မြေအောက်ခန်း၏ အခြေအနေမှာ အကန့်အသတ်များ ရှိနေသည်။ လိုဖုန်းကျယ်က မီယန် ကို ပတ်တီးပြန်စည်းပေးပြီးနောက် အစားထိုးစရာ ပတ်တီးပင် မရှိတော့သဖြင့် သွေးစွန်းနေသည့် ပတ်တီးဟောင်းကိုသာ ဆက်သုံးခဲ့ရသည်။
ပတ်တီးကို ဖြုတ်လိုက်သောအခါ ကုသနိုင်စွမ်းအား၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ယခင်က ကျက်သွားခဲ့သည့် အသားစများမှာ ဒဏ်ရာပေါ်တွင် ပြန်လည် ဖြစ်ထွန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ နုညံ့သော အသားစများပေါ်၌ အက်ရာငယ်များ ပေါ်လာပြီး သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။
ဝမ်ချင်လင်က သူ့ခေါင်းကိုပုတ်ကာ "မင်း ဘာတွေလုပ်ထားတာလဲ။ အနာပဲ ကျက်စရာရှိသေးတယ်၊ အခုတော့ ပြန်ကွဲထွက်ကုန်ပြီ" ဟု ပြောသည်။
လိုဖုန်းကျယ်က "မင်းကြောင့်တဲ့၊ သူ့ကို အစွန်းရောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေလို့ဆိုပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က လက်အိတ်စွပ်ထားသည့် လက်ထဲသို့ စွမ်းအင်ဘောလုံး နှစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။ ဤစွမ်းအင်ဘောလုံးများသည် သူ၏လက်များ ပြန်လည်ပေါက်လာစေရန် လုံလောက်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ရလဒ်မှာ လျင်မြန်လှသည်။ စွမ်းအင်ဘောလုံး နှစ်လုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း မီယန် ၏ လက်များမှာမူ ပြန်ပေါက်မလာခဲ့ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က "ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဲဒါတွေက အတုတွေလား" ဟု မေးသည်။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မီယန် က နောက်ဆုံးတွင် ဖွင့်ပြောလာသည်။ သူ၏ ပြတ်နေသောလက်ကို မြှောက်ပြကာ "ကုသနိုင်စွမ်းအားက ကျုပ်လက်တွေအပေါ်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ သူတို့က ရေခမ်းနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ တွင်းနက်ကြီးတွေလိုပဲ။ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်သလောက် စုပ်ယူပြီးတော့ အရည်အသွေး ပိုကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က "အစအဆုံး ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ အကုန်ပြောပြစမ်းပါ" ဟု တိုက်တွန်းသည်။
မီယန် က သက်ပြင်းချကာ "ဘဝဆိုတာက ခွေးသွေးအိုးတစ်အိုးပေါ် နောက်ထပ် ခွေးသွေးအိုးတစ်အိုး ထပ်အုပ်ထားတာပါပဲကွာ၊ တစ်တွင်းပြီး တစ်တွင်း ဆက်နေတာ..." ဟု အားမလိုအားမမ ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က လက်ကိုမြှောက်ကာ လေထဲတွင် အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး "ပုံပြင်ရှည်ကြီးတွေ မပြောနဲ့၊ အဓိကအချက်ကိုပဲ ပြောတော့" ဟု ဆိုသည်။
မီယန် က ခြောက်ကပ်ကပ်ဖြင့် ဆက်ပြောသည် — "ကျောင်းကနေ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မိဘတွေကို မတွေ့ရဘူး။ အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျုပ်ကို လာရှာတွေ့ခဲ့တယ်..."
