"ကျွန်ုပ်တို့က အချင်းချင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အားဖြည့်ပေးနေကြတာဆိုတော့ ရှောင်ကျန်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ ကျန်းမြို့ကို သိမ်းတော့မှာပဲပေါ့၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား" ဟု ရှောင်ကျန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဟွာကျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ရှောင်ကျန်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ကျုပ်ရဲ့နည်းလမ်းတွေကို မမီပါဘူး။ နှင်းကျမြို့က အခုလို ကြီးမားတဲ့မြို့ကြီးဖြစ်နေတော့ ရှောင်ကျန်းက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့တိုးဖို့ ရဲတာပေါ့။ ကျုပ်ရဲ့ ကျန်းမြို့နဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဟွာကျန်းက မျက်နှာပေါ်တင်တော့ ရှောင်ကျန်းကို ချီးကျူးဟန်ဆောင်နေသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ယင်ကျန်းကို ကျောနောက်မှ ဓားဖြင့်ထိုးနေခြင်းပင်တည်း။
သူတို့က ကိုယ့်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ကိုယ်ရှာနေကြသည်ဖြစ်ရာ မိမိတို့၏ မြို့တံခါးများနှင့် ပိုနီးစပ်သည့်မြို့များက ပို၍ အသာစီးရမည်မှာ သေချာပေသည်။ ဟွာကျန်း၏ တောင်ဘက်တံခါးသည် တစ်ချိန်က စည်ကားဝေစည်ခဲ့သော မဟာမြို့ကြီးဖြစ်သည့် ကျန်းမြို့နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ၎င်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပါက ဟွာကျန်း၏ အင်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်တည်း။
နှင်းကျမြို့အပြင်ဘက်ရှိ အရှေ့ဘက်တံခါးမှာမူ နှင်းကျမြို့နှင့်ပင် တိုက်ရိုက်ကိုက်ညီနေသည်။ နှင်းကျမြို့၏ အရှေ့ဘက်လွန်သော် စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေးဗဟိုချက်မဖြစ်သော ယွန်းကျင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ယွန်းကျင်းမြို့နှင့် နီးလေလေ ပို၍ စည်ကားလေလေ ဖြစ်သည်။ နှင်းကျမြို့သည် ကျန်းမြို့ထက် ပိုမိုကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး မြေဧရိယာလည်း ပိုကြီးမားသည်။
မိုးဖွဲအုပ်စုအတွက် တင်စားရပါက ဂျင်မြို့နှင့် ကိုက်ညီနေသည့် အနောက်ဘက်တံခါးမှာလည်း ကျန်းမြို့နှင့် အဆင့်အတန်းချင်း တူညီကာ အတန်အသင့် ကောင်းမွန်ပေသည်။ ၎င်းတို့သည် နှင်းကျမြို့လောက် မသန်မာကြသော်လည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လီမြို့နှင့် ကိုက်ညီနေသော မြောက်ဘက်တံခါးမှာ တတိယအဆင့် မြို့တစ်မြို့သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင် အနာဂတ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ဆိုသည်မှာ ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် မြောက်ဘက်တစ်ခွင်လုံးတွင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် အလားအလာ မရှိပေ။ အကောင်းဆုံး ဒေသများမှာ အရှေ့ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တို့တွင် တည်ရှိနေသည်။ ဤ দিকနှစ်ခုစလုံးကို ရှောင်ကျန်းအုပ်စု သို့မဟုတ် ဟွာကျန်းအုပ်စုတို့က သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။ ယင်ကျန်းအနေဖြင့် မြောက်ဘက်ပိုင်း ဆိတ်ကွယ်ရာဒေသကို စောင့်ကြပ်ရန် မည်သို့မျှ ဆန္ဒရှိမည် မဟုတ်ပေ။
အအေးတပ်လှန့်သည့် စကားများ၊ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်၊ သခင်ကြီးနီသည် အစည်းအဝေးခန်းမမှ ထွက်လာသည်နှင့် သူ၏ လက်ထောက်ဖြစ်သူက အရေးပေါ် အကြောင်းကြားရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သခင်ကြီးနီတစ်ယောက် အစည်းအဝေးထိုင်နေစဉ်အတွင်း ဆဋ္ဌမခရိုင်မှာ ခေါင်းပြန်ခြေပြန် ပြောင်းပြန်လှန် ဖြစ်သွားခဲ့ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားရတော့သည်။
