့ရဲ့သုတေသနဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ဇွန်ဘီတွေကို လူသားအသစ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ ဆေးရည်တစ်မျိုးကို မတော်တဆ ဖော်စပ်မိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သေတော့မှာဆိုတော့ ဒီဆေးရည်ကို လိုအပ်မယ် မထင်ဘူး..."

"ငါ လိုချင်တယ်! ငါ မသေသေးဘူး! ငါ အလွန်အမင်း လိုအပ်နေတာ! လက်စားချေတာကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်လေ! လက်စားမချေရရင်တောင်မှ ငါ့မိဘတွေကို အသက်ပြန်ရှင်လာစေချင်တယ်!" မီယန် က ခွေးပေါက်စလေးတစ်ကောင်လို ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လာပြီး ဝမ်ချင်းလင်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

လั่วဖုန်းကျယ်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝမ်ချင်းလင်းကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဝမ်ချင်းလင်းက ပြောလိုက်သည် – "မင်းအတွက်တော့ ဒါ မလိုပါဘူး။ မင်းအဖေက လူသားတစ်ယောက်ပါ၊ သူ့မှာ ဒါကို သုံးဖို့ မလိုပါဘူး"

လั่วဖုန်းကျယ်က ပင်လယ်ရေမှော်ပင်အဖြစ်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်။ 'ငါ့အဖေက မလိုရင် မလိုချင်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေက လိုအပ်တယ်လေ!'

ဝမ်ချင်းလင်းက ဖြေလိုက်သည် – "မင်းအမေကို အရင်ဆုံး ရှာတွေ့မှ ဒီအကြောင်း ဆက်ပြောကြတာပေါ့"

မီယန် မှာ အလွန်အမင်း ရွှင်လန်းတက်ကြွနေသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ "လင်းဇီ၊ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ ငါတို့ နောက်ထပ် လက်စားမချေတော့ဘူး။ မိဘတွေကို ကယ်တင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ အဲဒီကောင်နှစ်ကောင်ကိုတော့ ငါ အချိန်ရမှ ပြန်ရှင်းတော့မယ်"

ဝမ်ချင်းလင်းက သူ့ခေါင်းကို တစ်ချက်လောက် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ 'ဒီကို ရောက်လာပြီးမှတော့ လမ်းခရီးမှာ တစ်ပါတည်း လက်စားမချေသွားချင်ဘူးလား။ မင်းပြောတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လို့လား'

မီယန် က ခါးကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည် – "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ဘယ်လိုစီစဉ်မလဲ။ ငါ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်။ မင်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပဲဟာ"

ဝမ်ချင်းလင်းက ဆိုလိုက်သည် – "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ အဖွဲ့ဝင်မျိုးကို ငါ မလိုချင်ဘူး"

မီယန် လည်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

မီယန် သည် မိဘများအတွက် ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ သည်းခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှောက်ဟိန်းက ဘရိတ်ကို အသည်းအသန် အုပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် အက်စ်ယူဗီ (SUV) ကားတစ်စီးနှင့် ဝင်တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကားမိုးပေါ်တွင် ကြောင်တစ်ကောင်လို ထိုင်နေသည့် ဒါပိုင်မှာ 'မြောင်' ဆိုသော အသံနှင့်အတူ လွင့်စင်သွားလေသည်။ ရှောက်ဟိန်းက ကားကို နောက်ဆုတ်ကာ လှည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လမ်းမှ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အက်စ်ယူဗီ (SUV) ကားပေါ်မှ လူငယ်တစ်ဦး လက်ထဲတွင် မုဆိုးသေနတ်ကို ကိုင်လျက် ခုန်ဆင်းလာပြီး မည်သည့် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုမှ မရှိဘဲ ပစ်ခတ်တော့သည်။ ရှောက်ဟိန်းက ကားနောက်ပိုင်းကို လှည့်ကာ နေရာတင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မှန်များမှာလည်း ကွဲကြေကုန်သည်။

ထိုလူငယ်က ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည် – "မင်းတို့အားလုံး သေသင့်တယ်! မင်းတို့က ငါ့ဦးလေးကို သတ်ခဲ့တယ်၊ အခုတော့ မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်!!!"

သူက ဒုတိယမြောက် သေနတ်ကို ထပ်မံပစ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လွင့်စင်သွားခဲ့သော ဒါပိုင်က ပြန်ရောက်လာပြီး ထိုလူငယ်ကို လက်သည်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ဝေးဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ မုဆိုးသေနတ်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဝမ်ချင်းလင်းက လက်ကိုဆန့်ကာ ၎င်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး၊ ဒါပိုင်ကမူ ကားမိုးပေါ်သို့ ပြန်ခုန်တက်ကာ ကြောင်ပြားချပ်ကြီးအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေပြန်သည်။

စစ်ကားအချို့ အလျင်အမြန် မောင်းနှင်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဝမ်ချင်းလင်းက စဉ်းစားနေခြင်း မရှိဘဲ အကွာအဝေးမှနေ၍ ထိုလူငယ်ကို ဆွဲယူကာ ကားမိုးပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် – "ဒါပိုင်၊ သူ့ကို ဖမ်းထား၊ သေတော့မသွားစေနဲ့"

"မြောင်!" ဟု အော်ကာ ဒါပိုင်က သဘောတူကြောင်း ပြသပြီး ကြီးမားသည့် ကိုယ်လုံးကြီးဖြင့် ထိုလူငယ်ကို ကားမိုးပေါ်တွင် ခြေသည်းဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။

နီဟောက်မှာ သွေးသံရဲရဲဖြင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ဒါပိုင်၏ ဖိနှိပ်ချုပ်နှောင်မှုကို ခံထားရသော်လည်း အသေအလဲ ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး သေတော့မယ်! မင်းတို့က ငါ့ဦးလေးကို သတ်ပြီး ငါ့ကိုပါ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်။ မင်းတို့ ခြောက်ရပ်ကွက်ကနေ အရှင်လတ်လတ် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

နီဟောက်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသော လူများမှာ သူတို့၏ လူငယ်သခင်ကြီး ကျားလက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်ကို တားဆီးရန် တတ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ သူတို့အနေဖြင့် မုဆိုးသေနတ်များကို အလွယ်တကူ မပစ်ခတ်ဝံ့ဘဲ ကြောင်ကြီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မသတ်နိုင်ခဲ့ပါက နီဟောက် အသက်အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်သောကြောင့် နောက်မှ အသည်းအသန် လိုက်ပါလာကြရုံသာ ရှိတော့သည်။ နီဟောက်မှာ နီမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေစားအမွေခံဖြစ်ပြီး မိသားစုက အလွန်တရာ အလိုလိုက် မြတ်နိုးကြသည်။ စစ်သားများအနေဖြင့် အခြေအနေကို အထက်သို့ တင်ပြရုံမှလွဲ၍ မည်သို့မျှ ရဲရဲတင်းတင်း မလုပ်ဆောင်ဝံ့ကြပေ။

ဝမ်ချင်းလင်းက နီဟောက် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သော ခေါင်းပြတ်လက်ဆောင်ကြောင့် အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေသည်။ ဘေ့ယဲ့နှင့် ဂျียงရှင်း (Jiang Xin) တို့ကို မည်သို့ လုံခြုံစွာ ခေါ်ထုတ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေဆဲအချိန်တွင် ညှိနှိုင်းစရာ တရားခံက သူ့အလိုလို ရောက်လာခဲ့ပေပြီ။ ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ကံကောင်းခြင်းပင်တည်း။

ရှောက်ဟိန်းက ခြောက်ရပ်ကွက်၏ ကွပ်ကဲရေးဌာန တည်ရှိရာနေရာကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်းအနေဖြင့် စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုစရာ မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် သွားရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ကွပ်ကဲရေးဌာနအတွင်း၌ ဝမ်ချင်းလင်းကို ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းဆီးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူကြီးမင်းနီ (Old Nie) မှာ ဝမ်ချင်းလင်းကို မိသည့်သတင်းကို မကြားရဘဲ နီဟောက်တစ်ယောက် ဝမ်ချင်းလင်း၏ ကြောင်ကြီးလက်ထဲသို့ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရကြောင်း သတင်းကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ လူကြီးမင်းနီ အံ့အားသင့်သွားကာ ထိုနေရာတွင်ပင် မေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

မည်မျှပင် သတိထားကာ ထိန်းသိမ်းထားစေကာမူ နီဟောက်၏ မဆင်မခြင် ပြုမူမှုကို လူကြီးမင်းနီ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအရာအားလုံးမှာ ယူကျင်းဟွေနှင့် ယူကျင်းလင်းတို့၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသိက္ခာမရှိသော ကလေးငယ်ကို သူတို့ ဘယ်လို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆေးဝါးမျိုး တိုက်ကျွေးထားလို့ ဒီလောက်အထိ သူတို့ဘက်က ယိမ်းယိုင်နေရတာလဲဟု သူ တွေးမိသည်။

လူကြီးမင်းနီက နီထျန်လင် ကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည် – "သာသာယာယာနဲ့ ဟောက်ဟောက်သာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ ယူကျင်းလင်းကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး!"