သူ့အဖေက သူ ကူးစက်ခံထားရကြောင်း သိလိုက်ရပြီး မီယန် ပြန်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူ့မှ မတွေ့မှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် မီယန် ရဲ့ ဦးလေးဖြစ်သူကို အထူးတလည် ဖုန်းဆက်အပ်နှံခဲ့ပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆက်လက်ရှင်သန်သွားဖို့ မှာကြားခဲ့သည်။
မီယန် ၏ ဦးလေးက သူ့ကို လာရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဖေဖေ ကူးစက်ခံရသည့်အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီယန် ကို မြို့ထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အုပ်စုတစ်ခုနှင့်အတူ စုဝေးရာနေရာတစ်ခုသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့ ပထမဆုံးဝင်ရောက်ခဲ့သည့် စုဝေးရာနေရာမှာ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ အခြေစိုက်စခန်းအတွင်း လူအချို့ ရောဂါကူးစက်ခံရပြီး လူအများကို ကိုက်ခဲခဲ့ကြသဖြင့် အသစ်တည်ထောင်ထားသော အခြေစိုက်စခန်းမှာ ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့ဝင်ရောက်ခဲ့သည့် ဒုတိယအခြေစိုက်စခန်းမှာလည်း ခေါင်းဆောင်နှင့် ဒုတိယခေါင်းဆောင်တို့ အချင်းများပြီး လူအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြသဖြင့် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တတိယအခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြရာ ထိုနေရာတွင် ဇွန်ဘီလူဆိုးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ အခြေစိုက်စခန်းသည် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီး ပျက်စီးသွားကာ သူ၏ဦးလေးမှာလည်း ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ မီယန် မှာမူ တစ်ဦးတည်း လွတ်မြောက်လာခဲ့ရသည်။
ဗဟိုမြို့တော်သို့ သွားရာလမ်းတွင် သူသည် လိုဖုန်းကျယ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ လိုဖုန်းကျယ်၏ ကားမှာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားပြီး သူက ကားထဲတွင် အနားယူနေခြင်းဖြစ်သည်။ မီယန် ၏ ထွက်ပြေးလာသည့်ကားမှာလည်း ဆီကုန်သွားသောကြောင့် စွန့်ပစ်ခဲ့ရပြီး ခြေလျင်ခရီး ဆက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသလို ဇွန်ဘီများနှင့်လည်း ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရပြီး အနိုင်ရခဲ့သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အရေးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ သူက ယာဉ်တစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကားထဲတွင် လူတစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း လန့်သွားကြသည်။ မီယန် က သူ ဘယ်ကိုသွားနေသလဲ၊ ကားတင်ပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က လိုဖုန်းကျယ်မှာ သတ်မှတ်ထားသည့် ဦးတည်ရာမရှိဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဘယ်ကိုသွားရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ မီယန် က မြောက်ဘက်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများစွာနှင့် စစ်တပ်ပင် ပါဝင်သည့် ကြီးမားသောမြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိကြောင်း အခြားသူများထံမှ ကြားသိခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး စုပေါင်း၍ ဒဏ္ဍာရီလာ ကြီးမားသောမြို့ကြီးဆီသို့ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။
စကားစပ်မိရင်းမှ လိုဖုန်းကျယ်သည် လင်မြို့ မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူက လိုဖုန်းကျယ်အနေဖြင့် ဝမ်ချင်လင်ဆိုသူကို သိမသိ မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူနှင့် ဝမ်ချင်လင်တို့သည် ကောလိပ်တွင် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်ချင်လင်၏ သူငယ်ချင်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ လိုဖုန်းကျယ်လည်း သဘာဝကျကျပင် အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချင်လင်၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရသော မိတ်ဖက်များ ဖြစ်လာကြပြီး ကြီးမားသောမြို့ကြီးကို ရှာဖွေရန် မြောက်ဘက်သို့ အတူတကွ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
