မီယန် က အပြင်မှ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဂျန်းဆင်းသည် အသင်းဝင်များနှင့် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေစဉ် သူမ ထိုကဲ့သို့ အတင်းဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မှေးစင်းနေသော မျက်ခုံးတို့ကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
ဘေယာ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖျော့တော့နေသည်။ "ယွီကျင်းဟွီ သေသွားပြီ။ အဲဒါကို မင်း သိပြီးပြီလား"
ဂျန်းဆင်းက "ငါ သိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူ သိနှင့်ပြီးဖြစ်သောကြောင့်သာ ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် အသင်းဝင်များကို စုဝေးစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘေယာ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖျော့တော့သွားသည်။ "ဒါဆိုရင် မီယန် နဲ့ လိုဖုန်းကျွယ်တို့ ကယ်တင်ခံလိုက်ရတာကိုရော မင်း သိရဲ့လား။ အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။ သူတို့က ယွီကျင်းဟွီကိုတောင် သတ်ရဲကြတယ်။ ငါတို့ဆီအထိ လိုက်စုံစမ်းလာနိုင်မလား"
ဂျန်းဆင်းက အသင်းဝင်များကို ထွက်သွားရန် လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။
လူအားလုံး ထွက်သွားကြပြီးနောက် ဂျန်းဆင်းက "သူတို့မှာ မိသားစုဖြစ်စေ၊ အပေါင်းအသင်းဖြစ်စေ မရှိဘူးလို့ မင်း ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို ဘယ်သူက သူတို့ကို ကယ်ထုတ်သွားတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဘေယာမှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ "ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ပျက်စီးသွားလို့ မိသားစု မရှိတော့ဘူးလို့ အရင်က ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်။ ပြီးတော့ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကို ရောက်လာတော့လည်း အကျွမ်းတဝင်ရှိသူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ သူတို့ကို လာကယ်မယ့်သူ ရှိစရာ အကြောင်းကို မရှိတာ!"
"ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ သူတို့ ကယ်တင်ခံခဲ့ရပြီး အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ယွီကျင်းဟွီကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်။ တဖန် ဒေသန္တရ ဆဋ္ဌမခရိုင်က လူအမြောက်အမြား လွှတ်ပြီး ရှာနေတာတောင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို မဖမ်းမိဘူး။ အဲဒါက ဘာကို ပြနေတာလဲ"
ဂျန်းဆင်းသည် ဘေယာအပေါ် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မီယန် နှင့် လိုဖုန်းကျွယ်တို့ကို ကယ်ထုတ်သွားသောသူသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူများကိုသာ လက်စားချေလိုခြင်းဖြစ်ပါက ဘေယာကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ အရာရာတိုင်းကို လုပ်ခဲ့သည်မှာ ဘေယာဖြစ်ပြီး သူ့နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။
သူ စိုးရိမ်နေသည်မှာ ဤကိစ္စသည် ထိုမျှလောက်ဖြင့် ပြီးပြတ်သွားမည် မဟုတ်သည်ကိုပင်တည်း။
ဂျန်းဆင်း အထူးသဖြင့် စိုးရိမ်နေသည်မှာ ထိုလူ၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားပြီး အသံမှာ အနည်းငယ် တိုးဝင်နေသော်လည်း သူ ထိုအသံကို အရင်က ကြားဖူးပြီးသားဖြစ်ကြောင်း၊ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေကြောင်း သူ အသေအချာ သိနေသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ဝိုးတဝါး ခန့်မှန်းချက် ရှိနေသော်လည်း အတည်ပြုရန် ဝံ့ရဲခြင်း မရှိသလို ယုံကြည်ရန်လည်း မဝံ့ရဲပေ။ အကယ်၍သာ ထိုသူ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် ဘေယာကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤကိစ္စ ပြေလည်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင် အတိတ်က မဖြေရှင်းရသေးသော ကိစ္စများ ရှိခဲ့ကြသောကြောင့်တည်း။
ဂျန်းဆင်းသည် မြူမှုန်မျှသာ ရှိတော့သော မျှော်လင့်ချက်ကလေးကို တွယ်ဖက်ထားမိသည်။ "ယွီကျင်းဟွီကို ခေါ်သွားတဲ့လူရဲ့အသံက ဝမ်ချင်းလင်ရဲ့အသံနဲ့ တူနေတယ်လို့ မင်း မခံစားရဘူးလား"
