အခန်း (၁၀) - စော်ကားမှု
လင်မြို့၊ အစွန်အဖျားဒေသ။
ဤနေရာကား အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် အတွင်းရှိ သာမန်နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမူ ဤနေရာတွင် ထူးဆန်းသောအပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
ဆေးခန်းငယ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။
ကျန်းလန် သည် ဆေးခန်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထჯပ်နေရင်း ထွက်ပေါ်လာမည့် အခြေအနေများကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ သူ့အဖို့တော့ ဤ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ဆေးခန်းတစ်ခုဖွင့်လှစ်ပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကပင် ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်နေပေပြီ။
အပြင်ဘက်မှ လေပြေညင်းက ဆေးခန်းတံခါးကို အသာအယာ တိုက်ခတ်သွားသည်။
"ဆရာကျန်း..."
ခေါ်သံကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလန် အသိဝင်လာပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆေးခန်းဝိုင်ဘေးတွင် ဝမ်ကျန့် နှင့် ဟီလင် တို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့် ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေပြီး တစ်ဖက်လူကို အထင်အမြင်သေးဟန် အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးနောက်တွင်လည်း နောက်လိုက်အချို့ ပါလာသေးသည်။
"ခင်ဗျားက ဒီဆေးခန်းပိုင်ရှင် ကျန်းလန် ဆိုတာပဲလား" ဝမ်ကျန့် က အထናအထောင်းလုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ပါပဲ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ ဆေးကုမလို့လား ဒါမှမဟုတ် တခြားဟာလား။"
ဝမ်ကျန့် က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆေးခန်းအတွင်းသို့ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဆေးကုရမယ် ဟုတ်စွ။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဆေးခန်းလာဖွင့်ပြီး လူလိမ်လုပ်နေတာကိုး။ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ လူတွေကို ဆေးကုပေးနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲမှာ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတွေတောင် လက်လျှော့ထားရချိန်မှာ ခင်ဗျားလို လူတစ်ယောက်က ဘာတွေ လာလုပ်ပြနေတာလဲ။"
ဟီလင် ကလည်း ဘေးမှနေ၍ မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ဝင်ပြောသည် - "ကျန်းလန်၊ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သိပ်လွန်လာပြီ။ အခုချက်ချင်း ဒီနေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်တော့။ ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းအတွက် မကောင်းဘူးနော်။"
ကျန်းလန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူက ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်ရင်း သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဒီဆေးခန်းက ဘယ်သူ့ပိုင်က်ုယ်ပိုင်၊ ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကိစ္စပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ကျွန်တော်က ဆုတ်ခွာသွားရမယ်လို့ ထင်နေတာလား"
ဝမ်ကျန့် ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။ သူက ကျန်းလန် ရှေ့သို့ အတက်လှမ်းလာပြီး စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။
"မင်းက တော်တော် ပါးစပ်ကောင်းလှချည်လား။ ဒီ လင်မြို့ မှာ ငါတို့ရဲ့ အသင်းအဖွဲ့ကို ဘယ်သူမှ မဆန့်ကျင်ရဲဘူးဆိုတာ မင်း မသိသေးဘူးထင်တယ်။ အခု ချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်စမ်းပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ဆေးခန်းလေးကို မြေလှန်ပစ်မယ်!"
ကျန်းလန် သည် စားပွဲပေါ်သို့ ကျလာသော လက်သီးကို ငေးကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်စက် အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ လေသံကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
"စော်ကားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ခြိမ်းခြောက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ဆေးခန်းကိုတော့ လာမဖျက်ဆီးနဲ့။ နို့မို့ဆိုရင် မင်းတို့ နောင်တရသွားလိမ့်မယ်။"
"ဟားဟားဟား..." ဝမ်ကျန့် က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "နောင်တရရမယ် ဟုတ်စွ။ ဒီကောင် တကယ်ပဲ ရူးနေပြီပဲ။ လူတွေ၊ ဒီကောင့်ကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးလိုက်ကြစမ်း!"
