အခန်း 87

အခန်း ၈၇ - သူ့ကိုထိဝံ့တာ ဘယ်သူလဲ။

"ဟင့်အင်း..."

ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေသည်။ သူမသည် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်ကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မြင်ကွင်းက ဝေဝါးနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

ယင်းသည် သူမအတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားကိုးရာဖြစ်နေသည့် ကျောပြင်မျိုး ဖြစ်သည်။

သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ ဒီအရာက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။

"အရှင်လေး..."

ကျန်းယွင်ရှီး ၏ နှုတ်ဖျားမှ တိုးညှင်းသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင် မျက်ရည်များနှင့် သွေးစက်များ ရောထွေးနေကာ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ရုန်းကန်အားကုန်ခန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သတိလစ်သွားခါနီးအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ပြေးလွှားနေတော့သည်။

*(ကျေးဇူးပြုပြီး... နောက်ထပ် အန္တရာယ်နဲ့ ထပ်မကြုံရပါစေနဲ့တော့...)*

"ယွင်ရှီး..."

ရှန်ထျန်း သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့စောင်းကာ သူမကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားသည် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုနောက်ကွယ်တွင် မီးတောက်သကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးကွယ်နေသည်ကိုမူ မည်သူမဆို ခံစားမိပေမည်။

သူသည် လက်ချောင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စွမ်းအင်စီးကြောင်း အချို့ကို ပို့လွှတ်ပေးကာ သူမ၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုကို ထိန်းသိမ်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းသည် မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေနိုင်လောက်အောင် လေးလံနေသယောင် ရှိသည်။ သူသည် ရှန်အို ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးအစုံမှာ ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့... တကယ်ပဲ သေချင်နေကြတာပဲကိုး။"

ရှန်ထျန်း ၏ အသံသည် တိုးဖျော့လွန်းသော်လည်း ထိုအသံကြားလိုက်ရသူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် တထိတ်ထိတ်နှင့် ကြောက်လန့်လာကြသည်။

"ရှန်... ရှန်ထျန်း..."

ရှန်အို သည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဓားကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မူမမှန်သော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသော်လည်း သူ၏ မာန်မာနကြောင့် ၎င်းကို အပြင်သို့ မပြသရဲပေ။

"မင်း... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ? ဒါက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ပွဲပဲလေ။ သေတာကြေတာက သဘာဝပဲ..."

"သဘာဝ ဟုတ်လား?"

ရှန်ထျန်း က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ့လက်ချက်နဲ့ မင်းတို့ သေသွားတာလည်း သဘာဝကျတဲ့ တရားမျှတမှုပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်လား?"

"မင်း..."

ရှန်အို ၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

သို့သော်လည်း သူ စကားပင် ဆက်မပြောရသေးမီမှာပင် ရှန်ထျန်း ၏ ပုံရိပ်သည် လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

*ဘုန်း!*

နေရာလပ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ရှန်ထျန်း ၏ လက်သီးချက်သည် လေထုကို ဖောက်ထွင်းကာ ရှန်အို ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သတိထား!"

ဘေးတွင် ရှိနေကြသော အခြားသော တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သို့သော် ရှန်ထျန်း ၏ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်အဟုန်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ သူတို့၏ တားဆီးမှုများကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

*အဟွတ်...*

ရှန်အို သည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်အနှက် လွှမ်းခြုံလာပြီ ဖြစ်သည်။

"သူ့ကို ကာကွယ်ကြစမ်း!"

"သတ်ကြ!"

ထိုအချိန်တွင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများလည်း သတိဝင်လာကြပြီး ရှန်ထျန်း ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

သို့သော် ရှန်ထျန်း ကမူ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လေထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း သူတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ အေးစက်စက် ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ ဒီကနေ အသက်ရှင်ပြီး ထွက်သွားနိုင်တဲ့ တစ်ယောက်မှ ရှိမနေစေရဘူး။"

သူက ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ကို လာဖို့ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေတာလား။

ဇီယန်အရှင် သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ သဘောထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

စတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို အထူးတလည် သွားခေါ်ခဲ့ဖို့ ငါ့ကို တာဝန်ပေးထားတာလေ။ မင်းသာ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက မင်းနဲ့ တွဲပြီး 'သင်ခန်းစာတွေ' ပို့ချပေးရုံဘက်ပဲ ရှိမှာပေါ့။ မင်းသာ ငါ့နောက်ကို မလိုက်လာဘူးဆိုရင်တော့ သူက ငါ့အပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို လာပုံချလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဇီယန်အရှင် သည် မြစ်ရှည်ဓားအရှင် က တိုက်ကွက်အသစ်တစ်ခုကို တီထွင်ပြီးနောက် သူ့အား လေ့ကျင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည့် ထိုနေ့ရက်ကို ယခုတိုင် ကောင်းကောင်းကြီး မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဆိုးရွားလှသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်တည်း။

ဇီယန်အရှင် သည် ရှန်ထျန်း ကို ခိုင်မာသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး၊ ငါ့မှာ တာဝန်ရှိလို့ပါကွာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မခက်ခဲစေပါနဲ့လား။"

သူ့တွင် ရှန်ထျန်း မည်မျှပင် သန်မာသည်ကို သိရှိခြင်း မရှိသေးသောကြောင့် သူ၏ လေသံမှာ အတော်လေး ယဉ်ကျေးနေခဲ့သည်။

ဇီယန်အရှင် နှင့် မြစ်ရှည်ဓားအရှင် တို့သည် ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကို ဆက်ဆံပုံချင်းမှာ လုံးဝ ကွာခြားပေသည်။

မြစ်ရှည်ဓားအရှင် သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သော ဂရန်းဝှိုက်ကျမ်း ကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ၏ အဓိက အကျဆုံး အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဇီယန်အရှင် ကမူ သူ၏ အစ်ကိုကြီးကဲ့သို့ စွမ်းရည်မထက်မြက်ခဲ့သောကြောင့် အလွန်အမင်း မပြင်းထန်လှသော အခြားစွမ်းအင်များကိုသာ ကျင့်ကြံခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ နာမည်ကျော်ကြားလှသော ထူးမြတ်သည့် ကောင်းကင်လျှပ်စီးကျင့်စဉ် နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်တော့ ၎င်းမှာ ဘာမှပင် အစမဝင်ပေ။

သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်သည် ရှန်ထျန်း ထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော်လည်း ရှန်ထျန်း ၏ ပရာနစွမ်းအင် အနည်းငယ်ကိုသာ သူ ခံစားမိလေသည်။ ထို့အပြင် ရှန်ထျန်း သည် ကျန်းယွင်ရှီး ၏ ဖီးနစ်အမွေးမျက်နှာဖုံး ကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ယင်းက သူ၏ ပရာနစွမ်းအင်ကိုပါ ဖုံးကွယ်ပေးထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဇီယန်အရှင် မှာ ရှန်ထျန်း မည်မျှအထိ ထူးချွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုအချက်က ဇီယန်အရှင် အနေဖြင့် ရှန်ထျန်း ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ တပည့်ပင်လျှင် အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူ့ညီလေးကော အသက် ဘယ်လောက် ရှိမည်နည်း။ အများဆုံးမှ တူတူလောက်သာ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ ရှန်ထျန်း အနေဖြင့် အများဆုံးမှ ၁၈ နှစ်သာ ကျင့်ကြံခဲ့ရသေးသည်ဟု ဆိုလိုပေမည်။

သူ့အနေဖြင့် သတ္တုရိုင်းများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်နုနယ်လွန်းလှသဖြင့် ဇီယန်အရှင် ထက် ပို၍ မသန်မာနိုင်ပေ။