ဘေယာမှာ ဆွံ့အသွားကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်လာပြီး မျက်နှာအရောင်မှာ လျင်မြန်စွာ ပျယ်ပြယ်သွားကာ တုန်ယင်လာလေသည်။
မှန်ပေသည်၊ ထိုအသံသည် ဝမ်ချင်းလင်၏အသံနှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူနေပေသည်။ အကယ်၍သာ သူ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် အရာရာတိုင်းက အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသွားပါပြီ။ မီယန် သည် ကျောင်းတက်စဉ်က ဝမ်ချင်းလင်၏ အကောင်းဆုံးနှင့် တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်။ မီယန် သာ အခက်အခဲကြုံနေရပါက ဝမ်ချင်းလင်သည် အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူ့ကို မကယ်ဘဲနေမည် အကြောင်း မရှိပေ။
ဘေယာသည် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် "တကယ်လို့... တကယ်လို့သာ ဝမ်ချင်းလင် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်... သူ... သူ ငါတို့ကို လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဗဟိုမဟာမြို့တော် ကနေ ထွက်ပြီး ပုန်းနေကြမလား" ဟု ဆိုသည်။
"ပုန်းရမယ့် ခွေးနာပဲ! အပြင်ထွက်ပုန်းရင် ငါတို့က ဇွန်ဘီတွေရဲ့ အစာဖြစ်သွားမှာလား"
ဂျန်းဆင်းသည် မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးကာ စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။ အကယ်၍ ထိုသူသည် ဝမ်ချင်းလင် အမှန်တကယ် ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။
"ဂျန်းဆင်း၊ ကိုယ် ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးနိုင်မလား" ဟု ဘေယာက တောင်းပန်သကဲ့သို့ ပြောသည်။
"ရေရွတ်မနေနဲ့တော့! ငါ့ကို စဉ်းစားခွင့်ပေးစမ်းပါ" ဂျန်းဆင်းသည် အသွားအလာ လျှောက်လှမ်းရင်း အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သွားကိုကြိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီအသံက ဝမ်ချင်းလင်နဲ့ တူနေတယ်လို့ မင်းရော ထင်မိလား"
ဘေယာသည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ငြိမ့်ပြသည်။ "သူ့အသံက အရမ်း နားထောင်လို့ကောင်းတယ်။ ကျောင်းမှာတုန်းကဆိုရင် မိန်းကလေးအချို့က သူ့အသံကိုတောင် လိုက်အတုယူကြတာ။ သူသာ အသံသရုပ်ဆောင် (Voice Actor) ဖြစ်လာရင် သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို မကြည့်ဘဲ သူ့အသံသက်သက်နဲ့တင် မိန်းကလေးပေါင်းများစွာကို ညှို့ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ လူတွေကစနောက်ကြဖူးတယ်။ အရင်ကတော့ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ ခံစားရပေမဲ့ သူဖြစ်မယ်လို့ ငါ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။ အခု မင်းပြောမှတော့ အဲဒီလူက သူဆိုတာကို ငါ သေချာသွားပြီ"
ဂျန်းဆင်း၏ အကြည့်တို့မှာ ရက်စက်လာသည်။ "တကယ်လို့သာ ဝမ်ချင်းလင် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် သူက ငါတို့ကို လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ သေမယ့်အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေမယ့်အစား အရင်လက်ဦးမှု ရယူတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်။ သူက ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားထက်နေပါစေဦး ဆဋ္ဌမခရိုင်တစ်ခုလုံးထက်တောင် ပိုစွမ်းနိုင်ဦးမှာ တဲ့လား"
နီကျန်း၏ နည်းလမ်းများမှာ သူ့သားထက် ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပေသည်။
ဘေယာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ "ဒါ... ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"
"အဲဒီလူက ဗဟိုမဟာမြို့တော် ထဲကလူ အစစ်အမှန်ဆိုရင် သူ့မှာ အရာရာတိုင်း အစအန မပျောက်ဘဲ ရှိနေလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ ပုံစံဖျောက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားပုံကို ထောက်ရင် သူ ဘယ်သူဆိုတာ လူတွေ မသိစေချင်တာ အလွန် ထင်ရှားတယ်။ အဲဒီလိုဆိုတော့ ငါတို့ပဲ သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်ကြစို့" ဟု ဂျန်းဆင်းက အပြုံးစက်စက်ဖြင့် ပြောသည်။
သူသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင်လည်း ဖြစ်ပါစေတော့။ သူမဟုတ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဂျန်းဆင်းအနေဖြင့် သူ့ကို နောက်ကွယ်မှကြံစည်ရန် အလေးအနက်ထားနေမည် မဟုတ်ပေ။
ဘေယာသည် ဝမ်ချင်းလင်၏ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်ပေးရမည့် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် နီအိုကြီးထံသို့ လူကိုယ်တိုင်သွားရောက် တိုင်ကြားလိုသော်လည်း သူမတွင် ရာထူးအဆင့်အတန်း မရှိသဖြင့် လူရှေ့ထွက်ဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ ဂျန်းဆင်း၏ အကြံအစည်အတိုင်း သူမသည် လမ်းပေါ်တွင် လူရှာနေသော စစ်သားအုပ်စုတစ်စုကို ကြားဖြတ်တားဆီးကာ လူသတ်သမား၏ အထောက်အထားကို ပြောပြလိုက်သည်။
စစ်သားမှာ ဝမ်ချင်းလင်ဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ သူက ဘေယာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ပြီး "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီလူ ဟုတ်မှန်း မင်း ဘယ်လိုလုပ် သေချာတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဘေယာမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်နေ၏။ ဝမ်ချင်းလင်က သူမအား လက်စားချေရန် ပြန်လာမည်ကိုလည်းကောင်း၊ နီမိသားစုက သူမအပေါ် တာဝန်ခံခိုင်းမည်ကိုလည်းကောင်း သူမ အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။ "ငါက သူ့ရဲ့ ကျောင်းသူပါ။ ငါ အဲဒီအချိန်က လူအုပ်ထဲမှာ ရှိနေပြီး သူကြီးဟွီကို ခေါ်ထုတ်သွားတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပါ။ သူက မျက်နှာဖုံးနဲ့ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပေမဲ့ သူ့အသံနဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ငါ မှတ်မိပါတယ်"
လူသတ်သမား၏ အထောက်အထားကို သိရှိရခြင်းက ရှာဖွေရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားစေလိမ့်မည်။ စစ်သားအနေဖြင့် ဤသတင်းအချက်အလက်ကို လျစ်လျူရှုမထားနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ဘေယာအား နီကျန်းထံသို့ အတူလိုက်ခဲ့ရန် တောင်းဆိုသည်။ ဘေယာမှာ ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားကာ "ငါ မလိုက်ဘူး။ ငါ့ကို မဒုက္ခပေးနဲ့။ ဝမ်ချင်းလင်က ရက်စက်ပြီး အသွေးအသားမဲ့တဲ့လူ။ ငါ သူ့အထောက်အထားကို ဖော်လိုက်တယ်ဆိုတာ သူ သိသွားရင် ငါ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။ မင်းတို့ ယုံချင်လည်း ယုံ၊ မယုံချင်လည်းနေ၊ မယုံရင် ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ရှာကြပေတော့" ဟု ဆိုသည်။
အလျင်စလို ပြောဆိုပြီးနောက် ဘေယာသည် လှည့်ပြေးသွားကာ လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
ဤအရေးကြီးသော သတင်းမှာ မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ စစ်သားများအနေဖြင့် သတင်းတင်ပြရပေမည်။
နီကျန်းသည် လက်ရှိတွင် ခရိုင်တစ်ခွင်လုံး၌ မိမိ၏ မြေးဖြစ်သူကို ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နီဟောက်မှာလည်း ဦးလေးဖြစ်သူကို သတ်သွားသောသူအား လက်စားချေရန် လူများကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေသည့်နေရာကို အတိအကျ မသိကြသော်လည်း လူများကို ရှာဖွေခြင်းမှတော့ မတားဆီးနိုင်ပေ။
နီကျန်းသည် မိမိ၏ မြေးဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ခရိုင်အတွင်း အနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သို့သော် မြေးဖြစ်သူကို မတွေ့ရဘဲ လူသတ်သမားနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ နီကျန်းတစ်ယောက် ဝမ်ချင်းလင်ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ ကိုယ့်နားကိုယ်တောင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အခြားသူများအနေဖြင့် ဝမ်ချင်းလင်သည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိကြသော်လည်း၊ ခုနစ်ဗိုလ်ချုပ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော သူ့အဖို့တော့ မသိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဝမ်ချင်းလင် ကျော်ကြားရခြင်းမှာ သူ၌ ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ကို ကုသနိုင်စွမ်းရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှောက်ဟင်းဖြစ်စေ၊ ဘိုးဘိုးမုန်ဖြစ်စေ၊ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားခဲ့သည့် ယင်ချန်းပင်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ ထိုပစ္စည်းကို ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဘိုးဘိုးမုန်မှာ ပဋိပစ္စည်း (Antibodies) ပါရှိသည့် လူအနည်းငယ်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့ရပြီး သုတေသနလုပ်ငန်းမှာလည်း ယခုအချိန်အထိ တစုံတရာ အောင်မြင်မှု မရရှိသေးပေ။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် တစ်ခုလုံးသည် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်အတွက် ကုသဆေးကို ရူးသွပ်မတတ် စောင့်မျှော်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် စွမ်းအင်သုံး လက်နက်များကိုပင် တီထွင်ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကာကွယ်ဆေး၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မပေါ်သေးပေ။ ဗိုင်းရပ်စ် သုတေသနဌာနအပေါ် စိတ်ပျက်လာကြသူများ တစ်စထက်တစ်စ များပြားလာပြီး သုတေသီများလည်း ကြီးမားလှသော ဖိအားအောက်တွင် ရှိနေကြလေသည်။
ဘိုးဘိုးမုန် အတင်းအကျပ် ပြန်လွှတ်ခံရပြီးနောက် ယင်ချန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့သားများသည် ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ ယင်က လင်မြို့ ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်ဗိုလ်ချုပ်ခြောက်ဦးက ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ အကွာအဝေး အလွန်ဝေးကွာခြင်း တစ်ခုတည်းကြောင့်သာမက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုကို အကြောင်းပြ၍ ရှင်းလင်းရေးလုပ်ရန်မှာ ကျန်ဗိုလ်ချုပ်များ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုသူတို့ထဲတွင် ဗိုလ်ချုပ်ရှောက်က အပြင်းထန်ဆုံး ကန့်ကွက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
လင်မြို့ ဖြစ်ရပ်ကို ရှောက်ဟင်းက ပထမဆုံး စတင်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူကသာ ဆက်လက် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမခရိုင်ကိစ္စကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သော ယင်ချန်းမှာမူ လက်ဗလာဖြင့် နာကြည်းချက်များစွာနှင့် ပြန်လာခဲ့ကာ လက်စားချေပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ယင်မှာ ကိုယ်တိုင်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။ မည်သူမျှ ခေါင်းခံအပြစ်ပုံချခံရမည့်သူ ဖြစ်မလာလိုကြသဖြင့် သူ့ကိုသာ သွားရောက်ကိုင်တွယ်ခွင့် ပေးလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယင်မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် မြေးဖြစ်သူအတွက် လက်စားချေလိုသလို ဝမ်ချင်းလင်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ပစ္စည်းကိုလည်း ရယူလိုနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပထမခရိုင်၏ သံချပ်ကာ ယာဉ်တန်းကို လင်မြို့ သို့ စေလွှတ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် လမ်းတွင် သူတို့ တိုက်ခိုက်ခံရပြီး မည်သူ့နေရာတွင် ရှိနေမှန်းပင် မသိရတော့ပေ။ ယင်ချန်း သေသည်ရှင်သည်ကိုလည်း မသိရပါ။ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ယင်သည် တတိယခရိုင်ဘက်သို့ အာရုံလှည့်လာခဲ့ပြီး ရှောက်အုပ်စုနှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။
တစ်ဦးတည်းသော မြေးဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော ယင်မှာ သတိလွတ် ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်မြို့ သို့ တပ်များ မစေလွှတ်မီက ယင်ချန်း တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိဘဲ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားသော ယင်သည် တတိယခရိုင်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အရန်အင်အားများ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ယခုအချိန်အထိ လင်မြို့ ကို မည်သူမျှ မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်သေးပေ။ အကွာအဝေးက အလွန်ဝေးကွာလှပြီး တတိယခရိုင်ကလည်း ဖိနှိပ်တားဆီးနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ အလိုရှိနေကြသော ပစ္စည်းကိုလည်း မရရှိသေးပေ။
