ခေါင်းစဉ်း- ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် ဆေးခန်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည် – အခန်း ၁၁- တွေ့ဆုံခြင်း
ကျီယုံ က အသံတိမ်တိမ်ဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည် - "ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ 'သုံးချက်ခုတ် ရှောင်' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကိုတော့ စွန့်ပစ်လိုက်သင့်ပြီ ထင်တယ်ဗျာ။"
ရှီချုန် က ဝင်မေးသည် - "သူ့ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်က တကယ်ပဲ ဘာလဲဗျ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လောက်တောင် များနေရတာလဲ။"
ခဏလေးအတွင်းမှာတင် သူတို့သုံးယောက်စလုံး အနည်းဆုံး စက္ကန့်သုံးစက္ကန့်လောက် စိတ်အမော့ခံလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ချင်းလင်သာ သူတို့ကို သတ်ချင်စိတ်ရှိခဲ့လျှင် အောင်မြင်ပြီးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်ပေမည်။
ကျီယုံ က မင်သက်နေဆဲ အခြေအနေဖြင့်ပင် မေးလိုက်သည် - "ဒီကောင်က ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေမှတော့ ခေါင်းဆောင်၊ ဘယ်လိုလဲ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ခေါ်သွားကြမလား။"
ရှိုးဟန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ အဲ့ဒီစွမ်းရည် ရှိလို့လား။"
ကျီယုံ က သွားဖြဲလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါတော့ ခေါင်းဆောင်အပေါ်မှာပဲ မူတည်သွားပြီပေါ့ဗျာ။"
ရှိုးဟန်က ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ သူ့မှာ တကယ်တော့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ မရှိပေ။ ထိုလူ့စွမ်းရည်မှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်အောင် နက်နဲပြီး ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။
သူ့အကြည့်တို့သည် ရုတ်တရက် နေရာတစ်ခုတွင် တန့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျီယုံ နှင့် ရှီချုန် တို့လည်း အံ့သြင်္ငေးသွားကြသည်။
ဟီလင် သတိရလာပြီးချင်း ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။
"ခင်ဗျားတို့ သစ်စွမ်းရည်သုံးတဲ့လူကို သွားပြီး ရန်စထားတာလား။"
ကားဘီးလေးဘီးစလုံးသည် ထူထဲသော သစ်သားဆူး များဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ တံစို့ထိုးသလို ရိုက်သွင်းခံထားရသည်။
ဝမ်ချင်းလင်က အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်လှပေသည်။ သူကိုယ်တိုင် စီးလာခဲ့သည့် ကားတောင်မှ ဤကဲ့သို့ အတူတူပင် ဆက်ဆံခံခဲ့ရသဖြင့် ထိုလေးယောက်ပါသော အဖွဲ့မှာ ခြေလျင်လျှောက်ကြရမည့် အရေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရတော့သည်။
ကျီယုံ က မောဟိုက်ပြတ်တောက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျား ဟိုလူ့ကို တကယ်ပဲ အကြီးအကျယ် ရန်စမိပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ကားဘီးတွေကို ဖောက်သွားတာပဲ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်ခန္ဓာတွေကိုပါ ဖောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"
ရှိုးဟန်က တောင်ပိုင်းမြို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ချင်းလင်မှာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ဟီလင် က မြေကြီးပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ခြေထောက်များမှာ မူလအတိုင်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ "ဒီညတော့ ကျွန်တော်တို့ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်မှာပဲ အိပ်ကြရတော့မှာလား။"
လင်မြို့ ထွက်ပေါက်နှင့် ဝင်ပေါက်ပင်မလမ်းမကြီးမှာ အစောပိုင်းကတည်းက ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ကားတစ်စီးရှာရန် ဆိုသည်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ရှိုးဟန်က သူ့နောက်ဘက်ရှိ လင်မြို့ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် အဆုံးအစမဲ့သော အဝေးဆီသို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။