နောက်မှပါလာသော လူများက ကျန်းလန် ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်မှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေလေပြီ။ သူက သေနေတဲ့ကောင်လို့များ ထင်နေကြတာလား။
ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည့် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုထဲမှ သွေးပင်စည်ပန်း က သူ၏ လက်သစ်စလေးများ (ဖုတ်ကောင်များကို ဆိုလိုသည်) ကို အမိန့်ပေးဝံ့ပေသည်။ တောင်ပိုင်းမြို့နယ်၏ အစစ်အမှန် သူဌေးကြီးက ဘယ်သူဆိုတာ သူ မေ့သွားပြီလား။
ဖုတ်ကောင်တို့၏ ဟိန်းသံများကို ဆေးခန်းအတွင်းမှပင် ကြားနေရ၏။
ကျန်းလန် က တံခါးဝမှနေ၍ ခေါင်းလေးပြူကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအသံသည် တောင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မင်းရဲ့ လက်သစ်စလေးတွေ ဘယ်လို အကြီးစားလှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။ မင်းကိုရော သတင်းမပေးကြဘူးလား။
ဝမ်ကျင်းလင်က - တောစပ်က ဖုတ်ကောင်ရိုင်းတစ်ကောင်က ငါ့ရဲ့ အာဏာကို လုယူပြီး လူသားတွေကို တိုက်ခတ်နေလို့လေ ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းလန် က - ဒါဆိုရင် အမြန်ဆုံး သွားပြီး ပြန်လုလိုက်တော့ပေါ့။ ငါတို့က ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ပြီး လူ့အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် တာဝန်ယူတတ်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေပဲ၊ လူသားတွေကို ဘယ်တော့မှ အကြောင်းမဲ့ မတိုက်ခိုက်ဘူး လို့ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင် မော့လာပြီး သူ့မိခင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အင်းလေ၊ ငါတို့က လူတွေကို အရင်စပြီး မတိုက်ခိုက်ပါဘူး။
သို့သော် လူသားတွေကသာ အရင်စတင်တိုက်ခိုက်လာပြီး သူတို့ဘက်က ပြန်မတိုက်ဘူးဆိုလျှင် အရူးတွေ ဖြစ်မနေပေဘူးလား။
ကျန်းလန် က ခေါင်းညိတ်ရင်း - မင်းရဲ့အာဏာကို လုသွားတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကို ရှင်းပြီးပြီလား လို့ မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းလင်က ပါးစပ်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ထောက်ထားရင်း ပြောလိုက်၏။
"သူ့ကို တောင်ပိုင်းမြို့နယ်ထဲကနေ ငါ နှင်ထုတ်မယ်။ အရှေ့မြို့နယ်၊ မြောက်မြို့နယ်၊ အနောက်မြို့နယ်... ဘယ်နေရာမဆို သွားလို့ရတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ဖုတ်ကောင်ညီအစ်ကိုငယ်လေးတွေကို လာမနှောင့်ယှက်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဘယ်နေရာသွားသွား ကိစ္စမရှိဘူး။"
ဝမ်ကျန့် သည် သွေးပင်စည်ပန်း ၏ တံစို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းပါးလွန်းလှသည်။ လင်မြို့ ကြီး၏ အကြီးအကဲအဖြစ် မည်သည့်အချိန်တွင် ဝင်ရောက်နေရာယူနိုင်မည်နည်းဟု သူတွေးတောနေခဲ့သော်လည်း တစ်ခဏမျှ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားရုံဖြင့် တောင်ပိုင်းမြို့နယ်တွင်ပင် သူ၏ အာဏာကို လက်လွှတ်လိုက်ရလေပြီ။ သေချာသည်မှာကား ကျွန်ုပ်တို့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေ၍မဖြစ်ပေ။ ဝင်ငွေရရှိမည့် ရင်းမြစ်တစ်ခုတော့ ရှိရပေမည်။
ဝမ်ကျန့် သည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံကို သောက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ကို သွေးပင်စည်ပန်း တစ်ပင်လောက် ပေးပါလား၊ ကျွန်တော် ခရီးသွားဆရာဝန် လုပ်မယ်လေ။ ကူးစက်ခံထားရပြီး အရေးပေါ်အကူအညီ လိုအပ်နေတဲ့ လူသားတွေနဲ့ သေချာပေါက် ဆုံဖြစ်မှာပါ။"
ဝမ်ချင်လင် က မျက်နှာကို လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ကာ ပြောလိုက်၏ - "ကျေးဇူးပြုပြီး အိပ်မက် မမက်ပါနဲ့တော့ အဖေရာ။ အဖေ့အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ဆီ ခုန်အုပ်ပြီး ကိုက်မစားမိဖို့ပဲ လိုတာပါ။ လူတွေကို ကူညီဖို့ဆိုတာတော့ ဝေးရောပါပဲ။"
ဝမ်ကျန့် ဒေါသထွက်သွားသည်။
"ငါ့မှာ ဗိုက်မဆာသမျှ ကာလပတ်လုံး လူကို စားချင်စိတ် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဝမ်ချင်လင်က - "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ အဖေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လေ့ကျင့်ယူပြီး လူသားအဖြစ် ပြန်ရောက်သွားပြီပဲဟာ။"