မီယန် က "အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ တွင်းကြီးတစ်ခု ကျလာတဲ့အခါ ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးမယ့်သူက ကိုယ်သိတဲ့သူ ဖြစ်နေတတ်တာပါပဲ" ဟု ပြောသည်။
အစတုန်းကတော့ ကျနော်တို့နှစ်ယောက် လမ်းခရီးမှာ အေးအေးလူလူပဲ သွားနေကြတာ၊ အဲဒီနောက်မှာ သူက ဘယ်ယာ ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့အတန်းဖော်လို့ ပြောတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်လာခဲ့တယ်။ လိုဖုန်းကျယ်က သူ့ရဲ့ညီအစ်ကိုလိုလူဆီကနေ ကျောကို ဓားနဲ့အထိုးခံရတဲ့ သစ္စာဖောက်ခံရမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လမ်းမှာကောက်တွေ့လာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကြောင့် သတိထားရမယ်ဆိုတာကို သိလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ အရာရာက မှားယွင်းသွားခဲ့တုန်းပါပဲ။
ဝမ်ချင်လင်၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်။ "ဂျန်းဆင်းရဲ့ ရည်းစားကိုတောင် ကောက်ကောက်ဖို့ ဝံ့ရဲရလောက်အောင် မင်းရဲ့ဉာဏ်တွေ ကုန်သွားပြီလား"
ဂျန်းဆင်းသည် ယခင်က ဝမ်ချင်လင်၏ အခန်းဖော်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အမုန်းဆုံးနှင့် မျက်စိစပါးမွှေးစူးဆုံး လူသားဖြစ်သည်။ မီယန် သည် ဝမ်ချင်လင်အတွက် အငြိုးအတေးဆပ်ရန် သူ့ကို တစ်ကြိမ်က ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးသည်။
မီယန် က မတရားသဖြင့် ခံစားရဟန်ဖြင့် "သူတို့က ရည်းစားတွေန်း ကျနော် မသိခဲ့ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင်က "အခုတော့ ဖြစ်နေကြပြီလေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
မီယန် က "သူတို့ရဲ့ မိသားစုမျိုးဆက် တစ်ခုလုံးကို ကျိန်ဆဲပါတယ်... ဒါက အဆုံးမရှိတဲ့ သံသရာကြီးပါပဲကွာ" ဟု အော်ဟစ်ညည်းညူလိုက်သည်။
လိုဖုန်းကျယ်: —
ရှောင်ဟန်: —
ဝမ်ချင်လင်က "ဆက်ပြောစမ်းပါ" ဟု တိုက်တွန်းသည်။
မီယန် က သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောသည် — "ကျနော့်ရဲ့ စွမ်းအင်က အခြားသူတွေအပေါ် သုံးတဲ့အခါ အစွမ်းထက်ပေမဲ့ ကိုယ့်အပေါ်ကျတော့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ အမြဲခံယူပြီး စွမ်းအင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မသုံးခဲ့ဘူး။ ဘိုလု ရဲ့စွမ်းအင်ကတော့... ဟာ... ထွက်ပြေးဖို့အတွက်ပဲ သုံးလို့ရပုံရတယ်"
လိုဖုန်းကျယ်: —
တကယ်တမ်းတွင် သူ၏စွမ်းအင်မှာ အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှပြီး သူကသာ မိမိကိုယ်ကို ထုတ်မပြချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
မီယန် က ဆက်ပြောသည် — "ဒါကြောင့် ကျနော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကိုယ့်ကိုကိုယ် သာမန်လူတွေလို့ပဲ မှတ်ယူခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်ယာ ကလည်း သူ့ကိုသူ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါလို့ ပြောခဲ့တယ်... ကျနော်တို့အားလုံးက သာမန်လူတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေတော့ လူငယ်နှစ်ယောက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ပေးတာ သဘာဝကျတာပေါ့..."
မီယန် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် အမျက်ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ "သူ့ဘိုးဘေးတွေကို ကျိန်ဆဲပါတယ်! ကျနော်က သူ့ကိုကယ်တင်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ၊ ကြီးမားတဲ့မြို့ကြီးကို ရောက်တဲ့အခါ ကျနော့်ကို သစ္စာဖောက်သွားတယ်!"
လိုဖုန်းကျယ်: —
ရှောင်ဟန်: —
ဝမ်ချင်လင်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်လာနိုင်ရန်မှာ သာမန်လူများ လုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
ဝမ်ချင်လင်က စိတ်ထဲ သံသယဝင်ကာ "မင်းက သူ့အဘွားနဲ့ ဘာအမုန်းတရားတွေ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
မီယန် က "အမုန်းတရား မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ယာနဲ့တော့ အမုန်းတရား ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အဘွားက သူ့ရဲ့ တစ်တည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ဆွေမျိုးလေ။ အဲဒီအဘွားသာ သေသွားရင်..." ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လိုဖုန်းကျယ်က ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ မီယန် ၏ ပါးစပ်ကို လိုက်ပိတ်လိုက်သည်။ "တော်တော့၊ အဲဒီ အချဉ်ပေါင်းခံထားတာကို မင်း သာယာနေတုန်းပဲလား"
ရှောင်ဟန်၏ နဖူးကြောများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ဤလူနှစ်ဦး ပေါင်းမိသွားသည့်အခါ မည်ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ဖန်တီးကြမည်ကို တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
မီယန် က လိုဖုန်းကျယ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို မတင်လိုက်သည်။ "ကျနော့်လက်တွေက စွမ်းအင်ပုံဆောင်ခဲတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ ကျနော်က လက်အိတ်တွေ အမြဲစွပ်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ မချွတ်ဘူး။ သူ ဘယ်လိုသိသွားလဲတော့ မသိဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျနော် သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျနော့်လက်တွေကို ဖြတ်ထုတ်ပြီး ရောင်းစားလိုက်ကြတယ်။ ကျနော့်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ဘိုလုက စွမ်းအင်သေနတ်တွေ တပ်ဆင်ပေးဖို့ သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူခဲ့ရတယ်..."
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည် — "သာ မဟုတ်ရင် ဘိုလုသာ မရှိခဲ့ရင် ကျနော် ဒီလောက်ကြာအောင် အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဝမ်ချင်လင်က "သူက တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ စိတ်စွမ်းအင် အကိုင်းအခက်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်" ဟု ရှင်းပြသည်။
မီယန် က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ဖြင့် "လူသားတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကြားမှာ ယုံကြည်မှုဆိုတာ မရှိဘူး။ လှည့်စားခြင်းကပဲ ပုံမှန်ပါပဲ။ ကျနော် ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းအစစအရာရာ အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်ခဲ့မိတာကိုပဲ နောင်တရမိတယ်" ဟု ဆိုသည်။
သူတို့လက်တွေ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ဖြတ်ခံထားရပြီလဲ။ ယူကျင်းဟွေ့က မီယန် ၏ လက်များ ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာနိုင်ကြောင်း သိထားသည်နှင့် တစ်ခုထက်မက ပို၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရပေမည်။
ဒါက မီယန် သူ့ရဲ့ ပြောင်နေတဲ့ လက်မောင်းတွေကို တတိယအကြိမ်မြောက် ခါယမ်းပြလိုက်တာ ဖြစ်သည်။ "ငါ့လက်တွေက ကူးဆော့လိုပဲကွ။ ဖြတ်လိုက်ရင် ပြန်ပေါက်လာတာပဲ။ တစ်ခုတည်းသော အဆိုးဆုံးအချက်ကတော့ နာကျင်ရတာပဲ။ သေလောက်အောင် နာတာကွ။ ကူးဆော့တွေကို ဖြတ်တဲ့အခါ သူတို့ရော နာကျင်မှုကို ခံစားရမလား မသိဘူးနော်"
ရှောင်ဟန် က ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးပြီး ဆေးသေတ္တာကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင် က ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုတ်ထုတ်ကာ "သွားကြစို့။ ကိုကြီးက မင်းကို လက်စားချေဖို့ ကူညီပေးမယ်။ မင်းခံစားခဲ့ရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေအတွက် သူတို့ကို ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်" ဟု ဆိုသည်။