နီကျန်း တစ်ယောက် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ချင်းလင်က လင်မြို့ တွင် အဝေးကြီး၌ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူ မည်သည့်အချိန်က ဗဟိုမဟာမြို့တော် သို့ ရောက်လာခဲ့ပါသနည်း။
ဤသတင်းမှာ မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ လုံးဝ ပေါက်ကြားသွား၍ မဖြစ်ပေ။ အကယ်၍သာ ဝမ်ချင်းလင် အမှန်တကယ် ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်မူ အလွန်ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ့ထံမှ ပစ္စည်းကို ရရှိရေးအတွက် ထပ်မံစိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် နီကျန်းက သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပေါက်ကြားစေရန် တင်းကျပ်စွာ မှာကြားလျက် သတင်းကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် လူသတ်သမားကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် ရှာဖွေရန် လူအင်အားကိုပါ ထပ်မံတိုးမြှင့် ချထားလိုက်သည်။
ဘေယာနှင့် ဂျန်းဆင်းတို့အနေဖြင့် နီမိသားစု၏ ရန်ငြိုးကို ဝမ်ချင်းလင်ဆီသို့ လွှဲပြောင်းရန်နှင့် ကြံစည်ရန် ကြိုးပမ်းချက်မှာ ဤမျှထိ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကြီးထွားလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ကြပေ။ အစက သေးငယ်သည်ဟု ထင်ရသော ကိစ္စလေးမှာ ယခုအခါ ဘေးဥပဒ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဗဟိုမဟာမြို့တော် က မငယ်ပေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ချင်းလင်နှင့် ရှောက်ဟင်းတို့မှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်သူ နှစ်ဦးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာကြသဖြင့် ခြေလျင်ခရီးဖြင့် သွားလာရန်မှာ လက်တွေ့မကျပေ။ သူတို့အနေဖြင့် ယာဉ်အသစ်တစ်စီး ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။
လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
အကြောင်းမှာ လူသတ်သမားကို ခွဲခြားနိုင်သည့် ထက်မြက်သော မျက်လုံးများ ရှိကြသောကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဗီဇပြောင်းလဲနေသော အဝတ်စုတ်အရုပ် ကြောင်ကြီးမှာ အလွန်တရာ မျက်စိနောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ထင်ရှားနေသဖြင့် လူများ လျစ်လျူရှုရန် ခက်ခဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ရှေ့ဆုံးမှ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်လာပြီး ဒါဘိုင်းကလည်း စပ်စုသည့်အကြည့်မှန်သမျှကို လျစ်လျူရှုလျက် ကျက်သရေရှိရှိဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာသည်။
မီယန် က လူတိုင်း၏အကြည့်များကို ခံစားမိရုံဖြင့် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။ ထိုအကြည့်များအားလုံးမှာ ဗီဇပြောင်းတိရစ္ဆာန်ကိုပင် စီးဝံ့သည့် ထိုထင်ပေါ်ကျော်ကြားသူကြီးကို ကိုးကွယ်အားကျနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက အခြား ဘာကိုများ စီးဝံ့ဦးမည် မဟုတ်သနည်း။
မီယန် က ဝမ်ချင်းလင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "လင်ဇီ၊ ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က အရမ်း ထင်ရှားလွန်းမနေဘူးလား"
ဝမ်ချင်းလင်က ပြန်ပြောသည် - "မင်း သီးသန့် သွားချင်လို့လား"
မီယန် က သူဆိုလိုသည်မှာ ထိုသို့ ဟုတ်မဟုတ် တွေးကာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်ပြောသည် - "ဒါနဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မြို့သခင်လို့ပဲ ခေါ်ပေးပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
မီယန် မှာ စကားပင် ထစ်သွား၏ - "......"