စီးပွားရေးပါးကြောင်း သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် လုပ်ငန်းအခွင့်အလမ်းတစ်ခုက တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သတိပြန်ဝင်လာလိုသည့် အခြားဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ရှိနေသေး၏။
ဤကဲ့သို့ ကုသမှုမျိုးမှာ အလွန်တရာ ရိုးရှင်းသဖြင့် ဝမ်ချင်လင်သည် သူ့မိဖများကိုသာ အမြဲလုပ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။ သူလုပ်ရသည်မှာ သွေးပင်စည်ပန်း ကို ထောက်ပံ့ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင်သည် လူလေးဦး၏ တည်နေရာကို တစ်ချက် ထပ်မံစစ်ဆေးလိုက်သည်။
သူတို့ကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေသော ဖုတ်ကောင်များ အလွန်များပြားလှသဖြင့် သူတို့မှာ ထွက်သွားရန် မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
တောင်ပိုင်းမြို့နယ်မှ ထွက်ခွာသည်အထိ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးသည် မြို့အစွန်တွင် ရပ်လျက် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။
ပို၍ပင် ဝေးရာသို့ မောင်းနှင်သွားကြမှသာ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးသည် နောက်ဆုံး၌ လူကွဲသွားကြပြီး အချို့က ပြန်လှည့်သွားကြကာ အချို့ကမူ အစားအစာ ရှာဖွေရန် ဆက်သွားကြသည်။
ကျီယုံ ကားကို ရပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်များတွင် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီးနှင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ခြံရံခံထားရသလိုလို စစ်ရေးပြပွဲတစ်ခုလိုမျိုး မြို့ပြင်သို့ မောင်းထုတ်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် စွမ်းရည် မရှိခဲ့ပါက သူသည် လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက လဲပြိုသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှီချုန် ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးပုံးတစ်ပုံး ပေါ်လာပြီး နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ရှီချုန် ဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။
ရှီချုန် က ဆေးပုံးကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် ပထမဦးစွာ ဟီလင် အား အထူးသွေးတိတ်ဆေး ထိုးပေးပြီးနောက် သွေးတိတ်သွားစေရန် ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။ ဟီလင် ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ကားအောက်တွင် ညှပ်မိသွားခဲ့ရာ အမှတ်အသားပင် မထင်ရှားတော့သော အသားစပုံစံဖြစ်သွားပြီး သွေးများ မရပ်မနား စီးကျနေ၏။
ကျီယုံ - "သူဌေး၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
ရှီချုန် - "ဦးလေးဟီ အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ။"
ရှီချုန် - "သွေးအလွန်အကျွံ ထွက်သွားလို့ သတိလစ်သွားပြီ။"
ကျီယုံ သည် စတီယာတိုင်ကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။
"ဒါ ဘာကြီးလဲဟေ့။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းလည်း မြင့်တယ်၊ အမြန်နှုန်းလည်း သန်တယ်၊ ဖုတ်ကောင်အုပ်စုတွေကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်သလို စကားလည်း ပြောနိုင်သေးတယ်။ တကယ်လည်း စကားပြောနိုင်တာ! ဒါက ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင် ဟုတ်သေးရဲ့လား။"
ရှီချုန် သည် သူ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက်ပြောလိုက်သည် - "အဆိုးဆုံးအခြေအနေကတော့ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာတဲ့ ဖုတ်ကောင်အသစ်တစ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာတာပဲ ဖြစ်မယ်။"
ရှီချုန် ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။ သူ တွေးတောနေ၏။
မှန်ပြောင်းထဲတွင် ကားတစ်စီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တားလိုက်သည်။
ဝမ်ချင်လင်က ကားမှန်ကို ချလိုက်ပြီး စကားပြောလိုက်သည်။
"အကူအညီ လိုအပ်လို့လား။"
ကျီယုံ ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ဂီယာများ နှေးကွေးစွာ လည်ပတ်သွားသည်။
"မအေဘေး! قبက သူတို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေတဲ့ ပစ်မှတ်က သူတို့ကို ဖြတ်ကျော်လွတ်မြောက်သွားပြီ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ သူ ကိုယ်တိုင် လာပို့ပေးတာပဲ!"