ဇီယန်အရှင် တွင် ဤ ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် နှင့်သာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ပါက အနိုင်ယူနိုင်မည့် ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ စိုးရိမ်နေသည်မှာ ဇီယန်အရှင် တွင် ပြင်ပမှ အခြားသော အားပေးထောက်ခံမှုများ ရှိနေမည်ကိုပင်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဖုံးကွယ်ထားသော ရတနာများ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့နောက်ကွယ်တွင် အလွန်တရာ စွမ်းအားထက်မြက်သည့် အထောက်အပံ့ပေးမည့်သူ ရှိနေရပေမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဇီယန်အရှင် အနေဖြင့် ထိုအရာအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုပေ။ သူ လုပ်စရာရှိသည်မှာ ရှန်ထျန်း ကို ဂရန်းဝှိုက်ဂရိုတိုဟဲဗင်း ထံသို့ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်း ကို သတ်ပစ်ကြတော့မည့်အလား ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူတို့သာ ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အရိပ်အယောင်ကွယ်ကနေ ရှိနေမည့်သူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့လျှင်တောင်မှ မြစ်ရှည်ဓားအရှင် က ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိမ့်ဦးမည်။ ဇီယန်အရှင် မှာ မိမိအား တာဝန်ပေးထားသည်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန်သာ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇီယန်အရှင် သည် သူ၏ စွမ်းအင်အရောင်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်နေစကြာကြီး ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ နန်းတော်တစ်ခုလုံး ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် လီလျန်အာ သည် ခေါင်းပေါ်တွင် ပန်းအိုးကြီးကို တင်လျက် ဇီယန်အရှင် ၏ ရှေ့သို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးဆရာ ဇီယန်အရှင်, လျန်အာက ရှန်အို ကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး!"

လီလျန်အာ ၏ အပြုအမူကြောင့် ဇီယန်အရှင် မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအင်ဖြင့် ခရမ်းရောင်လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်ကို ဖန်တီးကာ လျန်အာကို သေချာဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှန်ထျန်း ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - "မိတ်ဆွေငယ်လေးရေ၊ ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး ငါတို့ရဲ့ ဂရိုတိုဟဲဗင်းဆီကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ငါသာ အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်သွားရရင်တော့ အခြေအနေတွေ ကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

သူ စကားပြော ဆုံးသည်နှင့် အခြားသော အရိပ်တစ်ခုက ဇီယန်အရှင် ကို ထပ်မံ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြန်သည်။ ထိုသူမှာလည်း ပန်းအိုးကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော လီလျန်အာ ပင် ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးဆရာ! လျန်အာက အဲ့ဒီလိုလုပ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး!"

ဇီယန်အရှင် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားပြီး အစောပိုင်းကကဲ့သို့ပင် သူမကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။

ရှန်အို မှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး သူ၏ ဓမ္မစွမ်းအင်များကိုပါ စုစည်းလိုက်ကာ - "အရှင်ဘုရား အကြီးအကဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲ?" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှန်အို မှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ "ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာ ပြန်စဉ်းစားပေးပါဦး။"

ဇီယန်အရှင် သည် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် - "စိတ်မပူကြနဲ့၊ ငါ ဒီမင်းသားငယ်ကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး မြစ်ရှည်ဓားအရှင် က ရှန်ထျန်း နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အလွန်တရာမှကို ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေတာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆက်ပြီး မငြင်းဆန်တော့ဘဲ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြစမ်းပါ။"

ရှန်ထျန်း မှာမူ မိမိနှင့် မလိုက်လာပါက တိုက်ပွဲစတင်ရန် အပြင်းအထန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ဇီယန်အရှင် ကြောင့် မိမိ၏ ဘဝကိုပင် ပြန်လည် သံသယဝင်လာမိတော့သည်။

ဒီလောကထဲကို မကူးပြောင်းလာခင်က ငါဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲမှာဆိုရင် ပင်တိုင်ဇာတ်ကောင်တွေက ဘယ်တော့မှ ဖြေရှင်းလို့မရနိုင်တဲ့ ရန်သူမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရလေ့ မရှိဘူးလေ။ တစ်ယောက်က အရမ်းအားနည်းနေတာ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုသာနေတာမျိုးတွေချည်းပဲ... ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကျမှ အရာရာတိုင်းက ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။

အရင်တုန်းကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ! ကိုယ်ချင်းပြုပြင်ခြင်း နယ်ပယ်ရဲ့ ပထမဆုံး အထပ်မှာတည်းက အဲ့ဒီ ရွှေအူရောင် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တဲ့ အနက်ရောင်သွေး ကို ငါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်လေ။

မှန်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်က အမည်းရောင်ဖြစ်နေလို့ ငါက ကံဆိုးသွားတာပေါ့။ ဒါဆိုရင် အခုကော ဘယ်လိုလဲ? ငါ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်က အစိမ်းရောင် ပြောင်းသွားပြီလေ၊ ဘာဖြစ်လို့ သမိုင်းက အခါခါ ပြန်ဖြစ်နေရတာလဲ?

ငါက ကိုယ်ချင်းပြုပြင်ခြင်းနဲ့ ပရာနသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်နှစ်ခုစလုံးရဲ့ ပဉ္စမအထပ်မှာပဲ ရှိသေးတာ။ နာစင့်ဆိုးလ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ။

ရှန်ထျန်း သည် သူ၏ အနက်ရောင်ကြံ့ချပ်ဝတ်၊ အနက်ရောင်လိပ်ချပ်ဝတ် နှင့် ဓားသခင်တံဆိပ် တို့က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရန် လုံလောက်သည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဤအန္တရာယ်များလှသော ကျင့်ကြံခြင်းလောကအတွက် မည်သည့်အရာကမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု လုံလောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပေါ်လွင်နေပေသည်။

အခုထိတောင်မှ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ မဖြစ်လာအောင် တားဆီးဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်က အစိမ်းရောင် မလုံလောက်သေးဘူးလား။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ရှန်ထျန်း တွင် ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမရှိတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထားပါတော့၊ လောလောဆယ်တော့ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားရုံပေါ့။ လမ်းခုလပ်မှာမှ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်တာပေါ့လေ။

ရှန်ထျန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ဇီယင်အရှင် နောက်သို့ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး - "ရှန်ကို ထိဝံ့တာ ဘယ်သူလဲ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လေထုထဲတွင် ဧရာမ ကျားဖြူတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ!

ဟိန်း၊ ဟိန်း၊ ဟိန်း!

ကျားတစ်ကောင်လုံးသည် လျှပ်စီးမီးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော ဘုရားသတ္တဝါတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။ ၎င်းသည် ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကို ဟကာ ခရမ်းရောင်နေစကြာကြီးကို မျိုချပစ်လိုက်သည်!

ထိုအချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လှပသော အမျိုးသမီးပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရှန်ထျန်း ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လျှပ်စီးမီးပွားများသည် သူမကို ဝန်းရံနေပြီး သူမ၏ ညာဘက်လက်သီးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်လောင်နေသည်။

သူမသည် ကျားဖြူချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးစစ်သည်တော်တစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။

သူမသည် ဝေယန်နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဇီယန်အရှင် ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ထိုလက်သီးချက်မှာ အလွန်တရာ လေးလံလှပြီး အစာငတ်နေသော ကျားတစ်ကောင်က သူ့ကောင်ကို ခုန်အုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဇီယန်အရှင် သည် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် အကာအကွယ်တံတိုင်းကို အမြန်ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ခရမ်းရောင်နေစကြာ၊ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးစမ်း!"

ဇီယန်အရှင် ၏ ရှေ့တွင် ခရမ်းရောင်နေစကြာ ပေါ်လာသော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

ဘုန်း!

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်မှာ ထိုခရမ်းရောင်နေစကြာ အကာအကွယ်မှာ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအထွက်လွင့်သွားပြီး ဇီယင်အရှင်မှာ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် စင်များကို ဝင်တိုက်မိပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေသည်!

ဇီယန်အရှင် ၏ ထိုကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်အို မှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မြင်တယ်မလား ဆရာ? သေချာ ပြန်စဉ်းစားပါလို့ သမီး ပြောသားပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကိုယ့်ဘာသာ ခေါ်ယူလုပ်ဆောင်နေရတာလဲ?

ရှန်ထျန်း မှာမူ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အပြောင်းအလဲများကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိုအပြုံးမှာ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် ကပ်လျက်သား ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်တော်များ၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ရှန်ထျန်း မှာ အလွန်တရာ ယုံကြည်မှုအပြည့်အဝ ရှိနေပြီး အရာရာတိုင်းကို လက်တွေ့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်စရာ ဖြစ်နေပေတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသမီးငယ်များအားလုံးမှာ ရှန်ထျန်း မည်မျှပင် အေးစက်ခန့်ညားနေသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ယိုင်သွားကြတော့သည်။