သူက ရပ်ရွာသခင်လို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခေါ်လို့ရလား။
ဝမ်ချင်းလင်က ဆက်ပြောသည် - "မရဘူး"
မီယန် က မေးသည် - "မင်းက မြို့သခင်လို့ ခေါ်လို့ရရင် ငါကရော တိုင်းပြည်သခင်လို့ ဘလို့ မခေါ်ရမှာလဲ"
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့အား မိုက်မဲစွာ လုပ်နေသည်ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် - "ငါ့မှာ မြို့တစ်မြို့ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါက တရားဝင် မြို့သခင် ဖြစ်တယ်။ မင်းရဲ့ တိုင်းပြည်က ဘယ်မှာလဲ။ မြေအောက်ခန်း စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်ထဲမှာလား"
မီယန် - "......"
ရင်ထဲကို တော်တော်ထိသွားစေသည်။
လုဖုန်းကျွယ်က အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည် - "လင်မြို့ ဟုတ်လား"
ဝမ်ချင်းလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "ဟုတ်တယ်၊ လင်မြို့ ကို အခုအခါမှာ ယဉ်ကျေးမှုမြို့တော် ဆိုပြီး အမည်ပြောင်းထားပြီ၊ ငါ့ရဲ့ မြို့ပေါ့"
မီယန် - "???? ဒိန်း"
လုဖုန်းကျွယ် - "!!!!!! ဘုန်း"
လုဖုန်းကျွယ်မှာ ဒူးများ ပျော့ခွေသွားပြီး ထိုထင်ပေါ်ကျော်ကြားသူကြီးကို ရှိခိုးပူဇော်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာတော့သည်။
ရှောက်ဟင်းက ပြောလိုက်သည် - "မြို့သခင်လို့ ခေါ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဝမ်ချင်းလင်ဆိုတဲ့ နာမည်က ဒီမှာ ဒုက္ခတွေ ဆွဲဆောင်လာနိုင်တယ်"
ဝမ်ချင်းလင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤစကားကို မနှစ်မြို့ပေ။ ဤမျှ နားထောင်လို့ကောင်းသည့် နာမည်မျိုးနှင့် ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခရောက်စရာ ရှိရမည်နည်း။
ရှောက်ဟင်းက လုဖုန်းကျွယ်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်ချင်းလင်အား ပြောလိုက်သည် - "မင်း တစ်ခုခု မေ့နေပြီ မဟုတ်လား"
ဝမ်ချင်းလင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ရှောက်ဟင်းကို တစ်ချက်စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ လုဖုန်းကျွယ်အကြောင်းကို အမှန်တကယ် မေ့သွားခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို လုံးဝ ဝန်မခံပေ။
ရှောက်ဟင်း ရယ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း ဝမ်ချင်းလင်က 'မင်းသာ ရယ်ရင် သေပြီသာ မှတ်' ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသဖြင့် ရှောက်ဟင်းမှာ အတင်းအကျပ်ပင် ပြန်ထိန်းထားလိုက်ရသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က လုဖုန်းကျွယ်ကို ရှေ့သို့ထွက်လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သဖြင့် လုဖုန်းကျွယ်က အနားသို့ တိုးလာသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဝမ်ချင်းလင်က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဖေက လုကျိ မဟုတ်လား"
လုဖုန်းကျွယ်မှာ ဝမ်ချင်းလင်သည် မြို့သခင်တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် အံ့သြမှုမှပင် လုံးဝ မပြေပျောက်သေးဘဲ ယခုအခါတွင်လည်း ဦးခေါင်းတစ်ခွင်လုံး မေးခွန်းသင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဝမ်ချင်းလင်က ပြောလိုက်သည် - "ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မတော်တဆ လုပြီး သယ်လာမိလို့။ သူက အခု ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ အခြေစိုက်စခန်းမှာ ရှိနေတယ်"
လုဖုန်းကျွယ်၏ စိတ်ကူးထဲတွင် အဖေဖြစ်သူမှာ ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားပြီဟု တွေးထားခဲ့ရာမှ အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည် - "ဟား?!"
လုဖုန်းကျွယ်မှာ သုံးစက္ကန့်မျှ ငေးတွေးသွားလေတော့သည်။ "ကျွန်တော့်... အဖေ ဟုတ်လား?!!!!! သေစမ်းဗျာ!"