ရှီချုန် က သူတို့ကားပေါ်မှ ဆင်းနှင့်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားကို သုံး၍ ဝမ်ချင်လင်၏ ကားမှန်ကို ခေါက်လိုက်သည်။
"ဆင်းခဲ့။"
ဝမ်ချင်လင် က ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဆေးကုသခ ပမာဏ ရရှိရန်အတွက် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။ သူ၏ ဖතူကို ခရီးသွားဆရာဝန် လုပ်ခိုင်း၍ မဖြစ်ပေ။ လူသားများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသော်လည်း သူ၏ မိဘများမှာမူ မကြာခဏဆိုသလို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားတတ်ကြသည်။
သံသယအပြည့်ဖြင့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ရှီချုန် က မေးလိုက်သည် - "ခင်ဗျားက ဆရာဝန်လား။"
ဝမ်ချင်လင် - "အဲ့လိုလိုပါပဲ။"
ရှီချုန် ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။
"သူ့ကို ကုပေးပါ။"
ဝမ်ချင်လင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်သည်။
"ဆေးခန်းတွင်းမှာ ကုသရင် သာမန် ပုံဆောင်ခဲ အလုံး ၁၀၀ ကျသင့်တယ်။ ဆေးခန်းပြင်ပမှာ ကုသမယ်ဆိုရင် နှစ်ဆပေးရမယ်၊ သာမန် ပုံဆောင်ခဲ ၂၀၀။"
ရှီချုန် -
တံဆိပ်ခတ်ထားသော အိတ်တစ်အိတ် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချင်လင်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"အထဲမှာ ၂၀၀ ထက် ပိုပါတာ သေချာတယ်၊ သွားပြီး ကုပေးတော့။"
ဝမ်ချင်လင်သည် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အိတ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အိတ်ထဲတွင် ပုံဆောင်ခဲ ၂၀၀ ထက် ပိုမိုပါရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင် - "လူကို အပြင်ထုတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ တင်ပေးပါ။"
ရှီချုန် က သူ့ကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝမ်ချင်လင် - "မရွှေ့ချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြေပေါ်မှာ မတင်ချင်တာလား။ ကျွန်တော်က ကုသပေးရုံပဲ ကုပေးတာ၊ နောက်ဆက်တွဲ ဝန်ဆောင်မှုတွေ မပါဘူး။ အပိုအကူအညီ လိုချင်ရင် ငွေပေးရမယ်။"
ရှီချုန် နှင့် ကျီယုံ တို့က သတိလစ်နေသော ဟီလင် ကို ကားပေါ်မှ ဆွဲထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲချလိုက်ကြပြီး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ချင်လင် တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ပတ်တီး ဖြုတ်လိုက်ပါ။"
ရှီချုန် တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူ အင်တားအားတိုက် စည်းထားခဲ့ရသော ပတ်တီးများကို ပြန်လည် ဖြုတ်လိုက်ရသည်။
ဝမ်ချင်လင်၏ መዳထဲတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းလာသည်။ ဟီလင် အနားသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် အလင်းစက်မှာ အပြည့်အဝ စုစည်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိမ်းလန်းသော စွမ်းအင်ဘောလုံးကို ဟီလင် ၏ ကျိုးနေသော ခြေထောက်ထဲသို့ ဖိနှိပ်ထည့်လိုက်သည်။
ပုံစံမမှန်တော့သော အသားစပုံစံ ပေါင်ပေါ်တွင် သွေးကြောများ ဆက်သွယ်သွားပြီး ကြွက်သားများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ အရိုးများမှာလည်း အံ့သြဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်သုံးဦးမှာ အတွေ့အကြုံ များပြားလှသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤမျှလောက် အားကောင်းသော ကုသရေးစွမ်းရည် ရှိသူကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးကြပေ။
ဝမ်ချင်လင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"ပြီးပြီ။"
သူ လှည့်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်က သူ၏ လည်ပင်းသို့ ထိုးစိုက်လာခဲ့သည်။
ရှီချုန် ၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေ၏။
"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ အခု ပြောဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရှိသွားပြီမို့လား၊ မပြောဘူးလား။"
ဝမ်ချင်လင်၏ အမူအရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသလို သူ၏ အဖြေမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