နီထျန်လင် မှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ငြင်းခုံလိုက်သည် – "ဒီကိစ္စနဲ့ လင်းလင်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဆိုင်ပါဘူးဗျာ"

လူကြီးမင်းနီမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခုန်ထွက်လာပြီး ဤအသုံးမကျသော သားဖြစ်သူကို ရိုက်နှက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ အကယ်၍ ဤမိန်းမသာ နီထျန်လင် ၏ အိမ်ထောင်ရေးကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ခဲ့ပါက နီထျန်လင် လည်း ပထမဇနီးနှင့် ကွာရှင်းခဲ့မည် မဟုတ်သလို နီဟောက်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ရောက်ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

လူကြီးမင်းနီက ဤအသုံးမကျသော သားဖြစ်သူကို ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်ရန် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏နားထဲသို့ အသံတစ်သံ ဝင်ရောက်လာသည် – "ခင်ဗျားက ခြောက်ရပ်ကွက်ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ် နီကျန်း (Nie Jiang) မဟုတ်လား"

ဓားကိုကိုင်ထားသော လူကြီးမင်းနီ၏ လက်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အံ့ဩမှုများ အပြည့် လွှမ်းသွားတော့သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဝမ်ချင်းလင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည် – "ငါ လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းထားတယ်။ သူက ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက လူပဲလား"

ဝမ်ချင်းလင်း၏ စကားကြောင့် လူကြီးမင်းနီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းက ငါ့ကို သိနေတာလား... မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ငါ့ကို သိစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။ ဒါ ဘေ့ယဲ့နဲ့ ဂျียงရှင်းတို့က မင်းကို ပြောပြတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်လား"

ကားထဲတွင် ရှိနေကြသော လั่วဖုန်းကျယ်နှင့် မီယန် တို့မှာ မည်သည့် ထူးဆန်းမှုကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြသော်လည်း ရှောက်ဟိန်းကမူ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် နယ်မြေအသီးသီးအတွက် ဝမ်ချင်းလင်း၏ အရေးပါမှုကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ခြောက်ရပ်ကွက်မှ ကင်းလှည့်အဖွဲ့များစွာကို ဤမျှအထိ ကြီးမားစွာ စေလွှတ်ခဲ့ရခြင်းမှာ ယူကျင်းဟွေ၏ အရေးပါမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချင်းလင်းကသာလျှင် ဤမျှကြီးမားသော အရေးပါမှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရပေသည်။

လူကြီးမင်းနီသည် သူ၏ရည်မှန်းချက်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည် – "ဝမ်ချင်းလင်း၊ မင်း ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ထိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့စေတနာကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို မင်းလက်ထဲ ငါ အပ်နှံပေးနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ယူကျင်းဟွေနဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း ငါ လျစ်လျူရှုပေးနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

"အဖေ?!" မီယန် မဟုတ်ဘဲ နီထျန်လင် က အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်လိုက်သော်လည်း လူကြီးမင်းနီ၏ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်ကြောင့် စကားကို ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်းက ပျင်းရိတွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် – "ခင်ဗျားလို လူအိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ငါက ဘာတွေများ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့လဲ။ ငါတို့ကြားမှာ မျိုးဆက်ကွာဟချက်ကြီး ရှိနေတာလေ။ မျိုးဆက်ကွာဟချက် ဘယ်နှစ်ဆက်တောင် ကွာနေလဲ သိလား။"

လူကြီးမင်းနီ - ???

လူကြီးမင်းနီမှာ သူနှင့်စကားပြောရ၍ ရူးချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရတော့သည်။

လူကြီးမင်းနီက သွားများကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် – "ဝမ်ချင်းလင်း၊ ငါတို့ ပူးပေါင်းလို့ရတယ်။ ကူးစက်ခံရသူတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု မင်းမှာရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါတို့သာ လက်တွဲပြီး လုပ်ဆောင်ကြမယ်ဆိုရင် အမြတ်အစွန်းတွေကို တစ်ဝက်စီ ခွဲဝေယူနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ။"

ဝမ်ချင်းလင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည် – "မရဘူး၊ ငါက အမြတ်အစွန်းမှန်သမျှကို တစ်ယောက်တည်း အကုန်သိမ်းပိုက်ရတာကိုပဲ သဘောကျတယ်။ ငါ့ပစ္စည်းတွေကို တခြားလူတွေနဲ့ ဘကြောင့်များ ဝေမျှပေးရမှာလဲ။"

လူကြီးမင်းနီ၏ သွေးတိုးနှုန်းမှာ မြင့်တက်လာပြီး ဒေါသကြောင့် ခေါင်းများပင် မူးဝေလာရသည်။ သူက သွားများကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် – "မင်းတစ်ယောက်တည်း ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထဲကို ဝင်လာပြီးရင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ လွတ်မြောက်သွားနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ငါတို့ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လိုက်နာရလိမ့်မယ်!"