မီယန် က ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ "ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတောင် ငါ့ကို အမြတ်ထုတ်ဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းပဲလား။ မင်းမှာ ရှက်တတ်တဲ့စိတ် လုံးဝမရှိဘူးလား"
ဝမ်ချင်လင် က အေးစက်စက်ဖြင့် "ငါ မင်းကို နှိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အားနည်းလွန်းတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။ ငါတို့နောက်က လိုက်လာရင် ငါတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမှာပဲ။ မင်းရဲ့ ပြောင်နေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်ဦး၊ စွမ်းအင်သိုလှောင်ရုံတောင် မင်း မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်စားချေမှာလဲ။ သူ သေတဲ့အထိ တံတွေးနဲ့ ထ่มသွားမှာလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
မီယန်: —
လိုဖုန်းကျယ်: —
သူ အနည်းငယ် စိတ်နာသွားရသည်။
မီယန် က ဒေါသတကြီးဖြင့် "သူ့ကို ငါ့အတွက် ဖမ်းထားပေး၊ ငါ သူ့ကို ကိုက်သတ်မယ် ဒါမှမဟုတ် ကန်သတ်ပစ်မယ်။ ဒါကို ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ရမယ်" ဟု အော်ပြောသည်။
ဝမ်ချင်လင် က သက်ပြင်းချကာ သူ့နဖူးကို တို့ထိလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ လိုက်ချင်ရင် ခွင့်ပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားမယ်၊ ငါ မင်းကို မထမ်းဘူး။ မင်းဘာသာ လမ်းလျှောက်ခဲ့"
မီယန် က နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်သည်။ "သွေးက ရေထက် ပိုထူတယ်လေ။ အဲဒါကို ငါ မှတ်ထားမယ်"
ဝမ်ချင်လင် က အပြင်ဘက် လမ်းကြားထဲသို့ ထွက်ရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် လှမ်းအထွက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖြည်းညင်းစွာပင် လမ်းကြားဝမှ ဖောင်းပွနေသော အမွှေးပွခေါင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ လှပသော အပြာရောင် မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရှုနေသည်။
ဝမ်ချင်လင်: —
ရှောင်ဟန်: —
မီယန် နှင့် လိုဖုန်းကျယ် တို့မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် မျိုးဗီဇပြောင်း သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိနေနိုင်သည်ကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။
ဝမ်ချင်လင် က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "သစ်ကြီး၊ မင်း မပြေးသွားဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာလဲ"
အမည်က သူ့အလိုလို ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ရှောင်ဟန် မှာလည်း အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
မျိုးဗီဇပြောင်း ဖောင်းပွနေသော ကြောင်ကြီးသည် နီးကပ်လာရန် အချက်ပြမှုကို လက်ခံရရှိကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးလာပြီး မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ဝမ်ချင်လင်၏ လက်ကို ပွတ်သပ်သည်။ ၎င်းက ပျော်ရွှင်မှုကြီးစွာဖြင့် တခွင်ခွင်နှင့် အသံပြုနေသည်။
မီယန် နှင့် လိုဖုန်းကျယ် တို့မှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ၎င်းက မျိုးဗီဇပြောင်း ကြောင်တစ်ကောင် မဟုတ်ပေ၊ အဆီတိတ်ပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသော နွားတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းက သူတို့ဆီကို ဝင်တိုးလာမည်ဆိုလျှင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ဟု မီယန် နှင့် လိုဖုန်းကျယ် တို့က ခံစားလိုက်ရသည်။
အမည်အသစ် ရရှိလိုက်သောအခါ သစ်ကြီး က သူတို့၏ တိုးတိုးပြောဆိုသံများကို အာရုံခံမိဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်ဖွင့်ကာ သူတို့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်လာသည်။ မီယောင်~~~
သတိပေးသည့် မီယောင်အသံ ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်က မြေကြီးကို ကြည့်ကာ သစ်ကြီးနှင့် အကြည့်ချင်း မဆုံအောင် တမင်ရှောင်ရှားနေကြသည်။