သခင်ကြီးနီသည် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပျက်စီးနေသော နေရာများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ဆဋ္ဌမခရိုင်အတွင်းရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြပြီး မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော အပြင်းအထန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကြီးအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံများနှင့် ယာဉ်များကိုပါ သိသိသာသာ ထိခိုက်ပျက်စီးစေခဲ့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ဖမ်းဆီးရမိခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။
သခင်ကြီးနီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တင်းမာသွားသည်။ သူ၏အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ငိုကြွေးသံနှင့် တဟုန်ထိုး အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်— "ဘာကို လွတ်သွားတယ် လို့ ပြောတာလဲ။ ကားထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ မရှာခဲ့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ ကျုပ်တော့ သူတို့ကို သေစေချင်တယ်။ ကျုပ်မောင်လေးရဲ့ အသက်အတွက် သူတို့ သေချာပေါက် လျော်ဆပ်ရမယ်။"
နီထျန်လင်၏ နဖူးပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်လာသည်။ "ဒါက စတုတ္ထခရိုင်၊ ဆဋ္ဌမခရိုင် မဟုတ်ဘူး။"
ဆဋ္ဌမခရိုင်မှ လူများက စတုတ္ထခရိုင်ထဲအထိ ဝင်ရောက်ကာ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ဟွာကျန်းဘက်က လူတွေ သေကုန်ကြပြီလား။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် မြို့လုံးကျွတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာတော့မည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။
ယွမ်ကျင်းလင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်— "နီထျန်လင်၊ သူက ကျုပ်ရဲ့ မောင်လေးလေ။ ဟ่าวဟ่าวရဲ့ ဦးလေးပဲ။ မင်းရဲ့ ယောက္ခမတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့အတွက် လက်စားမချေပေးဘူးလား။ အဲဒီအစား ဒေသန္တရ ပြဿနာတွေကို ထိုင်ပူနေတယ်။ မင်းက သူအရင်းအချာ မောင်လေးတစ်ယောက်လို တကယ်ရော သဘောထားရဲ့လား။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူတို့ မင်းနဲ့ ဟ่าวဟ่าวအတွက် ဘာတွေလုပ်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ မင်းရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းပိုးပေးရင်း သူ ဘယ်လောက်တောင် လုပ်ပေးခဲ့လဲ။ သူက မစ္စဟွာကို လိုက်ဖို့ ဟ่าวဟ่าวကို ကူညီဖို့အတွက် ဂျင်ယန် သားရဲဥယျာဉ်ကို သွားခဲ့တာ။ အခုတော့ သူ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ၊ မင်းက သူ့အတွက် လက်စားတောင် မချေပေးချင်ဘူးပေါ့လေ။"
နီထျန်လင်လည်း ဒေါသထွက်လာကာ "သူ့အတွက် လက်စားမချေချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့က ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို မဖမ်းနိုင်ဘူးလေ။"
ယွမ်ကျင်းလင်က ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်သည်— "ဆဋ္ဌမခရိုင် တစ်ခုလုံးက လူနှစ်ယောက်ကိုတောင် မဖမ်းနိုင်ဘူးဆိုတော့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မင်းတို့ ဘာများ တတ်နိုင်ကြသေးလို့လဲ။"
"ဒီမှာ ဘာတွေ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြတာလဲ။" သခင်ကြီးနီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သဖြင့် ဆူညံနေသော ဧည့်ခန်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ယွမ်ကျင်းလင်၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထား၍ နီရဲနေလေသည်။ နီထျန်လင်က သူမကို အလိုလိုက်မှန်း သူမသိသော်လည်း သခင်ကြီးနီကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူက မောင်နှမနှစ်ဦးကို ဘယ်တုန်းကမှ တန်ဖိုးကြီးကြီး မထားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ နီထျန်လင်သာ သူမကို လက်ထပ်ရန် တယူတသန် မလုပ်ခဲ့ပါက သူမအနေဖြင့် နီမိသားစု၏ တံခါးဝကိုပင် ဝင်ခွင့်ရခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
သခင်ကြီးနီက နီထျန်လင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "စစ်သည်တွေကို လှုံ့ဆော်တာ၊ စွမ်းအင်လက်နက်တွေကို သုံးတာ၊ မြေပြင်နဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်ဆီးတာ၊ ဒါတွေအားလုံးက မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေလား။"
နီထျန်လင်က ရှင်းပြလေသည်— "ဖေဖေ၊ ဂျင်ဟွီ အသတ်ခံလိုက်ရတာပါ။ ကျုပ်တို့သာ တရားမျှတမှုကို မလိုက်လံရှာဖွေပေးဘူးဆိုရင် ကျုပ်တို့ နီမိသားစုရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်မှာ သွားထားရတော့မှာလဲ။"
သခင်ကြီးနီမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ စိတ်တိုလာသည်။ သူသည် စစ်တပ်ထဲမှ ထိုလူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေရပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာကာ သူ့သား ဖြစ်ပျက်သမျှ အမှိုက်ပုံကို လိုက်ရှင်းပေးနေရသည်။ သူ၏ ရေးလည်း ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိ၊ ဘယ်ဆီသို့ ပြေးသွားမှန်း မသိပေ။ သူ့သားနှင့် သူ့မြေးကို ရှောင်ကျန်း၏သား၊ ယင်ကျန်း၏မြေးတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ပါက တစ်ဖက်က မည်မျှ သာလွန်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာလှပေသည်။ နီမိသားစုများမှာ ဘယ်လို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်းမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပါလိမ့်။ မျိုးဆက်တစ်ခုထက် တစ်ခု ပို၍ ဆိုးရွားလာကြသည်။
"ဘာလို့ ဂျင်ဟွီ အသတ်ခံရတာလဲ" ဟု သခင်ကြီးနီက မေးလိုက်သည်။
ယွမ်ကျင်းလင်၏ ငိုကြွေးသံ ရပ်တန့်သွားပြီး နီထျန်လင်မှာလည်း ပြောရခက်သွားသည်။
သူ့အနေဖြင့် မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။ သူ၏ မောင်ငယ်က အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ အထူးစွမ်းရည်ရှိသူများကို ဖမ်းဆီးပြီး လက်များကို ဖြတ်တောက်ကာ ငွေကြေးနှင့် လက်ဆောင်များအတွက် ရောင်းစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုသူတို့၏ သူငယ်ချင်းများက လိုက်လံရှာဖွေကာ ကယ်ထုတ်သွားပြီး သူ့မောင်ငယ်ကို သတ်ပစ်ခဲ့ကြသည်ဟု လေ။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သခင်ကြီးနီ သိလိုက်သည်။ "ပြောစမ်း!"
နီထျန်လင်တွင် အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို ပြန်ပြောပြရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
သခင်ကြီးနီမှာ လေဖြတ်တော့မတတ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "အကျဉ်းချတာ၊ လက်တွေကို ဖြတ်တောက်တာ၊ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေကို စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ် သုံးတာ၊ အခုတော့ လက်စားချေခံရပြီး အသတ်ခံရတာ။ ဒါတောင် မင်းက ရှက်စရာမရှိ ငိုနေသေးတာလား။ ခရိုင်တစ်ခွင်လုံးမှာ လူတွေကို လိုက်ရှာဖို့ ရှက်စရာမရှိ လုပ်နေသေးတာလား။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မဖမ်းနိုင်ဘဲ ဆဋ္ဌမခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာသာမက ဗဟိုမဟာမြို့တော် မှာပါ နီမိသားစုကို ရယ်စရာ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာပေါ့လေ။ ဒါက မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်ကြီးလား။"
ယွမ်ကျင်းလင်က သူမ၏ မောင်ငယ်ဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်— "အဲဒါတွေက ဂျင်ဟွီ ဖမ်းလာတာမဟုတ်ဘဲ သူပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ။ ပြီးတော့ တင်လင်က ပထမခရိုင်နဲ့ ဆက်သွယ်မှု တည်ဆောက်ချင်နေတာ အမြဲတမ်း မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီစွမ်းအင် ပုံဆောင်ခဲတွေက အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပဲလေ။ အကယ်၍ ဂျင်ဟွီရဲ့ လက်ဆောင်သာ မဟုတ်ရင် တင်လင်က သူ့ဆန္ဒကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြည့်ဆည်းနိုင်မှာလဲ..."
နီထျန်လင်က အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်— "တော်တော့၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့တော့! အဲဒီလို စကားမျိုးတွေ ပြောရဲရအောင် မင်းက ဘယ်လို ಧဲတင်းနေတာလဲ။"
အကယ်၍ ဤအချက်သာ ပေါက်ကြားသွားပြီး တတိယခရိုင်ကသာ ပထမခရိုင်နှင့် ၎င်းတို့ လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်နေကြကြောင်း သိရှိသွားပါက သူတို့အပေါ် ချက်ချင်း အရေးယူတော့မည် မဟုတ်ပေဘူးလား။
"ဖေဖေ!" နီဟ่าวက အပြင်ဘက်မှ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။ "ဖေဖေ၊ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို ဖမ်းမိပြီလား။ ကျုဉ့်ဦးလေးကော ဘယ်လိုလဲ။ တကယ်ပဲ မကယ်နိုင်တော့တာလား။ ဆေးကုသပေးမယ့်သူကို ခေါ်ပြီးပြီလား။"
နီဟ่าว ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ယွမ်ကျင်းလင်မှာ ချက်ချင်းပင် ငိုကြွေးတော့သည်။ "ဟ่าวဟ่าว၊ မင်းရဲ့ဦးလေးက မင်းအတွက် ဗီဇပြောင်း ပန်းရောင်ကြောင်ရုပ်လေး ဝယ်ပေးချင်လို့ အသတ်ခံလိုက်ရတာ။ အခုထိ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို မဖမ်းရသေးတော့ မင်းဦးလေးရဲ့ သေဆုံးမှုက အရမ်းကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှတယ် ဝူဝူ..."
"ဖေဖေ! အဘိုး! ဘာလို့ ဒီမှာ အကုန်စုနေကြတာလဲ။ ဘာလို့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို မဖမ်းရသေးတာလဲ!" နီဟ่าวမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။
အဘိုးနီက သူ၏ ပြဿနာရှာတတ်သော ချွေးမဖြစ်သူကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဟ่าวဟ่าว၊ ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့တော့။ မင်းရဲ့အဖေနဲ့ ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
နီဟ่าวက ခြေစုံပစ်ကာ ပြောလိုက်သည်— "ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တော် ဦးလေး အသတ်ခံရတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် မပူမပါဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ အဘိုး, စွမ်းအင်သေနတ်တွေနဲ့ စွမ်းအင်အမြောက်တွေကို ပေးပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး လူသတ်သမားကို သွားဖမ်းမယ်။ ကျွန်တော့်ဦးလေးအတွက် လက်စားချေပေးရမယ်!"
"ဟ่าวဟ่าว၊ မင်းရဲ့ဦးလေးက မင်းကို အဲဒီလောက်တောင် ချစ်ရှာတာ..."
"တော်တော့!" သခင်ကြီးနီမှာ ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူက နီဟ่าวကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်— "ဟ่าวဟ่าว၊ ငါ့စကားကို နားထောင်စမ်းပါ။ ဒီကိစ္စထဲ မပါနဲ့တော့။ အဲဒီလူသတ်သမားကို ဖမ်းပေးမယ်လို့ အဘိုး ကတိပေးတယ်။ အန္တရာယ်မခံနဲ့၊ ကြားရဲ့လား။"
နီဟ่าวက သူ့အဘိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ငိုကြွေးနေသော မိခင်ဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိစရာ ဘာကျန်သေးလဲ။ အဘိုးက သူ့ဦးလေးကို တစ်ခါမှ သဘောမကျခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ဦးလေး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အဘိုးက သူ့အတွက် လက်စားချေပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
နီဟ่าวမှာ တစ်ခွန်းတစ်လေမျှပင် ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
'မင်းတို့က ငါ့ဦးလေးအတွက် လက်စားမချေပေးဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ပဲ လုပ်မယ်!'
"ဟ่าวဟ่าว၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ!" ဟု သခင်ကြီးနီက အနောက်မှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ဦးလေးအတွက် လက်စားချေမလို့!" နီဟ่าวက သူ၏ကားဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ အမြန်ဆုံး မောင်းထွက်သွားတော့သည်။
သခင်ကြီးနီနှင့် နီထျန်လင် တို့လည်း လူများကို အမြန်လွှတ်ကာ နောက်မှ လိုက်ခိုင်းလိုက်ကြသည်။ နီဟ่าว တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့်မပေးနိုင်ပေ။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် စွမ်းအားထက်မြက်ကြရာ နီဟ่าวသာ စဉ်းစားဆင်ခြင်စရာမရှိဘဲ ဝင်တိုးပါက အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။
သတိလစ်နေခဲ့သော မီယန် မှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီး ဝင်ကျင်းလင် ထောက်ပံ့ပေးထားသော စွမ်းအင်လုံးများကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ စုပ်ယူနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ကောက်ဝတ် ဒဏ်ရာများမှာ သွေးတိတ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း လက်သစ်များ ပြန်ပေါက်လာခြင်းတော့ မရှိသေးပေ။
မီယန် မှာ ဝင်ကျင်းလင်၏ လက်ထဲတွင်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ အစောဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူတို့၏ ဘေးနားတွင် ဆံပင်များ ထောင်ရပ်နေသော လုဖုန်းကျွယ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ပင်တည်း။
သူ့အသံမှာ အက်ရှနေလေသည်။ "ငါတို့ လွတ်မြောက်လာကြပြီလား။"
"အင်း၊ လွတ်လာပြီ။ ငါတို့ နောက်ထပ် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်တွေ ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူး!" လုဖုန်းကျွယ်မှာ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ သူက မီယန် ကို ဆွဲယူရန် လက်ဆန့်လိုက်ရာ ဝင်ကျင်းလင်က လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ မီယန် က လုဖုန်းကျွယ်၏ လည်ပင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လည်ပင်းထဲတွင် မြှုပ်နှံထားကာ အချိန်အကြာကြီး အသာအယာ ငြိမ်နေလိုက်သည်။
ရှောင်ဟန့်က သူတို့နှစ်ဦး၏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံပုံကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တလက်လက် တောက်သွားသည်။
အချစ်ပြိုင်ဘက် တစ်ဦး လျော့သွားနိုင်ချေ ရှိသည်ပေါ့။
ဝင်ကျင်းလင်က သူတို့နှစ်ဦးကို ဘယ်ညာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးပင် မခွာတမ်း ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ရှောင်ဟန့်က သူ့ကို လာဆွဲကာ ဘေးသို့ တစ်ချက် ဆွဲထုတ်သွားလိုက်သည်။ "သူတို့နှစ်ယောက်သား ကိုယ့်ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေပါစေဦး၊ လာပါ၊ ငါတို့ ရှေ့ကနေ သွားစောင့်ကြရအောင်။"
ရှောင်ဟန့်က ဝင်ကျင်းလင်ကို ဆွဲခေါ်သွားရင်း သူတို့နှစ်ဦးအတွက် သီးသန့် အချိန်လေး ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်ပင်တည်း။
ဝင်ကျင်းလင်က လမ်းလျှောက်ရင်း စိတ်မကျေမနပ်ဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ရှောင်ဟန့်ကို ဝင်တို့လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မီယန် သတိရလာပြီလေ၊ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို ကျွန်တော် မမေးရသေးဘူး။"
ရှောင်ဟန့်က သူ့ကို ဆွဲကိုင်ထားရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ "အစရ်မလိုပါဘူး၊ သူတို့ဘာသာ သူတို့ အချိန်ယူပါစေ။"
လမ်းကြား၏ အဆုံးသို့ ရောက်သည်နှင့် သူတို့သည် အမည်းရောင် မျက်ဝန်းစုံများနှင့် ရင်ဆိုင်တိုးလိုက်ရသည်။ နံရံကိုမှီကာ ရပ်နေကြသော ဖုန်တက်နေသည့် ကလေးငယ် အချို့က သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြသည်— "မျက်နှာဖုံးအမည်း၊ ဦးထုပ်အမည်း၊ ဖော်ပြချက်နဲ့ အတိအကျ ကိုက်ညီနေတာပဲ..."
ဝင်ကျင်းလင်။ "???"
ဝင်ကျင်းလင်က ခါးထောက်လိုက်သည်။ "ဟေ့ကောင်လေးတွေ၊ ငါတို့နောက်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လိုက်ဝံ့တယ်ပေါ့။ လူကြီးတွေရဲ့ လက်သီးချက်ကို အရသာခံချင်နေကြတာလား။"
ကလေးငယ်များ။
ရှောင်ဟန့်။
ရှောင်ဟန့်က သူ့ကို အမြန်ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်— "ငါတို့ကို ရှာနေတာလား။"
အသက်အကြီးဆုံး ကလေးငယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်— "ဦးထုပ်အမည်းနဲ့ မျက်နှာဖုံးအမည်း ဆောင်းထားတဲ့လူတွေကို တွေ့ရင် သွားပြောဖို့ သတင်းရထားတယ်။ သွားစရာနေရာ မရှိရင် ပဉ္စမခရိုင်ကို သွားလို့ရတယ်တဲ့။"
ရှောင်ဟန့်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သိပြီ။"
ကလေးငယ်များမှာ ရိုက်နှက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသဖြင့် သတင်းစကား ပေးပြီးသည်နှင့် အမြန်ပင် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။ အစားအသောက်တောင် တောင်းဝံ့ခြင်း မရှိကြပေ။
"ရွှံ့ကြွက်အဖွဲ့အစည်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ပဉ္စမခရိုင်မှာ ရှိနေပုံပဲ။" ရှောင်ဟန့်က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
ဝင်ကျင်းလင်က ရှောင်ဟန့်၏ မျက်နှာကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်— "ရှင့်ရဲ့ အဖေကော။ သူ့ကို သွားမတွေ့ချင်ဘူးလား။"
ရှောင်ဟန့်။
ရှောင်ဟန့်။ "မလိုပါဘူး။"
သူ ထွက်လာစဉ်က ရှောင်ကျန်းက လုံးဝ ပြန်မလာရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် သွားတွေ့ရဲတော့မည်နည်း။ ထို့အပြင် သူ မတွေ့ချင်လည်း မတွေ့ချင်ပေ။
မီယန် က ဝင်ကျင်းလင် ရောက်လာပြီး သူတို့ကို ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့ကြောင်း ကြားရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ရင်ခုန်လွန်းအားကြီး၍ သူ၏ ဒဏ်ရာမှ သွေးများပင် ပြန်စိမ့်ထွက်လာသည်။
လုဖုန်းကျွယ်မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ့၏ သွေးထွက်နေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ ဝင်ကျင်းလင်ဆီသို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်— "ကျင်းလင်၊ အမြန်လာပါဦး။ မီယန် က အရမ်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်တာနဲ့ သွေးတွေ ပြန်ထွက်လာပြီ!"
"ဟင်?" ဝင်ကျင်းလင်က ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်၍ သွေးထွက်သည်ဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သူ အမြန်ပြန်ပြေးလာပြီး ကြည့်လိုက်ရာ ခြောက်သွားပြီဖြစ်သော ပတ်တီးများမှာ သွေးများဖြင့် ပြန်လည် စိုရွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မီယန် က ဝင်ကျင်းလင်ကို အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး တောက်လျှောက် အော်ခေါ်နေလေသည်။
"လင်းဇီ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။ လင်းဇီ၊ မင်း အခု အဲဒီလောက်တောင် စွမ်းအားထက်မြက်နေပြီလား။ ငါတို့ကို အလွယ်တကူ ကယ်ထုတ်လာနိုင်တာပဲ! လင်းဇီ၊ လင်မြို့ မှာ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ တကယ်လား..."
"လင်းဇီ..."
"မင်းကို စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ။" ဝင်ကျင်းလင်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။ "သုံးမိနစ်။"
မီယန် က ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ရသည်။
လုဖုန်းကျွယ်။
ရှောင်ဟန့်။
ဝင်ကျင်းလင်က ရှောင်ဟန့်ဆီသို့ လက်ဆန့်လိုက်သည်။ "အရေးပေါ်ဆေးအိတ်။"
ရှောင်ဟန့်က အရေးပေါ်ဆေးအိတ် ကို ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဝင်ကျင်းလင် ပတ်တီးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖြုတ်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။ ဝင်ကျင်းလင်မှာ အားကို အတိအကျ မထိန်းတတ်သဖြင့် မီယန် မှာ ရူးမတတ် နာကျင်နေရရှာသည်။ သို့သော် စကားပြောမရအောင် အသံတိတ်ခိုင်းခံထားရသဖြင့် မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာနိုင်ဘဲ ဝင်ကျင်းလင်၏ ခြေထောက်ကိုသာ ထပ်ခါထပ်ခါ ကန်ကျောက်နေရတော့သည်။
ဝင်ကျင်းလင်က သူ့ခြေထောက်ကို အသာပုတ်လိုက်သည်။ "လှုပ်ရှားမှု ရပ်စဲ။"
မီယန် လည်း တကယ်ပင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ သို့သော် သူ သေမတတ် စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်ဖြင့်သာ မာန်စုန်းကြီးဖြစ်သော ဝင်ကျင်းလင်၏ စိတ်နှလုံးကို နိုးဆွရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။
ရှောင်ဟန့်မှာ ကြည့်မရတော့သဖြင့် ပြောလိုက်သည်— "ငါပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်။"
ဝင်ကျင်းလင်က ဖယ်ပေးလိုက်ရာ ရှောင်ဟန့်က တာဝန်လွှဲပြောင်းယူလိုက်တော့သည်။