"သာမန် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ပါ။"
ရှီချုန် က အတည်ပြုလိုက်သည် - "ခင်ဗျားက အဲ့ဒီလို ပုံစံမျိုးမှ မဟုတ်တာ။"
ဝမ်ချင်လင် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည် - "ကျွန်တော်က ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ပါ။"
ရှီချုန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဒါတင်မကဘူး။"
ဝမ်ချင်လင်သည် သူ့လည်ပင်းကို ထောက်ထားသည့် ဓားကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးကို ရန်နဲ့ တုံ့ပြန်ချင်လို့လား။"
ကျီယုံ လည်း သူဌေး၏ လုပ်ရပ်မှာ မသင့်တော်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝမ်ချင်လင်က ဦးလေးဟီကို ကုသပေးပြီးချင်းချင်းပင် သူ၏ အပြုအမူက ချက်ချင်း ဒီဂရီ ၁၈၀ လှည့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါက လွန်လွန်းနေပြီ။
ကျီယုံ - "သူဌေး၊ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့။"
ရှီချုန် - "သူက အရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြောသင့်တာ။"
ကျီယုံ က ဝမ်ချင်လင်ကို အမြန်ပင် တားမြစ်အကြံပြုလိုက်သည် - "သူဌေးက သုံးချက်ခုတ် ရှီချုန် လို့ ခေါ်တယ်။ သူက ဓားရေးအလွန်မြန်ပြီး သူ့ဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အဲ့တော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စကားပြောကြရအောင်လား။"
ဝမ်ချင်လင်က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက ဘယ်သူ့ကို စော်ကားနေတာလဲ။"
ကျီယုံ - "???"
ဝမ်ချင်လင် တွေးလိုက်သည် - _အဲ့ဒီ သွေးထွက်သံယို သတ္တဝါတောင် ဒီလူရဲ့ဓားလက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားနိုင်သေးတာပဲ၊ ငါက ဘလို့ မလွတ်နိုင်ရမှာလဲ။ လူတွေကို အထင်သေးမနေနဲ့!_
ရှီချုန် ၏ မျက်ခွံများ ရုတ်တရက် လေးလံလာသည်။ သူ၏ အသိစိတ်မပါဘဲ တုံ့ပြန်သည့် တုံ့ပြန်မှုက သူ၏ ဦးနှောက်တွေးတောမှုထက် ပိုမြန်နေကာ ဓားဖြင့် ထိုးချလိုက်သော်လည်း သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ လေထဲတွင် လေဟာနယ်သာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လင်မြို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေသော အနက်ရောင် အစက်အပြောက်ငယ်လေး တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။ အသံတစ်သံက သူ၏ နားစပ်နားတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
"ငါ ထွက်ပြေးနိုင်မလား မပြေးနိုင်ဘူးလားဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့။"
ရှီချုန် -
ဘာသာပြန်သူ၏ မှတ်ချက် - ML ကို ယဉ်ကျေးမှု ရှိလာအောင် လက်ပတ်ကိုင်တိုက်ဖို့ လက် sleeves တွေ တိုလိုက်ပါပြီ၊ တားဖို့ မကြိုးစားကြနဲ့တော့။
* 1
ဖုတ်ကောင်များကို ဆိုလိုသည်
အခန်း (၁၂) - မထင်မှတ်ထားသော ဆုံတွေ့မှု (အပိုင်း ၂)
အခန်း (၁၃)
ဝမ်ကျန့် က စက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသော အခန်းအတွင်းတွင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းသွားခဲ့သည်။
သူက လက်ကိုင်ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်တင်လိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ တွေးတောနေ၏။
ခေတ်ကြီးပျက်သုဉ်းနေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ထဲတွင် လူသားအချင်းချင်း ရန်လိုမှုများနှင့် ဖုတ်ကောင်များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုတို့က နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရင်ဆိုင်နေရသော အဖြစ်မှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းလန် ကဲ့သို့သော လူမျိုးအတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များသည် သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်စွမ်း မရှိပေ။
ဆေးခန်း၏ လုံခြုံရေးစနစ်နှင့် ကုသရေးစွမ်းရည်တို့မှာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်ရာ ပြင်ပမှ မည်သည့်အန္တရာယ်ကမျှ လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုများသည် ဤနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုတစ်ခုသာ စိုးမိုးနေတော့သည်။