ဝမ်ချင်းလင်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည် – "လူအိုကြီး၊ ခင်ဗျား ဘာတွေများ မှားယွင်းသွားတာလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ မြေးအရင်းက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလေ။ ခင်ဗျားမှာ ရစရာ အသာစီး ဘာအကွက်များ ကျန်သေးလို့လဲ။"

လူကြီးမင်းနီ -

ဝမ်ချင်းလင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည် – "အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ထုတ်ခဲ့စမ်းပါ။ ခင်ဗျားမှာ ငါးမိနစ် အချိန်ရှိတယ်။ အချိန်ပြည့်သွားရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့မြေးအလောင်းကိုပဲ သိမ်းရလိမ့်မယ်။"

"ဝမ်ချင်းလင်း! မင်း ရဲလှချည်လား!" လူကြီးမင်းနီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကြသည်။

သူ ဘာပင်ပြောပြော ဝမ်ချင်းလင်းက လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ လူကြီးမင်းနီတစ်ယောက်တည်း ရုံးခန်းထဲတွင် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေရစ်ခဲ့သည်။ နီထျန်လင် မှာမူ မိမိ၏ဖခင်ဖြစ်သူကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လူကြီးမင်းနီမှာ လောင်းကစားရန် မရဲတော့ပေ။ သူ့တွင် မြေးတစ်ယောက်သာ ရှိတော့ပြီး၊ ဝမ်ချင်းလင်းက သူ၏မြေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဖမ်းဆီးနိုင်သော်လည်း၊ အကယ်၍သာ မြေးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပါက ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

လူကြီးမင်းနီက ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည် – "သွားပြီးတော့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို ကွပ်ကဲရေးဌာနကနေ လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း!"

နီထျန်လင် အံ့အားသင့်သွားကာ "အဖေ..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

လူကြီးမင်းနီက သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "အမြန်လုပ်စမ်း!" ဟု အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နီထျန်လင် တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သွားရောက်ပြီး ဘေ့ယဲ့နှင့် ဂျียงရှင်းတို့ကို လွှတ်ပေးစေခဲ့ရတော့သည်။

ကွပ်ကဲရေးဌာနကိုမူ ဝမ်ချင်းလင်း ထောင်ချောက်ထဲ ကျရောက်လာစေရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် လုံခြုံရေးကွန်ရက်အထပ်ထပ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဝန်းရံထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်းက သူ၏စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိုဧရိယာတစ်ခုလုံးကို စကင်န်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ လူတိုင်း ပုန်းအောင်းနေသည့်နေရာများကို တိတိကျကျ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လောက်အောင် ရူးကြောင်မိုက်မဲနေသူတော့ မဟုတ်ပေ။

ဘေ့ယဲ့နှင့် ဂျียงရှင်းတို့မှာ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြလျက် ကွပ်ကဲရေးဌာနထဲမှ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။ မီတာ တစ်ရာခန့်မျှ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြချိန်တွင် ရုတ်တရက် ကြီးမားဖြူဖွေးသည့် အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ခုန်အုပ်ချလာတော့သည်။

ဂျียงရှင်းမှာ သူ၏စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း ကြီးမားဖြူဖွေးသော သားရဲကြီး၏ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရင်ဘတ်တွင် အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီး ဖြစ်သွားရသည်။ သွေးများမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာပြီး ဘေ့ယဲ့လည်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်သားရဲကြီးက သူတို့ကို ခုန်အုပ်ကာ ဂျียงရှင်းကို မချီပိုးလျက် လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှုပ်ထွေးပوضပွမှုများ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး သားရဲကြီးမှာ သူတို့၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်းက အဖြူရောင်သားရဲကြီး၏ နောက်ဆုတ်ထွက်ခွာမှုကို အကာအကွယ်ပေးနေစဉ် သစ်ပင်နွယ်ပင်ကြီးတစ်ပင်က ဘေ့ယဲ့ကို ရစ်ပတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆွဲငင်သွားသည်။ ပုန်းအောင်းနေသော စစ်သည်များအားလုံး အပြင်သို့ ထွက်လာကြပြီး အဖြူရောင်သားရဲကြီး၏ နောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်လံ ပစ်ခတ်ကြသည်။ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ကျိုးကျပျက်စီးသွားပြီး မြေကြီးထဲမှ ထူထဲသော နွယ်ပင်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဧရာမ ရေဘဝဲ၏ တဲနာကယ်များကဲ့သို့ ရမ်းခါနေကြပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသူများကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လွင့်စင်သွားစေကာ လမ်းများကို ဖျက်ဆီးပြီး အဆောက်အအုံများကို ရိုက်ချိုးပစ်ကြရင်း ဖြစ်နိုင်သမျှ အပျက်အစီးအများဆုံး ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။