သစ်ကြီး က ဝမ်ချင်လင်၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံလိုသည့်ဟန်ဖြင့် ၎င်း၏ကိုယ်ကို သနားစရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် မတ်လိုက်သည်။ ၎င်းက ဝမ်ချင်လင်ထက်ပင် ပို၍ အရပ်ရှည်ကာ ကလေးကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေပြီး သနားစရာကောင်းသော မီယောင်အသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင် က သစ်ကြီး၏ ကြီးမားသော ခြေသည်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ သူ့အပေါ် မတက်လာစေရန် တားဆီးလိုက်သည်။ "မင်း မပြေးနိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့တော့တာပေါ့။ ငါတို့မှာ အသုံးဝင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ကောင် လိုအပ်နေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။"
သစ်ကြီး၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တလက်လက် တောက်သွားသည်။ မီယောင်~~~
ဝမ်ချင်လင် က ဆက်ပြောသည် — "မင်းက ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာလေး ဖြစ်ချင်ရင် လူတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်။ သူက အားနည်းပြီးတော့ သစ်ကြီးဆိုတဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့နဲ့ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ မင်း လုပ်နိုင်မလား"
တာဝန်ယူမှု အပြည့်ရှိသော အသိတရားကြီးက သစ်ကြီး၏ ကြီးမားပြာလဲ့သော မျက်လုံးများထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ မီယောင်~
ဝမ်ချင်လင် က ၎င်း၏ခြေသည်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပို၍ တင့်တယ်ခမ်းနားစွာ နေထိုင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ တာဝန်ယူမှုရှိသော ကြောင်တစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ချွဲနွဲ့နေနိုင်မည်နည်း။ ၎င်းက ခမ်းနားထည်ဝါပြီး စွမ်းအားကြီးမားကာ ပေါက်ကွဲအားကောင်းသော တိုက်ခိုက်စွမ်းရည် ရှိရမည်။
သစ်ကြီး က ခေါင်းကို မော့ကာ တည့်တည့်မတ်မတ် ရပ်လျက် — "ငါ လုပ်နိုင်တယ်၊ လုပ်နိုင်တယ်" ဟု ဖော်ပြနေသည်။ ၎င်း၏ ဟန်ပန်မှာ ရှောင်ဟန်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။
ဝမ်ချင်လင် က မီယန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သစ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်—
ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မီယန် နှင့် သစ်ကြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ လုံးဝ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးများ ရှိနေကြသည်။
မီယန် ကို ဝမ်ချင်လင်က ကြိုးဖြင့် သစ်ကြီး၏ ကျောတွင် တုပ်နှောင်ထားပြီး သစ်ကြီး၏ မျက်နှာပေးမှာတော့ "မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား" ဟု ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းက ကျောပေါ်မှ လူကို ချက်ချင်း ဖယ်ချပစ်ချင်နေပုံရသည်။
ဝမ်ချင်လင် က ၎င်း၏ အမွှေးများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "သူ့ကိုတော့ ဖယ်ချလို့မရဘူး။ မင်းသာ သူ့ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။"
အပျော့ပျူဆုံး အလုပ်ကိုလုပ်ရင်း အကြမ်းတမ်းဆုံး စကားများကို ဆိုခြင်းပင်။
သစ်ကြီး: QAQ
ငါက ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်စရာလေး မဟုတ်တော့ဘူးလား။
ဝမ်ချင်လင် လှည့်လာသည်။ "သွားကြစို့။"
မီယန် က သူ့၏ ပြောင်နေသော ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ "ပြောစရာ ရှိသေးတယ်"
ဝမ်ချင်လင်: တိတ်စမ်း။
မီယန်: အနိုင်မရှိ။
ရှောင်ဟန်: —
လိုဖုန်း: —
မီယန်: သစ်ကြီးဆိုတဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးက ဂျင် ၁၀၀ (ကီလိုဂရမ် ၅၀) ရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ကိုယ်အလေးချိန်ကို သယ်ပိုးထားရတာ တကယ်ကို မတရားပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါ့ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်၊ သင့်တော်တဲ့ အချိန်ရောက်ရင် သစ်ကြီးဆိုတဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးက ခဏလောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။
ဝမ်ချင်လင်: မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးလွန်းမနေနဲ့။ အများဆုံးမှ မင်းက ဂျင် ၁၀၀ (ကီလိုဂရမ် ၅၀) ရှိတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုပါပဲ။