Title: I Opened a Clinic in the Apocalypse – Chapter 102 | NovelPing

မျှော်လင့်ချက်အစအနကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီကျင်းဟွေက အချိန်ဆွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အပြေးအလွှား ပြောလိုက်သည်၊ "သူတို့က ငါနဲ့အတူ ရှိနေတာ အမှန်ပါပဲ၊ အားလုံးကလည်း အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ ချည်းပါပဲ။ ငါက သူတို့ကို ဧည့်သည်တွေအနေနဲ့ ဖိတ်ခေါ်ထားတာပါ။ လက်ဖြတ်ဖို့ ဘာညာ ပြောစရာမှ မရှိတာ၊ အားအားး!"

ကားနောက်ခန်းမှ နာကျင်မှုကြောင့် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော ကားမှာ ယိမ်းယိုင်သွားကာ တိမ်းမှောက်မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

ဝမ်ချင်လင်းက ကားပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖြတ်ထားသော လက်တစ်ဖက်ကို အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ နောက်မှ လိုက်လာသည့် ကား၏ ရှေ့မှန်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လွင့်စင်လာပြီး ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။ ထိုအရာက မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ယွီကျင်းဟွေ၏ လက်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်း မှတ်မိကြသည်။ အထူးသဖြင့် လက်စွပ်ပေါ်ရှိ ထူးခြားသော လက်စွပ်ပုံစံကြောင့် ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို အခိုင်အမာ သိရှိသွားစေခဲ့သည်။

အခြေအနေမှာ လက်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြပြီး သတင်းပြန်ပို့ရန် ကားတစ်စီးကို အမြန်ဆုံး လှည့်ခိုင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် မြေကြီးထဲမှ ထူထဲခိုင်မာသော နွယ်ပင်ကြီးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ဧရာမ ရေဘဝဲ၏ ရမ်းခါနေသော လက်တံများကဲ့သို့ပင် ဝေ့ယမ်းလာကြကာ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာသည့် ကားများကို ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အံ့သြမှင်တက်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင်ပင် လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သမျှမှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ပျက်စီးနေသော မြေပြင်နှင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သည့် ကားများသာ မရှိခဲ့လျှင် ယခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း မည်သူကမျှ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချင်လင်းက ဓားပေါ်မှ သွေးများကို အေးအေးလူလူ သုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "အခုတော့ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြနိုင်ပြီလား။ သူတို့ ဘယ်မှာလဲ။"

ယွီကျင်းဟွေမှာ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုနှင့်အတူ သတိလစ်တော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သွေးများနှင့် ရောနှောနေသော ချွေးစက်များ စီးကျလာလျက် ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်သည်၊ "ငါ့ရဲ့ ဗီလာ မြေအောက်ခန်းထဲမှာပါ..."

ဝမ်ချင်လင်းက တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ "လမ်းပြတော့။"

ယွီကျင်းလင်သည် ဥယျာဉ်ထဲမှ ပန်းဆန်းလေးများကို ခူးဆွတ်ကာ တံညှပ်ဖြင့် ကိုင်တွယ်ရှင်းလင်းနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ကတ်ကြေးကို ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "အပြင်မှာ ဘယ်သူတွေလဲ။"

သွေးနှင့် ရွှဲနေသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးမှာ အိမ်ထဲသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ဝင်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်၊ "သခင်မ! သခင်မကြီး၊ ကျင်းဟွေကို ကယ်ပါဦး။"

ယွီကျင်းလင်သည် ထိုလူ ကိုင်ဆောင်လာသော ဖြတ်ထားသည့် လက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တင်းမာသော အသံဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်၊ "မင်းက ဘာလို့ ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုးကို အိမ်ထဲကို သယ်လာရတာလဲ။ အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်စမ်း!"

လူသန်ကြီးမှာ ထိုလက်ကို ပစ်မချရဲဘဲ တောင်းပန်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "သခင်မကြီး၊ ဒါက ကျင်းဟွေရဲ့ လက်ပါ..."

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်!!" ယွီကျင်းလင်မှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်တော့သည်။

နီထျန်လင် တစ်ယောက် ယွီကျင်းလင်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိချိန်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။ ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ သူမမှာ သတိလစ်တော့မလောက် အလွန်အမင်း ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ သူမက နီထျန်လင် အား တစ်စုံတစ်ဦးကို အမြန်ဆုံး ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းပန်နေခဲ့သည်။ ယွီကျင်းလင် ဖမ်းဆီးခံထားရပြီး လက်ဖြတ်ခံထားရကာ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေကြောင်း ပြောပြလေသည်။

နီထျန်လင် လည်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး နံပါတ်ခြောက်ခရိုင်အတွင်း သူတို့၏ နိဗ္ဗာန်မိသားစု (Nie family) ကို ထိရဲလောက်အောင် ရဲတင်းသူမှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူတို့၏ နိဗ္ဗာန်မိသားစု (Nie family) ကို လုံးဝ အထင်သေးနေခြင်းပင်တည်း။

ရှောက်ဟန့်၏ ကားမှာ ဗီလာတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။

"ဒီ... ဒီနေရာပါပဲ..." ယွီကျင်းလင်မှာ သွေးအလွန်အကျွံ ထွက်ထားသဖြင့် သီသီလေးသာ အသက်ဆက်နေရတော့သည်။ သူသည် သတိလစ်သွားပါက အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရမည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ "ငါ အောက်ကို ဆင်းပြီး လူတွေကို လွှတ်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်..."

"မလိုဘူး။" ဝမ်ချင်လင်းက စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ မြေအောက်ခန်းထဲမှ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ဝမ်ချင်လင်းက ယွီကျင်းဟွေကို ကားပေါ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဗီလာအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေကြသော လက်အောက်ငယ်သားများမှာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သွေးသံရဲရဲဖြင့် အထုတ်ခံလာရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သို့သော် အနားကိုလည်း မကပ်ရဲ၊ ထွက်လည်း မထွက်ဝံ့ကြဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်မှသာ လိုက်ပါလာနိုင်တော့သည်။

ဝမ်ချင်လင်း၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသော ယွီကျင်းဟွေမှာ မြေအောက်ခန်းထဲအထိ အဆွဲခံလာရလေသည်။

ဝမ်ချင်လင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ "တံခါးဖွင့်စမ်း!"

ယွီကျင်းဟွေက လူတစ်ဦးကို အမြန် တံခါးဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုတို့ အပြည့်အနှက် လွှမ်းခြောက်နေသည်။ မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့ သေစေချင်သည်! သူတို့ သေရမည့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားတွေးတောနေမှသာ သူ အသိစိတ်ကို အနည်းငယ် ထိန်းထားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သံတံခါးပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပုပ်စော်နံကာ သွေးနံ့စူးရှနေသော အနံ့ဆိုးကြီးက လွှမ်းသွားတော့သည်။ ဝမ်ချင်လင်းက သူ့လက်ထဲမှ လူကို ရှောက်ဟန့်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အထဲသို့ အမြန် လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။

လုဖုန်းကျွယ်မှာ ရှည်လျားသော စားပွဲခုံရှေ့တွင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ထჯိုင်နေပြီး စွမ်းအင်သေနတ်ကို တပ်ဆင်နေကာ မီယန် မှာမူ သွေးစွန်းနေသော ဆိုဖာနှစ်ထပ်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်တရာ အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။ လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်စလုံးကို ပတ်တီးများဖြင့် စည်းနှောင်ထားရာ အနီရောင် ရင့်ရင့်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီး သွေးများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် စိုရွဲနေလေသည်။

ဝမ်ချင်လင်းမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အနည်းငယ်တွေဝေသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

သူ့ရဲ့ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းက ဖြစ်လာတော့မည့် အရာများကို မဟုတ်ဘူးလား။ သူ သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် အမြန်ဆုံး အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့တာတောင် ဘာလို့ နောက်ကျသွားရတာလဲ။

မီယန်၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ချင်လင်း လှည့်လာပြီး ရှောက်ဟန့် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားသော ယွီကျင်းဟွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ထိုလူကို ဝါးမျိုပစ်တော့မည့် အတိုင်းပင်။

ယွီကျင်းဟွေက အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ "သူ့လက်တွေ မကြာခင် ပြန်ပေါက်လာမှာပါ... တကယ်ပြောတာပါ!"

ဝမ်ချင်လင်း၏ မျက်နှာထားမှာ ရှောက်ဟန့် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ဒီဇယ်ဘီလူးငယ်လေးဖြစ်တဲ့ ဝမ်ချင်လင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ စိတ်ခံစားချက် အပြောင်းအလဲတွေ ပြလာတာကို သူ ကျေးဇူးတင်ရမလား။

ရှောက်ဟန့်က ပြောလိုက်သည်၊ "အရင်ဆုံး သူ့အခြေအနေကို ကြည့်ကြရအောင်။"

မီယန်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားနေပုံရပြီး အချိန်မရွေး အသက်ထွက်သွားနိုင်သည့် ပုံစံရှိနေသည်။

လုဖုန်းကျွယ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး ဝမ်ချင်လင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာသည်။ တစ်စထက်တစ်စဖြင့် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ ထုံထိုင်းနေမှုမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ လူကို မယုံကြည်နိုင်င်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချင်... ချင်လင်း?" လုဖုန်းကျွယ်မှာ အိပ်မက် မက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ချင်လင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ။ သူက အဝေးကြီးမှာ ရှိတဲ့ လင်မြို့ မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ ဒီကို ရောက်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ...

"ကိုယ်ပါပဲ။ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။" ဝမ်ချင်လင်း လျှောက်လာပြီး မီယန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စွမ်းအင်ဘောလုံးတစ်ခုကို ဖိကပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ကာ ရေနှင့် ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲထားသော အမဲသားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အားအပြည့် ဖြစ်သွားအောင် အရင်စားလိုက်ဦး။ နည်းနည်းကြာရင် ထွက်ပြေးဖို့ အင်အားလိုလိမ့်မယ်" ဟု ဝမ်ချင်လင်းက ပြောလိုက်သည်။

သာမန်ဆိုလျှင် ဝမ်ချင်လင်းနှင့် ရှောက်ဟန့်တို့သာဆိုပါက အကျိုးဆက်များကို မတွေးဘဲ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးနိုင်ကြပြီး မည်သူကမှ သူတို့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုက လုဖုန်းကျွယ်နှင့် မီယန် တို့ ပါဝင်နေသဖြင့် အခြေအနေမှာ ကွာခြားသွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သာ ထပ်မံ ဖမ်းဆီးခံရပါက ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

သူ့ရှေ့ကလူမှာ ဝမ်ချင်လင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လုဖုန်းကျွယ်၏ ထုံထိုင်းနေသော ဦးနှောက်မှာ အလျင်အမြန် စဉ်းစားတွေးခေါ်လာတော့သည်။ အဝင်ဝတွင် သွေးသံရဲရဲဖြင့် ရှိနေသော ယွီကျင်းဟွေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုဖုန်းကျွယ်က လက်ရှိအခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် ကောက်ချက်ချလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်သည် စိတ်ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အသားနှင့် ရေကို ယူလိုက်ပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာဖြင့် စားသုံးတော့သည်။

ဤမှောင်မိုက်သော မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရစဉ်က သူတို့၏ နေ့စဉ်စားနပ်ရိက္ခာမှာ အငတ်မသေရုံတမယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့ အသက်မသေဘဲ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဗိုက်ဆာနေသလား၊ ရေငတ်နေသလားဆိုသည်ကို မည်သူကမှ ဂရုစိုက်မနေခဲ့ကြပေ။

ဝမ်ချင်လင်းက လုဖုန်းကျွယ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့လည်း စွမ်းအင်ဘောလုံးတစ်ခုကို ဖိကပ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီး ဒဏ်ရာများလည်း သက်သာသွားခဲ့သည်။ လုဖုန်းကျွယ် အသားစားပြီး ရေသောက်ပြီးသွားသောအခါ ဝမ်ချင်လင်းက သူ့ကို မေးလိုက်သည်၊ "လမ်းလျှောက်နိုင်လား။"

လုဖုန်းကျွယ်က ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှည်လျားသော စားပွဲခုံပေါ်မှ တပ်ဆင်ပြီးသား စွမ်းအင်သေနတ် နှစ်လက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချင်လင်းက ကျန်ရှိနေသော သေနတ်များကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှ မီယန် ကို ချီပိုးရန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့!"

ရှောက်ဟန့်က ယွီကျင်းလင်းကို ဆွဲခေါ်လာပြီး လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ မည်သည့် ရဲတင်းသည့် အပြုအမူမျှ မလုပ်ဝံ့ကြဘဲ မြေအောက်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားကြစဉ် သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်မှသာ လိုက်ပါလာနိုင်တော့သည်။

ဝမ်ချင်လင်းက လုဖုန်းကျွယ်ကို မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ကားမောင်းနိုင်လား။"

"ပြဿနာမရှိဘူး!" လုဖုန်းကျွယ်က ယာဉ်မောင်းခုံပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်းနှင့် မီယန် တို့မှာ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ကြပြီး ရှောက်ဟန့်က ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လုဖုန်းကျွယ်က အင်ဂျင်ကို အပြင်းနင်းလိုက်ရာ ကားမှာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ရှောက်ဟန့်က ယွီကျင်းဟွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ သူ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံကျသွားသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြသော်လည်း သူတို့ကို ကြိုဆိုနေသည်မှာမူ နွယ်ပင်ငရဲခန်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ကားက အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ခြံဝင်းဧရိယာကို ကျော်ဖြတ်ကာ အခြားခရိုင်များဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌမခရိုင်မှာ နီမိသားစု၏ ပိုင်နက်ဖြစ်ပေသည်။ ဆဋ္ဌမခရိုင်ထဲမှ လွတ်မြောက်မှသာ သူတို့ လုံခြုံမှု ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေးသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတားအဆီးများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ဝမ်ချင်လင်း၏ နွယ်ပင်ငရဲခန်းက စစ်ဆေးရေးဂိတ်အားလုံးကို အကြမ်းပတမ်း ဖောက်ထွက်ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ တည်နေရာ ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်ရာ နီမိသားစု၏ လူများက ရူးသွပ်သလို လိုက်လံ ပျံကြံနေကြသည်။

သူတို့၏ ထိုသို့သော ရူးသွပ်မှုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရှောက်ဟန့်က တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "မင်း ယွီကျင်းဟွေကို သတ်လိုက်တာလား။"

ဝမ်ချင်လင်းက မုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "သူ့ကို မသတ်ဘဲထားရင် ငါတို့ကို နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပခွင့်ပေးမှာမို့လို့လား။"

ဝမ်ချင်လင်း တစ်ယောက် အတိတ်က သူ့ရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တတ်တဲ့ စိတ်ထားကို ပြန်တွေးမိပြီး နောင်တရမိသည်။ မဟုတ်ရင် ရှု့ရှิ่งဖေး၊ ဖန်းကျန်းနဲ့ ယင်ချန်တို့က အရင်တည်းက သေသွားလောက်ပြီဖြစ်ပြီး အခုလိုမျိုး ပြဿနာတွေ လာရှာနေတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

ရှောက်ဟန့်မှာမူ—

သူတို့က နှစ်ဖက်စလုံးကို ရန်စပြီးသားဖြစ်နေပြီမို့လို့ အကုန်လုံးကို အပြတ်အသတ် ရန်စလိုက်လည်း ကိစ္စမရှိတော့ပေ။

"သတိထား!" လုဖုန်းကျွယ်က အော်လိုက်သည်။

ရှေ့နားက လမ်းကို အပြာရောင် ပစ်ကပ်ထရပ်ကားတစ်စီးက ပိတ်ဆို့ထားပြီး စစ်သားတစ်ဦးက စွမ်းအင်အမြောက်ကြီးဖြင့် သူတို့၏ အနေအထားကို ချိန်ရွယ်လာသည်။

"ကိုင်ထားကြ!"

ရှောက်ဟန့်က လုဖုန်းကျွယ် ကားကို အကွေ့မခံရအောင် စတီယာရင်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဤမျှ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ကွေ့လိုက်ပါက ကားမှောက်သွားရန်သာ ရှိပေသည်။

လုဖုန်းကျွယ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ အင်ဂျင်ကို အပြင်းနင်းလိုက်ပြီး ဘယ်လိုမှ မရှောင်တိမ်းဘဲ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

စစ်သားက ပစ်ခတ်လိုက်သည်—

သို့သော် ပစ်ခတ်ခါနီးအချိန်လေးတွင် အမြောက်ဝက အပေါ်သို့ မော့သွားပြီး မီးရှူးမီးပန်းတစ်စင်းကိုသာ လွှတ်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ပြီး ရစ်ပတ်နေသော နွယ်ပင်ကြီးများက လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အတားအဆီး ယာဉ်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သဖြင့် သူတို့၏ အပြင်သွားကားမှာ မည်သည့်အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နွယ်ပင်ကြီးများမှာ တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြသော ကြည့်ရှုသူများ၏ အသံများကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

လုဖုန်းကျွယ်အနေဖြင့် ဝမ်ချင်လင်း၏ စွမ်းအားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားရကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပင် စကားမပြောနိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အပြင်သွားကားမှာ ဆဋ္ဌမခရိုင်နှင့် စတုတ္ထခရိုင်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှောက်ဟန့်က ကားကို စွန့်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကားက အလွန်တရာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး လူအများ၏ အာရုံကို အလွန်အကျွံ ဖမ်းစားနေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် စစ်မြေပြင်ကြီးကို စတုတ္ထခရိုင်ထဲအထိ ခေါ်လာ၍ မဖြစ်ပေ။

ဝမ်ချင်လင်းက မီယန် ကို ပွေ့ချီထားပြီး ရှောက်ဟန့်က လုဖုန်းကျွယ်ကို ဆွဲခေါ်ကာ လမ်းမများနှင့် လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြိုလမ်းကြားများထဲတွင် ပြေးလွှားခုန်ပေါက်ကာ လိုက်ပါလာကြသည်။ လူအများအပြားမှာ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်သွားသလိုမျိုးကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အသေအချာ မမြင်လိုက်ရသဖြင့် သရဲခြောက်သော နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြသောအခါ လုဖုန်းကျွယ်၏ အရင်က ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ရှည်ကြီးမှာ ပြေလျော့ကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် သံသယဝင်နေသော အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေပြီး အားနည်းနေသော ခြေထောက်များဖြင့် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့လှည့်ကာ အန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

"ကျွတ် လူသေကားမောင်းတာထက်ကို ပိုပြီး ရင်တုန်စရာ ကောင်းနေသေးတယ်!"

လုဖုန်းကျွယ်မှာ အလွန်တရာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး "ခင်ဗျားတို့... ခခင်ဗျားတို့က လူသားတွေ ဟုတ်သေးရဲ့လား။ ဒါ လူသားတစ်ယောက် ရနိုင်တဲ့ အရှိန်ရော ဟုတ်ရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချင်လင်းက "မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လုဖုန်းကျွယ်က "ဘာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ဘာမှ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘာလဲ။ လူသားမဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဂျာင့်! သူတို့က လူသားအဖြစ်နဲ့တောင် ဆက်မနေချင်တော့ဘူးလား။

လုဖုန်းကျွယ်က ဝမ်ချင်လင်း၏ စကားကို နောက်ပြောင်စကားဟုသာ မှားယွင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နီ မှာ စစ်ဘက်ဌာနချုပ်တွင် အစည်းအဝေး တက်ရောက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ စွမ်းအင်လက်နက်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှစ၍ ဤကဲ့သို့သော အစည်းအဝေးများကို မကြာခဏ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး အဓိကခရိုင်ကြီးများကြားမှ ပဋိပက္ခများမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ အားလုံးက မြို့ပြစီမံကိန်း (City Plan) ထံမှ ပိုမိုကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များကို ရယူလိုနေကြသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ယင် က စားပွဲကို အသံမြည်အောင် ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့က မြို့ပြစီမံကိန်းကို အတူတကွ ရှေ့ဆက်ချင်တယ်ဆိုရင် စည်းလုံးညီညွတ်မှု ရှိရမယ်။ ခေါင်းဆောင်မရှိဘဲ ခေါင်းဖြတ်ထားတဲ့ နဂါးတွေလို နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေတာက အချိန်ဖြုန်းတာပါပဲ။ လူသားတွေ ဘယ်တော့မှ မြို့တော်ဆီ အမှန်တကယ် ပြန်သွားနိုင်မှာလဲ။"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မို က သူ၏ ထက်ရှသော မျက်ခုံးများကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ "ဒါဖြင့်ရင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ယင်၊ ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ။"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ယင် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "သဘာဝကျကျပါပဲ၊ ဘယ်သူ့မှာ အာဏာ အသန်ဆုံး စွမ်းအားရှိလဲ၊ အဲဒီလူကပဲ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရမှာပေါ့!"

သူပြောလိုက်ပုံမှာ သူတို့ ယင်အုပ်စုသာလျှင် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသင့်သည်ဟု သွယ်ဝိုက်ပြီး ဆိုလိုနေခြင်းပင်။

တက်ရောက်လာသူများထဲတွင် မည်သူမှ လူမိုက်မဟုတ်ကြပေ။ ဤကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်နှင့် ကမ္ဘာသစ်၏ ဥက္ကဋ္ဌ သို့မဟုတ် သမ္မတကြီး တစ်ဦးကို တင်မြှောက်လိုက်သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ လူတစ်ဦးကို ရာထူးပေါ်တင်ပေးရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း ရာထူးမှ ဆွဲချရန်မှာမူ ခက်ခဲလှပေသည်။ ဤမျှကြာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ကြရပြီးနောက် မည်သူကမှ အခြားသူများအတွက် အနစ်နာခံလိုစိတ် မရှိကြပေ။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မို က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "တိုက်ပွဲမရှိဘဲနဲ့ ဘယ်သူက အသန်မာဆုံးလဲဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်မှာလဲ။"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ယင် က သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မို က အတွင်းရေး ပဋိပက္ခကို စတင်ချင်နေလို့များလား။"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မို ကလည်း မိမ်းမယိုင်ဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ယင်သာ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် လိုက်ပါဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်။"

ရှောက်အုပ်စုနှင့် ယင်အုပ်စုကြား ပဋိပက္ခ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယခုအခါတွင် ယင်အုပ်စုက မိုအုပ်စုနှင့် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဟွာ က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေ အားလုံးက အပင်ပန်းခံ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေလည်း ရရှိခဲ့ကြပါပြီ။ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီး လူတိုင်းကို ယုံကြည်လက်ခံလာအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပါတယ်။ အဲဒီထက်စာရင် ဟောင်းနွမ်းတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ ဆက်သွားကြပြီး စီမံကိန်းကို အတူတကွ ဆက်လက် တွန်းအားပေးကြတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ လူတိုင်း မိမိတို့ရဲ့ စွမ်းရည်အလျောက် အသီးသီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေကြတာပေါ့။"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး လေ ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အင်အားပြည့်ဝနေသည်။ "စွမ်းရည်အပေါ်မှာ အခြေခံမယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမနဲ့ သప్తမ ခရိုင်တွေမှာ ဂိတ်ပေါက်တစ်ခုစီ မဖွင့်ပေးရတာလဲ။ ဗဟိုမြို့တော်ကြီးမှာ ဂိတ်ပေါက်တွေက လေးဘက်မှာပဲ ရှိရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောထားလို့လဲ။"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး လေ၏ အဆိုပြုချက်ကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ရှု့ နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နီ တို့က သဘာဝကျကျပင် ထောက်ခံအားပေးကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ဘက်အတွက် အကျိုးရှိသဖြင့် မကန့်ကွက်ရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိပေ။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဟွာ က တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ "လေးမျက်နှာ မူလအရပ်လေးပါးကို မနှောင့်ယှက်ရပါဘူး။ ရှေးဘိုးဘွားတွေ ချန်ရွက်ခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေမှာ သူတို့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ကိုယ်စီ ရှိကြပါတယ်။ လေးမျက်နှာအရပ်လေးပါးရဲ့ ሚዛန်ကို ဖျက်ဆီးပြီး မြို့တော်ကြီးကို အန္တရာယ်ကျရောက်အောင် ဘယ်သူမှ မလုပ်ချင်ကြပါဘူး မဟုတ်လား။"

"မဖြစ်စရာ!"

ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများမှာ ဆဲဆိုချင်စိတ်များ ပေါက်ကွားလာကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မည်သည့် အကြောင်းပြချက်ကိုမဆို သူတို့ ထုတ်ပြနိုင်ကြပေသည်!