ရှိုးဟန် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
"ငါတို့ လင်မြို့ထဲကိုပဲ ပြန်လှည့်ကြမယ်။"
အလွန်အမင်း အပင်ပန်းခံကာ ထွက်လာခဲ့ကြရသော လူလေးယောက်မှာ မိမိတို့လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း အစအနပြန်နင်းကြတော့သည်။
ကျီယုံ က "အဲ့ဒီ သွေးသရဲက ဇွန်ဘီအုပ်စုကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာတဲ့ အဆင့်မြင့်သက်ရှိမျိုးစိတ် တစ်ခုခုဖြစ်နေဖို့ အကြောင်းရှိလား ခေါင်းဆောင်၊" ဟု ဝင်ပြောသည်။
ဟီလင် က တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်ပြသည် - "ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ ပြီးတော့ လင်မြို့ထဲမှာ အဲ့ဒီလိုမျိုး ခေါင်းဆောင်တွေ တစ်ယောက်ထက်မက ရှိနေနိုင်တယ်။ သွေးသရဲက မူလက ဇွန်ဘီအုပ်စုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ကိုက်ခိုင်းချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ကျတော့ ကျွန်တော်တို့ကို မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားခိုင်းရုံပဲ ထွက်ခိုင်းခဲ့ပြီး ထိခိုက်နာကျင်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။"
ရှီချုန် က ထပ်လောင်းပြောသည် - "နောက်ဆုံးလူရဲ့ စွမ်းအားက သွေးသရဲထက် တောင် ပိုမြင့်မယ် ထင်တယ်။"
ကျီယုံ က "ဒါဖြင့်ရင် အဲ့ဒီခေါင်းဆောင်က ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို မစားဘဲနဲ့ လွှတ်ပေးခဲ့တာလဲ။ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ သဘာဝအပြုအမူနဲ့လည်း ဘယ်လိုမှ မကိုက်ညီဘူးလေ..." ဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။
ရှိုးဟန် - "သာမန်ဇွန်ဘီတွေတောင်မှ လမ်းကြောင်းတွေကို ရှောင်ရှားတတ်နေပြီ။ မင်းက ဘာလို့ သူတို့ဆီကနေ သဘာဝကျတဲ့ အပြုအမူတွေကိုများ မျှော်လင့်နေသေးတာလဲ။"
လင်မြို့ထဲက ဇွန်ဘီများသည် ၎င်းတို့၏ မူလဗီဇနှင့် သဘာဝအပြုအမူများကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ သဘာဝအပြုအမူပင်လျှင် သဘာဝမကျတော့သည့် ပုံစံဖြင့် လုပ်ဆောင်နေကြသည်ဟုပင် ပြောရပေမည်။
ကျီယုံ က ပြုံးစစဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည် - "ဟေး၊ ငါတို့သာ အဲ့ဒီကို ပြန်သွားကြရင် အဲ့ဒီဇွန်ဘီတွေ ဒေါသနဲ့ပဲ ရူးသေသွားကြမလား မသိဘူး။"
အကယ်၍ ထိုဇွန်ဘီများသာ ဒေါသဖြင့် သေသည်ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားလည်ကြမည်ဆိုပါကပေါ့။
ထိုသို့ သူတို့ ရပ်နေကြသည့်နေရာမှနေ၍ အဝေးတစ်နေရာတွင် ကားများစွာ လင်မြို့ထဲမှ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းထွက်လာသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ဤအချက်က သူတို့ကို သတိကြီးသွားစေသည်။
ရှိုးဟန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လမ်း၏ဗဟိုချက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့လေးယောက်က တန်းစီရပ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာကြသည့် ကားများသည် ဟွန်းများကို ရူးသွပ်သကဲ့သို့ တာရှည်စွာ တီကျူးသံပေးလာကြသည်။
ရှိုးဟန်၏ လက်ထဲတွင် တပ်ဆင်ထားသော စနိုက်ပါသေနတ်ကြီး ပေါ်လာလေသည်။ သူက ရှေ့ဆုံးမှ မောင်းလာသော ကားကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
ကားများ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ အနီးစပ်ဆုံး ကားတံခါးနောက်ဘက်တွင် ရပ်ကာ ခြေတစ်ဖက်ချလျက် ရှိနေသော [[လုထျန်ကျင်း]] က အဝေးမှနေ၍ အော်ပြောလိုက်သည် - "သူငယ်ချင်း၊ အကူအညီလိုတာများ ရှိလို့လားဗျ။"
ရှိုးဟန်က သေနတ်ကို အောက်သို့ လျှော့ချလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့က လင်မြို့ က လွတ်မြောက်လာတဲ့သူတွေလား။"
သူတို့ဘက်မှ တိုက်ခိုက်မည့် အကြံအစည် မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ [[လုထျန်ကျင်း]] က တဖြည်းဖြည်းနှင့် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့က အပြင်ဘက်ကနေ ရောက်လာကြတာလား။"
ရှိုးဟန်က ပြန်မဖြေပေ။
"ခင်ဗျားတို့ကို မေးစရာရှိလို့ပါ။"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ပထမအဆင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲထားသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ပုံဆောင်ခဲကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
[[လုထျန်ကျင်း]] က ၎င်းကို လက်ဖြင့် ဖမ်းယူကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှိုးဟန်ဆီသို့ ပြန်လည် ပစ်ချပေးလိုက်သည်။
စိတ်သဘောကောင်းကောင်းဖြင့် ပြုံးပြရင်း သူက ပြောလိုက်သည် - "အဲ့ဒါတွေ မလိုပါဘူး၊ ခင်ဗျား မေးချင်တာကိုသာ မေးပါ။ ကျွန်တော်သိသလောက် ဖြေပေးပါမယ်။"
ရှိုးဟန်က တည့်တည့်ပင် မေးလိုက်သည် - "လင်မြို့ထဲက ဇွန်ဘီတွေ ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေသိထားလဲ။"
[[လုထျန်ကျင်း]] ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး သူ၏အဖော်များလည်း ကားပေါ်မှ အပြေးအလွှား ဆင်းလာကြကာ သူ့ဘေးတွင် လာရပ်ကြသည်။
[[ရှူရှิ่งဖေး]] က ရှိုးဟန်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် အနက်ရောင် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေတံရှည်သည်။ အရပ်ရှည်ပြီး ဆံပင်ကို တိုတိုညှပ်ထားသည်။ ဘောင်းဘီစွန်းများကို စစ်ဖိနပ်ထဲသို့ သပ်ရပ်စွာ သွင်းစိုက်ထားသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်တရာ ရုပ်ချောပြီး အထူးသဖြင့် စူးရှထက်မြက်လွန်းသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူ့ဘာသာ ပေါ့ပေါ့ပါပါ ရပ်နေသည့်ပုံစံကပင် စံနှုန်းမီ အသင့်အနေအထားဖြစ်နေသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် သေနတ်ကိုင်ထားပုံကပင် ရေရှည်တွေ့ကြုံဖူးထားသည့် အတွေ့အကြုံရှိကြောင်း ပြသနေသည်။
ကျန်သုံးယောက်မှာလည်း အလားတူ ဝတ်စုံများကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ စစ်သားများ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု [[ရှူရှิ่งဖေး]] က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
စစ်သားတစ်ယောက်၏ အထောက်အထားဟူသည်မှာ လူတို့အား အမြဲတမ်း လုံခြုံစိတ်ချမှု အပြည့်အဝပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။
[[ရှူရှิ่งဖေး]] က ရှေ့သို့ ဦးဆောင်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ခင်ဗျားတို့လည်း ဇွန်ဘီအုပ်စုရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတာလား။ ကျွန်တော်တို့လည်း ကန့်ကန့်လွတ်လွတ်နဲ့ သီသီလေး လွတ်လာခဲ့ရတာ။"
ရှိုးဟန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကဇွန်ဘီတွေက အရင်ထဲက ဒီလိုပဲလား။"
[[ရှူရှิ่งဖေး]] - "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မလဲရှင့်။ ဒီလိုပြောင်းလဲသွားတာက မကြာသေးခင်ရက်ပိုင်းကမှ ဖြစ်လာတာပါ။"
ရှိုးဟန် - "အဲ့ဒီလိုဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ခင်ဗျားတို့ သိလား။"
[[ရှူရှิ่งဖေး]] - "သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြောရရင် အရှည်ကြီးပဲ။ ခင်ဗျားတို့မှာ ကားမပါဘူးနဲ့တူတယ်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပြီး လမ်းခရီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးနွေးကြတာ ဘယ်လိုလဲ။"
[[လုထျန်ကျင်း]] ပါ ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ကျွန်တော်တို့က လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်းက လွတ်မြောက်လာသူတွေပါ။ အခြေစိုက်စခန်းက ဒီနားမှာတင် ရှိပါတယ်။"
ဤလူလေးယောက်မှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာထင်ရှားလှသည်။ လင်မြို့အခြေစိုက်စခန်းသည် ဟီလင် နှင့် လုဖုန်းကျွယ် ဟူသော စွမ်းရည်ရှင်နှစ်ဦးကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အင်အားအသစ်များကို အရေးတကြီး စုဆောင်းရန် လိုအပ်နေချိန် ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍သာ ဤအတိုင်းဆက်သွားပါက အခြေစိုက်စခန်းသည် မည်မျှကြာကြာ ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်မည်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် ခက်ခဲလှပေမည်။
လင်မြို့ထဲတွင် အမှန်တကယ် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိလိုစိတ်ရှိသဖြင့် ရှိုးဟန်က သူတို့နှင့်အတူ ကားဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့တော့သည်။