အဖြူရောင်သားရဲကြီးက ဂျียงရှင်းကို ချီပိုးကာ စစ်ကားတစ်စီး၏ မိုးပေါ်သို့ ပြန်လည်ခုန်တက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော နီဟောက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး နွယ်ပင်က ဘေ့ယဲ့ကို ကားထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ပစ်ခတ်ခံထားရပြီး ဆွဲငင်လာခြင်း ခံထားရသော ဘေ့ယဲ့မှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အားအင် မရှိတော့ပေ။

ရှောက်ဟိန်းက အီစီလာကို နင်းချလိုက်ရာ စစ်ကားမှာ အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသော ဘေ့ယဲ့မှာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ရန်ပင် အနေအထားမရှိတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ နင်းခြေခံထားရရှာသည်။

မီယန် က ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက်ချင်း နင်းချလိုက်ကာ "မင်းအခု မသေသေးတာ ပိုကောင်းမယ်။ မင်းရဲ့ဘိုးအဘိုးဆိုတာ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သေချာကြည့်ထားလိုက်စမ်း!" ဟု အအေးခန်းသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပဋိပက္ခအတွင်း ရင်ဘတ်တွင် ကျည်ဆန်ထိမှန် စိုက်ဝင်နေသော ဘေ့ယဲ့၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကာ မီယန် ၏ ခြေထောက်ကို လှမ်းဆွဲလျက် "ငါ့ကို ကယ်ပါ... ငါ့ကို ကယ်ပါ..." ဟု တောင်းပန်ရှာသည်။

မီယန် က သူမကို ကန်ထုတ်လိုက်ကာ "ငါ့ကို လာမထိနဲ့!" ဟု ဟိန်းಹောက်လိုက်သည်။

ဘေ့ယဲ့မှာ ငိုကြွေးရင်း တောင်းပန်စကားများ ဆိုရှာသည် – "တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့တောင်းပန်မှုက ဘာနဲ့များ တန်ဖိုးဖြတ်လို့ ရမှာလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ခံစားချက်တွေက ငါခံစားခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှတောင် မဆိုင်ဘူး။ အလွယ်တကူနဲ့ သေမသွားဘဲ သေချာဆက်ရှင်သန်နေစမ်း!" မီယန် က သွားများကိုကြိတ်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ထပ်မံကန်ကျောက်လိုက်သည်။

မီယန် က ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်သည်အထိ သူမကို ဆက်လက် နင်းခြေသွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။ သူ သူမကို နင်းခြေ၍ သတ်ပစ်မည်!

နွယ်ပင်ငရဲခန်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဟန့်တားနိုင်လိမ့်မည်။ နွယ်ပင်ငရဲခန်း ပျက်စီးသွားသော်လည်း လူတွေကမူ အသက်ရှင်နေဆဲပင်။ ခြောက်ရပ်ကွက်က သူတို့ကို လွတ်မြောက်သွားစေမည် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချင်းလင်းကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် သူတို့ ဘာမဆို လုပ်ဆောင်ကြလိမ့်မည်။

သူတို့ ခြောက်ရပ်ကွက်ထဲတွင် ဆက်လက် နေထိုင်၍ မရတော့သလို ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကိုလည်း ရန်စမိထားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တတိယရပ်ကွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှလွဲ၍ သူတို့တွင် ဗဟိုဧရိယာဘက်သို့ ဦးတည်သွားရန်၊ နယ်စပ်မှနေ၍ ဒုတိယရပ်ကွက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ရန်၊ ထို့နောက် ပဉ္စမရပ်ကွက်သို့ သွားရောက်ရန် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

ဝမ်ချင်းလင်းက လမ်းကြောင်းရှင်းရန်အတွက် နွယ်ပင်များကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ စစ်ဆေးရေးဂိတ်တိုင်းကို ဖောက်ထွက်ပြီးတိုင်း နွယ်ပင်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းကာ စွမ်းအင်များကို ချွေတာလျက် ရေရှည်ဆက်လက် အသုံးပြုနိုင်ရန် ဆောင်ရွက်ခဲ့လေသည်။